Age of war

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

"แงงงงงงงงงงงง! ทุกคนตายกันหมด! ตายกันหมดเลย! ฝีมือใคร! มันเป็นฝีมือของใครกัน! ฝีมือของใครกันนนนนนนนน! "

เจ้าหนูเปอร์ไซด์ตะโกนร้องไห้ด้วยสภาพที่หัวใจแตกสลาย

ทุกคนในสถานที่แห่งนี้ต่างจ้องมองไปที่ร่างเล็ก ๆ ซึ่งปรากฏอยู่ใจกลางกลุ่มควันสีเทาเป็นสายตาเดียวกัน

งานรื่นเริงได้กลายเป็นความเงียบสงัด ก่อนจะถูกความตึงเครียดเข้าถาโถมโจมตี

“เออ… ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ แล้วค่อย ๆ เดินออกไปจากอัฒจรรย์ด้วยค่ะ และรบกวนของให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง เข้ามาจัดการควบคุมสถานการณ์เดียวนี้ค่ะ! ”

คนที่ได้สติแล้วสั่งการก่อนใครเพื่อนคือสาวหน้าจิ้งจอกจากเผ่าจอมมารของเอรีส

ยามที่ประกอบไปด้วยคนจากทั้งห้าเผ่า…ไม่สิ เหลือแค่สี่เผ่านั้น ได้วิ่งกรูเข้าไปที่จุดเกิดเหตุกันอย่างรวดเร็ว

พวกเขารีบเก็บกู้ซากและพยายามค้นหาร่างของเผ่าปีศาจปีกที่ยังรอดชีวิต

แต่เมื่อพิจารณาจากสายตาของกระผมแล้ว คงจะมีแค่เปอร์ไซด์คนเดียวที่รอดกลับมาจากระเบิดเมื่อกี้ได้

“พวกเราเองก็รีบเข้าไปช่วยเถอะ! ”

เอรีสเอยด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเปอร์ไซด์

สมกับเป็นเอรีส รีบเคลื่อนไหวก่อนใครเพื่อนเลย

“ฝีมือใครกันนะดอง”

เอสเทอพึมพำกับตัวเองด้วยความโกรธ ก่อนจะบินตามเอรีสเข้าไปปลอบโยนเปอร์ไซด์

เจ้าสัตว์ปีกตัวยักษ์ที่ชื่อมิลลเลอร์กับออกไซด์เองก็เข้าไปหาเธอ เพื่อปลอบโยนหัวใจที่แตกสลายของเปอร์ไซด์เช่นกัน

มีเพียงแค่กระผมที่ยังไม่เคลื่อนไหว

เพราะว่ากระผมกำลังมองหาตัวคนร้ายอยู่

ระเบิดที่บีบอัดแล้วสร้างแรงกดดันมหาศาลนั้น ไม่ผิดแน่ มันคือระเบิดแรงโน้มถ่วงที่เผ่าของกระผมแอบพัฒนาขึ้นมาแน่นอน

ในสงครามครั้งที่แล้ว อาวุธของพวกเรานั้นมีดาบกับหอกที่ยิงคลื่นพลังงาน ปืนที่ยึดมาจากเผ่าจอมมาร แล้วก็ปืนใหญ่แรงโน้มถ่วง

และหลังจากจบสงคราม ราชินีฟรีด้าก็เริ่มพัฒนาอาวุธต่อโดยปิดไม่ให้เผ่าอื่นรู้

อาวุธที่พัฒนาขึ้นมานั้น นอกจาก [หัวทะลวงแผ่นดิน] แล้ว ก็ยังมี [เกราะแขนกล MK-II] ที่ทำให้บินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระมากกว่าเดิม กับอาวุธอื่น ๆ อีกมากมาย

และหนึ่งในนั้นคือระเบิดแรงโน้มถ่วง

คำถามคือทำไมอาวุธที่ควรจะเป็นความลับของเผ่าเราถึงถูกนำออกมาใช้?

มันไม่ใช่ฝีมือของใครคนใดคนหนึ่ง เพราะเผ่าของพวกเราไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวตามใจตนเองแน่นอน

พวกเราคือเผ่าที่ให้ความสำคัญกับคำสั่งขององค์ราชินีเป็นสูงสุด

หรือว่าจะเป็นฝีมือของหนึ่งในราชินี?

ไม่มีทางเป็นได้

เพราะราชินีแฟตได้วางแผนเอาไว้แล้วว่าจะทำอะไรก่อนหลัง อีกอย่าง การจะดำเนินแผนอะไรสักอย่าง พวกเธอจะต้องจัดประชุมเพื่อฟังความเห็นจากองค์ราชินีทั้งห้าคนก่อนด้วย

แถมองค์ราชินีแฟตนั้นได้เลิกความคิดที่จะเป็นศัตรูกับเปอร์ไซด์ไปตั้งแต่ที่พบว่ายาพิษนั้นไม่สามารถทำอะไรเธอได้

สรุปคือการลอบวางระเบิดในครั้งนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือของเผ่าเราได้แน่นอน

แสดงว่า...

“ (หรือว่ามีคนจงใจจะใส่ร้ายพวกเรา?) ”

มันมีความเป็นไปได้สูงที่อาวุธลับจะถูกสายลับของเผ่าใดเผ่าหนึ่งลักลอบขนออกไปโดยไม่รู้ตัว

" (ท่านราชินีแฟตครับ) "

" (รู้แล้ว เจ้านะสนิทกับยัยนั่นมากที่สุด ฝากจัดการด้วย อย่าให้ยัยนั่นคิดว่าเป็นฝีมือของเผ่าเราเด็ดขาด… ให้ตายสิ เดียวคงต้องไปต่อว่าคนที่เผ้าคลังแสงหน่อยเสียแล้ว) "

" (ฝากคุ้มครององค์ราชินีของกระผมด้วยนะสกัด) "

" (วางใจข้าได้สหาย) "

สกัดให้คำมั่นสัญญากับผมอย่างเข้มแข็ง ก่อนจะวิ่งเข้าไปให้การคุ้มครองเหล่าองค์ราชินีทั้งห้าคนพร้อมกับพวกองครักษ์

เขาเป็นขุนพลของราชินีฟรีด้า เป็นบุรุษที่ไว้วางใจได้

เมื่อหมดห่วงเรื่ององค์ราชินี กระผมจึงเดินตามพวกเอรีสเข้าไปหาเปอร์ไซด์อีกคน

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง---

"ระเบิดเมื่อกี้มันของเผ่า [มนุษย์มด] ไม่ใช่เรอะ!? "

ก็มีเผ่าจอมมารคนหนึ่งตะโกนเสียงดังขึ้นมาเช่นนั้น

สตรีที่ตะโกนเสียงดังลั่นนั้นสวมชุดคลุมสีเทาคล้ายกับสิ่งที่เอรีสเรียกว่า [แม่ชี]

พริบตานั้นทั้งสนามต่างจับจ้องมาที่เผ่าของผมเป็นสายตาเดียวกัน

"ฝีมือ… ของคุณสเลบ… หรือคะ? "

เปอร์ไซด์เงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตามาทางผม

ดวงตาของเธอไร้ซึ่งประกายแสงและกำลังเต็มไปด้วยความสับสนทางอารมณ์

"ไม่ใช่---"

"ระเบิดนั้นเป็นของเผ่า [มนุษย์มด] ! พวกมันคือคนร้าย! "

เผ่าจอมมารอีกคนที่เป็นผู้ชายได้ตะโกนดังก้องไปทั่วสนาม

"ผู้ร้ายคือเผ่าตัวเขี้ยวหรือ? "

"เผ่าอาร์โธร์โพดาคือคนร้าย! "

เมื่อมีเชื้อไฟปะทุขึ้น มันก็ลามทุ่งไปหยั่งทุกคนที่รวมตัวกันในสถานที่แห่งนี้

โดนจนได้...

เล่นแบบนี้กันเลยเรอะ?

เผ่าของกระผมที่มาร่วมงานต่างมองหน้ากันเองอย่างสับสน

ทุกคนต่างเริ่มแสดงความเป็นศัตรูกับเผ่าของกระผมกันแล้ว

เพราะมีความแปลกแยกจากเผ่าอื่นอย่างชัดเจนเกินไป ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะเป็นเป้าหมายที่ถูกใสร้ายได้ง่าย ๆ

กระผมพอเดาได้แล้วว่าใครคือคนร้ายที่ลอบวางระเบิดครั้งนี้

มันคือเผ่าจอมมารของเอรีสนั่นเอง

ให้ตายสิ เป็นเผ่าที่สมกับสมญานาม [จอมมาร] เสียจริง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกมันจงใจป้ายความผิดเพื่อให้เปอร์ไซด์หรือเผ่าอื่น ๆ เล็งเล่นงานเผ่าของเราก่อน

กระผมไม่รู้สึกโกรธที่โดนใส่ร้าย แต่ประทับใจในความหน้าด้านและเจ้าเล่ห์ของพวกเขา

เอาละ ถึงจะถูกใส่ร้าย แต่ไม่มีเวลามาให้ลังเลใจหรอกนะ

ผมต้องรีบกอบกู้สถานการณ์ให้ได้

"เดียวสิค่ะท่านดีออน!? อย่าแย่ง---"

"เธอนั่นแหละลังเลอะไร!? เหล่าผู้ศรัทธาเอย รีบคุมตัวเผ่ามนุษย์มดเดียวนี้! "

มีชายคนหนึ่งไปแย่งไมค์จากสตรีหน้าจิ้งจอกที่กำลังดำเนินรายการอยู่

ท่าทางแบบนั้นคืออะไร? ไม่ใช่ว่าเตี้ยมวางแผนกันมาหรือ?

เอาเถอะ ยังไงศัตรูมันได้เริ่มชิงลงมือตามอย่างที่คาดการเอาไว้ก่อนแล้ว

คุมตัว แล้วต่อไปคงเป็นการยุให้เปอร์ไซด์ทำลายคริสตัลของพวกเราสินะ?

หากว่ามีการต่อสู้ต่อต้าน คงไม่แคล้วยิ่งถลำลึกจนหาข้อแก้ตัวไม่ได้

" (ทุกคนห้ามขยับ ต่อให้ถูกทำร้าย ก็ห้ามต่อต้านเด็ดขาด นี่คือคำสั่งจากผู้กล้าสเลบ! ส่วนใครที่อยู่นอกระยะพื้นที่จัดงาน ให้เตรียมพร้อมรับสงครามกลางเมือง ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็ต้องปกป้องคริสตัลของเผ่าเอาไว้ให้ได้!) "

" (รับทราบครับ!) "

โชคดีที่โลกใบนี้ความตายนั้นสามารถเกิดใหม่ได้

ดังนั้นขอบเขตการถูกทำร้ายฝ่ายเดียวจึงเป็นที่ยอมรับกันได้อยู่

แต่ถ้าหากว่าพวกมันเริ่มเล็งไปที่คริสตัล ถึงตอนนั้นต่อให้ต้องเป็นเผ่าที่ถูกตราหน้าว่าฉีกสัญญา กระผมก็จะยอมทำเดินตามเกมส์ของศัตรูเพื่อปกป้องเอาไว้ให้ได้

กระผมรีบวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังเข้ามารวบตัว แล้วตรงไปหาเปอร์ไซด์

หากได้อธิบายให้เธอฟัง คนซื่อตรงอย่างเธอน่าจะช่วยหยุดความเข้าใจผิดนี้ได้

"เปอร์ไซด์ ใจเย็นก่อนนะ นี่ไม่ใช่ฝีมือของ---"

"พอแล้วค่ะ…"

น้ำเสียงที่เธอตอบกลับมานั้นช่างเยือกเย็นและน่ากลัว

"ทุกคนตายแล้ว เผ่าของหนูตายกันหมดแล้ว เพราะว่าหนูมันโง่เอง เฟ้อฝันไปเองค่ะว่าทุกคนจะเป็นมิตรกันได้"

รู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันดำมืดที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากเธอ

มันกดดันและรุนจนสัตว์เลี้ยงของเธอยังต้องกางปีกบินหนีถอยห่างออกไป

"แต่ความจริงแล้วทุกคนคงเห็นหนูเป็นศัตรูสินะคะ? หนูไม่ได้โง่ค่ะ ระเบิดนี้จะเป็นฝีมือของใครก็ได้ค่ะ"

เธอลุกขึ้นแล้วหันไปที่โดมเก็บคริสตัลทางด้านหลังของเธอ

"หนูไม่รู้แล้วว่าคำพูดของใครจะเชื่อใจได้ เพราะฉะนั้น---"

พริบตานั้นเองที่กระผมรู้แล้วว่าเธอกำลังจะทำอะไรต่อไป

"หนูจะทำลายต้นตอของความขัดแย้งทั้งหมดนี้ทิ้งเองค่ะ! "

"แย่แล้ว รีบปกป้องคริสตัลเร็ว! "

โชคดีที่กระผมออกเวรทุกวันในฐานะขุนพลของราชินีแฟต เลยสวมชุดเกราะกับพกดาบดำติดตัวมาด้วย

ชุดสูทที่สวมทับอยู่นอกชุดเกราะแขนกล MKII ได้ขาดกระจุยพร้อมกับแสงไฟสีฟ้าที่แผ่ขยายออกมาจากตัวชุดเกราะสีดำ

กระผมถีบพื้นอย่างรุนแรงเข้าเพื่อเข้าไปขวางเธอเอาไว้ด้วยดาบดำทั้งสี่เล่ม

ปีกแผ่นบางโปรงแสงสองคู่ที่แผ่ออกจากชุดเกราะกำลังเรืองแสงสีฟ้าและพยุงให้ร่างของกระผมลอยขึ้นเหนือพื้นดินราวห้าเมตร

"อย่ามาขวางนะ! "

"ไม่! "

ผมบรรเลงเพลงดาบสี่เล่มโจมตีใส่เธอ

ฟันสี่จังหวะด้วยการวาดเป็นวงพระจันทร์เสี้ยวจากบนลงล่าง

ตวัดดาบเล่มที่สองจากขวาไปซ้ายด้วยความเร็วแสง

ใช้แรงเหวี่ยงจากดาบสองเล่มแรกในการม้วนตัวเพื่อวาดดาบเล่มที่สามในลัษณะเส้นแนวทแยงมุมจากล่างขึ้นบน

และจบด้วยดาบสุดท้ายอย่างไม่ให้พักหายใจด้วยการแทงตรงออกไปข้างหน้า

นี่คือกระบวนยุทธ์สี่จังหวะของผม

แต่ทว่า--

"กระจอกค่ะ! "

เปอร์ไซด์กลับสามารถหลบการโจมตีราวพายุสี่จังหวะนั้นได้อย่างง่ายดาย

ฝีมือคนละชั้นจริง ๆ ด้วยแฮะ

"อึ๊ก!? ระยางเรอะ! "

และพอรู้ตัวอีกที ขาของกระผมก็ถูกระยางสีชมพูที่งอกออกมาจากกลางหลังของเธอจับเอาไว้แล้ว

"ไม่ต้องห่วง หนูไม่ฆ่าพี่สเลบหรอกค่ะ"

เธอพูดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะพูดปิดท้ายอย่างน่ากลัวว่า

"แต่จะเอาให้ขยับไม่ได้เป็นวัน ๆ แทนค่ะ"

ร่างของกระผมถูกระยางของเธอจับเหวี่ยงในอากาศอย่างรุนแรง

แบบนี้แย่แน่…

"หยุดนะเปอร์ไซด์! "

ในตอนนั้นเองที่เอรีสกระโดดสูงขึ้นท้องฟ้าพร้อมกับกางปีกโปรงแสงเจิดจ้า

ไม่ว่าจะเผ่าไหน ต่างก็ลอกโครงสร้างปีกเผ่าปีศาจแสงของเอสเทอเอามาติดชุดเกราะกันหมดเลยแฮะ

ในมือขวาของเธอถูกโอบอุ้มไปด้วยแสงสว่างที่คมกริบ

ก่อนที่เธอจะใช้สิ่งนั้นตัดระยางสีชมพูทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

“ด้านหลังหรือค่ะ! ”

ในเวลาเดียวกับที่เอรีสช่วยผม การโจมตีระรอกสองก็พุ่งเข้าใส่เปอร์ไซด์จากทางด้านหลัง

มันคือกระสุนโพตอนจำนวนห้านัดที่รุนแรง

แต่กระสุนที่รุนแรงนั้นไม่อาจแตะถูกร่างกายที่พริ้วไหวของเธอได้

"พี่เอรีส พี่เอสเทอ! จะขัดขวางหนูเหมือนกันหรือค่ะ! "

นักรบเผ่าจอมมาร [เอรีส] กับนักรบเผ่าปีศาจแสง [เอสเทอ] ทั้งสองคนกำลังยืนขวางหน้าเปอร์ไซด์เอาไว้

"เปอร์ไซด์ เธอจะมาทำลายความสงบนี้ด้วยตัวเองไม่ได้นะ! "

เอรีสตะโกนเสียงดังออกไปเช่นนั้น

ไม่ใช่ว่าเป็นเผ่าของเธอเองหรือที่ก่อเรื่องทั้งหมดนี้นะ…

แต่พอคิดถึงปฏิกิริยาของสตรีจิ้งจอกที่พยายามหยุดการกระทำของชายที่พยายามแย่งไมค์เมื่อกี้ ผมก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง

บางทีแผนการในครั้งนี้อาจไม่ได้เป็นที่ทราบกันทั้งเผ่าของเอรีสละมั้ง?

"เปอร์ไซด์ เธอนะเหมาะกับการร้องเพลงมากกว่านะดอง~"

เอสเทอเองก็พยายามจะกล่อมเปอร์ไซด์ที่กำลังคลั่งด้วยเช่นกัน

"เกะกะค่ะ! "

เธอกรีดเสียงร้องลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่พวกเราอีกครั้ง

"เอรีส สเลบ! ดอง~"

"รู้แล้วเอสเทอ! "

"กระผมจะระวังหลังให้เองครับ"

พวกเราสามคนต่างรู้หน้าที่แล้วเริ่มรับมือในทันที

เอรีสพุ่งเข้าใส่เปอร์ไซด์ตรง ๆ ด้วยสภาพที่สวมชุดสีขาวตัวบาง

มันดูเหมือนกับการฆ่าตัวตาย

แต่ไม่ใช่เช่นนั้น

พริบตาก่อนที่ทั้งสองจะปะทะ ทั่วทั้งร่างของเอรีสก็ถูกหุ้มไปด้วยเกล็ดมังกรสีเขียว

ดูเหมือนว่าชุดเกราะของเผ่าเธอเองก็พัฒนาไปอีกขั้น จนถึงระดับที่สามารถสวมใส่ติดตัวได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

"ฮะ! "

"ย่ะ! "

กรงเล็บกับหมัดมวยได้เข้าโรมรันกันใจกลางอากาศ

มุมแดงหมุนตัวแตะเป็นกงจักรใส่เอรีส

มุมเขียวใช้หมัดที่ทรงพลังรับเอาไว้ และใช้ประโยชน์จากแรงสะท้อนดีดตัวออกมา

เอรีสกางปีกบินเป็นวงกว้าง แล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยท่าที่เธอเรียกว่า [จระเข้ฟาดหาง] จากการทิ้งตัวลงมา

ขาที่ฟาดเป็นวงอันรุนแรงได้ปะทะเข้ากับลมพายุที่เปอร์ไซด์สร้างสวนกลับไปจากปีก

แรงปะทะทั้งสองได้ระเบิดออกเป็งวงกว้าง จนเหล่าคนดูโดยรอบปลิวกระเด็นออกไปไกล

เอรีสเองก็ถูกดีดออกไปจากแรงระเบิดลมนั้นด้วย

"ไม่ให้โจมตีได้ก่อนหรอกค่ะพี่เอสเทอ! "

เปอร์ไซด์กล่าวเช่นนั้นแล้วตรงดิ่งมาทางเอสเทอแทนที่จะไล่ตามเอรีส

"หนังสือของเจ้าไปไหนแล้วละ? "

"ทิ้งเอาไว้ที่บ้านนะดอง"

และโชคร้ายที่เอสเทอมาร่วมงานนี้ในสภาพที่ตัวเปล่าไม่ได้พกอาวุธมาด้วย

ดังนั้นการใช้พลังพิเศษของเธอจึงช้าเกินกว่าที่คาดการเล็กน้อย

"ผ่านศพของผมไปก่อนเถอะครับ! "

กระผมยกดาบดำทั้งสี่เล่มขึ้นมาเตรียมตั้งรับเอาไว้

"หลีกไปซร้าาาา! "

เส้นสีแดงของเปอร์ไซด์พุ่งตรงมารุนแรงมาก

รุนแรงราวกับลูกปืนใหญ่

รวดเร็วและหนักหน่วงดุจลูกอุกกาบาต

ต้องรับเอาไว้ให้ได้ ไม่อย่างงั้นเอสเทอได้เป็นเป้าหมายต่อไปแน่นอน

แต่ว่านะ...

"รับได้ก็บ้าแล้วครับ! "

กระผมเลือกใช้จังหวะสุดท้ายก่อนจะปะทะ ใช้ขาข้างหนึ่งยันพื้นเป็นศูนย์ถ่วง ใช้แขนอีกสองข้างคว้าร่างของเอสเทอที่อยู่ด้านหลัง แล้วใช้แขนที่เหลือเร่งพลังของดาบพร้อมกับระเบิดคลื่นรังสียิงออกไป

แรงที่ระเบิดออกมาจากตัวดาบนั้น ทำให้ตำแหน่งของเราทั้งคู่หมุนหลบกรงเล็บอันคมกริบของเปอร์ไซด์มาได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

ตำแหน่งที่เปอร์ไซด์พุ่งลงไปได้กลายเป็นหลุมลึกกว้างมากกว่ายี่สิบเมตร

"ตอนนี้ละดอง! "

เอสเทอใช้พลังเธอเปลี่ยนมวลดินให้กลายเป็นบ่อโคลน

ด้วยแรงเฉื่อยที่ยังไม่หมด จึงทำให้ร่างของเปอร์ไซด์จมลงไปในบ่อโคลนนั้น

"จงถูกผนึกซะ! "

เอสเทอเปล่งเสียงดังพร้อมกับเปลี่ยนผิวดินโคลนให้กลายเป็นปูนแข็ง

"หน่อย.! มันติด!? "

ต่อให้มีกล้ามเนื้อหรือร่างกายที่แข็งแกร่ง แต่ถ้าหากว่าไร้ซึ่งพื้นที่ออกแรงเหวี่ยง มันก็เหมือนกับว่าเธอกำลังถูกผนึกแขนและขาเอาไว้

"จบแล้ว? "

เอรีสร่อนกลับมายืนอยู่ด้านข้างของผม

สภาพของเปอร์ไซด์ในตอนนี้คือกำลังจมดินลงไปแล้วโผล่ออกมาแค่ส่วนศรีษะเท่านั้น

"ทำไมต้องมาขวางด้วย! หนูจะทำลายต้นตอของความขัดแย้ง! จะทำลายคริสตัลทั้งหมด! เอาหนูออกไป เอาออกไปเดียวนี้นะ! "

พวกเราสามคนต่างยืนมองดูเปอร์ไซด์ด้วยสายตาที่เศร้าหมอง

อะไรที่ทำให้เปอร์ไซด์ผู้แสนบริสุทธิ์คนนั้นคลั่งได้ถึงขนาดนี้?

คำตอบคือความบ้าของคนที่อยากจะก่อสงครามต่อไปหรือ?

หรือว่าเป็นความโง่เขลาของพวกเราทั้งสี่เผ่า ที่สะสมอาวุธในเบื้องหลัง จนบีบให้ต้องมาเล่นชกใต้เข็มขัดกันเช่นนี้?

สุดท้ายแล้วมันก็ทำให้ผู้บริสุทธิ์อย่างเผ่าปีศาจปีกของเปอร์ไซด์ต้องเสียชีวิตไปทั้งเผ่าอย่างไม่มีความจำเป็น

ไม่แปลกที่เธอจะคลุ้มคลั่งจนแทบเป็นบ้า

"ปล่อยยยย! "

แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน ผิวคอนกรีดที่ปิดรอบคอของเปอร์ไซด์เริ่มปริราวให้เห็น

เฮ้ย ๆ นี่จะบอกว่าแค่พลังกล้ามเนื้ออย่างเดียว ก็สามารถทำลายคอนกรีตหนาได้แล้วเช่นนั้นหรือครับ?

"ให้ฉันจัดการเอง"

เอรีสหันมาพูดกับพวกเรา ก่อนจะสูดหายใจลงไปเต็มปวดของเธอเอง

ผิวเกล็ดที่หุ้มไปทั่วทั้งร่างกายได้หดหายกลับไปจนเห็นผิวสีเนื้อที่ขาวผ่อง

เนื่องจากเสื้อผ้าของเธอกระจุยหมดแล้ว จึงทำให้เอรีสได้เผยเรือนร่างของเผ่าจอมมารออกมาให้เห็นเต็มตา

เธอใช้ร่างที่เปล่าเปลือยนั้นเข้าไปโอบอุ้มร่างของเปอร์ไซด์ที่กำลังดิ้นรนอยู่ตรงพื้นดิน

โอบกอดศรีษะของเธอเอาไว้ประดุจอยู่ในอ้อมกอดของมารดาที่อบอุ่น

ไออุ่นของร่างกายได้โอบอุ้มเปอร์ไซด์จนมีท่าทีที่สงบลง

"ไม่เป็นไรแล้วนะ…"

"ปล่อย! หนูจะไปทำลายต้นตอของสงคราม หนูจะทำลายคริสตัลของทุกเผ่า! "

สำหรับเปอร์ไซด์แล้ว การทรยศครั้งนี้คงทำร้ายจิตใจของเธอมากจนเกินไป

"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีใครทะเลาะกันแล้ว…"

"ปล่อย…"

เพราะแบบนั้นเลยไม่สามารถทำให้เธอเชื่อใจใครได้อีก

"ปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครคิดจะทำร้ายกันอีกแล้ว"

"บอกว่า… ปล่อยหนู… "

คนที่ยอมเชื่อคนอื่นอย่างบริสุทธิ์ใจ ถ้าหากถูกทรยศความรู้สึกนั้น มันจะเจ็บปวดขนาดไหนกันนะ?

"เปอร์ไซด์ยังมีพวกเรา มีฉัน มีเอสเทอ มีสเลบ แล้วก็มีลุงบานาอีกคนอยู่นะ"

"ฮึก… "

กระผมไม่อาจจะจินตนาการได้ และคงไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าเข้าใจความรู้สึกของเธอ

"เพราะฉะนั้น… ร้องไห้ออกมาได้เลยนะ"

"แงงงงงงงงงงง! "

และคนที่เคยพยายามวางยาพิษเพื่อนเพราะคำสั่งของราชินีอย่างผม คงไม่มีหน้าไปปลอยโยนเพื่อนเหมือนอย่างที่เอรีสทำได้

เอรีสสามารถทำให้เปอร์ไซด์สงบจิตใจลงได้สำเร็จ

ไม่ใช่ผม ไม่ใช่เอสเทอ แต่เป็นคนจากเผ่าจอมมารที่ชื่อว่า [เอรีส] คนนี้ที่ทำได้สำเร็จ

เสียงร้องไห้ของเปอร์ไซด์นั้นดังกังวาลไปทั่ว มันเป็นเสียงร้องไห้ที่เศร้าที่สุดที่ผมเคยได้ยินมาในชีวิต

ในเวลานั้นผมเริ่มสงสัยตัวเอง

ว่าถ้าหากในอนาคต มันมีคำสั่งให้กระผมต้องลงมือสังหารพวกเขาอีกรอบ กระผมจะสามารถกล้ารับทำตามคำสั่งนั้นได้หรือเปล่านะ?

ผมสงสัยตัวเองเช่นนั้น