9 . เช้าวันต่อมาทั้งหกคน ได้เดินทางออกจากโรงเตี๊ยม ใช้เวลาครึ่งวันก็ถึงชายป่าอสูรพวกเขาเดินต่อปประมาณเข้าไปอีกประมาณห้ากิโลเมตร ยังไม่เจอสัตว์อสูร
เยว่ชิงเอ๋อจึงเอ๋ยขึ้นเยว่ชิงเอ๋อจึงเอ๋ยขึ้น “คุณชายหมาง คุณชายฉีข้าว่าพวกเราพักกันแถวนี้เถอะเ้าค่ะ ข้าไม่อยากเดินทางกลางคืนข้ากลัว”
หมางกั่วได้ยินเช่นนั้น เขายืดอกขึ้น แล้วกล่าว “คุณหนูเยว่ เ้าไม่ต้องกลัวมีข้าทั้งคน ข้าจะปกป้องเ้าเอง”
เยว่ชิงเอ๋อเมื่อได้ยินเช่นนั้นนางยิ้ม แล้วก็ตอบ “ขอบคุณคุณชายหมาง มากเ้าค่ะ “นางตอบเสร็จแล้วนางก็หันหน้าไปทางฉีไป๋
แล้วเอ่ยถาม “แล้วคุณชายฉีละเ้าคะ ถ้าหากข้าตกอยู่ในอันตราย ท่านจะปกป้องข้าหรือไม่เ้าคะ “เยว่ชิงเอ๋อกล่าวถามพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน
ฉีไป๋เมื่อได้เห็นเช่นนั้นจิตใจเขาสั่นไหวอีกครั้ง แล้วยืดอกตอบออกไป “ ไว้ใจข้าได้เลยในที่นี้ข้าแข็งแกร่งที่สุดแล้ว”เยว่ชิงเอ๋อได้ยินเช่นนั้นแล้วแสร้งยิ้มดีใจอออกมา แล้วกล่าวถาม “จริงหรือเ้าคะท่านจะปกป้องข้าจริงๆใช่ไหมคะ” พร้อมทั้งเอามือจับแขนแล้วส่งสายตาอ้อนวอน
ฉีไป๋เมื่อเยว่ชิงเอ๋อ มาเกาะแขนตัวเกร็ง ในใจเขาคิดว่า หรือว่าแม่นางเยว่จะมีใจให้เขาหรือ ถึงได้แสดงกิริยาเช่นนี้
ด้านข้างหมางกั่วที่ยืนดูอยู่ สีหน้าเขียวคล้ำเต็มไปด้วยความโกรธ ที่เห็นผู้หญิงที่ตนเองหมายปองไปเกาะแกะกับชายอื่น เขาคิดในใจ หรือศิษย์พี่ของเขาจะแทงข้างหลังเขากัน
ด้านฉินโม่ที่มองเหตุการณ์อยู่นั้นเขาแอบยิ้มด้วยความชั่วร้าย ในใจเขาคิดว่า
เยว่ชิงเออชั่งทำงานไดดีจริงๆ ใช้รูปร่างหน้าตาค่อยๆปั่นหัวหมาทั้งสองตัวให้ทะเลาะกัน
ตอนนี้หมาตระกูลหมางเริ่มโกรธ หน้าดำหน้าเขียวแล้ว ฮะฮ่า เขาหัวเราะอย่างสะใจใน จนไหลของเขาสั่น จนผู้คุ้มที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องถาม “ฉินโม่เ้าเป็อะไรหรือ ข้าเห็นตัวเ้าสั่น” ฉินโม่เมื่อได้ยิน เขาจึงกล่าวกับผู้คุ้มกัน “ ข้าไม่เป็ไร อีกไม่กี่วันพวกเรารอดูละครฉากเด็ดกันได้เลย ฮะฮ่าา”
ในคืนนี้ คนทั้งหกได้ผูกเปลนอนกันบนต้นไม้ใหญ่ โดย เยว่ชิงเอ๋อ ฉินโม่ และคนคุ้มกัน ได้ผูกเปลนอนต้นเดียวกัน เยว่ชิงเอ๋อผู้เปลไว้สูงสุด ถัดลงมาฉินโม่กับผู้คุ้มกัน ส่วนหมางกั่วกับฉีไปอยู่คนละต้นกัน
ในตอนเช้ามืดฉินโม่ได้ล่ากระต่ายป่า เพื่อมาทำเป็อาหารให้เขาเอามาย่างและทำเป็น้ำแกง เขาทำเสร็จตอนเช้าพอดี พร้อมกับเยว่ชิงเอ๋อ หมางกั่ว และฉีไป๋ตื่นพอดี กลิ่นหอมของอาหารส่งกลิ่นเข้าจมูกทั้งสาม จนต้องเดินตามกลิ่นอาหารมา
เมื่อทั้งสามเดินมาถึง ฉินโม่ได้ประสานมือ แล้วพูดว่า “นายท่านทั้งสาม ตอนนี้อาหารพร้อมแล้วขอรับ เชิญนายท่านทั้งสามนั่งขอรับ” ทั้งสามคนได้นั่งลงบนหินคนละก้อน
จากนั้นฉินโม่ก็ได้ตักน้ำแกงและเนื้อกระต่ายย่างให้กับทั้งสามคน เมื่อทั้งสามเมื่อได้กินแล้วรู้สึกอร่อย แล้วกระปรี้กระเปร่ามาก หมางกั่วที่รู้สึกพอใจกับอาหารจึงเอ่ยปากชม “ ไม่เลวน้ำแกงนี่อร่อยใช้ได้แถมยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอยากออกไปล่าอสูรแล้ว เ้าทำได้อย่างไร”
ฉินโม่เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขายิ้มเล็กน้อย แล้วประสานมือ “เรียนคุณชายข้ารู้เื่สมุนไพรเล็กน้อย จึงผสมลงไปกับน้ำแกงด้วยขอรับ เพื่อจะให้นายท่านมีแรงต่อสู้กับสัตว์อสูร ขอรับ” หมางกั่วได้ยินเช่นนั้นเขาพยักหน้าแล้วเปร่ย “ข้าไม่ต้องทนกินเนื้อตากแห้งอีก”
เมื่อกินอาหารเสร็จ ทั้งหกคนได้เดินทางต่อเข้าไปในป่าอสูร ประมาณสองชั่วโมง พวกเขาพบหมาป่าอสูรระดับรวมลมปราณขั้นหนึ่ง ตัวของมันสูงประมาณเมตรครึ่งกำลังใช้เคี้ยวของมันฉีกไก่ป่าอยู่
พวกเขาซุ่มดูอยู่ห่างๆ หมางกั่ว จึงกล่าวขึ้น “น้องหญิงเยว่นั้นคือหมาป่าอสูรรวมลมปราณขั้นหนึ่ง มันค่อนข้างมีความเร็ว แต่พลังการโจมตีค่อนข้างต่ำ น้องหญิงคิดว่าจะสามารถจัดการมันได้หรือไม่”
หมางกั่วพยามเรียกเยว่ชิงเอ๋อด้วยน้องหญิงเพื่อแสดงความเป็เ้าของ
เยว่ชิงเอ๋อที่ได้ยินหมางกั่วเรียกว่าน้องหญิงนางชะงักไปเล็กน้อย
308
