True World โลกแท้จริง

เสียงนกร้องลอดผ่านเขามาทางหน้าต่างปลุกให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นจากการหลับใหล เขาสะลึมสะลือเดินไปยังห้องน้ำแต่เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปนั้น เขาก็ต้องขยี้ตาตัวเองอีกครั้งเพราะเขาคิดว่าตัวเองกำลังตาฝาดไป

" นี่..ฉันยังไม่ตื่นหรอกเหรอ? " นทีเอ่ยขึ้น

ภาพที่เขาเห็นตรงหน้านั้นคือ หญิงสาวหัวชมพูที่กำลังยืนกอดอกอยู่ แต่แม้เธอจะใช้แขนทั้งสองข้างปิดบังทรวงอกของเธอไว้ มันก็ไม่สามารถบดบังไว้ได้มิด นทีสามารถเห็นเนินขาวเนียนและก้อนเนื้อที่เอ่อล้นออกมาทั้งบนและล่างแขนได้อย่างชัดเจน เขาเลื่อนสายตาลงมายังจุดสงวนที่ไม่มีสิ่งใดบดบังนอกจากเส้นสวรรค์เพียงน้อยนิดเท่านั้น

"อ๊าาาาาาา!! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้โรคจิต! " 

ทันทีที่เสียงตะโกนดังขึ้นนทีก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ฝันไป 

" เธอมาทำอะไรที่ห้องฉันละเนี่ย! " นทีเอ่ยก่อนที่หันหลังแล้วปิดประตู

" นี่มันห้องฉันต่างหากย่ะ! " ไลล่าตะโกนไล่หลังกลับมา

นทีเดินออกไปเปิดประตูห้องเพื่อเช็กว่าเขายังอยู่ในห้องตัวเองหรือไม่ แล้วเขาก็พบว่ามันคือห้องของเขาจริง ๆ นทีกลับไปนั่งบนเตียงแล้วนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก่อนที่เขาจะผล็อยหลับ แต่เขาก็ไม่สามารถจดจำรายละเอียดอะไรได้เลย เขาจึงเลิกใส่ใจมันแล้วเรียกโฮโลแกรมขึ้นมา

นที รบูลย์กิจวินิตร อายุ 18 ปี

LV 6 EXP 700/3500 อาชีพ ไม่มี 

HP 230/230 MP 85/85

ความแข็งแกร่ง: 11

ความว่องไว : 16

ความฉลาด : 55 [20+35]

พลังวิญญาณ : 15

แรงกาย : 23

โชค : 0

แต้มค่าสถานะที่ใช้งานได้คงเหลือ : 10 แต้ม

ทักษะใช้งาน 2/5

- ศรน้ำแข็ง LV3 [Beginner] 8/10

- บาเรีย LV2 [Beginner] 5/10

ทักษะติดตัว 1/5

- ฟื้นฟู MP LV2 [Beginner] 1/10

Master Skill : Reading Master

อ่านไปแล้ว  355,150 หน้า ค่าความฉลาดที่เพิ่มขึ้น 35

อุปกรณ์สวมใส่ 

- คทาเวทมนตร์ ระดับ F ความคงทน 50/100

- ถุงมือเวทมนตร์ ระดับ F พิเศษ ความคงทน 65/100

- [ไม่สามารถใช้งานได้] แหวนนำโชค ระดับ F ความคงทน 0/100

จริง ๆ แล้วเขาได้ทำการเช็กค่าสถานะแล้วก่อนนอน แต่เมื่อตื่นมานั้นเขาก็อยากจะยืนยันให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่ง เพียงแค่การต่อสู้ในบททดสอบนี้เพียงค่ำคืนเดียว เขาก็สามารถเพิ่มเลเวลและทักษะของเขาได้อย่างมหาศาล แต่สิ่งที่นทีเป็นกังวลคือค่าความคงทนของคทาเวทมนตร์ มันลดเหลือเพียงครึ่งเดียวแล้ว หากเขาไม่มีคทาเวทล่ะก็เขาก็เปรียบดั่งคนธรรมดาทั่วไปที่แข็งแกร่งและว่องไวเท่านั้นเอง

ในตอนแรกนั้นนทีคาดการณ์เอาไว้ว่าหากเขาสามารถป้องกันเหล่าหมาป่าแดงเอาไว้ได้ เขาก็จะได้รับรางวัลจากเควสและบางทีหนึ่งในรางวัลเควสนั้นคือทรัวร์ เขาต้องการทรัวร์เพื่อที่จะซื้อคทาเวทด้ามใหม่ แต่เขาก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่าเวลาของเควสที่เดินถอยหลังก็ยังเดินต่อไป มันบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าบททดสอบของพวกเขานั้นยังไม่จบลง

จากนั้นนทีก็ทำการเปิดช่องเก็บไอเท็มของเขาขึ้นมา

ช่องเก็บไอเท็ม 16/20

- ขนมปัง 25/99 ชิ้น

- น้ำยาฟื้นฟู MP เล็ก 5/99 ขวด

- บะหมีกึ่งสำเร็จรูป 30/99 ห่อ

- น้ำเปล่า 30/99 ขวด

- พิซซ่าฮาวายเอี้ยน 6/99 แผ่น

- นมช็อกโกแลต 20/99 ขวด

- เบียร์ 20/99 กระป๋อง

- ชาเขียว 30/99 ขวด

- ปลากระป๋อง 30/99 กระป๋อง

- ซีเรียล 20/99 กล่อง

- เทียน 20/99 แท่ง

- ยาแก้ปวด 30/99 แผง

- แท็บเล็ต 1 เครื่อง

- โทรศัพท์ดาวเทียม 1 เครื่อง

- โทรศัพท์มือถือ 1 เครื่อง

- ไฟฉาย 1 กระบอก

- หนังหมาป่าแดง 10/99 ชิ้น

- สร้อยคอหมาป่าแดง 1 เส้น

เขาเช็กสต็อกเครื่องดื่มต่าง ๆ ที่สามารถเพิ่มมานาได้แล้วพบว่ายังพอมีอยู่อย่างเหลือเฟือ นทีหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดหน้าจอขึ้น เขายิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นภาพหน้าจอที่เขาตั้งไว้ มันคือภาพที่ลอเรน่าและไลล่านอนอยู่ด้วยกันบนเตียงนั่นเอง นทีเก็บมือถือกลับเข้าไปในช่องเก็บของแล้วเขาก็หยิบสร้อยคอหมาป่าแดงขึ้นมา

สร้อยคอหมาป่าแดง ระดับ F

ประเภท : เครื่องสวมใส่

คำอธิบาย : สร้อยคออันเก่าแก่ ว่ากันว่าผู้ที่สวมใส่สร้อยคอนี้จะเป็นที่รักของเหล่าหมาป่า

เพิ่มค่าโจมตีเวทมนตร์ 15 หน่วย

เลเวลที่ต้องการ : 3

ความคงทน 100/100

สร้อยคอเส้นนี้มีจี้สีแดงที่โดดเด่นอยู่ตรงกลางราวกับการแสดงถึงเพลิงของสัตว์ร้าย มันห้อยอยู่กับโซ่ที่มีความแวววับ ความรู้สึกแรกที่นทีสัมผัสได้คือความสวยงามและลึกลับของมัน เขาแอบมันไว้ข้างหลังแล้วหยิบหนังหมาป่าออกมาจากช่องเก็บไอเท็มหนึ่งชิ้น

หนังหมาป่าแดง

ประเภท : จิปาถะ

คำอธิบาย : หนังของหมาป่าแดง มีความคงทนพอประมาณ สามารถใช้เป็นวัตถุดิบในการทำเสื้อผ้าได้

คำอธิบายสั้น ๆ ของมันนั้นทำให้นทีรู้ได้ทันทีว่ามันคือไอเท็มทั่วไปที่เขาสามารถได้รับจากการฆ่ามอนสเตอร์เหมือนกับในเกม เพราะในครั้งแรกที่นทีเช็กช่องเก็บไอเท็มหลังจากจบการต่อสู้นั้น เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบกับสร้อยคอและหนังหมาป่าแดงนี้ เขาลองถามคนอื่น ๆ ดูแล้วก็พบว่าพวกเธอก็มีไอเท็มแบบนี้เช่นเดียวกัน

พวกเขาจึงสามารถสรุปได้ในทันทีว่าเมื่อกำจัดหมาป่าเหล่านี้ลงได้แล้วนั้น พวกเขาสามารถได้รับไอเท็มจากการกำจัดมอนสเตอร์ในทันทีแตกต่างกับบนโลกที่เมื่อพวกเขาจัดการกับเหล่าซอมบี้ลงได้นั้นจะมีกล่องออกมาแทน

ปัง! 

" นาย! ทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องน้ำมาล่ะ! นายตั้งใจใช่มั้ย!? พี่ลอเรน่าต้องได้รู้เรื่องนี้แน่แล้วก็เรื่องที่นายแอบดูนมเอลฟ์นั่นด้วย! " 

ทันทีที่ไลล่าออกจากห้องน้ำมา เธอก็ตะโกนใส่นทีอย่างคาดโทษ เธอวิ่งเข้ามาหมายจะตีหน้าผากเขาอย่างที่เคยทำ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้วาดฝ่ามือออกไปนั้น เธอก็หยุดแน่นิ่งอยู่ตรงหน้านที

" นี่...ฉันให้ "

นทีหยิบอาวุธลับที่เขาตระเตรียมไว้ออกมา สร้อยคอหมาป่าแดงที่มีจี้สีแดงมรกตปรากฏต่อหน้าไลล่า เมื่อเธอเห็นสร้อยเส้นนี้นั้น สายตาของเธอก็ไม่สามารถละออกจากมันได้ดั่งต้องมนตร์ เธอเห็นคุณสมบัติของมันตั้งแต่เมื่อคืนที่นทีแบ่งปันคำอธิบายของไอเท็มชิ้นนี้ในแชทปาร์ตี้ เธอนั้นตกหลุมรักทั้งรูปลักษณ์และค่าสถานะที่มันเพิ่มให้ผู้สวมใส่ในทันที

" นาย..ให้ฉันจริง ๆ น่ะเหรอ ? จริง ๆ นะ! " ไลล่าถามย้ำ

" อื้อ..หลับตาสิ " นทีกล่าว

ไลล่ามองหน้านทีอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะหลับตาลง จากนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงฝีเท้าของนทีที่เดินอ้อมมาหลังเธอ ไลล่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นของสร้อยที่สัมผัสกับต้นคอ

" มันเหมาะกับเธอจริง ๆ นั่นแหละนะ " นทีเอ่ย

ไลล่าลืมตาขึ้นมาในจังหวะเดียวกันกับที่นทีนั้นกดถ่ายรูปเธอด้วยโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิม จากนั้นเขาก็ยืนโทรศัพท์ให้เธอ ไลล่าไม่รอช้าดูรูปที่นทีถ่ายในทันที แล้วเธอก็พบว่าเป็นอย่างที่นทีพูด จี้บนสร้อยคอเส้นนี้นั้นเข้ากันกับเธอเป็นอย่างมากจากนั้นเธอยื่นโทรศัพท์กลับไปให้เขา

" ขอบ..ขอบใจนะ! ฉันจะลืมเรื่องเมื่อกี้ไปแล้วกัน แต่เรื่องที่นายมองนมโอลิเวียน่ะ ยังไงนายก็ไม่รอดหรอกนะ ฮึ! " ไลล่าเอ่ยพลางรีบหันหลังให้นทีในทันที 

เธอไม่อยากให้เขาเห็นหน้าที่เธอรู้ว่าตอนนี้มันต้องเป็นสีแดงแจ๋อย่างแน่นอน เพราะแม้แต่ตัวเธอเองนั้นยังสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ออกมา นทีขำเบา ๆ กับท่าทางของเธอก่อนที่เขาจะกลับไปอ่าน E-Book ในแท็บเล็ตต่อ

ก๊อก ก๊อก

" นที นี่ฉันเอง ขอเข้าไปนะ " เสียงอ่อนหวานของสาวตัวเล็กดังมาจากหน้าประตู

" เชิญเลยครับ ท่านเทพธิดาพิมชนก " นทีตอบกลับ

แอ๊ด

" ฮึ่ม! หยุดล้อฉันได้แล้วน่า..เอ๋ " 

เมื่อพิมเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่สะดุดตาเธอในทันทีคือไลล่า เธอแผ่ออร่าความงดงามออกมาจนพิมนั้นชะงัก พิมจ้องมองไลล่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพบสิ่งที่เป็นต้นเหตุของออร่านั้น

" โอ๊ะ โอ...ฉันเข้ามาผิดเวลาหรือเปล่าน้า "

เมื่อพิมชนกเห็นสร้อยคอหมาป่าแดงที่ต้นคอของไลล่า เธอก็ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางมองสลับไปมาระหว่างไลล่าที่หันหน้าหนีเธอและนทีที่เลื่อนแท็บเล็ตด้วยความเร็วสูง

" ฉันแค่จะมาบอกว่า อาหารเช้าพร้อมแล้วน่ะ คุณลูคัสให้มาตามพวกนายลงไปด้านล่าง ไม่ต้องรีบน้าาา พวกเรารอได้ ฮิฮิ " พิมหัวเราะอย่างสดใสแล้วเธอก็หันหลังกลับเตรียมจะจากไป

" อ๊าา! เดี๋ยวสิคะพี่พิมรอหนูด้วย " ไลล่าวิ่งตามไปเกาะแขนเธอ

นทีเกาหัวแกรก ๆ กับสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป เขานั้นแค่ตั้งใจจะติดสินบนไลล่าเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจควบคุมเสียแล้ว นทียักไหล่แล้วเก็บแท็บเล็ตกลับไป เขาเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนที่จะเดินตามสาว ๆ ลงไปข้างล่าง

เมื่อนทีเดินลงบันไดมานั้น เขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยที่คุ้นเคยในทันที

" โอ้ หมอนั่นให้เธอเหรอเนี่ย แต่มันก็เหมาะกับเธอจริง ๆ ล่ะนะ " เสียงทุ้มลึกของกันยาเอ่ยขึ้น

" ใช่มั้ยล่ะ! ตอนฉันเห็นเธอครั้งแรกนะ ฉันแทบจำไม่ได้แหน่ะ ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะสวยขึ้นไปได้อีกขนาดนี้ " พิมเอ่ยเสริม

" พี่กันยา พี่พิม หยุดชมหนูได้แล้วค่ะ " ไลล่ากล่าวอย่างเคอะเขิน

ถึงแม้ตอนที่เธออยู่โรงเรียนนั้นเธอจะได้รับคำชมมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยเก็บคำชมเหล่านั้นมาใส่ใจเลยสักนิด สำหรับเธอแล้วคำพูดเหล่านั้นมันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเธอ แต่พอเธอถูกคนที่สนิทกันชมนั้น เธอก็ทำตัวไม่ถูกในทันที

" ท่านไลล่านั้นเดิมที่ก็งดงามอยู่แล้วแต่เมื่อสวมสร้อยคอเส้นนี้แล้วมันทำให้ท่านไลล่าดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก ท่านนทีนี่สายตาแหลมคมจริง ๆ นะ "

" ใช่มั้ยล่ะ แถมพวกเขายังเป็นผู้ได้รับพรทั้งคู่อีก จะหาคนที่เหมาะสมกันขนาดนี้ได้ที่ไหนอีกกันล่ะ "

" ถ้าหากจะมีใครที่พอเทียบเคียงกับท่านไลล่าได้ ก็คงมีเพียงแค่คุณหนูอาเรียเท่านั้นแหละนะ "

" โอ้ ก็จริงของเจ้า ถึงคุณหนูอาเรียจะไม่ใช่ผู้ได้รับพรนั้น แต่ความงดงามของเธอถือว่าห่างไกลจากพวกเมืองใหญ่ ๆ เสียด้วยซ้ำ "

เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันดังขึ้นในร้าน ในเวลานี้ไม่มีใครไม่รู้จักสี่ผู้ได้รับพรที่ทำการปกป้องเมืองเดอร์ล็อคจากฝูงหมาป่าแดงอีกแล้ว ข่าวคราวที่แพร่สะพัดออกไปนั้นทำให้ผู้คนในเมืองสรรเสริญถึงวีรกรรมอันกล้าหาญของพวกเขาอย่างไม่หยุดหย่อน

" โอ้ ท่านนที เชิญทางนี้เลยครับ " ลูคัสเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเห็นนทีเดินลงมา

นทีเดินตามลูคัสไปยังโต๊ะอาหารตัวเดิมที่พวกเขานั่งเมื่อคืนนี้ และที่ว่างที่เดียวที่ยังเหลืออยู่ก็เป็นหัวโต๊ะตัวเดิมอีกเช่นกัน

" มอร์นิ่ง นที ว่าแต่นายได้นอนรึเปล่าเมื่อคืนนี้ ตาดูคล้ำ ๆ นะ " กันยาเป็นคนแรกที่เอ่ยทักทายเขา

แต่คำพูดสองแง่สองงามของเธอนั้น นทีสามารถรับรู้ได้ในทันทีเพราะสายตาของเธอที่มองสลับไปมาระหว่างเขาไลล่านั้นมันชัดเจนว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร

" เอ่อ..ผมก็หลับสบายดีนะ ถึงจะจำเรื่องเมื่อคืนไม่ค่อยได้เลยก็เถอะ " นทีตอบกลับ

" เอ๊ะ ฉันนึกว่านายจะจำได้ซะอีก ก็เมื่อคืนไลล่าเมาแอ๋ จนนายต้องพยุงเธอไปที่ห้องแต่สุดท้ายแล้วนายก็ไม่กลับลงมาเลย ไม่ใช่ว่าพวกนาย.." กันยาต้อนนทีอีกครั้ง

คราวนี้นทีรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงตื่นมาอยู่ที่ห้องเดียวกับไลล่า แต่เขาก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าเขาเมาถึงขั้นพาเธอกลับมานอนด้วย แต่ก่อนที่นทีจะได้ตอบกลับอะไรไปนั้น เขาก็ได้ยินการแจ้งเตือนจากแชทปาร์ตี้อีกครั้ง

ไลล่า : ดูนี่สิ! มีคนผ่านบททดสอบแล้วล่ะ!

เธอส่งหัวข้อในกระดานสนทนาที่มีคนผ่านการทดสอบได้โพสท์เอาไว้

พิมชนก : เอ๋! ทำไมเร็วจังเลยล่ะ!

ไลล่า : เหมือนว่าแบบทดสอบของเขาจะง่ายกว่าเราเยอะเลยนะ

กันยา : เขาไม่ได้ร่วมปาร์ตี้กับคนอื่นทำให้บททดสอบง่ายขึ้นน่ะสิ

นที : แสดงว่าเราโดนเสียงนั่นหลอกเข้าให้แล้วล่ะ

พวกเขารู้สึกโกรธในทันทีเมื่อนึกถึงคำใบ้ที่เสียงอันทรงพลังนั้นเคยให้ไว้ กลับกลายเป็นว่าคนที่ไม่ได้ปาร์ตี้นั้นได้รับบททดสอบที่ง่ายกว่า แล้วพวกเขาก็ผ่านมันได้อย่างง่ายดาย

' แต่ว่า..ถ้าบททดสอบง่ายขนาดนั้น งั้นรางวัลที่เขาได้รับก็คงจะน้อยตาม '

นทีคิดตามหลักเหตุและผล ถึงนทีจะไม่รู้ว่าคนที่มาโพสท์อวดว่าเขาผ่านบททดสอบได้รางวัลอะไรมานั้น แต่นทีก็คาดเดาว่าเขาคงไม่ได้รับรางวัลอะไรที่คุ้มค่าต่อบททดสอบนั้นอย่างแน่นอน เมื่อเทียบกันกับบททดสอบที่พวกเขาเผชิญแล้วนั้น ขนาดที่พวกเขายังไม่ได้รางวัลจากการเสร็จสิ้นบททดสอบแต่เลเวลของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

' ยิ่งเราแข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไร เมื่อเรากลับไปยังโลกเราก็จะมีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้นเท่านั้น ' นทีคิด

ในขณะที่พวกเขาสี่คนเอาแต่จ้องความว่างเปล่าอยู่นั้นเอง มาคัสก็เอ่ยขึ้น

" ท่านนทีครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้ง "

นทีปิดจอโฮโลแกรมแล้วหันมองไปที่ลูคัส

" ว่าไงครับคุณลูคัส " เขากล่าวพลางตักอาหารเข้าปากคำแรก

" คุณหนูอาเรีย เดอร์ล็อค ลูกสาวของท่าน เซอเซีย เดอร์ล็อค เชิญท่านไปรับประทานอาหารเย็นครับ "

แค่ก แค่ก 

นทีสำลักในทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้ ตอนที่เขาก้าวลงบันไดนั้น เขาได้ยินเสียงซุบซิบกันของผู้คนเรื่องของอาเรีย ในตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่าเธอคือลูกสาวของเซอเซียที่เป็นเจ้าเมือง แต่เขาก็สนใจอยู่ไม่น้อยเพราะเรื่องที่พวกเขาพูดกันว่าความงดงามของอาเรียนั้นเทียบได้กับไลล่า เพราะสำหรับนทีแล้วนั้น การจะหาใครที่มีความสวยได้เท่าไลล่านั้น เขาคิดว่าคงมีแค่พวกไอดอล ดารา ระดับท็อปของประเทศเท่านั้นที่พอจะสูสีกับเธอ

" ในจดหมายกล่าวว่าเธอซาบซึ้งในวีรกรรมการปกป้องเมืองเดอร์ล็อคแห่งนี้ จึงอยากจะเชิญผู้ได้รับพรทั้งสี่ท่านไปร่วมรับประทานอาหารเย็นที่คฤหาสน์น่ะครับ " ลูคัสกล่าวเสริม

' ไม่ใช่เจ้าเมืองแต่เป็นลูกสาวที่ส่งคำเชิญงั้นเหรอ... ' นทีคิด

" เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากครับคุณลูคัส " นทีตอบกลับ

ลูคัสนั้นโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ

" พวกเธอคิดยังไงกับคำเชิญนี้? " จู่ ๆ นทีก็เอ่ยคำถามที่ทำให้สาว ๆ ฉงน

" เราช่วยปกป้องเมืองนี้ไว้ เธอก็คงแค่อยากจะขอบคุณนั่นแหละ แต่ที่แปลกคือ ทำไมถึงเป็นลูกสาวที่ส่งคำเชิญแทนที่จะเป็นตัวเจ้าเมืองเอง " กันยาตอบ

" อื้อ! แล้วก็เมื่อวานที่เราจะขอเข้าพบเจ้าเมืองแต่เขาก็ไม่ให้เข้าพบด้วย " พิมตอบอย่างหงุดหงิด

" แล้วก็ตอนที่ทหารออกมาสู้รบนั้น พวกเราก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลยด้วยซ้ำ " ไลล่าตอบอย่างโมโห 

เธอไม่เข้าใจว่าทั้ง ๆ ที่เมืองตัวเองโดนบุกรุกแท้ ๆ แต่เจ้าเมืองกลับไม่ออกมาสั่งการ เขาต้องเป็นคนแบบไหนกัน

" เราคงจะเข้าใจทุกอย่างเมื่อเราไปยังที่นั่นสินะ " นทีพูด

สาว ๆ พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง พวกเธอนั้นอยากจะเห็นหน้า เซอเซีย เดอร์ล็อค คนนี้เหลือเกิ ว่าคนที่ไม่แยแสต่อการบุกรุกของมอนสเตอร์แล้วปล่อยให้ทหารกับนักผจญภัยและคนนอกอย่างพวกเธอต่อสู้แทนนั้น หน้าตาเป็นอย่างไร