ตอนที่ 70 หวาดหวั่น
แม่ชีไม่ตอบชายชุดโบราณสีเขียวเพียงพยักหน้าครั้งหนึ่งพลางใช้ภาพธรรมดอกบัวบานด้านหลังเข้าโจมตี
เห็นว่าแม่ชีผู้มีระดับสูงกว่าไม่ติดขัดชายชุดโบราณสีเขียวจึงเริ่มใช้ภาพธรรมมังกรเข้าสู้เช่นกัน
ทางด้านจระเข้ยุคดึกดำบรรพ์เห็นผู้แข็งแกร่งทั้งสองที่ได้รับบาดเจ็บกำลังเข้าโจมตีมันที่ได้รับบาดเจ็บไม่ต่างกันแทนที่มันจะหลบหนี มันกลับปลดปล่อยกลิ่นอายชั่วร้ายและส่งเสียงหัวเราะชั่วช้าพริบตาเดียวอาการบาดเจ็บมันหายเป็นปลิดทิ้ง กลิ่นอายบนร่างยังทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮี่ฮี่ฮ่า.......
“เซียนถดถอยกับจักรพรรดิน้อยน่าอร่อย” จระเข้ยุคดึกดำบรรพ์แลบลิ้นยาว คลื่นพลังสีแดงดำรวมตัวก่อร่างเป็นภาพธรรมหัวกะโหลกยักษ์น่าหวาดกลัว
เปรี้ยง!
ภาพธรรมหัวกะโหลกเข้าปะทะกับภาพธรรมดอกบัวบานและภาพธรรมมังกรเกิดคลื่นปะทะรุนแรง เสียงดังสนั่น
ปทุมสัจธรรม!
มังกรสะท้านฟ้า!
นรกสาบสูญ!
ภาพธรรมทั้งสามเข้าปะทะกันต่อเนื่องชายชุดโบราณสีเขียวหยิบขวดหยกจากกระเป๋าไม้ด้านหลังก่อนนำยาลูกกลอนหนึ่งเม็ดส่งให้แม่ชีด้วยพลังลึกลับและทานเองหนึ่งเม็ด
จากนั้นก็เกิดการปะทะกันที่ไม่อาจรู้แพ้รู้ชนะได้ในเร็ววัน
.
.
.
.
ห้องวิจัยบนยานหลัก
หลายวันก่อนแอนดรูว์ได้เข้ามาในห้องวิจัยกับวิเวียนเพื่อตรวจสอบใบโพธิ์ เขาตรวจสอบใบโพธิ์อยู่หลายวันร่วมกับโมบิทโดยมีวิเวียนดูอยู่ตลอด น่าเสียดายเขาไม่ได้ข้อมูลเพิ่มเติมจึงได้สั่งให้โมบิทนำใบโพธิ์ไปให้ลูน่าตรวจสอบ
วันต่อมาแอนดรูว์ได้สั่งให้โมบิทนำโครงกระดูกทั้งหมดไปตรวจสอบโดยละเอียดและส่งให้ลูน่าตรวจสอบต่อเมื่อไม่สามารถตรวจสอบได้ก่อนจะเริ่มอ่านรายงานสำคัญบางส่วนสิบชั่วโมงเต็ม
ในเวลานี้แอนดรูว์กำลังมองเบเลียนที่อยู่ในสภาวะจำศีลโดยมีชีวจักรกลสีแดงสี่ตัวคอยดูแลภายใต้การควบคุมของโมบิทด้านข้างเขาวิเวียนที่ยังไม่จากไปไหนเริ่มให้ความสนใจเบเลียน
“เลน่าถูกปลุกจากการจำศีลแล้วแล้วใช่ไหม”แอนดรูว์ถามขึ้น
“รายงาน เลน่าถูกปลุกจากสภาวะจำศีลเมื่อสี่สิบแปดชั่วโมงก่อน..ตามคำสั่งโฮสขณะนี้เดวิดกำลังดูแลเลน่าในห้องพักหมายเลข หนึ่งศูนย์สามช่วยปรับสภาพความรู้สึกและบอกสิ่งที่เธอสมควรรู้ให้ปรับตัวตามสถานการณ์ในปัจจุบันได้…
...รายงานเพิ่มเติมยานเข้าสู่อาณาเขตโครงข่ายจะเริ่มทำการข้ามมิติตรงสู่ฐานหลักในอีกห้านาที” เสียงโมบิทดังขึ้นในห้องวิจัย
‘เธอตื่นแล้วเรื่องสำคัญทั้งหมดในตอนนี้ถูกจัดการไปตามลำดับไม่น่ามีเรื่องต้องกังวลหรือจัดการเอง ยกเว้นเบเลียน’ แอนดรูว์คิดในใจก่อนจะสั่งโมบิทอีกครั้ง
“โมบิทเมื่อเรากลับถึงฐานหลักให้พาเบเลียนไปสนามทดสอบ เตรียมความพร้อมในการรับมือไว้ด้วยฉันจะให้มันตื่นจากสภาวะจำศีล”
“รับทราบ! เนื่องจากเบเลียน จัดเป็นสิ่งอันตรายใกล้เคียงกับเดมิก็อตจะเพิ่มการป้องกันเป็นสิบเท่า”
“เอาตามนั้นเพิ่มการป้องกัน” แอนดรูว์พูดจบเขาก็หันหน้าไปยังทางออกและเดินออกจากห้องวิจัยไปโดยมีวิเวียนเดินตามอยู่ด้านข้าง
ทางเดิน
หลังเดินมาสักระยะหนึ่งแอนดรูว์ได้ถามวิเวียนขึ้นมา
“ตามฉันมาหลายวัน เธอกะไม่ไปพักรึไงวิเวียน”
“ได้อยู่กับนายท่านฉันรู้สึกเหมือนได้พักแล้ว” วิเวียนตอบ น้ำเสียงนั่นดูมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
“ฉันขอบอกนะว่า เวลาพักในอนาคตอาจหายากหรือไม่มีเวลาให้พักเธอไม่ไปพักตอนนี้ จะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ” แอนดรูว์พูด เขาไม่หันมองวิเวียนแต่ก็รู้ว่าเธอมีสีหน้าแบบไหน
“อยู่กับนายท่านฉันมีแต่ความสุขไม่เคยรู้สึกเสียใจ”
ได้ฟังคำพูดของวิเวียนแอนดรูว์รู้ว่าเธอไม่มีทางแยกตัวจากเขาไปง่าย ๆ ถ้าไม่สั่งหรือบังคับให้ทำอะไร ซึ่งเขาไม่มีความคิดขับไล่เธอและปล่อยให้อยู่ข้างกาย
‘นับว่าเป็นผลของการยกระดับได้ไหมติดเรายิ่งกว่าลูน่าซะอีก รู้สึกหนักใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้’ แอนดรูว์คิดในใจเงียบๆ เขาไม่แสดงออกผ่านสีหน้าท่าทางให้วิเวียนได้เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
หลังจากเดินมาครู่ใหญ่
แอนดรูว์ได้หยุดอยู่หน้าห้องพักหมายเลขหนึ่งศูนย์สาม เขามองดูประตูไฮเทคล้ำยุค แต่ยังไม่มีความคิดจะเดินเข้าไป
‘ฟังจากรายงานโมบิทเลน่าคงปรับตัวได้ดี แต่ถ้าเธอเจอเราคงเข้ามาถามหลายเรื่องสถานะเรากับเธอคือสามีภรรยา...’ แอนดรูว์หยุดคิดและถอนหายใจ
“เฮ้อ~ คิดแล้วรู้สึกหนักใจนิดหน่อย”
-เริ่มทำการข้ามมิติใน3 2...
เสียงโมบิทประกาศดังไปทั่วยาน
ฉับพลันแอนดรูว์รับรู้ถึงบางสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นจนหน้าถอดสีกระบี่ล่าอสูรในมือตอบสนองโดยการปลดปล่อยคลื่นพลัง ทำให้วิเวียนถึงกับสะดุ้ง
1
“มันอยู่ใกล้ ๆ หรอ”แอนดรูว์พึมพำ ในเวลาเดียวกันการข้ามมิติได้เริ่มขึ้น
จัมพ์
-การเดินทางข้ามมิติสำเร็จอยู่ห่างจากฐานหลักไปหนึ่งปีแสง เตรียมทำการเทียบท่าบนลาดจอดที่หนึ่งในอีกสิบนาที
เสียงโมบิทประกาศขึ้นอีกครั้ง
แอนดรูว์ไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามอีกกระบี่ล่าอสูรจึงสงบลง ทันใดนั้นวิเวียนได้ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“เกิดอะไรขึ้นนายท่าน”
“ไม่มีอะไรแค่รู้สึกถึงคนคุ้นเคย” แอนดรูว์หรี่ตาลง เขาพยายามทำใจให้สงบ วิเวียนก็ได้แต่สงสัย
‘โชคดีมันยังไม่เจอเราพอเราเข้าฐานหลักมันก็ไม่มีวันเจอทางที่ดีช่วงนี้ไม่ควรออกไปไหนหรือใช้พลังจิตวิญญาณ ไม่งั้นมันเจอเราแน่’
“โมบิทจัดเตรียมการป้องกันและเฝ้าระวังขั้นสูงสุด เปิดใช้การซ่อนตัวเต็มรูปแบบส่งรายงานไปบอกลูน่าว่าช่วงนี้อย่าทำอะไรให้อยู่เงียบ ๆ” แอนดรูว์พูดขึ้นขณะเดียวกันเขาเริ่มทำให้จิตใจมั่นคง
“รับทราบ! ระบบจะเรียกรวมฐานลับและสร้างการป้องกันเต็มรูปแบบเพื่อเตรียมพร้อมเคลื่อนย้ายหลบหนีตลอดเวลา” เสียงโมบิทดังขึ้น แอนดรูว์ไม่ได้ขัด
วิเวียนที่ยังสงสัยไม่หายยิ่งเกิดความสงสัยเข้าไปใหญ่ แอนดรูว์หันมาเห็นพอดีจึงบอกกับเธอ
“ไม่ต้องคิดสงสัยให้รกหัวตามเข้ามาเถอะ”
.
.
.
.
ในห้วงอวกาศแสนกว้างใหญ่
รอยแยกมิติขนาดใหญ่ยาวสุดลูกหูลูกตาได้เปิดออกหลังจากยานหลักทำการข้ามมิติไปไม่ถึงสิบวินาที
“พึงจากไป!”
เสียงทรงอำนาจดังไปทั่วอวกาศตามมาด้วยเสียงคำรามที่ทำลายดาราจักรหลายสิบแห่งให้หายไปในพริบตา
“บังอาจ!!”
“สัมผัสถึงเจ้าไม่ได้อีกแล้วไอ้ตัวปลิ้นปล้อน!!!”
เสียงไม่พอใจส่งผลกระทบต่อเนื่องในระยะหลายสิบปีแสงใกล้รอยแยกมิติไม่สิ่งใดหลงเหลืออยู่ นอกจากความว่างเปล่าและรอยแยกมิติฉีกขาดขนาดเล็กใหญ่หลายแห่ง
แคว๊กกกกกกกกกก!
อยู่ ๆ รอยแยกมิติขนาดใหญ่ยาวสุดลูกหูลูกตาอีกแห่งได้เปิดออกในทิศทางตรงกันข้ามตามมาด้วยเสียงไพเราะสุดทรงพลังและความร้อนแผดเผา
“หยุดทำลายอาณาใต้ปกครองเผ่าหงสา!”
เสียงกระจายไปทั่วพื้นที่พร้อมความร้อนแต่แทนที่จะทำลายสิ่งอย่าง มันกลับยับยั้งและสลายพลังทำลายล้างทั้งหมดในห้วงอวกาศ
“เจ้ากล้าหยุดยั้งข้า!?”
รอยแยกมิติขยายตัวเสียงทำลายล้างพุ่งตรงเข้าหารอยแยกอีกฝั่ง
“เหตุใดจะไม่กล้าเล่าจ้าวมังกร”
คลื่นเพลิงสีชาดกระจายออกมาจากรอยแยกมิติหนึ่งระลอกปัดเป่าพลังทั้งหมดทั้งมวลให้มลายสิ้นไป
“เทพหงสา อยากเป็นศัตรูกับข้า!?”
กรงเล็บขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากรอยแยกมิติ
“นั่นควรเป็นคำพูดของข้า”
ขนเพลิงสีขาดหนึ่งเส้นพุ่งออกมาจากรอยแยกมิติอีกแห่งเข้าปะทะกับกรงเล็บ
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงง
คลื่นพลังรุนแรงกระจายไปทั่วอวกาศเกิดรอยแยกมิติขนาดใหญ่นับไม่ถ้วน ดาราจักรหลายแห่งยังถูกส่งให้เคลื่อนไปจากตำแหน่งเดิม
“จ้าวมังกรต้องการทำสงครามกับเผ่าเทพหงสา”
คลื่นเปลวเพลิงสีชาดระอุในรอยแยกเกิดแสงสีแดงฉานของเพลิงลุกโหม
“ดี! ข้าจะจดจำไว้” เสียงไม่พอใจดังออกมาจากรอยแยกมิติก่อนรอยแยกมิติจะเริ่มปิดตัวลงจนหายไป
ฟู่วววววววว
เปลวเพลิงหลั่งไหลออกมาจากรอยแยกมิติอีกแห่งที่ยังไม่ปิดตัวลงซ่อมแซมรอยแยกมิติทั้งหมดให้หายไปในเวลาไม่นาน
“มีครั้งหน้ามันจะเป็นสงคราม”เสียงดังออกมาจากรอยแยกมิติ จากนั้นมันค่อย ๆ ปิดตัวลง
ในที่สุดในห้วงอวกาศก็ไม่หลงเหลือรอยแยกมิติและกลับคืนสู่ความสงบ
.
.
.
.
ยานหลัก
ห้องพัก 103
เลน่าหันไปมองประตูที่ถูกเปิดขึ้นเธอเห็นแอนดรูว์กับวิเวียนเดินเข้ามาเดวิดที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพฉายสามมิติยืนตัวตรงทำความเคารพแอนดรูว์
แอนดรูว์พยักหน้าให้เดวิดสายตามองเลน่าที่นั่งอยู่บนเตียง เธอมองเขาเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง
“สวัสดีพี่สาวหลับสบายรึเปล่า” แอนดรูว์ทักทายเลน่าก่อนจะเดินไปนั่งด้านข้าง วิเวียนที่พยายามจะนั่งลงข้างแอนดรูว์ถูกเดวิดหยุดเอาไว้
แอนดรูว์จึงหันมามองวิเวียนกับเดวิดและพูดสั้นๆ
“เธอกับเดวิดออกไปก่อน”
“รับทราบ” เดวิดตอบรับพร้อมเดินออกไปเหลือเพียงวิเวียนที่ยึกยักอยู่ครู่หนึ่ง
“ค่ะ นายท่าน” วิเวียนพูดเสียงเบาเหมือนเธอไม่อยากออกไปแต่เธอก็เดินออกไปเมื่อสบสายตากับเลน่า
เมื่อเดวิดกับวิเวียนออกไปจากห้องพักความเงียบกลายมาเป็นบรรยากาศในห้องอยู่พักใหญ่
แอนดรูว์จึงทำลายบรรยากาศลงด้วยการเขยิบเข้าใกล้เลน่าใช้มือซ้ายกุมมือขวาของเธอไว้ พลางหันมองเลน่าที่กำลังจ้องมองเขา
“ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดีพี่สาวสุดสวยของผมคงได้ฟังเดวิดเล่าหลายอย่างแล้ว” แอนดรูว์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทุกถ้อยคำชัดเจนและให้ความรู้สึกผ่อนคลาย
“ฉันจัดการอารมณ์ความรู้สึกกับความคิดได้แต่ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอในตอนนี้ เป็นแอนดรูว์ที่ฉันรู้จักที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน หรือเป็นหนึ่งในตัวตนฉากหน้าตัวตนหนึ่งที่อยากให้ฉันเห็น”
ได้ยินคำพูดของเลน่าประกอบกับน้ำเสียงไม่มั่นใจแอนดรูว์เดาได้เลยว่า เดวิดบอกหลายเรื่องรวมถึงตัวตนของเขาให้เธอรู้ไม่มากก็น้อย
‘เลน่าฉลาดอยู่แล้วเดวิดคงเผลอพูดอะไรให้เธอรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นแค่แอนดรูว์ในแบบที่เธอรู้จักรวมกับเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้รับอันตรายและได้เจอเรา เธอถึงมีความรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ...ถือว่าเธอเป็นภรรยาของเรา’แอนดรูว์ตัดสินใจบางอย่าง จากนั้นจึงบอกกับเลน่า
“พี่สาวอยากฟังความรู้สึกและความคิดที่ผมมีให้ก่อนจะตอบรึเปล่า”
“เธอเต็มใจ...ฉันจะรับฟัง”เลน่าพูด ฉับพลันแอนดรูว์กำมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย
“พี่สาวเป็นภรรยาของผม ผมต้องเต็มใจแน่นอน”แอนดรูว์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะเล่าหลายอย่างให้เลน่าฟัง
4.85M
