คุณย่าย้อนเวลาไปแก้ไขชะตาชีวิต (มี e-book นะคะ)

        ณ สำนักกิจการพลเรือน

        เหอเจียวเจียวยืนกอดสมุดทะเบียนครัวเรือนไว้แน่น หลังจากที่ฉินซูเม่ยและครอบครัวไปรับเธอออกจากโรงพยาบาล ฉินซูเม่ยก็เสนอให้เธอไปช่วยงานที่ร้าน โดยจะให้เงินเดือนและให้ที่พักอาศัยกับเธอ เพราะฉินซูเม่ยรู้ว่าเหอเจียวเจียวไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ 

        ครอบครัวเหอที่เป็นบ้านเดิมตัดขาดกับลูกสาว ตั้งแต่ที่ลูกสาวแต่งงานกับต้วนจงซาน ผู้ชายที่ไม่สามารถให้ครอบครัวเหอของพวกเขาหาประโยชน์ได้เลย ส่วนครอบครัวต้วนก็ตัดขาดกับลูกสะใภ้ทันทีที่ต้วนจงซานกับเหอเจียวเจียวหย่าขาดจากกัน อีกทั้งครอบครัวต้วนคิดว่าที่ต้วนจงซานตัดสินใจทำเรื่องผิดพลาดจนตัวเองต้องติดคุก ก็เป็นเพราะความคิดของลูกสะใภ้

        ตอนแรกเหอเจียวเจียวปฏิเสธ แต่ไป๋เจียวเจียวกลับขอร้องเพราะไม่อยากให้คุณน้าเหอจากไป เหอเจียวเจียวปฏิเสธเด็กหญิงไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเด็กหญิงถึงชอบเธอนัก และตัวเธอก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอรักและอยากจะดูแลเด็กหญิงไปตลอดชีวิตเหมือนกัน

        สุดท้ายเหอเจียวเจียวก็ตอบตกลงที่จะมาช่วยฉินซูเม่ยทำงานที่ร้าน ฉินซูเม่ยอยากตอบแทนบุญคุณที่เหอเจียวเจียวช่วยเหลือลูกสาวเธออยู่แล้ว ดังนั้นนอกจากจะให้เหอเจียวเจียวมาช่วยทำงาน เธอยังเอาชื่อของเหอเจียวเจียวเข้ามาอยู่ในทะเบียนครัวเรือนของตนเองด้วย

        เหอเจียวเจียวบอกกับฉินซูเม่ยว่าถ้าในอนาคตเธอมีบ้านเป็นของตัวเอง เธอจะแยกชื่อของเธอออกจากทะเบียนครัวเรือนของฉินซูเม่ยทันที และในเมื่อตอนนี้เธอกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ เธอจึงถือโอกาสนี้เปลี่ยนชื่อตัวเองใหม่เสียเลย ต่อจากนี้จะไม่มีผู้หญิงที่ชื่อเหอเจียวเจียว จะมีแค่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘เหอลี่หมิง’ ที่แปลว่าแสงสว่าง ชีวิตของเธอนับจากวันนี้จะมีแต่แสงสว่าง และเธอก็ไม่ลืมว่าคนที่มอบแสงสว่างนี้ให้เธอคือเด็กหญิงตัวน้อยอย่างไป๋เจียวเจียว

        “คุณน้า” ไป๋เจียวเจียวจับมือเหอลี่หมิง “ต่อไปนี้หนูจะเรียกคุณน้าว่าคุณน้าลี่หมิง หนูจะไม่เรียกคุณน้าว่าคุณน้าเหอแล้วนะคะ”

        “ได้สิจ๊ะ” เหอลี่หมิงยิ้มให้เด็กหญิง “ชื่อนี้เป็นหนูที่เลือกให้น้า น้าชอบมากเลยล่ะจ้ะ”

        “คุณอาซูเม่ยคะ เราพาคุณน้าลี่หมิงไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ที่ห้างกันดีไหมคะ” จูเสี่ยวหลินเสนอ “หนูจะเอาเงินเก็บของหนูซื้อไอติมให้คุณน้าลี่หมิงกินด้วย กินของหวานๆ เย็นๆ จะทำให้เรามีแต่โชคดี”

        “ผมก็จะซื้อโบว์ผูกผมสวยๆ ให้คุณน้าลี่หมิงเหมือนกัน” ไป๋เจ๋อชิงรีบสนับสนุน เขาก็ชอบคุณน้าลี่หมิงมาก เพราะคุณน้าเคยช่วยน้องสาวของเขา น้องสาวก็เลยปลอดภัยจากพวกค้ามนุษย์

        ฉินซูเม่ยมองดูเด็กๆ ทั้งสามคนแล้วยิ้ม “อืม...พวกลูกให้ของขวัญกับคุณน้าลี่หมิงกันหมด ถ้างั้นแม่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณน้าดีไหมจ๊ะ เย็นนี้เรามากินหม้อไฟกัน”

        “ไม่ต้อง ไม่ต้อง พวกเธอไม่จำเป็นต้องมาสิ้นเปลืองเพราะฉัน” เหอลี่หมิงรีบปฏิเสธ “เธอให้งานและให้ที่พักกับฉัน แค่นี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจะขอบคุณเธอยังไงแล้ว”

        “คุณน้าคะ ที่บ้านของเราไม่ได้จัดงานเลี้ยงกันบ่อยๆ หรอกค่ะ อีกอย่างเราก็ทานหม้อไฟกันเป็นประจำอยู่แล้ว” ไป๋เจียวเจียวยังไม่ปล่อยมือจากเหอลี่หมิง “หม้อไฟที่คุณแม่ทำอร่อยมากเลยนะคะ”

        “ก็ได้จ้ะ แต่ครั้งหน้าไม่เอาแล้วนะ” เหอลี่หมิงรับปากในที่สุด เธอปฏิเสธเด็กหญิงไม่ได้จริงๆ

        “ทำไมตอนนั้นฉันถึงได้มองผู้หญิงร้ายกาจอย่างฉินซิ่วหลานว่าหล่อนเป็นคนดีไปได้นะ ดูซิ...ใจร้ายจนถึงขนาดจะจับเด็กไปขาย สมน้ำหน้าแล้วที่ต้องเข้าไปนอนในคุก” หูเสี่ยวเถาบ่นอดีตลูกสะใภ้ “แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ เพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยไม่นินทาแกแย่เลยเหรอ โอ๊ย...ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ เป็นแม่ที่ทำผิดกับแกจริงๆ”

        “แม่เลิกบ่นได้แล้วน่า” ซูซ่างจิ่นพูดกับแม่อย่างรำคาญ ถ้าไม่เพราะช่วงนี้เขายุ่งที่ต้องเตรียมตัวนำเสนอผลงานทางวิชาการ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในหลักสูตรก่อนที่เขาจะเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาคงไม่เขียนจดหมายไปบอกให้แม่มาอยู่กับเขาที่ปักกิ่งอย่างแน่นอน อีกอย่างถ้าไม่เพราะตั้งแต่ที่ฉินซิ่วหลานถูกจับไปรับโทษ ทำให้ซูซ่างเฉวียนกลายเป็นเด็กพูดน้อยและไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง เขาที่ดูแลลูกได้ไม่เต็มที่ จึงจำเป็นต้องให้แม่มาช่วยดูแล 

        ซูซ่างจิ่นเคยพาลูกชายไปพบจิตแพทย์อยู่เหมือนกัน แต่เขาจะทำอย่างที่จิตแพทย์แนะนำได้อย่างไร ดูอย่างแม่ของเขาสิ รู้ทั้งรู้ว่าหลานชายได้รับเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจไม่ได้ แต่เธอก็ยังเอาแต่ด่าอดีตภรรยาของเขาอยู่ทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไล่แม่ให้กลับไปบ้านเกิดไม่ได้ ยังไงมีแม่อยู่ด้วย เขาก็จะมีเวลาเรียนได้อย่างเต็มที่ และลูกชายก็จะมีคนคอยทำอาหารและมีคนคอยไปรับไปส่งที่โรงเรียน

        “ฉันบ่นแค่นิดๆ หน่อยๆ จะเป็นไรไป” หูเสี่ยวเถาบอกพร้อมกับถอนหายใจ “ถ้าตอนนั้นแม่ให้แกแต่งกับหนูซูเม่ยก็น่าจะดี ไม่มีลูกด้วยกันแล้วยังไง เพราะตั้งแต่ประเทศมีการประกาศนโยบายมีลูกคนเดียวออกมา สามีภรรยาหลายๆ คู่ก็ตัดสินใจไม่มีลูกกันเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นถ้าแกกับหนูซูเม่ยจะไม่มีลูกด้วยกันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

        “ก็ไหนเมื่อก่อนแม่บอกว่าแม่อยากมีหลานหลายๆ คนไง”

        “ก็นั่นมันเมื่อก่อน ถ้ารู้ว่าฉินซิ่วหลานจะเลวแบบนี้ แม่จะยอมให้แกแต่งกับหล่อนหรือไง แต่แกจะมาโทษแม่ไม่ได้นะ ถ้าแกไม่แอบไปมีอะไรกับนังนั่นก่อน แม่จะหาทางออกด้วยการให้แกแต่งงานกับหล่อนทำไม ถ้าขืนแกไม่ถอนหมั้นกับหนูซูเม่ยแล้วแต่งงานกับฉินซิ่วหลาน แกคิดเหรอว่าแกจะมีคุณสมบัติมาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ป่านนี้แกคงถูกตำรวจจับข้อหาเป็นอันธพาลไปแล้ว” หูเสี่ยวเถาทำหน้าเสียดาย “พูดถึงหนูซูเม่ยแล้วก็น่าเสียดาย เด็กสาวที่ขยันและเชื่อฟังแบบนั้น ถ้าได้แต่งมาเป็นลูกสะใภ้บ้านเรา ตอนนี้พ่อกับแม่ก็คงสบายและไม่ต้องไปทำงานในไร่กันแล้ว ยังมีที่ดินมรดกที่ปักกิ่งของเธออีก ถ้าเราได้ที่ดินสองแปลงนั้นมาเป็นของเรา แกกับเฉวียนเฉวียนก็คงไม่ต้องมาอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แบบนี้ ว่าแต่แกไม่ได้ข่าวคราวของหนูซูเม่ยบ้างเหรอ หล่อนหย่ากับไอ้ทหารจนๆ คนนั้นหรือยัง”

        “พรุ่งนี้เช้าแม่ไม่ต้องทำอาหารนะ ผมจะพาแม่กับเฉวียนเฉวียนไปกินข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง” ซูซ่างจิ่นบอก

        “ไม่ต้องไปหรอก แม่นึ่งหมั่นโถวให้พวกแกกินกับผักดองก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ ไปร้านอาหารครั้งหนึ่งต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ แกเก็บเงินไว้ใช้เท่าที่จำเป็นดีกว่า” หูเสี่ยวเถารีบปฏิเสธ

        “เอาเถอะน่า รับรองว่าแม่จะดีใจถ้าแม่ได้ไปที่ร้านนั้น”

        ซูซ่างจิ่นคิดมาตลอดว่าเขาจะไปที่ร้านอาหารของฉินซูเม่ยยังไง เพราะตั้งแต่ที่ฉินซิ่วหลานถูกจับเพราะคิดที่จะลักพาตัวลูกสาวของฉินซูเม่ยไปขาย เขาก็ไม่กล้าพาลูกชายไปกินข้าวที่ร้านอาหารของเธออีก ตอนนี้แม่ของเขามาก็ดีเหมือนกัน เขาคิดว่าอย่างน้อยฉินซูเม่ยก็คงจะเกรงใจแม่เขาอยู่บ้าง อย่างไรแม่ของเขาก็เคยรักและเอ็นดูเธอมาก่อน อีกทั้งแม่ของเขายังเป็นผู้อาวุโสในหมู่บ้าน ซูซ่างจิ่นเชื่อว่าฉินซูเม่ยคงไม่กล้าพูดจาหักหน้าแม่ของเขาแน่นอน

        “หนูซูเม่ย!” ตอนแรกหูเสี่ยวเถายังบ่นลูกชายที่พาเธอกับหลานชายออกมาทานอาหารนอกบ้าน แต่พอเธอเห็นว่าร้านอาหารร้านนี้มีลูกค้าแน่นร้าน และเมื่อมองให้ดีก็เห็นว่าเจ้าของร้านเป็นคนคุ้นเคย เธอรีบวิ่งเข้าไปจับมืออีกฝ่ายไว้อย่างดีใจ “ร้านอาหารร้านนี้เป็นของหนูเหรอจ๊ะ ป้าก็ว่าอยู่แล้วเชียวว่าทำไมซ่างจิ่นถึงอยากมาทานอาหารที่นี่ให้ได้ ที่แท้เขายังคิดถึงอาหารฝีมือของหนูอยู่นี่เอง”

        ฉินซูเม่ยยืนอึ้งอยู่สักพักเพราะการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของหูเสี่ยวเถา แต่เมื่อตั้งสติได้ เธอก็รีบชักมือออก

        หูเสี่ยวเถายิ้มแห้งเพราะไม่คิดว่าฉินซูเม่ยจะสะบัดมือตัวเองออก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังปั้นหน้ายิ้ม “หนูจำป้าไม่ได้แล้วเหรอ ป้าคือป้าหูยังไงล่ะจ๊ะ ตอนนั้นเราเกือบได้เป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันเลยนะ ถ้าไม่เพราะมีเรื่องเข้าใจผิด ตอนนี้เราคงได้เป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันจริงๆ แล้ว”

        “คุณครับ คุณจะมาทานอาหารหรือเปล่าครับ ถ้าอย่างนั้นคุณไปหาที่นั่งหรือไม่ก็เดินไปเลือกอาหารที่เคาน์เตอร์ก่อนเถอะครับ” ไป๋จิ้งถิงเดินเข้ามาแล้วดึงภรรยาไปไว้ด้านหลัง

        “แกมายุ่งอะไรด้วย” หูเสี่ยวเถาพูดอย่างไม่พอใจ แต่พอเธอมองเห็นว่าเป็นใคร “แกคือไป๋จิ้งถิงเหรอ? พวกแกยังไม่หย่ากันเหรอ”

        “ขอโทษด้วยครับพี่จิ้งถิง แม่ผมก็เป็นคนพูดไม่คิดอย่างนี้ล่ะครับ อีกอย่างแม่คงดีใจที่เห็นคนบ้านเดียวกัน” ซูซ่างจิ่นรีบบอกเมื่อเห็นว่าแม่เริ่มพูดจาไม่น่าฟัง และไป๋จิ้งถิงก็เหมือนจะโกรธขึ้นมาแล้ว

        “ดีใจก็ส่วนดีใจ แต่เรื่องในอดีตก็ไม่ควรจะเอามาพูด อีกอย่างฉันกับซูเม่ยก็ไม่เคยคิดที่จะหย่ากัน ที่แม่ของนายพูดออกมามันหมายความว่ายังไงกันแน่ คงไม่ได้คิดที่จะมาสร้างปัญหาให้ครอบครัวของฉันหรอกใช่ไหม” ไป๋จิ้งถิงพูดออกไปอย่างไม่พอใจ เขาไม่คิดที่จะไว้หน้าใครอยู่แล้ว ยิ่งเป็นหูเสี่ยวเถา ผู้หญิงคนนี้เคยพูดให้ภรรยาของเขาอับอายคนทั้งหมู่บ้านมาก่อน ตอนนั้นเขาปกป้องภรรยาไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาหาเรื่องเธอ “เรื่องของนายกับซูเม่ยมันจบไปนานแล้ว ถ้าแม่ของนายยังไม่หยุดพูดก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

        หูเสี่ยวเถาเห็นไป๋จิ้งถิงขู่ลูกชาย อีกทั้งเธอยังอิจฉาที่ไป๋จิ้งถิงดูดีกว่าลูกชายของตัวเองมาก ทั้งๆ ที่ไป๋จิ้งถิงเป็นแค่ทหารจนๆ แต่ลูกชายของเธอเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย และฉินซูเม่ยที่เธอเคยดูถูกกลับเป็นถึงเจ้าของร้านขายอาหารในปักกิ่ง ไป๋จิ้งถิงพูดไม่ผิด เธออยากหยั่งเชิงดูว่าฉินซูเม่ยยังรู้สึกพิเศษกับลูกชายของเธออยู่หรือเปล่า ถ้าฉินซูเม่ยยังมีความรู้สึกกับลูกชาย เธอก็พร้อมที่จะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ในเมื่อลูกชายหย่าไปแล้ว ลูกชายก็มีสิทธิ์ที่จะหาภรรยาใหม่ และฉินซูเม่ยก็เป็นตัวเลือกที่ดี หล่อนมีทั้งร้านอาหาร มีทั้งที่ดินมรดก อีกทั้งหล่อนก็ท้องไม่ได้ ถ้าฉินซูเม่ยได้แต่งกับลูกชาย เฉวียนเฉวียนก็จะมีคนมาดูแล

        “แกจะพูดดีๆ กับลูกชายฉันไม่ได้หรือไง” หูเสี่ยวเถายิ้มเยาะ “ทำไม...กลัวว่าจะถูกเมียทิ้งหรือไง ก็แน่ล่ะ ตอนนั้นในหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้างว่าหนูซูเม่ยน่ะแอบรักลูกชายฉันมาตลอด”

        “พวกคุณออกไปจากร้านฉันเถอะ ฉันไม่ต้อนรับพวกคุณแล้ว” ฉินซูเม่ยเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ สามี “เรื่องของฉินซิ่วหลานคงสร้างปัญหาให้ลูกชายคุณน้อยไปสินะ เอาสิ...ในเมื่อคุณอยากพูดเรื่องในอดีตฉันก็จะพูดบ้าง เมื่อก่อนฉันเคยหมั้นกับซูซ่างจิ่นมาก่อนก็จริง แต่ที่เราต้องถอนหมั้นกันเพราะอะไรต้องให้ฉันป่าวประกาศให้คนรู้ให้ทั่วเลยไหม แล้วถ้าหากว่ามีคนที่มหาวิทยาลัยที่ลูกชายคุณเรียนอยู่มารู้เรื่องฉาวที่เขาเคยทำไว้ คุณคิดว่าชื่อเสียงของเขาจะเป็นยังไง”

        “แม่เลิกพูดเถอะ วันนี้เรากลับบ้านก่อนดีกว่า” ซูซ่างจิ่นรีบห้ามก่อนที่เรื่องจะบานปลาย อีกทั้งฉินซูเม่ยก็พูดไม่ผิด แถวนี้มีนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งมาเช่าบ้านอยู่หลายคน ถ้ามีคนเอาเรื่องในอดีตของเขาไปพูดอีก เขาคงได้อายไปมากกว่านี้แน่ ลำพังแค่เรื่องของฉินซิ่วหลาน เพื่อนในคณะก็เลิกคบเขาไปหลายคนแล้ว

        ส่วนหูเสี่ยวเถาก็คำนวณผลดีผลเสียอยู่ในใจ และเธอก็รู้แล้วว่าเธอจะต้องทำอะไรต่อไป ทั้งหมดก็เพื่อความสุขของลูกชายและหลานชาย