นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 69 ท่านป้า! หากท่านไม่ไสหัวออกมาเดียวนี้!

        “สัตว์อสูรกึ่งนักสลักโท 5ตัว..” หัวหน้าเมย์กัดฟันแน่น พลังรบของพวกเขาเวลานี้ไม่เพียงพอแม้แต่น้อย ม่านพลังแหลกสลายไปแล้ว ผลกระทบจากการต่อสู้อาจทำร้ายชาวบ้านได้ทุกเมื่อ

        “คาซา เรน รีบไปแจ้งเตือนทหารทั้งหมดให้รีบอพยพชาวบ้านเดียวนี้!” องค์หญิงไพลินตะโกนก้อง เวลานี้ความปลอดภัยของชาวบ้านสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง

        สัตว์อสูรเหล่านั้นราวกับได้รับสติปัญญา พวกมันจ้องมองมาที่หัวหน้าเมย์ นภา และกีออน อย่างกระหายเลือด หากมันกลับไม่พุ่งเข้ามาจู่โจมทันที พวกมันห้าตัวกลับแยกย้ายออกเป็นห้าทาง พุ่งฝ่าเข้าหาชาวบ้านที่กำลังอพยพถอยหนีกันอย่างจ้าล่ะหวั่น

        สัตว์อสูรพวกนี้เลือกเล็งเหยื่อที่อ่อนแอก่อน!

        “เวรเอ้ย!” องค์หญิงไพลินสบถโดยไม่สนฐานะของตน เธอฉีกทึ้งผ้าคลุมที่ประดับบนร่าง สะบัดมันอย่างแรงกลายเป็นกำแพงที่ขวางสัตว์อสูรไว้ถึงสองตัว

        หัวหน้าเมย์พุ่งเข้าหาสัตว์อสูรอีกสองตัวที่อยู่ไม่ห่างกันนัก การเสริมพลังจากสมบัติยังคงแข็งแกร่ง แม้จะเหลือเวลาไม่มากนักและการรับมือสัตว์อสูรกึ่งนักสลักโทถึงสองตัวจะตึงมือมากเกินไป แต่เธอต้องทำ!

        นภา กีออน เตวัน และคาซาที่กลับมาแล้วพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรตัวสุดท้าย ด้วยระดับที่แตกต่างกันจนเกินไป แม้พวกเขาทั้งหมดร่วมมือกัน หากยังสามารถฝืนรั้งไว้ได้เพียงตัวเดียวเท่านั้น

        สถานการณ์กลับคับขันยิ่งกว่าเดิมเมื่อกำแพงวิเศษขององค์หญิงพังทลายลงอย่างรวดเร็ว การรวมพลังกันของสัตว์อสูรทั้งสองนั้นมากเกินกว่าที่สมบัติระดับนักสลักเอกของเธอจะต้านทานไหว

        สองตัวนั้นพุ่งทะยานเข้าหาชาวบ้านที่อยู่ห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านที่เห็นดังนั้นพลันสีหน้าซีดเผือด แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสัตว์อสูรสองตัวนี้มากมายมหาศาลเกินไป

        “ท่านป้า! ไพลินขอใช้สิทธิ์คำขอหนึ่งสิทธิ์ ได้โปรดท่านป้าจัดการสัตว์อสูรและปกป้องชาวบ้านด้วย!” องค์หญิงไพลินตะโกนกู่ก้อง เธอจ้องมองขึ้นไปที่ท้องฟ้า นัยน์ตาของเธอตอนนี้แดงก่ำจากเส้นเลือดฝอยปริมาณมากที่ผุดขึ้นมาเพราะความเครียด

        ไม่มีการตอบรับใด ๆ เกิดขึ้น บนท้องฟ้ายังคงไร้ซึ่งความผันผวนใด มีเพียงจันทราที่ลอยเด่นกลางฟ้า

        หน่วยสามทุกคนกัดฟันหันหน้ามามอง พวกเขารู้ว่าองค์หญิงไพลินย่อมมีผู้คุ้มกันลับที่แข็งแกร่ง หากไม่ถึงเวลาจำเป็นคนผู้นั้นย่อมไม่ยอมปรากฏออกมา 

        “ท่านป้า!” องค์หญิงไพลินกรีดร้องอีกครั้ง หากแม้แต่ครั้งนี้ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดเช่นเคย เธอกัดฟันจนแทบแหลก ได้แต่หยิบใช้ยันต์แผ่นหนึ่งติดลงบริเวณแผ่นหลังของตน ปีกสีขาวสง่าสองคู่ปรากฏบนแผ่นหลัง ร่างของเธอทะยานขึ้นฟ้า เพิ่มความเร็วของตนเหาะตามสัตว์อสูรทั้งสองไป

        อย่างน้อยเธอต้องถ่วงเวลาไว้ หน่วยสามอาจจะมาช่วยได้! แม้จะเป็นความหวังเพียงริบหรี่ แต่วินาทีนี้เธอได้แต่ต้องเดิมพันกับมัน!

        หน่วยสามที่เหลือกลับสีหน้าเคร่งขรึม การที่ผู้คุ้มกันขององค์หญิงไม่ยอมปรากฏตัวนั้นเป็นข่าวร้ายสำหรับพวกเขา

        สัตว์อสูรสองตัวนั้นแทบจะออกไปนอกระยะสายตาหน่วยสามแล้ว และทางฝั่งนั้นคือชาวบ้านหลายร้อยคนที่กำลังอพยพ ไพลินไล่กวดจนออกห่างจากหน่วยสามขึ้นทุกที เวลานี้พื้นที่แถวนี้มีเพียงเธอ ชาวบ้านหลายร้อยคน และสัตว์อสูรสองตัวเท่านั้น

        “องค์หญิงไพลิน! มันอันตรายเกินไปค่ะ! องค์หญิง!” หัวหน้าเมย์ตะโกนก้อง เธอพยายามเข้าไปห้ามองค์หญิง หากสัตว์อสูรตรงหน้าทั้งสองกลับตึงมือจนเธอไม่อาจปลีกตัวไปได้

        ในวินาทีที่ไม่มีใครปลีกตัวออกไปได้แม้แต่น้อย ร่างเงาสีดำทะยานไล่กวดองค์หญิงไพลินอย่างกระชั้นชิด 

        “คุณนิทานครับ พาตัวองค์หญิงกลับมาครับ!” เตวันตะโกนก้อง ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เขาย่อมเห็นที่องค์หญิงไพลินฝ่าออกไปและเห็นนิทานที่นั่งอยู่บนหลังของคีตากวดตามไป

        พวกเขาโล่งใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างเงาสีดำทะยานขึ้นนำร่างมีปีกขององค์หญิงไพลิน

        “นายอย่ามาขวาง! เราต้องปกป้องพวกเขา!” องค์หญิงไพลินพูดอย่างดุร้าย ในตอนนี้ในสายตาของเธอมีเพียงชาวบ้านมากมายที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แม้เธอจะเป็นเพียงแรกเกิดที่ค้นพบคำแห่งพลังคำเดียว หากเธอไม่ยินยอมเห็นพวกเขาตายไปต่อหน้าโดยที่ไม่พยายามทำอะไรเลย

        ร่างเงาสีดำกลับไม่ขัดขวางองค์หญิงไพลินอย่างที่หน่วยสามต้องการ หน่วยสามจ้องมองร่างเงาสีดำนั้นทะยานขึ้นไปจนไล่กวดสัตว์อสูรทั้งสองตัวทัน ร่างเงานั้นเปล่งแสงสีฟ้าแลบลั่น พวกเขาเห็นประกายสายฟ้ามากมายแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง

        “รู้แล้ว ฉันถึงได้มาช่วยไง” นิทานพูดเสียงแข็ง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มส่องประกายเจิดจ้า บนมือของเขาปรากฏหอกสีเงินเล่มหนักที่หมุนวนไปมาอย่างบ้าคลั่ง ประกายสายฟ้าแลบลั่นไหลผ่านทั่วทุกอณูของหอกเล่มนั้น ความเร็วและสายฟ้าก่อให้เกิดประกายแสงสีครามบนตัวหอก 

        พลังแรงดึงดูดและสายฟ้าหมุนปั่นหอกเล่มนั้นอย่างรวดเร็วจนสีบนตัวหอกจางหายไป หอกทั้งเล่มหมุนอย่างรวดเร็วจนเห็นเป็นเพียงเส้นแสงสีขาวน้ำเงินในมือของนิทาน เขาเล็งสองมือออกไปด้านหน้า เป้าหมายคือสัตว์อสูรเสือครึ่งอินทรีตรงหน้า

        วินาทีก่อนที่นิทานจะยิงหอกออกไป พลังทั่วร่างของนิทานพลันระเบิดออก แม้แต่คีตาก็ยังความเร็วตกลงไปเล็กน้อย ความเร็ว พละกำลัง พลังจิตวิญญาณ แทบทั้งหมดถูกส่งไปให้นิทานอย่างไม่ออมรั้ง

        ในครั้งนี้ผู้พันลาลันตาไม่ได้อยู่ใกล้เขา พลังที่ได้มาจึงจำกัดและน้อยยิ่งนัก หากก็ยังมากพอที่จะใช้โจมตีได้หนึ่งครั้ง!

        อริยะครึ่งวินาที!

        หอกสีขาวน้ำเงินถูกยิงออกไปด้วยพลังผลัก เร็วเท่าความคิด แรงปะทะของหอกกับอากาศกระแทกให้นิทานและคีตากระอักเลือด แขนทั้งสองข้างของนิทานไหม้เกรียม แม้แต่ถุงมือของเขายังปรากฏรอยผุพัง

        วัชระดาวตกสีครามพุ่งตัดผ่านอากาศ เสียงแลบลั่นสั่นสะเทือน ประกายสายฟ้าฉีกอากาศรอบด้านและพื้นผิวจนเกิดรอยไหม้และกลิ่นไหม้อบอวล

        ดาวตกสีฟ้าครามเร็วราวกับประกายแสง ทะลวงเข้าใส่ร่างของสัตว์อสูรเสือครึ่งอินทรีโดยที่มันไม่อาจรู้ตัว ร่างของมันพลันกระตุกจากการโจมตีที่รวดเร็วจนมันไม่อาจตรวจจับหรือหลบเลี่ยงได้ มันล้มลงกระแทกกับพื้น ร่างของมันยังคงไถลไปเบื้องหน้าจากแรงส่ง พลังทั้งหมดในร่างของมันหายไป กลิ่นไหม้คละคลุ้งกระจายออกมาจากร่าง

        สัตว์อสูรระดับกึ่งนักสลักโท เสือครึ่งอินทรี เสียชีวิต!

        สัตว์อสูรมนุษย์ต้นไม้ชะงักไป มันหันมามองด้านหลังอย่างหวาดกลัว ก่อนหน้านี้แม้พวกมันจะสัมผัสได้ถึงพลังขุมหนึ่งทางด้านหลัง หากสัญชาตญาณดิบของมันกลับสั่งให้มันสังหารผู้อ่อนแอ 

        แต่เมื่อสัตว์เสือครึ่งอินทรีเสียชีวิตภายในพริบตาเช่นนี้ ความหวาดกลัวก็บดบังสัญชาตญาณของมันทันที หากเพียงพริบตา แสงสีแดงก็กลืนกินนัยน์ตาของมัน ความชั่วร้ายเข้าแทรกแซงความคิดของมันอีกครั้ง

        องค์หญิงไพลินชะงักค้างไป แม้แต่บนอากาศที่ไม่มีสิ่งใดปรากฏอยู่ยังเกิดคลื่นผันผวนเล็กน้อย 

        “คีตา!” นิทานที่หายใจหอบแรงรวมพลังเฮือกสุดท้ายตบไปที่หลังของหมาป่าสีดำใต้ร่างของตน ส่งพลังที่เหลือให้มันอย่างเต็มที่ คีตาพุ่งทะยานเข้าไปโรมรันกับมนุษย์ต้นไม้ผู้นั้น

        ร่างของนิทานโดนสะบัดออก กระแทกลงกับพื้นที่ไม่ห่างไปนักอย่างแรง นิทานหอบหนัก สีหน้าซีดเซียว หากยังคงพยายามฝืนดันร่างของตัวเองขึ้นมา เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงใด ๆ อีกแล้ว ได้แต่มองคีตาที่เข้าโรมรันกับมนุษย์ต้นไม้ สองมือที่ไหม้เกรียมเพียงขยับก็เจ็บปวดจนแทบลืมหายใจ 

        นิทานล้วงขวดยาสีชมพูขึ้นมาดื่มอย่างอ่อนแรง ตามด้วยขวดน้ำยาสีฟ้าที่ช่วยฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณ แม้จะดื่มลงไปแล้วหากเพียงช่วยให้เขาหายใจคล่องขึ้นเท่านั้น แผลไหม้บนมือทั้งสองยังคงเจ็บปวดรวดร้าว เขาไม่อาจใช้งานมือคู่นี้ไปได้อีกระยะใหญ่ 

        ร่างของคีตาในเวลานี้เป็นสีดำสนิท ขนสีดำของมันสะท้อนแสงแรงกล้าราวกับเหล็กไหล ในปากคาบไว้ด้วยทัณฑ์สีขจีที่ตวัดโจมตีอย่างรวดเร็ว ความเร็วและพลังของมันด้อยกว่ามนุษย์ต้นไม้เพียงหย่อมเดียวเท่านั้น

        คีตาไม่สามารถเลือกเป้าหมายไล่ตามเป็นผู้พันลาลันตาเฉกเช่นเดียวกันกับนิทาน มันจึงทำสิ่งที่ง่ายยิ่งกว่าและมันทำมาตลอด

        ไล่ตามศัตรูของมัน!

        เป้าหมาย สัตว์อสูรมนุษย์ต้นไม้!

        คีตาสะบัดร่างฟาดทัณฑ์สีขจีเข้าใส่ หากมนุษย์ต้นไม้เพียงกางมือออก ต้นไม้ปริมาณมหาศาลก็เติบโตขึ้นมาจากพื้น ขวางกั้นมีดสั้นของคีตาไว้

        ต้นไม้ปริมาณมหาศาลพลันระเบิดออกอย่างรุนแรง พลังทั้งหมดที่อัดไว้ในมีดสั้นสีมรกตระเบิดออก เกิดเป็นม่านควันบังสายตา

        คีตากระโจนร่างออกอ้อมเข้าโจมตี หากมนุษย์ต้นไม้กลับกางมือกว้างรอรับการโจมตีนั้น คีตาที่สัญชาตญาณร้องเตือนพลันพลิกตัวกลางอากาศ เพิ่มน้ำหนักร่างของตนอย่างรวดเร็ว ร่างของมันกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง

        แรงดึงดูด!

        บริเวณกลางอกของมนุษย์ต้นไม้ที่คีตาเล็งโจมตีเมื่อครู่ ต้นไม้และรากไม้จำนวนมากเติบโตชอนไชออกมา กลายเป็นกรงขนาดใหญ่ที่เกือบจะขังคีตาไว้ได้หากมันไม่หลบตัวออกมาทัน

        คีตาสะบัดหัวเขวี้ยงทัณฑ์สีขจีออกไป มนุษย์ต้นไม้เพียงโยกหัวก็หลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย หากมีดนั้นกลับวกเข้ามาปักที่กลางหลังของมนุษย์ต้นไม้

        เชื่อมโยง!

        แรงระเบิดสร้างรูโหว่ขนาดใหญ่กลางหลังของมนุษย์ต้นไม้ เลือดสีเขียวไหลนอง ทัณฑ์สีขจียังอัดพลังลงไปได้เพียงครู่เดียว แรงระเบิดจึงไม่ร้ายแรงมากนัก หากมนุษย์ต้นไม้กลับไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดใด ๆ แสงกลางหน้าผากสว่างเจิดจ้า รูโหว่ที่ร่างของมันพลันมีเนื้อเยื่อใหม่เติบโตขึ้น รักษาด้วยความเร็วสูง

        ความแตกต่างระหว่างผู้เรียนรู้และนักสลัก!

        ผู้เรียนรู้แม้อาจมีพลังหลากหลาย หากพลังทั้งหมดยังอยู่ในระดับผู้เรียนรู้ แต่นักสลักที่เข้าใจคำอย่างถ่องแท้แล้ว เพียงคำเดียวปกคลุมฟ้า กดทับผู้เรียนรู้ทั้งปวง!

        เป็นความโชคดีของพวกเขาที่สัตว์อสูรตัวนี้ถูกครอบงำด้วยสัญชาตญาณดิบ มันจึงใช้ออกเพียงคำที่มันเรียนรู้อย่างถ่องแท้ คำแห่งพลังที่เหลือถูกบดบังไปอย่างสิ้นเชิง

        คีตาต่อสู้อย่างยากลำบาก ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความเสียเปรียบที่มากขึ้น พลังไล่ตามของมันมีข้อจำกัด ยิ่งเป้าหมายแข็งแกร่งกว่า พลังที่ได้มาก็ยิ่งไม่เต็มส่วนและเวลาน้อยลง ยังไม่นับรวมเรื่องที่คีตาแบ่งพลังส่วนมากให้นิทานในครั้งแรกแลกกับการใช้วัชระดาวตกผสานกับอริยะครึ่งวินาทีเพื่อสังหารสัตว์อสูรไปก่อนหนึ่งตัว

        คีตาในเวลานี้ห่างจากคำว่าสภาพสมบูรณ์มากนัก!

        องค์หญิงไพลินที่จับจ้องภาพนั้นด้วยความตกตะลึงพลันตั้งสติ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์แม้จะดีขึ้นมากแล้วหากยังไม่ใกล้เคียงคำว่าปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย

        เธอดึงต่างหูอีกข้างหนึ่งออกมา มุกที่ต่างหูพลันถูกเธอขยี้แตกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งลอยไปหานิทาน อีกส่วนลอยไปหาคีตา

        อาการหอบเหนื่อยและพลังจิตวิญญาณของนิทานดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่รอยไหม้ที่มือทั้งสองข้างก็เริ่มรักษาด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า ส่วนคีตาก็ได้รับการหนุนเสริมด้านพลังและความเร็ว 

        ต่างหูขององค์หญิงไพลินชิ้นนี้แม้จะไม่ได้เลิศเลอเท่ารัดเกล้า แต่ก็เป็นการเสริมพลังที่ทรงประสิทธิภาพ

        นี่เป็นหนึ่งในสมบัติเสริมพลังที่เธอมี ชิ้นหนึ่งคือรัดเกล้าที่มอบให้หัวหน้าเมย์ เธอจึงต่อกรกับศิลาและสัตว์อสูรด้วยตัวคนเดียวได้ หากชิ้นนี้ระดับต่ำลงมา ไม่มีประสิทธิภาพมากเพียงนั้น เธอวิ่งไปอยู่ข้างกายนิทานพลางป้อนขวดยาฟื้นตัวให้เขา แม้นิทานจะมีแรงมากพอจะลุกขึ้นได้แล้ว แต่ยังห่างไกลจากการเข้าร่วมต่อสู้นัก

        ระหว่างนี้พลังจิตวิญญาณของเขายังคงไหลบ่าออกไปเรื่อย ๆ ด้วยการเสริมพลังคีตาและให้ยืมใช้คำแห่งพลังอย่างต่อเนื่อง แม้คีตาจะรู้ดีว่านิทานแทบไม่ไหวแล้ว แต่นิทานยังคงส่งพลังมาอย่างต่อเนื่อง หากเขาหยุดส่งพลัง คีตาย่อมไม่อาจรับมือกับสัตว์อสูรตัวนี้ได้

        องค์หญิงไพลินกัดฟันแน่น เธอรู้ดีกว่าแค่นี้ไม่เพียงพอ เธอเงยหน้ามองบนท้องฟ้าที่เกิดความผันผวนเมื่อครู่ เธอคว้ามีดสั้นของนิทานขึ้นมาจ่อที่คอของตัวเอง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น หากครึ่งหนึ่งในนั้นกลับลุกโชนไปด้วยความบ้าคลั่ง

        “ท่านป้า! หากท่านไม่ไสหัวออกมาเดียวนี้ ไพลินจะเชือดคอตัวเองให้ท่านชม!” องค์หญิงไพลินตะโกนก้อง นิทานเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจเชื่อสายตา