(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 53 สุริยุปราคา

        “โฮกก~~!!”

        “นั่น!!เทพเจ้าแห่งท้องทะเล เกนบุ!!”

        “ตายๆๆหนีฉลามปะเต่ายักษ์ชัดๆ”

        ผู้คนในเรือเริ่มแตกตื่นดันเต้ใบหน้านิ่งแข็งค้างด้วยความหวาดกลัวเสียงขู่ร้องคำรามของเต่ายักษ์ทำให้พื้นน้ำต้องสั่นสะเทือนเรือโจรสลัดอยู่บนกระดอกเต่ายักษ์ เสียงขู่ของงูใหญ่ดัง “ฟ่อ~~ฟ่อ!” ใกล้กับลำเรือ ดันเต้ขยับตัวให้น้อยที่สุด มือของมันค่อยๆจับตะเกียงไฟแล้วแกว่งเบาๆ เรือโจมสลัดสั่นไหวก่อนจะไหลลงมาสู่พื้นน้ำ  

        “หนี! เร็ว!!”

        ดันเต้ตะโกนสุดเสียงแกว่งหมุนตะเกียงในมืออย่างบ้าคลั่ง เรือโจรสลัดพุ่งทะยานด้วยความรวดเร็วทุกการกระทำของมันอยู่ในสายตาของเกนบุเท้าข้างหนึ่งของเกนบุกระแทกที่พื้นน้ำปรากฏคลื่นยักษ์ทะยานสู่ท้องฟ้าล้อมรอบเรือทั้งสองลำเกลียวคลื่นน้ำที่ก่อเป็นม่านบิดเกลียวหมุนอย่างรุนแรงไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะสามารถผ่านไปได้

        “หมดทางหนีแล้วดันเต้ โฮก~!!”

        เกนบุขู่คำรามอีกครั้งปรากฏดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าเลื่อนเข้าหาดวงอาทิตย์พร้อมกับบดบังแสงตะวันคล้ายดั่งสุริยุปราคาความมืดปกคลุมทั่วทุกพื้นที่เกลียวคลื่นทะเลถาโถมอย่างรุนแรงจนเรือสินค้าต้องโยกไปมาแต่กลับกันเรือโจรสลัดกลับนิ่งคล้ายดั่งคลื่นลมสงบ ไม่ว่าพายุจะรุนแรงปานใดก็ไม่อาจทำให้เรือสั่นคลอนได้

        “อย่าคิดว่าจะจับข้าได้ง่ายๆเจ้าแก่!”

        ดันเต้ขยับตะเกียงไฟในมือเรือโจรสลัดหันไปยังด้านหนึ่งของม่านน้ำ เมื่อเขย่าตะเกียงไฟหัวเรือโจรสลัดเปิดกว้างออก ปรากฏปืนใหญ่ลวดลายมังกรกระบอกโตโผล่ออกมาปากของมังกรรวบรวมแสงสีทองเข้าไปในปาก ก่อนจะยิงออกมาในพริบตา

        “ตูม!!”

        เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นกระทบกับม่านน้ำจนแตกกระจายออก ทันทีที่ม่านน้ำแตกออกจากกันมันจะรวมตัวกันในเสี้ยววินาทีพลังของปืนใหญ่แม้จะร้ายกาจแต่ก็ไม่อาจจะพังม่านน้ำได้ ดันเต้ส่ายตะเกียงไฟในมือเรือโจรสลัดหันไปหาเรือสินค้าทันที พร้อมกับรวมพลังแสงเข้าไปที่ปากอันใหญ่โตของมัน

        “เจ้าแก่!ปล่อยข้าไปแล้วคนในเรือสินค้าจะรอด”

        “คิดว่าทำได้ก็ลองดูโฮโฮโฮ!!”

        “ได้!! งั้นแกดูพวกมันตายไปต่อหน้าก็แล้วกันยิง!!”

        รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเต่ายักษ์เหมือนเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ปากกระปืนรวบรวมพลังเข้าที่ช่องปากจนกลายเป็นแสงสีทอง ก่อนจะปล่อยลูกปืนออกมา “เปรี้ยง~!!”เสียงปืนใหญ่ดังสนั่น อนุภาพของมันรุนแรงเหลือขนาดนับเกนบุไม่เคลื่อนที่ไปช่วยป้องกันปรากฏเพียงรอยยิ้มของเขาเท่านั้นผู้คนในเรือต่างหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฟ่อ บางคนถึงกับสลบคาที่  ลูกปืนพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ในขณะนั้นเองแสงสีเหลืองอ่อนปรากฏคล้ายกับดาวตก พุ่งทะยานเข้าหาลูกปืนใหญ่ ด้วยความรวดเร็ว

        “เพลงดาบจันทราดาราร่วงโรย!!”

        “เปรี้ยง!”

        เสียงปะทะดังลั่นลูกปืนใหญ่ร่วงสู่พื้นน้ำ ปรากฏจอมปีศาจกำลังกางปีกมังกรบินอยู่ตรงเบื้องหน้าในมือของเขาจับกุมคาตานะแน่น เขี้ยวที่ปรากฏให้เห็นแหลมคมจนน่าหวาดกลัวดวงตาของเขาแดงก่ำและเบิกกว้าง พลังของเขากลับคืนมาเพราะความมืดมิดของสุริยุปราคา

        “ดันเต้!!!ได้เวลาเอาคืนของข้าแล้ว!”

        “บัดซบ! พลังของมันกลับคืนมาแล้วระดมยิงปืนใหญ่เข้าไป”

        “ตูม! ตูม!! ตูม!!”

        ลูกปืนใหญ่ยิงถี่ระรัวปืนใหญ่ปากมังกรสามารถยิงได้อย่างติดๆ กันจอมปีศาจพุ่งเข้าหาลูกปืนประกายแสงสีเหลืองสาดส่อง คล้ายดังดวงดาว “เพลงดาบจันทราล่องนภา!” ฟาดฟันลูกปืนใหญ่แตกออกหล่นสู่พื้นน้ำในขณะที่ดันเต้ระดมยิงปืนใหญ่ใส่เรือสินค้างูยักษ์ทะยานมาจากเบื้องบนด้วยความรวดเร็วปากที่ใหญ่โตของมันกัดเข้าที่ท้ายเรือแล้วเหวี่ยงสะบัดทันทีดันเต้กระโจมทะยานหนีออกจากเรือด้วยความรวดเร็ว

        ในขณะที่ดันเต้กำลังล่องลอยสู่ท้องฟ้าจอมปีศาจปรากฏอยู่ตรงหน้า คาตานะในมือกระชับแน่นก่อนะฟันออกไปดวงตาดันเต้เบิกกว้างสมอเรือในมือตั้งรับกระชับแน่น “เปรี้ยง!”เสียงปะทะของทั้งอาวุธดังขึ้น ร่างของดันเต้ทะยานถอยออกไปไกล

        “บัดซบ! พลังของมันรุนแรงขนาดนี้เลยหรือนี้”

        “นี้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นดันเต้แกเตรียมตัวตาย! ย้าก~~~!!”

        จอมปีศาจไม่ปล่อยนโอกาสให้หลุดมือดวงตาของจอมปีศาจเป็นประกาย ความโกธรแค้นฝังลงแน่นในจิตใจ เสียงขู่คำรามของจอมปีศาจทำให้เม็ดเหงื่อปกคลุมทั่วใบหน้าของดันเต้ร่างเงายมทูตปรากฏลางๆ ที่ด้านหลังจอมปีศาจ ในมือของมันกำลังถือเคียวอันคมกริบดันเต้โยนสมอเรือใหญ่ในมือเข้าหาจอมปีศาจอย่างรวดเร็วก่อนจะหยิบบางอย่างในกระเป๋าโยนใส่ปากของตน

        จอมปีศาจชะงักตัวกลางอากาศเพราะสมอเรือที่พุ่งเข้ามาก่อนจะตวัดฟันสมอเรือที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วตกสู่พื้นน้ำดันเต้ปรากฏเส้นเลือดปูดพองตามร่างกายของมันก่อนที่ร่างกายของมันจะขยายใหญ่ขึ้นฉีกเสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดกระจายตะเกียงไฟปลิวตกไปยังพื้นน้ำล่องลอยไปหาเกนบุภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าจอมปีศาจเวลานี้คือร่างของฉลามขนาดใหญ่คล้ายกับฉลามดึกดำบรรพ์รอยแผลเป็นบนร่างกายของมันบ่งบอกว่าผ่านศึกมามากมาย

        “โฮก~~!!”

        เสียงร้องของฉลามดังก้องก่อนจะพุ่งเข้าใส่ท้องทะเลและแหวกว่ายอย่างรวดเร็วครีบบนกลางหลังของมันใหญ่โตและมีคมเมื่อมันว่ายน้ำผ่านเศษไม้ทำให้ขาดกระจุยได้อย่างง่ายดายจอมปีศาจพุ่งทะยานเข้าหาเกนบุทันที

        “เจ้ามีอะไร?”

        “ข้าอยากให้ท่านช่วยป้องกันเรือด้านในนั้นมีคนสำคัญของข้ารักษาตัวอยู่”

        “ได้ข้าจะช่วยป้องกันเรือให้ ส่วนเจ้าดันเต้”

        “ข้าจะจัดการมันเองมันทำเจ็บแสบกับข้าไว้มากนัก”

        “โฮโฮโฮ! ได้หากเป็นคนอื่นคงให้ข้าจัดการมันไปแล้ว ข้าชอบความมั่นใจของเจ้าจริงๆ”

        “แกรับปากแล้วนะเจ้าแก่ว่าจะไม่ยุ่ง”

        “เออ! ข้ารับปากหากเจ้าชนะเจ้าหนุ่มนี้ได้ ข้าจะปล่อยเจ้าไปแล้วอีกอย่างหากข้าได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าเจ้าแก่อีกครั้งข้าจะตบเจ้าให้ตายในทีเดียว!”

        ฉลามยักษ์โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำได้ยินที่ทั้งสองคุยกันก่อนจะตะโกนลั่นออกไป จอมปีศาจกลับหลังหัน มองไปยังจุดที่ดันเต้แหวกว่ายแล้วพุ่งเข้าหาทันทีเกนบุกลายร่างกลับเป็นคน ทะยานมายืนอยู่บนหัวเรือสินค้าท่ามกลางความหวาดผวาของคนในเรือ

        ดันเต้พุ่งกระโจมขึ้นสู่ท้องทะเลปากที่กว้างของมันจะคว้ากัดจอมปีศาจ ปีกมังกรโบกสะบัดหนีรอดอย่างหวุดหวิดก่อนจะฟาดสวนกลับด้วยคาตานะในมือ

        “จันทราเบิกฟ้า!!”

        “โฮก!!”

        แสงเสี้ยวจันทร์ปรากฏสามสายกระแทกเข้าสีข้างฉลามยักษ์อย่างรุนแรง บาดแผลที่เกิดจากการฟันทำให้เลือดสาดกระจายล่องลอยเต็มฟากฟ้าเสียงร้องของฉลามยักษ์ลั่นท้องทะเล พลังโจมตีของจอมปีศาจรุนแรงกว่าครั้งเก่าก่อนเกินบรรยายภายในใจดันเต้นึกคิดน่าจะฆ่าจอมปีศาจให้เร็วกว่านี้ ฉลามยักษ์ดันเต้พุ่งเข้าสู่ท้องทะเลแหวกว่ายอย่างรวดเร็ว เลือดของมันย้อมทะเลจนแดงฉาน บดบังการมองเห็นจากด้านบน

        น้ำทะเลนิ่งไม่เคลื่อนไหวปรากฏแค่คลื่นทะเลเบาๆ ดันเต้ปกปิดตัวตนได้แนบเนียน จอมปีศาจกระพือปีกลดระดับลงมาเหนือผิวทะเลก่อนมองหาดันเต้อย่างถี่ถ้วน ทันใดนั้นน้ำทะเลสั่นไหวอย่างรุนแรงจอมปีศาจหันไปพร้อมกับสะบัดคาตานะใส่ มีเพียงแค่ถังไม้ลอยปรากฏขึ้นมาเท่านั้น

        “หลงกลแล้ว!!”

        จอมปีศาจสบถออกมาด้านหลังของเขาปรากฏปากที่กว้างใหญ่โผล่ขึ้นมาจากทะเลคมเขี้ยวของมันแยกออกมาจนดูหน้ากลัว ก่อนจะตะปบกัดไปที่จอมปีศาจทันทีแล้วพาร่างของเขาจมดิ่งไปในแม่น้ำ ผู้คนในเรือต่างร้องกันเสียงหลงผู้เฒ่าเกนต่างจ้องมองและขมวดคิ้วใส่ ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบนหน้าของเขา

        ฉลามยักษ์ลากจอมปีศาจลงไปในพื้นน้ำปากที่ใหญ่โตของมันพยายามขบกัดจอมปีศาจให้จมเขี้ยวมือและเท้าของจอมปีศาจยันปากของมันไว้ทำให้ขบกัดไม่ลงปีกมังกรโบกสะบัดร่างจอมปีศาจหมุนเกลียวหลุดออกมาได้ฉลามยักษ์จ้องมองจอมปีศาจตาเป็นมัน หากในอยู่ใต้น้ำความรวดเร็วของมันเพิ่มขึ้นทวีคูณก่อนจะกลับหลังหันอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าใส่จอมปีศาจอีกครั้ง

        จอมปีศาจเก็บคาตานะเข้าช่องมิติปากที่กว้างใหญ่ของฉลามจะเข้าหาในอีกไม่ช้ากรงเล็บจอมปีศาจยื่นยาวก่อนคว้าจับที่ปลายจมูกของฉลามยักษ์ก่อนที่มันจะขบกัดได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับบิดตัวขึ้นไปค่อมขี่บนหัวของมันฉลามยักษ์สะบัดอย่างรุนแรงให้จอมปีศาจร่วงหล่นเล็บที่ยื่นยาวจิกเข้าไปในเนื้อของมัน ยากแก่การสะบัดให้หลุด

        ฉลามยักษ์พุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำภาพที่ผู้คนในเรือเห็นคือจอมปีศาจกำลังค่อมขี่ฉลามยักษ์ ดุจดั่งปราบวัวพยศมืออีกข้างของจอมปีศาจทะลวงเข้าไปที่ตาของมันทันทีท่ามกลางเสียงร้องอันโหยหวนของฉลามยักษ์ ก่อนจะควานหาบางสิ่งบางอย่างในนั้นเหมือนกับเจอสิ่งที่ตามหามือของจอมปีศาจจับอะไรบางอย่างได้แล้วกำไว้แน่น

        “เป็นเรื่องจริงตามสารคดีที่เคยดูมาฉลามต่อให้ตัวใหญ่ขนาดไหน สมองของมันก็ไม่ใหญ่ไปกว่ากำมือ”

        ดวงตาอีกข้างของฉลามยักษ์เบิกโพรงกว้างมือข้างนั้นของจอมปีศาจกำลังกำสมองส่วนหนึ่งของมันอยู่มันพยายามดิ้นทุรนทุลายให้จอมปีศาจกระเด็นออกอย่างสุดกำลังรอยยิ้มเหี้ยมปรากฏอยู่บนหน้าจอมปีศาจ ก่อนจะออกแรงบีบอย่างแรงที่ฝ่ามือ ของอยู่ที่ในมือแตกละเอียดคามือจอมปีศาจทันที

        “โฮกก~~~!!!!”

        ฉลามยักษ์ดิ้นพล่านจอมปีศาจกระพือปีกขึ้นสู่ฟ้า ร่างที่ใหญ่โตของฉลามยักษ์ค่อยๆ หดกลับมาเล็กลงดิ้นทุรนทุลายร่ำร้องอย่างเจ็บปวด เลือดนัยน์ตาของมันไหลไม่ขาดสาย จอมปีศาจคว้าจับที่ครีบฉลามของดันเต้ก่อนจะโยนมันล่องลอยขึ้นไปบนเรือสินค้า พร้อมกับบินตามมาติดๆร่างของดันเต้กระแทกพื้นเรือดังสนั่น ผู้คนต่างหลบหลีกหนีเป็นช่องทางเสียงกลืนน้ำลายของผู้คนดังไปทั่วลำเรือ

        จอมปีศาจทะยานร่างมาด้านข้างเท้าข้างหนึ่งเหยียบไปที่อกของมัน พร้อมกับหยิบคาตานะออกมาจากช่องมิติ ไม่รอช้าคาตานะโบกสะบัดสะบั้นแขนข้างหนึ่งของดันเต้หลุดลอยออกไปทันทีก่อนที่อีกข้างจะตามติดๆ กันไป จอมปีศาจไม่หยุดเพียงแค่นั้นขาทั้งสองขาของมันก็หลุดลอยตามกันไปติดๆ ท่ามกลางหน้าซีดเผือกของคนในลำเรือ

        “เมื่อครู่ทำไว้แสบนักนะแก!!”

        จอมปีศาจสบถออกมาพลังชีวิตของดันเต้มีมหาศาล แม้จะขาดแขนขาดขาแต่ตัวมันกลับยังไม่ตาย ตาอีกข้างที่เหลือต่างจ้องมองจอมปีศาจอย่างโกธรแค้นจอมปีศาจแยกเขี้ยวรอยยิ้มของเขาดูโหดเหี้ยม ก่อนจะชูคาตานะขึ้นฟ้าปลายแหลมเล็งที่หน้าอกของมันแล้วพุ่งทะยานลงมาทันที หมายจะให้ดันเต้ตกตายในทันที

        “เปรี้ยง!!”

        เสียงกระแทกดังสนั่นผู้เล่นบางคนต้องปิดตาไม่กล้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเพ่งมองดูจะเห็นผู้เฒ่าเกนบุกำลังคว้าจับมือของจอมปีศาจด้วยมือเพียงข้างเดียวและผลักจอมปีศาจถอยออกไปเพียงเบาๆแต่กลับทำให้จอมปีศาจต้องกระเด็นถอยไปไกล แสงหนึ่งปรากฏที่ฝ่ามือพลังชีวิตของดันเต้ได้ถูกฟื้นฟู พร้อมกับแขนขาที่มาปะติดต่อกลับเข้าที่จอมปีศาจเห็นดังนั้นจึงตะโกนออกไป

        “ท่านทำอะไร!!!”

        “เอาน่าๆอย่างน้อยมันก็เป็นสัตว์เลี้ยงของข้า แค่ข้าได้ของคืน และเจ้าลงโทษมันขนาดนี้แล้วครั้งต่อไปมันคงไม่กล้าอีก โฮโฮโฮ!”

        เลือดขึ้นหน้าจอมปีศาจพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็วด้วยความโกธรเคือง หมายจะสะบั้นคอดันเต้ให้ตกตายผู้เฒ่าเกนบุจ้องมองจ้องปีศาจแววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นโหดร้ายร่างจอมปีศาจร่วงหล่นสู่พื้นอย่างรุนแรงและหนักอึ้ง ไม่สามารถขยับได้

        “สักวันหนึ่ง...ท่านจะได้เห็นดีกัน”

        “คนหนุ่มเลือดร้อนไว้ข้าจะมอบของตอบแทนให้”

        “จริงนะ~~~!”

        “อืม!!”

        “ถ้าอย่างนั้นท่านก็พามันไปเถอะ”

        แรงกดดันมลายหายสิ้นจอมปีศาจเก็บอาวุธเข้าช่องมิติสุริยุปราคาหายไปแทนที่ด้วยแสงดวงตะวัน และคลื่นลมที่สงบ พลังของจอมปีศาจหดหาย เกนบุหยิบขวดบางอย่างออกมาจากด้านหลังเปิดฝาออกแล้วชี้ไปยังดันเต้ที่ถูกรักษาหายดีมันดันตัวเองลุกขึ้นและกระโจมทะยานไปคว้าจับคอจอมปีศาจทันที ด้วยพลังของแสงตะวันทำให้จอมปีศาจถูกจับได้อย่างง่ายดาย

        “เอ้า!!กลับเข้ามาในขวดเดียวนี้”

        “ฝันไปเถอะไอ้แก่!!ขอบใจที่ช่วยรักษาข้านะ ฮ่าฮ่าฮ่า แกต้องตาย!!!”

        “อั๊ก!!!”

        “เพลี๊ยะ!!!!”

        มือดันเต้กำคอจอมปีศาจแน่นทันใดนั้นก่อนที่มันจะออกแรงบีบร่างกายของมันก็แตกสลายกลายเป็นเศษซากชิ้นเล็กชิ้นน้อย กราดเกลื่อนไปทั่วเรือผู้คนในเรือต่างเบิกตากว้าง เกนบุปรากฏกายด้านหลังดันเต้ในพริบตาพร้อมกับตบไปที่หัวของมันอย่างรุนแรง จนร่างแตกสลายคามือ เลือดของมันอาบร่างของจอมปีศาจทั้งตัวมันตกตายเพียงแค่เกนบุโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว

        “ข้าเตือนเจ้าแล้ว!!ว่าอย่าเรียกข้าว่าไอ้แก่!!!”