ในยามนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ กู้ตงหลิงพลันรู้สึกร้อนรุ่มในอกภาพเหตุการณ์ในชาติภพก่อนผุดขึ้นมาในห้วงสำนึกของนางไม่หยุดหย่อนทั้งภาพที่นางตายอย่างอนาถ และภาพสายตาที่เปี่ยมด้วยความรังเกียจของโม่อวี้เฉิน...
นางรู้สึกว่าตนเองใกล้จะฝืนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ทว่าในชั่วขณะนั้นเองกู้ชิงเฉิงกลับยกมือขึ้นบีบปลายจมูกเล็กๆ ของซาลาเปาน้อยอย่างหยอกเย้า“ไม่เลว สมแล้วที่เป็ลูกของแม่!”
แท้จริงแล้วซาลาเปาน้อยได้ผสมยาสร้างภาพหลอนลงในผงยานั่นจึงทำให้คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้มิอาจควบคุมสติได้อย่างปกติ
เด็กน้อยหรี่ตาลงรับคำชมเชยก่อนจะหัวเราะ พลางยื่นมือเล็กๆ ออกไป “รางวัลเล่าขอรับ!”
ท่าทางนั้นดูราวกับจิ้งจอกน้อยจอมเ้าเล่ห์ไม่มีผิด
“พรุ่งนี้แม่จะพาเ้าไปสวนหรูอี้ดีหรือไม่?” ดวงหน้าของกู้ชิงเฉิงเองก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
สองแม่ลูกคู่นี้ต่างพูดคุยกันโดยไม่แยแสผู้คนที่อยู่ภายนอกเลยแม้แต่น้อย
กู้ตงหลิงกำกระบี่แน่นนางพยายามสงบสติอารมณ์ตนเองอย่างถึงที่สุด
ตอนนี้องค์รัชทายาทอยู่ข้างกายนางย่อมไม่อาจตื่นตระหนกหรือวุ่นวายได้เด็ดขาด
นางจะต้องเยือกเย็นให้มากพอจึงจะรักษาภาพลักษณ์ของนางได้...จากนั้นนางก็จะสามารถ่ชิงตำแหน่งในตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาทและแย่งชิงทุกสิ่งที่นางปรารถนาได้
แต่แท้จริงแล้วสมองของนางได้สับสนวุ่นวายไปหมดแล้วภาพจากทั้งสองภพชาติปะปนกัน ทำให้นางปวดศีรษะอย่างหนัก
ส่วนกู้ชิงเฉิงเมื่อเห็นสภาพของนางเช่นนั้นกลับส่ายหน้าเบาๆพลางเคาะศีรษะเล็กๆ ของเด็กน้อย “ดูท่าแล้วส่วนผสมของยาสร้างภาพหลอนคงจะยังไม่พอเ้าใส่หญ้าลวงใจน้อยเกินไปเสียแล้ว!”
“เซวียนเอ๋อร์จดจำไว้แล้วแต่ว่าวันนี้ข้าก็ยังทำให้นางเสียสติได้เช่นกันนะขอรับ!” กู้จิ่งเซวียนพยักหน้าหนักแน่นด้วยท่าทางจริงจัง
เด็กผู้นี้มีความสามารถด้านการแพทย์อันน่าทึ่งและยังสืบทอดข้อดีของกู้ชิงเฉิงมาอย่างเต็มเปี่ยมนั่นคือความสามารถในการจดจำสิ่งต่างๆ ได้อย่างดีเยี่ยมผ่านตาเพียงครั้งไม่เคยลืมเลือน!
“ท่านหมอกู้!” องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินขมวดคิ้วแน่นและเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ในตอนนั้นเองกู้ชิงเฉิงจึงเปิดปากพูดออกมา“วันนี้เป็วันที่อันหยวนถังเปิดให้ตรวจรักษาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเดือนละครั้งแต่กลับถูกพวกท่านสองคนทำให้ปั่นป่วน ตามกฎแล้วพวกท่านทั้งสองคนต้องเลือกว่าจะให้ใครได้รับการรักษาเพียงคนเดียวเพคะ”
“นี่...” คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้รู้สึกปวดแก้มอีกทั้งกลิ่นเหม็นหึ่งยังทำให้นางแทบหมดสติ “ใครเป็คนตั้งกฎนี้กัน?บ้าจริง! องค์รัชทายาททรงประทับอยู่ที่นี่พวกเ้ายังไม่รีบรักษาองค์รัชทายาทอีก!”
กู้ชิงเฉิงรู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้ช่างโง่เขลาเสียจริง หากไม่ใช่เพราะการกลับมาเกิดใหม่เกรงว่านางคงได้ตายอย่างอนาถไปแล้ว
ด้วยสติปัญญาเช่นนี้ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย
“อะแฮ่ม!” เ้าซาลาเปาน้อยขัดคำพูดของกู้ตงหลิง“ท่านป้า ข้ายังพูดไม่จบเลยนะขอรับค่ารักษาของคนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลัง พวกท่านต้องจ่ายทั้งหมดด้วย”
คำกล่าวนี้ทำเอาคุณหนูใหญ่แทบล้มทั้งยืน
องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินเองก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นกันเขาพยายามมองให้ชัดเจนว่าผู้ที่นั่งอยู่อีกฝั่งเป็ใคร แต่มองยังไงก็มองไม่เห็น
มีข่าวลือว่าท่านหมอกู้มีนิสัยแปลกประหลาดนักและก็เป็เช่นนั้นจริงๆ
นี่มันกฎระเบียบอะไรกันเหตุใดถึงได้วุ่นวายไร้สาระเช่นนี้!
“เด็กบ้า! เ้าหุบปากไปเลย!” คุณหนูใหญ่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเด็กน้อยผู้นี้ถึงกับกล้าเรียกนางว่าป้าเชียวรึ?!
ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าฉินนอกจากกู้ชิงเฉิงแล้ว ก็หาได้มีใครที่งดงามและเย้ายวนเท่ากับนาง คุณหนูใหญ่กู้ตงหลิงผู้นี้อีกแล้ว
แต่เด็กผู้นี้กลับเรียกนางว่าท่านป้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้นางโกรธจนแทบคลั่ง
นิ้วของกู้ชิงเฉิงขยับเล็กน้อยก้อนหินหลายก้อนที่อยู่ในกระถางดอกไม้ในโถงใหญ่ลอยขึ้นกลางอากาศและพุ่งไปกระแทกปากของคุณหนูใหญ่กู้ตงหลิงทันที!
“อึก!” กู้ตงหลิงเจ็บจนต้องสูดหายใจเฮือกร่างกายของนางสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ปากของนางเต็มไปด้วยเืฟันหน้าของนางร่วงหลุดไปหนึ่งซีก
“ผู้ใด?” องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินตัวแข็งทื่อด้วยวรยุทธ์ของเขา หากมีใครเคลื่อนไหว เขาจะต้องััได้แน่นอนและยังสามารถตอบโต้ได้อีกด้วย
แต่เมื่อครู่นี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น
ทว่าก้อนหินที่พุ่งเข้าใส่ปากของกู้ตงหลิงนั้นกลับแฝงด้วยพลังที่รุนแรง
ใบหน้าของคุณหนูใหญ่กู้ตงหลิงเละเทะไปมากแล้ว ตอนนี้นางมีเืออกจากมุมปาก ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ดูน่าสมเพชเป็อย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเ็ปจนน้ำตาไหลพราก อาจกล่าวได้ว่าน่าสังเวชยิ่งนัก!
ชาวบ้านต่างปรบมือโห่ร้องด้วยความยินดี
องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินกำกระบี่แน่นพลางมองไปรอบๆ อีกครั้ง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย ทำให้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
ส่วนองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่กลับแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเขาเห็นกับตาตัวเองว่าก้อนหินในกระถางดอกไม้ลอยขึ้นมาเองอย่างกะทันหัน...
นี่มันช่างประหลาดเหลือเชื่อจริงๆเขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“องค์รัชทายาทเพคะ...” คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้เ็ปจนร้องไห้คร่ำครวญนางไม่อาจรักษาภาพลักษณ์อันงดงามได้อีกต่อไป
สีหน้าขององค์รัชทายาทกลับไม่แปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อยและไม่ได้ปรากฏความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทว่าเขาได้ส่งสัญญาณลับให้แก่องค์รักษ์เงาเหตุการณ์เมื่อครู่ประหลาดเกินไป จำต้องสืบให้ชัดเจน
กู้ชิงเฉิงรู้ดีว่าองค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินผู้นี้หาได้มีใจรักปฏิพัทธ์ต่อคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้แม้แต่น้อยความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็เพียงผลประโยชน์เท่านั้น
เนื้อหาในนิยายบรรยายไว้ว่ากู้ตงหลิงเป็ผู้ช่วยเขากำจัดแคว้นหลิน และกำจัดเ้าของร่างเดิมนี้ ก่อนที่เขาจะรับนางเป็พระชายารัชทายาท
ทว่าคราวนี้กู้ตงหลิงคงต้องผิดหวังแล้ว
เพราะกู้ชิงเฉิงหาได้สนใจองค์รัชทายาทและไม่คิดร่วมมือกับแคว้นศัตรู ยิ่งไปกว่านั้นนางย่อมไม่เอาตัวไปสังเวยความตายอย่างแน่นอน
นางเพียงปรารถนาจะอบรมสั่งสอนให้เ้าซาลาเปาน้อยกู้จิ่งเซวียนให้เติบโตอย่างดีก็พอ
เ้าก้อนซาลาเปาเมื่อเห็นกู้ชิงเฉิงลงมือช่วยเหลือดวงตาของเด็กน้อยจึงหยีขึ้นราวกับพระจันทร์เสี้ยว
ใบหน้าของเด็กน้อยเปื้อนรอยยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงใสขึ้นหลายส่วน “วันนี้พวกเขาไม่จำเป็ต้องเสียเงินทองแต่เพราะพวกท่านแทรก เขาเลยไม่ได้ตรวจพรุ่งนี้หากพวกเขาต้องมาใหม่พื่อตรวจโรคและรับยาก็เท่ากับว่าจะต้องเสียเงินทองมิใช่หรือพวกท่านว่าค่ารักษาเช่นนี้ควรจะจ่ายหรือไม่เล่า?”
เด็กน้อยเอ่ยอย่างคล่องแคล่วเสียงเล็กๆ แม้จะเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ทว่าคำพูดกลับมีเหตุผลชัดเจนและเป็ระเบียบ เหล่าชาวบ้านต่างพากันเห็นด้วย
ฤทธิ์ของยาสร้างภาพหลอนเริ่มจางหายไปคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้จึงได้สติขึ้นมาบ้าง
บัดนี้นางร้องไห้พลางยกมือขึ้นเกาใบหน้าของตนเอง คันเหลือเกิน คันมากจริงๆแม้แต่กระดูกก็ยังคัน ภาพลักษณ์ของนางเป็อันจบสิ้นแล้ว
“นี่มันกฎบ้าบออันใดกัน!” กู้ตงหลิงอาศัยฐานะที่นางเป็ถึงคุณหนูใหญ่เป็บุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกของท่านราชครู เป็ที่ปรึกษาขององค์รัชทายาทและความรอบรู้ในทุกสิ่ง รวมถึงสิ่งที่นางรู้ในอนาคต กล่าวได้ว่านางไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ยามนี้นางเดือดดาลยิ่ง
“ใครก็ได้! เข้ามา! และทุบทำลายที่นี่ให้หมด!”
นางเพิ่งมาถึงที่นี่ใบหน้าก็ถูกทำลาย ฟันหน้าก็หัก นางย่อมไม่อาจระงับความโกรธแค้นนี้ได้
“คุณหนูกู้!” องค์รัชทายาทโม่อวี้เฉินเอ่ยขึ้นในที่สุดเสียงเย็นเยียบจนจับใจ เดิมทีกู้ไต้ก็โกรธจัดและเตรียมที่จะก่อเื่วุ่นวายทว่าเมื่อได้ยินคำของโม่อวี้เฉิน หัวใจก็พลันเต้นระรัวเพราะบัดนี้องค์รัชทายาททรงกริ้วแล้ว
กู้ตงหลิงสั่นสะท้านไปทั้งตัวนางโกรธจัดเกินไป จึงได้ทำเื่ไม่ควรออกมาเช่นนี้ นางรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
“คุณหนูกู้ ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง!” กู้ชิงเฉิงเอ่ยขึ้นช้าๆ“อันหยวนถังแห่งนี้แขวนป้ายช่วยเหลือผู้คน รักษาโรคภัยไข้เจ็บยิ่งไปกว่านั้นวันนี้คือวันที่เปิดประตูรักษาและตรวจโรคจ่ายยาโดยไม่คิดค่าเงินทองแม้แต่ตำลึงเดียวไม่ทราบว่ามีสิ่งใดล่วงละเมิดกฎของตระกูลกู้พวกท่านถึงกับจะต้องทุบทำลายโรงหมอของข้า! หรือในแคว้นต้าฉินจะมีกฎว่าห้ามทำเช่นนี้หรือเป็กฎของตระกูลกู้เองที่ไม่ยินยอม?”
คำพูดเดียวนี้กลับสามารถดึงตระกูลกู้ทั้งหมดเข้ามาเกี่ยวข้องหากเื่นี้แพร่ออกไปทั่วทั้งจวนของท่านราชครูจะต้องตกอยู่ในกระแสวิพากษ์วิจารณ์แน่
โม่อวี้เฉินได้ยินคำพูดของหมอหญิงที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจสงบนิ่ง มีน้ำหนักทุกถ้อยคำ ทว่าทุกคำกลับเชือดเฉือนดุจคมมีด หัวใจเขาก็พลันกระตุกหมอเทวดากู้ที่เล่าลือกันว่ารักเงินทองยิ่งชีพทั้งยังมีฝีมือทางการแพทย์เลิศล้ำดุจเทพเซียนผู้นี้ กลับมีจิตใจลึกซึ้งถึงเพียงนี้นาง้าทำลายกู้ตงหลิง และทำลายตระกูลกู้ทั้งหมด
แม้แต่กู้ไต้ก็เหงื่อตกหากเมื่อครู่คนของพวกเขาลงมือไปจริงๆ ผู้ที่จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ก็คือองค์รัชทายาทในตอนนี้ตำแหน่งรัชทายาทเองก็ยังไม่มั่นคงหากต้องสูญเสียความนิยมชมชอบจากราษฎรอีก... เขาไม่กล้าจินตนาการ ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็อาจจะจบสิ้นไปทั้งหมด
คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้กลับมามีสติในทันทีนางไม่สนใจความเ็ป หรือความคันที่รบกวนใบหน้าได้อีกต่อไปนางพลันโค้งตัวลงด้วยความเคารพ “ท่านหมอเทวดากู้โปรดอย่าถือสา เป็ข้าเองที่เสียมารยาท”
เสียงของนางดังชัดเจนผู้คนในที่นั้นได้ยินถ้วนหน้า ถือว่านางสามารถยอมรับความพ่ายแพ้ได้
“คำว่า ‘เสียมารยาท’ คำเดียวก็คิดจะกลบเกลื่อนเื่นี้ให้ผ่านไปง่ายๆเลยหรือ?” ท่านหมอเทวดาที่ว่ากลับเอ่ยถามด้วยเสียงใสๆราวกับไม่ยอมปล่อยให้เื่นี้ผ่านไปโดยง่าย
1K
