เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 34 ช่างน่าเสียดาย

เมื่อเห็นสวีอี๋จือนิ่งเงียบไม่พูดอะไรหลี่เฟิงจึงพูดว่า “งั้นผมไปส่งคุณที่บ้านนะ”

สวีอี๋จือพูดว่า “ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม ตอนนี้ฉันรู้สึกปวดมือกับเท้ามาก”

การที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถทนความเจ็บปวดได้นานขนาดนี้ถือเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมและหาได้ยากมากจริง ๆ 

“คุณไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก เดี๋ยวผมนวดให้คุณสักหน่อยก็หายแล้ว”

พูดจบหลี่เฟิงก็อุ้มสวีอี๋จือที่ยังทำหน้างุนงงอยู่ไปขึ้นรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ จากนั้นตัวเขาเองก็ไปนั่งที่คนขับ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของสวีอี๋จือ แล้วเริ่มนวดที่หลังมือของเธอ

สวีอี๋จือรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ค่อย ๆ ซึมผ่านจากหลังมือเข้าไปในมือของเธอ จากนั้นความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วก็ค่อย ๆ บรรเทาลงไปใบหน้าของสวีอี๋จือก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจในทันที

หลังจากผ่านไปราว ๆ สิบนาที หลี่เฟิงจึงปล่อยมือของสวีอี๋จือแล้วไปนวดมืออีกข้างหนึ่ง ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีสวีอี๋จือก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดที่มือของเธอหายไปหมดแล้ว

หลี่เฟิงถอนหายใจแล้วพูดว่า “ตอนนี้มือสองข้างของคุณรู้สึกยังไงบ้าง ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม? แต่สองวันนี้อย่าไปกระทบอะไรอีกลาะ ไม่งั้นมันจะกลับมาเจ็บอีก ทีนี้เดี๋ยวผมจะนวดน่องให้คุณต่อ”

พูดจบหลี่เฟิงก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปจับน่องของสวีอี๋จือเบา ๆ

เมื่อเห็นหลี่เฟิงจับขาของตัวเอง ทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็ตื่นตระหนก ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยสายตาจ้องมองไปที่หลี่เฟิง ด้วยแววตาที่หวาดกลัว

เมื่อหลี่เฟิงเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของสวีอี๋จือเขาก็หัวเราะออกมาทันทีและพูดว่า “ทำไมล่ะ? กลัวผมจะกินคุณเหรอ?”

หลังจากที่ได้ยินหลี่เฟิงพูดแบบนั้น ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของสวีอี๋จือคลายลงไปบ้าง ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แต่ปากของเธอยังคงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ใครบอกว่าฉันกลัวคุณจะกินฉันละ? คุณกำลังช่วยรักษาอาการปวดให้ไม่ใช่เหรอ?”

แต่ใครจะคาดคิดว่าหลี่เฟิงกลับพูดด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มว่า “คุณคิดผิดแล้ว จริง ๆ ผมก็แค่อยากกินคุณนั่นแหละ!”

พูดจบหลี่เฟิงก็เคลื่อนไหวมืออย่างรวดเร็ว ถลกขากางเกงของสวีอี๋จือขึ้นมาทันที

การเคลื่อนไหวครั้งนี้รวดเร็วมาก สวีอี๋จือรู้สึกเพียงความเย็นวาบที่ขา เธอไม่คาดคิดว่าหลี่เฟิงจะถลกขากางเกงของเธอขึ้นไปถึงต้นขา!

ขาขาวเรียวยาวคู่หนึ่งเผยให้เห็นในกลางแจ้งทันที หลี่เฟิงมองดูต้นขาขาว ๆ นั้นแล้วกลืนน้ำลายอย่างอยากลำบบาก ก่อนจะพูดอย่างเก้อเขินเล็กน้อยว่า “ขอโทษที…พับสูงเกินไปหน่อย ครั้งหน้าจะระวังให้มากกว่านี้  แน่นอนว่าครั้งหน้าจะระวังให้ดีเลย”

สวีอี๋จือโกรธจนแทบจะเป็นลมเธอมั่นใจว่าหลี่เฟิงต้องตั้งใจทำแน่ ๆ แถมยังแกล้งเป็นพูดขอโทษอีก คนคนนี้ช่างน่ารังเกียจที่สุด!

หลี่เฟิงจิ๊ปากเบา ๆ อย่างเสียดายว่า “เฮ้อ…ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ จะต้องไปเรียนอะไรแบบนั้นด้วย จะเรียนฝึกการต่อสู้ไปทำไม? ขาของเธอช่างไม่เข้ากันกับส่วนอื่น ๆ เลย… เห็นชัดเลยว่าน่องกับต้นขาไม่ได้เกิดจากแม่คนเดียวกัน ต้นขาสวยขนาดนี้ดันมาคู่กับที่น่องเล็กแบบนี้ช่างน่าเสียดาย… น่าเสียดายจริง ๆ”