มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“พี่ฉินเฉา! เปิดประตูหน่อย!” ฉินเฉาได้ยินเสียงบางคนเรียกดังมาจากหน้าประตูตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ ซึ่งเขายังคงหลับใหล

“ใครน่ะนี่มันยังเช้าอยู่เลย” ฉินเฉาฝันเปียก คู่รักในฝันเป็นเขากับซูจี เขาคลานลงจากเตียงอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงเขาก็รู้ว่าคนที่เคาะประตูคือหลี่นา

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องวาบหวามเมื่อคืน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉินเฉา เขาหน้าแดง จากนั้นเขารีบเปิดประตู

หลี่นาสวมชุดนักเรียน กางเกงผ้าฝ้ายที่รัดสะโพกยาวพอดีขาของเธอ

“ทำไมมาเรียกพี่แต่เช้า!” ฉินเฉาเช็ดน้ำลาย แล้วถาม

“พี่ฉินเฉาวันนี้เป็นวันพบผู้ปกครอง!”

“วันพบผู้ปกครอง?” ทันใดนั้นฉินเฉาก็เหมือนจะจำได้ “โอ้ โอ้ พี่จำได้แล้ว แล้วเริ่มตอนไหนล่ะ?”

“หลังจากพักเที่ยง พี่อย่าลืมนะ!” หลี่นากระซิบฉินเฉา “แล้วอย่าให้แม่หนูรู้! หนูไม่อยากให้แม่เป็นห่วงเรื่องพวกนี้!”

“สบายใจเถอะ พี่จัดการเรื่องนี้เอง” ฉินเฉาคิดในใจ ‘นี่เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ไม่ยุ่งยากเท่าเรื่องของฟางหัว’

“โอเค พี่ฉินเฉา พี่อย่าลืมล่ะ หนูต้องไปโรงเรียนแล้วตอนนี้!”

จากนั้นสาวน้อยกระชับกระเป๋าใบเล็กของเธอขณะเดินอย่างรวดเร็ว จากนั้นหายไปในทางเดิน

ฉินเฉาถอนหายใจ ‘นี่ก็คือหนุ่มสาว’ ในช่วงที่เขาเรียนมัธยม สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดสำหรับเขาก็คือ ‘วันพบผู้ปกครอง’ เป็นกิจกรรมนี้ทำให้ผู้ปกครองแต่ละจะต้องคนวุ่นวายอย่างไม่อาจปฏิเสธ

แต่ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร เพราะว่าตอนนี้เงินเดือนขั้นต่ำคือ 4,000 หยวน ฐานะดีกว่าพวกที่จบจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมาก พวกนักศึกษาจบใหม่ต่างตั้งเงินเดือนเริ่มต้นของพวกเขาไว้สูงมาก พวกเขาไม่รับงานที่ให้ค่าแรงต่ำหรืองานที่ต้องทำงานอย่างหนัก

แต่งานที่ให้เงินสูงนั้น ต่างมีความต้องการเฉพาะแล้วมีการแข่งขันสูง หรือไม่ก็ประสบการณ์ในงานทำงานเป็นเวลานาน พวกนักศึกษาจบใหม่ต่างสร้างกำแพงให้กับตัวเอง ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

หลังจากเพิ่งจบ ฉินเฉาสมัครงานที่ให้เงินเดือนเป็นธรรมในบริษัทใหญ่ ในฐานะพนักงานออฟฟิศธรรมดา เงินเดือนในตำแหน่งนี้ไม่สูง หลังจากรวมโบนัสเบ็ดเสร็จ จะอยู่ที่ประมาณ 2,000 หยวน อย่างไรก็ตาม มันก็ยังคงมีผู้คนมากมายที่สมัครงานนี้ หลังจากสอบข้อเขียน สัมภาษณ์ ที่นั่นเขาต้องรับมือกับพวกผู้เข้าสมัครคนอื่น ๆ

ถ้าคน ๆ นั้นไม่ปรากฏขึ้นมา เป็นไปได้อย่างยิ่งที่เขาจะเป็นได้แค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาในบริษัทใหญ่ ทำงานเอกสาร หลัวเต๋อก็จะไม่ปรากฏแล้วเขาจะไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของการฝึกตน เขาจะไม่ได้พบกับโรซี่ คนอื่น ๆ หรือแม้กระทั่งซูจี

โชคชะตาช่างน่าประหลาดจริง ๆ

ระหว่างที่ฝันกลางวัน เขาก็แต่งเนื้อแต่งตัวเตรียมตัวไปทำงานเสร็จสิ้นพอดี ฉินเฉาขี่จักรยานคันเก่าไปทำงาน กวงหยวนสถาบันเศรษฐศาสตร์นานาชาติ

หวังเหวินคุนถือกระบองไฟฟ้า ขณะเดินทอดน่องไปที่ประตูโรงเรียน เขากำลังขัดขวางพวกนักศึกษาที่ออกไปข้างนอกเมื่อคืนแล้วไม่ได้กลับมานอนที่หอ เมื่อเขาเห็นฉินเฉามา เขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาแค่ทำหน้าเย็นชาขณะที่แอบมองฉินเฉา

เมื่อฉินเฉาหันกลับไปมองเขา กระบองไฟฟ้าหวังทันใดนั้นก็ก้มหัวแล้วยืนอยู่ด้านข้าง

ในความเห็นของกระบองไฟฟ้าหวัง ฉินเฉาเป็นตัวปัญหา ‘แม้ว่าฉันไม่สามารถทำอะไรแกได้ แต่ฉันจะขัดขวางการทำงานของแกอยู่ข้างหลัง ฉันจะรอจนถึงวันที่มีโอกาสไล่แกออกได้โดยตรง’

ฉินเฉาไม่รู้ว่าในใจของกระบองไฟฟ้าหวังคิดอะไร ในตอนนี้เขายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ

หลังจากลงจากรถ ฉินเฉาพบว่าโซ่จักรยานตก เขาจึงก้มลงซ่อมมันด้วยมือ ในตอนนี้เอง กลุ่มเด็กใหม่ก็กำลังมาจากที่ไกล ๆ พวกเขากำลังวิ่งในสนาม ขณะที่ปากกำลังตะโกนคำขวัญ

การออกกำลังกายตอนเช้าตรู่มักใช้โดยมหาวิทยาลัยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แม้ว่ามันจะทำให้คุณเหนื่อยนิดหน่อย แต่มันดีกับร่างกายจริง ๆ ฉินเฉาเสียใจ เมื่อตอนที่เขายังอยู่ปี 1 เขามีห้องอยู่ที่ชั้น 6 แล้วไม่รู้สึกเหนื่อย แต่เมื่อเขาอยู่ปี 3 ห้องได้ย้ายลงมาที่ชั้น 3 เขากลับรู้สึกเหนื่อยเหมือนไปออกทริปมา

ตอนนี้สุขภาพอยู่ในระดับมาตรฐานแล้ว

เมื่อคิดจบ อาจารย์สาวที่นำวิ่ง ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของฉินเฉา

อาจารย์สาวที่ใส่กางเกงขายาวสีแดง แม้ว่ากางเกงตัวนี้จะหลวมแต่ก็ไม่สามารถปิดบังรูปร่างของเธอได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยามเธอวิ่ง สะโพกของเธอถูกรัดจนเห็นรูปร่างชัดเจน เหมือนกับแตงโมที่ผ่าครึ่ง กลมกลึงราวกับสวรรค์สร้าง

พวกนักศึกษาข้างหลังเธอ ส่วนมากต่างพากันน้ำลายไหล วิ่งพร้อมกัน น้ำลายไหลด้วยกัน วิ่งพร้อมอาจารย์สาวสวย แม้ว่าพวกเขาจะเหนื่อยจนตาย แต่พวกเขาก็เพลิดเพลินกับทัศนียภาพที่งดงามนี้

“เฮ้!” เหมือนอาจารย์สาวจะอารมณ์ดี เมื่อเธอเห็นฉินเฉาจากที่ไกล ๆ ทันใดนั้นเธอก็โบกมือให้กับเขา

“อาจารย์หวางเฟิง คุณจะช่วยนำพวกเขาวิ่งต่อไปได้มั้ย? หลังจากนี้อีก 2 รอบค่อยให้พวกเขาพัก” เธอพูดที่ด้านข้างอาจารย์พละที่เป็นผู้ชาย อาจารย์คนนั้นที่แสดงร่างกายที่ภาคภูมิ บางครั้งเขาก็จะดึงตัวเองมาอยู่ด้านหน้าของอาจารย์สาว เพื่อแสดงความแข็งแรงของกล้ามเนื้ออก

เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์สาว อาจารย์ชายที่ถูกเรียกว่าหวางเฟิงทันใดนั้นก็ตบอกตัวเอง แล้วพูดว่า “ไว้ใจได้เลยอาจารย์ซู ไว้ผมจัดการเอง!”

“นักศึกษา! มากับฉัน เราจะพูดอีกครั้งหลังจากวิ่งอีก 5 รอบ!” เพื่อแสดงกล้ามเนื้อ อาจารย์หวางเฟิงคนนี้ตะโกนเสียงดัง จากนั้นพร้อมพวกนักศึกษาที่เศร้าเสียใจ พวกเขาก็วิ่งในสนามต่อไป

“สวัสดี!” ฉินเฉาล็อกจักรยานจากนั้นทักทายอาจารย์ซูด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดี!” แม้ว่าเธอจะวิ่งมาแล้วหลายรอบ แต่หน้าผากของเธอกลับไม่มีเหงื่อปรากฏอยู่เลย เธอมาตรงหน้าฉินเฉาแล้วเริ่มยืดกล้ามเนื้อ บางทีก็ก้มเอานิ้วแตะปลายเท้า เส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบของเธอทำให้ลูกตาของฉินเฉาแทบหลุดออกจากเบ้า

“เอาแต่วิ่งทุกวันน่าเบื่อ ฉันกำลังเตรียมกายบริหารแบบใหม่ โชคไม่ดีมีแต่เด็กผู้ชายที่อยากจะเรียน ไม่มีนักศึกษาหญิงชอบมันเลย”

“เฮ้ ถ้าคุณไม่ใช่คนสอน ผมกลัวว่าพวกเด็กผู้ชายก็คงไม่ชอบเหมือนกัน” ฉินเฉายิ้ม พยายามปิดลูกตาที่แทบถลนแล้วพูดว่า “เสน่ห์ของอาจารย์ซูจีไม่สามารถหยุดได้แล้ว!”

“ฮึ่ม ถ้าคำหวานของนายจริงใจล่ะก็ นายต้องตกลงมาเป็นเชฟของฉัน”

“อะแฮ่ม นี่เป็นเรื่องของหลักการ ช่างมันเถอะ เกี่ยวกับเรื่องของหลิวชวน ผมต้องขอบคุณคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมกลัวว่าชีวิตคงต้องจบสิ้น”

“ถ้านายต้องการจะตอบแทนมากกว่าแค่คำว่า ‘ขอบคุณ’ ล่ะก็?” ซูจีบุ้ยปาก จากนั้นยื่นหมัดของเธอออกมาแล้วชกที่ไหล่ฉินเฉา “ชวนฉันไปกินข้าวสิ!”

“ไม่มีปัญหา KFC แมคโดนัลด์ เลือกมาสิ!”

“ฉันไม่กินอาหารขยะ! ฉันอยากจะกินที่อพาร์ทเมนท์ของนาย ฉันอยากให้นายทำอาหารมื้อใหญ่ให้ฉัน!”

“ได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหา” ฉินเฉาพยักหน้า ทันใดนั้นเขาก็จำการพบผู้ปกครองของหลี่นาได้ เขาจึงพูดว่า “เราจะพบกันตอนเย็น บ่ายนี้ผมต้องเข้าไปในเมือง เพื่อดูแลหลี่นาในวันพบผู้ปกครอง”

“โย่ โย่!” ทันใดนั้นซูจีก็มองฉินเฉาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนกับว่าเธอกำลังคิดว่ามีดอกไม้กำลังโตบนหน้า “หลี่นา น้องสาวข้างบ้านของนายน่ะเหรอ เธอน่ารักจริง ๆ นั่นแหละ แต่นับนายเป็นผู้ปกครองของเธอด้วยเหรอ? เอิ่ม ให้ฉันเดานะนายคงเป็น ‘พี่ชายที่รัก’ ของเธอใช่มั้ย?”

“เฮ้ เฮ้ เฮ้อย่าพูดเหลวไหลน่า!” แม้ว่าหน้าเขาจะหนา แต่หน้าของฉินเฉายังคงแดง “ฉันไม่ใช่พวกกินเด็กนะ! มันเป็นเพราะแม่ของเธอมักจะยุ่งตลอดเวลา เด็กคนนี้ไม่อยากให้แม่ของเธอต้องเป็นห่วง นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงมาบอกให้ฉันไปงานนี้ เธอเป็นนักเรียนที่ดี ดังนั้นงานพบผู้ปกครองนี้คงไม่เป็นไร”

“โย่ เมื่อดูอารมณ์ของนายแล้ว ดูเหมือนว่านายจะแคร์เธอมากเลยนะ” ซูจีกลอกตา “แล้วนายยังจะมาบอกว่าไม่ใช่พวกชอบกินเด็กอีก”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นจริง ๆ พ่อแม่ของเธอหย่าร้างกันตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นเธอจึงอยู่ในครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว แม่ของเธอเดินทางบ่อย ดังนั้นเด็กคนนี้จึงมักมาที่ห้องของฉันเพื่อหาอะไรกิน ฉันเลี้ยงเธอเหมือนน้องสาวตัวเอง”

ซูจีจ้องตาฉินเฉาอย่างเย็นชา พลางคิด ‘ฮึ่ม คนอื่นไม่ได้คิดว่านายเป็นพี่ชายนี่’ เธอกลอกตาแล้วทันใดนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า

“งั้นก็ไปเถอะ ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายในงานพบผู้ปกครองเอง ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำในตอนบ่ายอยู่แล้ว”

“เอ่อเหมือนมันไม่ถูกต้องนะ”

“อะไรที่ไม่ถูกต้องล่ะ เมื่ออาจารย์พบกับผู้ปกครอง ปกติก็ต้อง 2 คนสิถึงจะดีที่สุด”

“งั้นเราจะบอกความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่กับอาจารย์ยังไงล่ะ?”

“แน่นอนก็ต้องเพื่อนร่วมงานสิ! ชิ เจ้าหนุ่มนี่ นายต้องกำลังคิดเอาเปรียบฉันว่าเป็นสามีของฉันใช่มั้ย? อะแฮ่ม ครั้งนั้นมันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ ฉันถูกสถานการณ์บังคับ สิ่งดี ๆ แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน!”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ใต้ฝ่าพระบาท องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ เธอมีเจ้าชายผู้สูงศักดิ์หลี่ชาวอยู่แล้วหนิ ทาสผู้ต่ำต้อยคนนี้ไม่คิดบังอาจหรอก พ่ะย่ะค่ะ”

“พอ พอได้แล้ว นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับหลี่ชาว ฉันไม่ได้ชอบเขา”

“แต่คนอื่นชอบเธอนี่ เขาแม้กระทั่งซื้อดอกไม้แล้วเรียกเธอว่าเจ้าหญิง”

“ที่จริงแล้ว ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเขาเรียกแบบนั้น มันทำให้ฉันอยากจะอ้วก ฮิฮิแต่หนังของผู้ชายคนนั้นหนากว่านาย ฉันไม่สามารถทำอะไรได้”

นี่เหมือนกับคำพูดที่ว่า ไม่พูดถึงคนในตอนกลางวัน ไม่พูดถึงผีในตอนกลางคืน พวกเขาทั้งคู่กำลังพูดถึงหลี่ชาว ลูกชายคนโตของกลุ่มเลขาแห่งรัฐบาล ก็ขับออดี้ Q7 สีดำ แล้วมาหยุดที่หน้าทางเข้าโรงเรียน

“เลขาหลี่!” คนทั่วเมืองซูโจวไม่มากก็น้อยจำได้ว่า Q7 คันนี้ที่มีป้ายทะเบียนของตำรวจ แม้แต่คนที่เรียกตัวเองว่าราชาอย่างกระบองไฟฟ้าหวังก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เมื่อเห็นหลี่ชาวออกมาจากรถ ทันใดนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปทักทายด้วยความเคารพ

“ไม่ใช่เรื่องของแก” เลขาหลี่ไม่สนใจเขาสะบัดมือแล้วปิดประตูรถ พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร เขาเดินตรงไปที่ซูจี

กระบองไฟฟ้าหวังอายเล็กน้อย เขากลอกตา เท้าสะเอว จากนั้นตะโกนเรียกพวกการ์ดที่อยู่รอบ ๆ

“พวกนาย ดูแลรถของเลขาหลี่ อย่าให้ใครเข้าใกล้! หลี่ชาว นายมานี่ ป้องกันรถคันนี้! ถ้าฉันเห็นรอยข่วนที่รถคันนี้ล่ะก็ ฉันจะหักเงินโบนัสเดือนนี้ของนาย!”

พวกการ์ดได้แต่ทำตาม แม้ว่าในใจของพวกเขาจะไม่อยากก็ตาม กระบองไฟฟ้าหวังคนนี้ เขาอยากจะเลียก้นหลี่ชาว แต่เขากับโยนงานให้คนอื่น เขามันเป็นไอ้บ้าจริง ๆ!

แต่หลี่ชาวไม่เห็นคุณค่าของการกระทำนี้ ดวงตาโฟกัสอยู่ที่ซูจีผู้งดงามเท่านั้น

“ฝ่าพระบาท ผมได้จองสถานที่ดีที่สุดที่โรงแรมแอนโทนี่ ได้โปรดกรุณา ให้ผมพาคุณไปทานดินเนอร์ที่โรแมนติกด้วยเถิด?”

“อ๊ะ ต้องขอโทษจริง ๆ เย็นนี้ ฉันมีนัดกับคนอื่นแล้ว” ซูจีส่ายหัว เธอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

“นัดกับใคร?” ทันใดนั้นหลี่ชาวก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คนนั้นคือใคร?”

“ฉินเฉา เขาเชิญฉันไปกินข้าวเย็นที่บ้าน แล้วฉันก็สัญญาว่าจะไปกินที่บ้าน แหะ ๆ ” ซูจีลากฉินเฉามาบังหน้า ใช้เขาเป็นโล่อีกครั้ง

“หืม?” หลี่ชาวยกคิ้ว เขาเห็นชายคนนี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จักรยานเก่า ๆ ที่ใช้มานาน นั่นก็คือฉินเฉาพร้อมกับมือที่เต็มไปด้วยน้ำมันเครื่อง

“นี่คือ?” เหมือนที่เคยพูด ‘คนมีชื่อเสียงมักความจำสั้น’ เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน หลี่ชาวก็ลืมเรื่องของฉินเฉาซะแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขางานยุ่ง หรือเขาเลือกที่จะไม่สนใจ

“สวัสดีครับ ผมฉินเฉาเอง แหะ ๆ ” ฉินเฉาหัวเราะเบา ๆ เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องออกมา แล้วตบไปที่ไหล่ของหลี่ชาวสองครั้ง “เพื่อนคนนี้หน้าคุ้น ๆ นะ นายจำได้มั้ยว่าเราเคยพบกันที่ไหน? หน้าทางเข้าโรงเรียนเป็นจุดที่ห้ามจอดรถ ถ้านายไม่รังเกียจล่ะก็ กรุณาย้ายรถออกไป ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”

จบตอน#