นักล่าล้างพันธุ์อมตะ (ฉบับเซ็นเซอร์)

        วอนจองยอมรับว่าพูดไม่ออก  เพราะหนุ่มหล่อตรงหน้าดูจะดื้อกว่าที่คิด  แต่เพื่อรักษาชีวิตของเขาเอาไว้  เธอจึงจำต้องตามตื้อ 

“ เปลี่ยนใจเถอะ  เพราะพวกปีศาจมีเส้นสายกว้างขวางกว่าที่คุณคิด  ดีไม่ดี  ตอนนี้มันอาจรอคุณอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้ ” 

           หรั่งเข้าใจในสิ่งที่ก๊วนปราบผีพยายามสื่อ  ทว่าเขาก็มีสิ่งที่ต้องกังวลมากกว่าชีวิตของตัวเอง  นั่นก็คือ…….ความปลอดภัยของเก๋  ผู้เป็นแฟนสาว  เลยยืนกระต่ายขาเดียว 

“ ขอโทษที่เมินความหวังดีของพวกคุณ  แต่ผมมีสิ่งที่ต้องทำ  ดังนั้นปล่อยผมไปเถอะ ”

           ทีแรกวอนจองคิดว่าจะร้องท้วงอีกครั้ง  แต่พอมองเข้าไปในดวงตาของหนุ่มหล่อลูกครึ่ง  เธอก็พลันเปลี่ยนใจ  เพราะประกายในนั้นมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น  ชนิดที่ใครก็ห้ามไม่ได้ 

“ อ่า….เข้าใจแล้วค่ะ  รักษาตัวให้ดีนะคะ ” 

“ ครับ  ขอบคุณครับ ” หรั่งยิ้มรับ  ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้นยืน  แต่ไม่ทันไร  ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวเข่าจนเซถลาไปนิดหน่อย 

“ เอ๊ะ!  ระวังค่ะ ” วอนจองรีบเข้าไปประคอง  และในจังหวะที่สองหนุ่มสาวแนบชิด  สองดวงตาก็หันมาสบกัน  ทำให้พวกเขาสตั้นไปอึดใจ 

“ ว้าย!  ขอโทษค่ะ ” วอนจองตกใจจนร้องเสียงหลง  สองมือผละจากร่างกำยำ  ทำให้หนุ่มหล่อร่วงล้มลงไปนอนแอ้งแม้งบนเตียงอีกครั้ง 

“ โอ๊ย……” 

“ ตายแล้ว  ขอโทษจริงๆค่ะ  ชั้นมัวแต่ตกใจจนเผลอปล่อยมือจากคุณ ” คราวนี้  วอนจองดูแตกตื่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ  หัวก็รีบคำนับถี่รัว  แถมยังก้มต่ำจนทำให้หรั่งเห็นภาพกีฬามันๆ  แต่หนุ่มหล่อไม่ยอมเสียทีซ้ำสอง  จึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น  จะได้ไม่ต้องพบเจอกับร่องอกขาวผ่องอีก 

“ โอ้….ไม่เป็นไรครับ  มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น  และถ้าคุณวอนจองจะช่วยจริงๆ  ขอแค่ประคองแขนขวาก็พอ  ไม่ต้องเข้าถึงตัวแบบเมื่อกี้ก็ได้ ” 

“  อ่า…ก็ได้ค่ะ ” วอนจองรับคำ  แก้มขาวนวลเริ่มแดงซ่านเล็กน้อย  เพราะเจ้าหล่อนแอบเขินอยู่นิดๆ 

………………………..

           หรั่งได้รับความช่วยเหลือจากวอนจองจนสามารถลุกขึ้นยืน  พอสองเท้าสัมผัสพื้นได้ซักระยะ  กำลังก็เริ่มฟื้นคืน  จึงใส่เสื้อยืด  กางเกงยีนส์ที่ก๊วนปราบผีจัดหามาให้  จากนั้นก็ทวงถามถึงเครื่องมือสื่อสาร 

“ คุณวอนจองได้เก็บโทรศัพท์มือถือไว้ให้ผมหรือเปล่า  ถ้ายังไง  ผมขอคืนด้วย ” 

“ เอ่อ…เก็บค่ะ  แต่ว่ามัน…..” สีหน้าของวอนจองดูสลดเล็กน้อย  คล้ายว่าสิ่งที่กำลังจะพูดในเวลาต่อมา  น่าจะเป็นเรื่องไม่ดี 

“ มันเป็นยังไง  หรือโทรศัพท์ของผมจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว ” หรั่งเริ่มวิตกเหมือนกัน  เพราะเขาจำเป็นต้องใช้มันในเวลานี้ 

“ ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ  แค่เสียหายเล็กน้อยเท่านั้น ” วอนจองเฉลย  พร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือให้หรั่ง

           หนุ่มลูกครึ่งรับสิ่งนั้นมาตรวจดู  จึงพบว่าหน้าจอแตกร้าวไม่มากนัก  นอกจากนั้นไม่ปรากฏความเสียหายใดๆ  จึงถอนหายใจออกมา  พร้อมกล่าวเนือยๆ 

“ เฮ้อ…..ถ้าพังแค่นี้  ไม่เป็นไรหรอกครับ  และมันน่าจะโทรออกได้ ” 

“ ขะ…ขอโทษด้วยค่ะ  เป็นความผิดของชั้นเอง  ขอโทษจริงๆ ” วอนจองเกิดสำนึกผิดอีกครั้ง  หัวก็ก้มต่ำ  เพื่อโค้งคำนับต่อ  ทำให้หรั่งต้องรีบแก้ลำ  ด้วยการเบือนหน้าหนีไปทางอื่น  ในใจรู้สึกรำคาญความมากมารยาทของสาวนางนี้ 

“ อ่า…..ไม่เป็นไรครับ  ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย  มันคงแตกในตอนที่ต่อสู้กับปีศาจร้าย ” หรั่งทำเป็นปลง  ก่อนต่อสายถึงใครบางคน  

“ ตื้ด……ตื้ด…….ตื้ด…….” เสียงสัญญาณดังยาวเป็นช่วงๆ  บ่งบอกว่าโทรติด  แต่ยังไม่มีคนรับ  ทำให้หรั่งรู้สึกร้อนใจ  ด้วยคนที่เขาพยายามติดต่อก็คือ…เก๋นั่นเอง 

“ รีบรับสิ  ยัยเก๋  ส่งเสียงอะไรก็ได้ให้ชั้นสบายใจหน่อย ”

              แต่ไม่นาน  หรั่งก็ได้ยินเสียงตอบรับจากระบบให้ฝากข้อความ  หนุ่มหล่อจึงลองโทรอีกสามครั้ง  ซึ่งก็ให้ผลแบบเดิม  นั่นก็คือ……ไร้ผู้รับสายโดยสมบูรณ์ 

“ นี่มันอะไรกันเนี่ย  ติดต่อเก๋ไม่ได้เลย  ปกติยัยนั่นจะต้องรับสายทุกครั้ง  เพราะเธอเป็นนางแบบที่มีคนติดต่องานตลอด  มันผิดปกติสุดๆ  ไม่ได้การ  ต้องโทรไปหาเจ้าพี่ชายจอมแสบ ”

          เมื่อเป็นเช่นนี้  หรั่งก็โทรไปหาอานนท์  คอนแสตนติน  ผู้เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียว  ทว่าก็ยังไร้ผู้คนมารับสายดุจเดิม  เขาจึงเริ่มเครียด 

“ บ้าน่า  แม้กระทั่งเจ้าอานนท์ก็ไม่ยอมรับสาย  แปลกที่สุด  เพราะหมอนั่นเป็นนักธุรกิจใหญ่  ไม่น่าทำตัวเลอะเทอะแบบนี้ ” 

“ เอ่อ…..มีอะไรรีเปล่าคะ ” พอวอนจองเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดี  เธอจึงลองเอ่ยถาม  ซึ่งหรั่งก็ไม่ได้ตอบในประเด็นดังกล่าว  แต่หันไปถามสาวสวยว่า….. 

“ ผมคงต้องไปแล้ว  ว่าแต่กระเป๋าสตางค์ของผมยังอยู่มั้ย  เพราะเงินทั้งหมดถูกเก็บไว้ในนั้น ” 

“ นี่ค่ะ ” วอนจองยื่นสิ่งนั้นให้หรั่ง  ราวกับรู้อยู่แล้วว่าหนุ่มหล่อต้องการอะไร  แน่นอนว่าเธอไม่กล้าถามต่อ  เพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะมีความจำเป็นบางอย่างที่บอกไม่ได้ 

…………………………

          หรั่งได้ออกจากโกดังร้าง  อันเป็นฐานบัญชาการของก๊วนปราบผี  โดยมีวอนจองตามส่ง  พอหนุ่มหล่อหายลับไปจากสายตา  อัลเบิร์ตและยูมิโกะก็ปรากฏตัว

“ พร้อมหรือยัง  พี่วอนจอง ”

           วอนจองทำหน้างง  เพราะจู่ๆ  ยูมิโกะดันมาถามแปลกๆจนเธอจับต้นชนปลายไม่ถูก  เลยสวนกลับ  สายตามองดาบยาวในฝัก  ซึ่งถูกสะพายอยู่บนหลังของอัลเบิร์ต 

“ พร้อมเรื่องอะไร  พี่ไม่เข้าใจ  เธอและคุณอัลเบิร์ตจะไปไหน  ทำไมถึงแต่งตัวเต็มยศแบบนั้น ” 

“ โถ…พี่วอนจองนี่ก็เชื่องช้าเหลือเกิน  พวกเราก็จะลอบติดตามเจ้าพี่ชายหัวดื้อคนนั้นไง ” ยูมิโกะเฉลย  แต่เสียงของเธอดูแหลมกว่าปกติ  ประมาณว่าแอบเบื่อหน่าย 

“ เอ๊ะ!  เดี๋ยวนะ  นี่พวกเธอไม่คิดจะปล่อยให้คุณหรั่งไปจริงๆ  ใช่มั้ย ” วอนจองเริ่มตามทัน   

“ ใช่แล้ว  เพราะถึงห้ามพี่ชายคนนั้นไป  ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี  ส่วนครั้นจะใช้กำลังบังคับ  เขาก็อาจไม่ชอบใจ  สุดท้ายอาจตั้งตัวเป็นศัตรู  แล้วมันจะชวนเข้าทีมยาก  สู้ปล่อยให้ทำตามใจ  แล้วค่อยใช้ตานั่นเป็นเหยื่อล่อ  เชื่อว่า…..น่าจะมีพวกปลาซิวปลาสร้อยมาตามล่าตัวเขา  แล้วเราค่อยขยายผลจากตรงนั้น  ปะเหมาะอาจสาวไปถึงหัวหน้าใหญ่ ” ยูมิโกะร่ายยาว  อันเป็นแผนที่เธอและอัลเบิร์ตวางร่วมกัน  ทำให้วอนจองเริ่มทึ่งในความเหลี่ยมจัดของทั้งคู่  เนื่องจากพวกเขามีเวลาตรึกตรองไม่กี่นาที  จะเรียกว่าด้นสด  ก็น่าจะได้ 

“ รีบจรลีได้แล้ว  เพราะถ้ามัวแต่ล่าช้า  ทุกอย่างอาจสายเกินแก้ ” อัลเบิร์ตตัดบท  แต่นั่นก็ทำให้สองสาวหันมายิ้มให้กัน  ด้วยขบขำกับสำนวนการพูดที่โคตรโบราณของเพื่อนร่วมทีม 

“ โอเค  ไปกันเลย  ลุง ” 

………………………

           หรั่งเดินทางกลับที่พักอย่างทะลักทุเล  เพราะร่างกายยังไม่หายดี  อันที่จริง  เขาควรนอนพักเฉยๆซักสามสี่วันด้วยซ้ำ  ดังนั้นพอสองเท้าก้าวลงจากแท็กซี่  หนุ่มหล่อก็แทบจะทรุดลงไปนอนบนพื้น  ดีที่มือขวาโผไปยันกำแพงไว้ได้ทัน 

“ เอ่อ….ไหวมั้ย  น้อง  ให้พี่ช่วยส่งมั้ย ” โชเฟอร์วัยกลางคนเอื้อไมตรี  แต่หรั่งก็ปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม 

“ ไม่เป็นไรครับ  ผมยังไหวอยู่ ” 

“ อ่า….อย่าหาว่าจุ้นจ้านเลยนะ  แต่พี่คิดว่าน้องควรไปโรงพยาบาลมากกว่า  เพราะสภาพดูไม่ดีเอาซะเลย ” โชเฟอร์วัยกลางดูห่วงใย  ทว่าพ่อหนุ่มตัวแสบยังยืนยันคำเดิม  และโขยกไปตามทาง 

“ ไม่เป็นไรครับ  ขอตัวก่อนนะ ” 

“ เฮ้อ…คนหนุ่มสมัยนี้ช่างดื้อรั้น ” โชเฟอร์วัยกลางคนส่ายหัวด้วยความระอา  ก่อนจะบังคับรถจากไป

………………………..

           หรั่งค่อยๆคืบคลานไปตามทาง  ด้วยความเร็วที่ไม่ต่างจากหอยทาก  ทำให้ทุกคนในโรงแรมมองเขาเป็นตาเดียว  แต่หนุ่มหล่อไม่สนใจ  เพราะสิ่งเดียวที่ต้องโฟกัสในตอนนี้ก็คือ…..ความปลอดภัยของแฟนสาว

“ เก๋ต้องไม่เป็นอะไร  เธอรอเราอยู่ในห้องแน่ๆ ”

          ไม่นาน  หนุ่มหล่อก็มาถึงห้องพัก  จึงเคาะประตู  พร้อมร้องเรียกเบาๆ 

“ ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก ” 

“ เก๋  นี่หรั่งเองนะ  ชั้นกลับมาแล้ว  เปิดประตูให้ด้วย ”

           แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน  และนั่นก็เป็นเหมือนลางหายนะที่กำลังจะรายล้อมรอบตัว  หรั่งจึงร้อนใจจนร้องเรียกเสียงดัง  สองมือเริ่มเปลี่ยนมาเป็นทุบประตูด้วยแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด 

“ ปัง  ปัง  ปัง ” 

“ เก๋  ชั้นยอมรับว่าผิดไปแล้วที่หลอกลวง  แอบหนีเธอไปเที่ยว  แต่ช่วยพูดกับชั้นหน่อยได้มั้ย  อะไรก็ได้  ขอร้องล่ะ ”

           ทว่าสวรรค์ไม่เมตตาปรานี  จึงไร้เสียงใดตอบกลับมา  มันทำให้หรั่งตื่นตระหนก  เลยตัดสินใจใช้วิชาก้นหีบที่เคยร่ำเรียนสมัยเด็ก  นั่นก็คือ…..การสะเดาะกลอนประตู

“ โหสินะ  เจ้าของโรงแรม  เพราะชั้นดันลืมหยิบกุญแจห้องติดตัวไปด้วย ”

          หรั่งใช้เวลาไม่นาน  เพราะนี่คือสกิลถนัด  ด้วยเคยเป็นเด็กแสบประจำกลุ่มมาก่อน  แต่พอประตูถูกเปิด  สิ่งแรกที่โชยออกมาก็คือ……กลิ่นเหม็นคาว

“ เอ๊ะ!  นี่มันอะไรกัน  ดูคล้ายกลิ่นคาวเลือดเลยแฮะ  แล้วของพวกนี้มาอยู่ในห้องของเราได้ยังไง  หรือว่า……” หรั่งตกใจสุดขีด  จึงรีบเขย่งเข้าไปข้างในสุดกำลัง  และพอเปิดไฟบนเพดาน  เขาก็แทบจะล้มทั้งยืน  น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

“ ไม่นะ  ไม่  มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2