"เ้าควรรู้ก่อนว่า ระดับวรยุทธของดาวระดับตํ่ามีแค่ 3 ระดับใหญ่คือ ระดับเหลือง ทมิฬ กลั่นิญญา แต่ละระดับใหญ่แยกย่อยได้เป็ ตํ่า กลาง กึ่งสูงและสูง...มีอีก 2 ระดับลึกลับคือ ขัดแย้งและตัดระดับ...วรยุทธระดับขัดแย้งคือวรยุทธที่ไม่สมบูรณ์ส่วนวรยุทธตัดระดับคือวรยุทธที่มีความสามารถพัฒนาไปอีกหลายระดับใหญ่ได้แต่ก็ต้องฝีกวรยุทธไปถึงระดับสูง...วรยุธตัดระดับเป็อะไรที่ฝึกได้ยากและหาได้ยากมากด้วยเช่นกัน.." ผู้าุโหานมองไปที่สวี่หยุนก่อนจะกล่าวอธิบายออกมา
"วรยุทธที่ข้าสามารถให้เ้าได้คือวรยุทธตัดระดับ...ข้าพบมันในเมืองโบราณที่ข้าเคยไปสำรวจมาตอนข้ายังหนุ่ม..ถึงแม้ตอนนี้มันจะเป็แค่วรยุธระดับเหลืองสำหรับเ้า..แต่บางทีถ้าเ้าสามารถฝึกมันได้ถึงขั้นสูงมันอาจจะไปถึงระดับกลั่นิญญาได้!" ผู้าุโหานกล่าวออกมา
"ผู้าุโหานจะถ่ายทอดวรยุทธตัดระดับให้กับข้า? ผู้าุโหาน..ท่านเป็คนกล่าวด้วยตัวเองว่ามันหายากยิ่งไม่ใช่หรือ? ทำไมท่านถึงถ่ายทอดมันให้กับข้า?" สวี่หยุนกล่าวถามขึ้นมาหลังจากได้รู้ถึงความน่ากลัวของวรยุทธตัดระดับ...
"เ้าหนุ่มน้อย..เ้าเป็ว่าที่หลานเขยที่ข้ายอมรับ..ข้าก็ควรทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือ? ลู่เหมยเ้าคิดว่าอย่างไร? " ผู้าุโหานหันหน้าไปทางลู่เหมยก่อนจะกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
"ข้าเห็นด้วยๆ! ท่านปู่พูดถูกแล้ว!!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู...
"เอาล่ะ..หลับตาลง..ข้าจะถ่ายทอดวรยุทธดรรชนีไร้เงาให้กับเ้า..มันเป็วรยุทธดรรชนีเป็วรยุทธที่เน้นการควบคุมพลังลมปราณให้มาอยู่ในจุดๆเดียวก่อนที่จะปล่อยออกมา..ดรรชนีไร้เงาเป็วรยุทธควบแน่นลมปราณก่อนจะปล่อยออกมาด้วยความรวดเร็วที่สูงมากจนได้ชื่อว่า 'ไร้เงา' เ้าควรตั้งใจฝึกให้ดี..ถึงแม้เ้าจะควบคุมลมปราณได้อย่างง่ายดายแต่ก็ไม่ใช่ว่าเ้าจะสามารถเข้าใจวรยุทธได้รวดเร็วเหมือนการควบคุม...วรยุทธตัดระดับเป็ที่เลื่องลือในเื่ความยากของการฝึกฝนจงขยันหมั่นเพียรหากเ้า้าที่จะฝึกฝนมัน..." ผู้าุโหานหล่าวออกมาอย่างช้าๆก่อนที่จะยื่นนิ้วไปชี้ที่ระหว่างคิ้วของสวี่หยุนและเริ่มทำการประทับวรยุทธเข้าไปในจิตใจของสวี่หยุน
สวี่หยุนใช้สมาธิทั้งหมดในการศึกษาวรยุทธที่หลงหานยี่ประทับมาด้วยความรวดเร็ว..แต่แม้เขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ดูว่าต้องใช้เวลาอีกสักวันสองวันก่อนจะเข้าใจในระดับพื้นฐาน..
"ระดับการฝึกของวรยุทธแบ่งเป็ เริ่มต้น,ขั้นตํ่า,ขั้นกลาง,ขั้นสูง,ขั้นสูงสุด ของแต่ล่ะขั้นในวิชา...ดรรชนีไร้เงามีทั้งหมด 7 ขั้นด้วยกัน..หากเ้าฝึกดรรชนีไร้เงาได้ถึงระดับเริ่มต้น มันจะกลายเป็วรยุทธเหลืองระดับตํ่า..." ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"ขอบคุณท่านผู้าุโหานมาก..หากในอนาคตข้าความแข็งแกร่งพอ..ข้าจะตอบแทนท่าน!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่น
"โฮะโฮะ..เ้าหนุ่มน้อย..หากเ้า้าตอบแทนข้า..ข้าแค่หวังว่าเ้าจะดูแลหลานของข้าให้ดี.." ผู้าุโหานหัวเราะก่อนจะกล่าวออกมา
"เอาล่ะ..เ้าตัดสินใจรึยังว่าจะไปยังดาวดวงไหน?" ผู้าุโหานกล่าวถามออกมา
"ข้าตัดสินใจแล้ว..ข้าจะไปดาวสมุทรประกายแสงของแดนเสวียนอู่(เต่าดำ)ทางทิศเหนือ!" สวี่หยุนกล่าวตอบออกมา..เด็กหนุ่มเลือกดาวสมุทรประกายแสงของแดนเสวียนอู่เพราะเขาได้ถามความคิดเห็นของลู่เหมยทางอ้อมมาแล้ว...
"อืม..เื่ที่ข้าจะกล่าวก็กล่าวมาหมดแล้ว..เ้าเหลือเวลาอีกทั้งวันก่อนจะต้องใช้เวทย์เคลื่อนย้ายไปยังดาวระดับตํ่า...จำเอาไว้ให้ดี..โลกภายนอกโหดร้ายกว่าที่เ้าคิด..เ้าหนุ่มน้อย...อย่ารีบตายไปซะก่อนล่ะ.." ผู้าุโหานกล่าวออกมาด้วยความห่วงใย
"ข้าทราบแล้ว..ขอบคุณท่านมากผู้าุโหาน" สวี่หยุนโค้งตัวให้หานหลงยี่ก่อนจะเดินกลับกระท่อมพร้อมกับลู่เหมย...
"เฮ้อ..บางทีถ้าพวกเ้าเป็แค่คนธรรมดาคงจะมีความสุขมากกว่านี้...ถึงหลานของข้าจะเป็ครึ่งเทพครึ่งมารแต่เ้าหนุ่มน้อยนั่น..มันยังแปลกประหลาดกว่าหลานของข้าซะอีก ฮ่าฮ่าฮ่า!!" หานหลงยี่หัวเราะอย่างพึงพอใจหลังจากที่สวี่หยุนและลู่เหมยเดินจากไป...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สวี่หยุนเดินจับมือกับลู่เหมยมาจนถึงกระท่อมไม้ ถึงแม้ลู่เหมยจะยังคงยิ้มแย้มอยู่แต่สวี่หยุนก็รู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าของเด็กสาว...
"...เอาน่า..เศร้าไปก็เท่านั้น..ข้าจะจากลู่เหมยไปปีเดียวเอง..เ้าจะตั้งตารอข้าใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวปลอบก่อนจะยกมือไปลูบหัวของลู่เหมย..
"อืม..ถึงข้าจะพยายามแล้ว...แต่ข้าก็ไม่อยากให้ท่านไปอยู่ดี.." ลู่เหมยกล่าวออกมาก่อนจะยกมือมากอดสวี่หยุน
"อืม..ข้าเข้าใจ...ข้าก็ไม่อยากจากลู่เหมยไปเหมือนกัน.." สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้มขมขื่น..
"แต่..ข้าสัญญาแล้วว่าจะช่วยท่านพ่อกับท่านแม่ของลู่เหมยให้มาพร้อมหน้ากันอีกครั้ง...ข้าจะไม่ผิดสัญญาแน่นอน!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่น
"อื้ม! ข้าจะไปช่วยท่านพ่อกับท่านแม่พร้อมกันกับท่าน!!" ลู่เหมยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับความโศกเศร้าก่อนหน้าถูกคำพูดของสวี่หยุนปัดเป่าไปจนหมด...
ทั้งสองเดินไปจนถึงกระท่อมและใช้เวลาส่วนมากในการเตรียมตัวจัดหาของต่างๆให้สวี่หยุน..สวี่หยุนเก็บผลไม้สีฟ้ามาจำนวนหนึ่งและจัดเตรียมข้าวของต่างๆจำนวนหนึ่งห่อใส่ผ้าที่ลู่เหมยเป็คนตัดเย็บให้และสะพายไว้ที่หลัง..สวี่หยุนนำมีดไม้ไปด้วย..ถึงแม้ไม่รู้จะใช้ในการทำอะไรแต่มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี...
สวี่หยุนใช้เวลาที่เหลือในการดูดซับลมปราณที่หลังกระท่อมและพยายามศึกษาเกี่ยวกับวรยุทธดรรชนีไร้เงา..ข้าๆมีลู่เหมยที่กำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา...เวลาได้ร่วงเลยไปจนมาถึงตอนคํ่าสวี่หยุนรวบรวมลมปราณจนเกือบไปถึงขั้นที่ 2 ของรวบรวมลมปราณและในที่สุดดรรชนีไร้เงาของเขาก็มาถึงระดับเริ่มต้นของขั้นที่ 1 จาก 7 ขั้นของดรรชนีไร้เงา...
สวี่หยุนทดลองใช้ดรรชนีไร้เงาออกมาโดยที่แทบจะไม่ใช้พลังปราณเลยก็พบว่ามันสามารถทำให้ต้นไม้เป็รูได้...ถึงแม้มันจะตื้นมากแต่ก็เทียบได้กับการใช้หอกไม้แทงเข้าไปในต้นไม้หนึ่งครั้ง...
"ว้าว! ท่านจะแข็งแกร่งยิ่งนัก!!" ลู่เหมยที่มองอยู่ข้างๆดวงตาเต็มไปด้วยประกายก่อนจะกล่าวชมดรรชนีที่สวี่หยุนแทบไม่ได้ใช้ลมปราณเลยออกมา..
"แหะแหะ..เอ่อนี่ลู่เหมย...ลู่เหมยจะไม่ไปนอนหรือวันนี้? นี่ก็ได้เวลาของลู่เหมยแล้วนี่?" สวี่หยุนกล่าวออกมา
"...หากข้าหลับไปตอนนี้...ตื่นมาก็คงไม่ได้พบท่านแล้ว.." ลู่เหมยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะโศกเศร้า..
"...ต่อไปข้าคงต้องนอนคนเดียวแล้ว..นี่มันน่าเศร้าใจเหลือเกิน.." ลู่เหมยหลับตาลงก่อนจะกล่าวออกมา...
"...." สวี่หยุนไม่รู้จะกล่าวออกมาเช่นใด..สวี่หยุนได้แต่เดินไปยังลู่เหมยก่อนที่จะก้มหน้าประกบริมฝีปากกับลู่เหมย...สักพักต่อมาสวี่หยุนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมมองมาทางลู่เหมยด้วยรอยยิ้ม...
"ข้าไม่รู้จะกล่าวปลอบลู่เหมยอย่างไร...ข้าเพียงได้แต่หวังว่าลู่เหมยจะพยายามต่อไปเท่านั้น.."สวี่หยุนกล่าวให้กำลังใจลู่เหมยด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นอย่างยิ่ง...
"อืม...ข้าจะรอท่านกลับมา.." ลู่เหมยหลบหน้าไม่มองตาของเด็กหนุ่มเพราะความเขินอายก่อนที่จะกอดสวี่หยุนไว้..สวี่หยุนกล่าวตอบลู่เหมยออกมา ทั้งคู่กอดกันจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกของหานหลงยี่ที่ดูจะเ็ปใจมากก่อนจะกล่าวออกมา
'พวกเ้าควรมาหาข้าได้แล้ว..ใกล้จะถึงวันพรุ่งนี้มากแล้ว..' หานหลงยี่กล่าวออกมาด้วยความขมขื่น...ตัวเขามองดูทั้งคู่จากที่ห่างไกลอยู่ตลอดเวลา..
"..ไปกันเถอะ.." สวี่หยุนกล่าวต่อลู่เหมยด้วยรอยยิ้ม..
"...อืม.." ลู่เหมยกล่าวตอบก่อนจะเอื้อมมือของนางไปจับมือของสวี่หยุน...ทั้งคู่เดินกันไปยังทิศทางของเนินเขาที่หานหลงยี่อยู่..พอทั้งคู่เข้าใกล้จนถึงเนินเขาก็พบเห็นหานหลงยี่กำลังยืนรอพวกเขาอยู่ด้วยความขมขื่นใจอย่างยิ่ง...ทั้งสามมองหน้ากันสักพัก หานหลงยี่ก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวถามสวี่หยุน..
"เ้าหนุ่มน้อย..เ้าโกรธข้าหรือไม่ที่ไม่ให้หลานของข้าไปกับเ้า?" ผู้าุโหานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขมขื่น
"...ไม่..ข้าเข้าใจท่านดี..ข้ายังไม่มีแม้แต่กำลังที่จะปกป้องตนเอง..ข้าจะปกป้องลู่เหมยได้อย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"อืม..สมแล้วที่เ้าเป็ว่าที่หลานเขยของข้า..ถึงแม้เ้าจะไม่ได้แข็งแกร่งแต่ก็มีจิตใจที่งดงามยิ่งกว่าพวกที่แข็งแกร่งทั้งหลาย...ข้าหวังว่าการเดินทางในครั้งนี้ของเ้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเ้าให้เป็คนที่รอบคอบและตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดแต่ไม่ได้เปลี่ยนนิสัยที่ดีงามของเ้าไป...เ้าเข้าใจคำพูดของข้าหรือไม่?" ผู้าุโหานยิ้มเล้กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาอย่างยอมรับในตัวของสวี่หยุน..
"แน่นอน..ข้าเข้าใจ...บางทีข้าอาจจะจำเป็ต้องฆ่าคน...แต่ข้าจะไม่ได้มันมาเปลี่ยนนิสัยของตัวข้าเองเด็ดขาด!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความตั้งมั่นดั่งูเาสูงที่มั่นคงและไม่สามารถสั่นคลอนได้..
"เยี่ยมมาก! ยิ่งข้ารู้จักเ้ามากเท่าไรข้าก็ยิ่งชอบเ้ามากขึ้นไปเท่านั้น! เพื่อเป็ของตอบแทนข้าจะใช้เศษเสี้ยวิญญาของข้าไปค้นหาความทรงจำของเ้าให้!" ผู้าุโหานยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะกล่าวออกมา
"..ความทรงจำ..ของข้า..." สวี่หยุนหวาดกลัวเล็กน้อยว่าถ้าเขาได้ความทรงจำคืนแล้วเขาจะยังมีนิสัยแบบเดิมอีกหรือไม่..ความลังเลมีอยู่ชั่วพริบตาเท่านั่นก่อนจะกลายเป็ความมุ่งมั่นคาดหวัง
"หลับตาลง...ทำจิตใจให้สงบ..ข้าจะใช้เศษเสี้ยวิญญาของข้าในการเข้าถึงิญญาในตัวของเ้า.." ผู้าุโหานกล่าวออกมาพร้อมกับหลับตาลงอยู่ตรงหน้าของสวี่หยุน...หลังจากสวี่หยุนหลับตาลงผู้าุโหานก็ยกมือขึ้นมาชี้ไปยังหว่างคิ้วของสวี่หยุน...เวลาผ่านไปสักพักผู้าุโหานก็พึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง
"แซ่ติง.." แต่ก่อนที่ผู้าุโหานจะค้นหาไปมากกว่านี้เขาก็กระอักเืออกมาด้วยทันที...
"ท่านปู่!" ลู่เหมยะโออกมาก่อนจะไปช่วยพยุงผู้าุโหาน
สวี่หยุนลืมตาออกมาโดยฉับพลันก่อนจะกล่าวถามผู้าุโหานด้วยความรู้สึกผิด....
"ทะ..ท่านผู้าุโหาน..ท่านเป็อะไรหรือไม่?..เป็เพราะข้าหรือ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิดแต่ก่อนที่สวี่หยุนจะได้กล่าวไปมากกว่านี้ผู้าุโหานก็โพล่งขึ้นมาทันที...
"ผนึก! มันคือผนึกิญญาที่แข็งแกร่งยิ่งนัก!! หากข้าถอนเศษเสี้ยวิญญาข้าไม่ทันข้าคงตายไปแล้ว!!" ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างรีบร้อน
"แถมยังแซ่ติงในตำนานของเ้าอีก! นานมาแล้วมีคนเคยบอกไว้ว่าพบกับคนจากแดนา..คนผู้นั้นใช้แซ่ติงที่ไม่มีผู้ใดใช้ในแดนเทพหรือแดนมาร!!" ผู้าุโหานกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
"...แซ่ติง..งั้นข้าก็คือ ติงสวี่หยุน?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความงุนงงเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจที่ผู้าุโหานกล่าวออกมา..
"ช่างมันเถอะ! ถึงเ้าจะแซ่ติงจริงก็ไม่มีคนจากดาวทั้งสามระดับรู้จักอยู่ดี..แต่เ้าต้องระวังที่จะใช้แซ่ของเ้าในแดนเทพหรือแดนมารให้ดี! เ้าจำคำพูดของข้าได้ไหม?! เ้าหนุ่มน้อย!" ผู้าุโหานรีบกล่าวออกมาด้วยความห่วงใย
"ข้าเข้าใจ..ขอบคุณผู้าุโหานมากที่ยอมช่วยข้า..ข้าต้องขอโทษท่านด้วยที่ทำให้ท่านต้องกระอักเืออกมา.." สวี่หยุนกล่าวขอบคุณและขอโทษผู้าุโหานออกมา...
"เฮ้อ...ตอนแรกข้าก็ว่าเ้าประหลาดแล้ว..ตอนนี้เ้ายิ่งหนักขึ้นไปอีก!" ผู้าุโหานบ่นพึมพำออกมา..ไม่รู้ว่าเขาตกตะลึงเพราะเ้าหนุ่มน้อยคนนี้กี่รอบแล้ว...
"เอาล่ะช่างมันเถอะ..มาเข้าเื่กันได้แล้ว...เ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่" ผู้าุโหานรีบเปลี่ยนบทพูดในทันที...สวี่หยุนหันหน้ามองไปทางลู่เหมย..ลู่เหมยยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้าให้สวี่หยุนเล็กน้อย..สวี่หยุนพยักหน้าตอบลู่เหมยก่อนจะหัวไปกล่าวกับผู้าุโหาน..
"ข้าพร้อมแล้ว!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่นเปี่ยมล้น...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
189
