ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด Infinity Prisoner Dilemma
มีการบอกว่า Prisoner Dilemma ปัญหาของนักโทษจะทำให้เราเห็นธาตุแท้ที่ชั่วร้ายของมนุษย์
หากได้เงื่อนไขว่าระหว่างทรยศเพื่อนนักโทษที่ทำผิดด้วยกันจะได้รับโทษน้อยลงหรือปิดปากเงียบเสี่ยงว่าจะรอดหรือโดนเพื่อนอีกคนทรยศ
จากการคำนวณตามสถิติ
ทรยศเพื่อนนักโทษอีกคนจะได้ผลประโยชน์มากกว่าเพราะป้องกันผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดของปัญหานักโทษได้โดยเราจะได้รับโทษน้อยกว่าที่จะโดนจริงๆเสมอ
และหากมองอีกอย่างหนึ่งทางจิตวิทยา
คนเราอาจจะชอบกำหนดชีวิตด้วยมือตนเองในการหาทางรอดให้กับตนเองมากกว่ารอทางรอดจากคนอื่น
แต่มีคำถามต่อไปของเรื่องของการ Infinity Prisoner Dilemma
ว่าแทนที่จะต้องตัดสินใจครั้งเดียวเพราะชีวิตเรามีอายุขัยจำกัด
เราจะทำอย่างไรหากเรามีอายุขัยไปตลอดกาลและต้องตอบคำถามเช่นนี้ไปเรื่อยๆ
ตามหลักสถิติ
การหักหลังคนอื่นจะมีเหตุจูงใจน้อยลง
เมื่อเห็นว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ครั้งเดียวแล้วเลิก
คนเราจะเริ่มรักษาวาจาสัตย์และความซื่อสัตย์มากขึ้นตามหลักสถิติเพราะนั่นคือทางที่ทำให้พวกเขาได้ประโยชน์สูงสุด
นั่นคือสิ่งที่เจิดโมโหอย่างมากเพราะขอเพียงแค่ทำให้แต่คนละคนคิดว่านรกมีจริง
ชาตินี้ไม่ใช่จุดสิ้นสุด
คนที่ทำชั่วหลายคนก็คงจะทำชั่วน้อยลงหากคำนวณตามหลักเหตุและผล
ว่าการฆ่ากันในชาตินี้ไม่ได้ทำให้วิญญาณของเสือดำนั้นหายไปจากสมการของโลกใบนี้แต่อย่างใด
เขาไม่อยากให้ในอนาคตอีกยี่สิบปีข้างหน้าเสือดำกลับมากิดเป็นลูกหลานของเขาและทรมานเขาที่เป็นอัมพาตขยับตัวไม่ได้แบบหนังสยองขวัญบางเรื่อง
ดังนั้นเจิดจึงเลือกลงเอยอย่างนี้
หนึ่ง
สอง
สาม
ปี๊ด
กระแสไฟฟ้ากระตุ้นไปที่หัวใจของเสือดำพร้อมกับเครื่องช่วยหายใจที่เจิดใส่ให้กับเสือดำด้วยเครื่องเปลี่ยนน้ำเป็นอ็อกซิเจนทำให้เจิดเตรียมไว้เวลาฉุกเฉินเพื่อลองให้พ่อกำนันสูดออกซิเจนรักษาอัลไซเมอร์หรือโรคชราแบบเดียวกับการทดลองของทางประเทศอิสราเอล
ว่าการสูดอ็อกซิเจนมากขึ้นช่วยเรื่อง cognitive ความทรงจำต่างๆได้อย่างมีนัยยะสำคัญ
“เคลียร์”
เจิดเก็บเครื่องมือเมื่อเห็นเสือดำได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว
หน้าตาซีดเซียวละหวาดกลัว
“ขอบคุณมากไอ้ฉ่อย ขอบคุณมากผีฟ้า”
เจิดหันไปขอบคุณไอ้ฉ่อยที่ช่วยใช้หลอดดูดเลือดที่กระเซ็นออกมากับผีฟ้าที่คอยช่วยทานเนื้อส่วนที่บาดเจ็บและปิดปากแผลไม่ให้เกิดอาการเลือดออกได้
พร้อมทั้งช่วยเอามือล้วงเข้าไปที่อกของเสือดำนวดหัวใจโดยตรงแบบไม่ต้องผ่าตัดเปิดหน้าอก
เวลาฟ้นตัวหลังผ่าตัดของเสือดำก็จะน้อยลง
นี่คือปัญหาอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน
เราอยู่ร่วมโลกเดียวกันและยังหนีกันไปไม่ได้หากยังทำต่อกรรมอยู่
แบบเดียวกับชาแมนคิงราชันย์แห่งภูตที่พระเอกบอกว่า
“จะตกใจอะไรก็แค่ตายกันเอง?”
ตอนเป็นคนสู้กัน ตอนตายเราก็แค่เจอวิญญาณเขาออกจากร่างไม่ได้จากกันไปไหนยังอยู่ร่วมเวรกรรมที่ทำกันมา
เจิดคิดว่าอย่างน้อยเสือดำที่มีชีวิตเหมือนจะอันตรายมากกว่าหากเป็นคนเขียนนิยายที่เชื่อเรื่องไร้สาระอย่าง
“สุดท้ายมนุษย์ด้วยกันก็เลวร้ายที่สุด”
เจิดไม่เชื่ออย่างนั้นเพราะอย่างน้อยเสือดำที่เป็นร่างมนุษย์มันก็ทะลุกำแพงมาเองไม่ได้ยังมีข้อจำกัดของร่างกายที่มีชีวิต