หลังจากที่แยกย้ายกันเข้านอนฉันก็สะดุ้งขึ้นมากลางดึก เฮือก! นี้ฉันฝันแบบนี้อีกแล้วหรอแต่ความฝันครั้งนี้ฉันเห็นตังเองตกน้ำดิ้นทุรนทุรายก่อนจะขาดใจ ฉันลุกขึ้นมานั่งสักพักก็ได้ยินเสียงเพลงเพลงเดิมตอนที่ฉันอยู่ที่ศาลาริมน้ำ
"รอคอยเธอมาแสนนาน
ทรมานิญญาหนักหนา
ระทมอยู่ในอุรา
แก้วกานดา ฉันปองเธอผู้เดียว"
แต่ไม่รู้ว่าอะไรดนใจให้เดินตามเสียงเพลงไป
"แม้มีอุปสรรคขวากหนาม
ขอตาม มิยอมพลัดพรากจากกัน
จะชาติไหน ๆ ไม่ยอมห่างไกลกัน
ดวงจิตผูกพัน รักมั่นมีไว้เพียงเธอ"
ฉันเดินตามเสียงเพลงไปเรื่อยๆก็มาหยุดอยู่ที่ศาลาริมน้ำ
"คงเป็รอยบุญมาหนุนนำ
รอยกรรม รอยเกวียนหมุนเปลี่ยนเสมอ
ให้เราได้มาเจอะเจอ
ฉันและเธอพบกันร่วมสุข สมดังรอคอย"
แล้วเสียงเพลงก็หายไปฉันหลุดออกจากภวังค์ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่เรียกชื่อของใครก็ไม่รู้ดังมาจากด้วนหลังของฉัน
?:แม่แก้ว ในที่สุดพี่ก็หาเ้าจนเจอ
ฉันเอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าหันไปมองด้านหลังของตัวเองก่อนจะมีลมผ่านที่หูของฉันฉันรีบหันตัวกลับไปก็ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนี้เลยนอกจากฉัน สักพักก็มีแรงกระชากขาของฉันทำให้ฉันตกลงไปในน้ำ ฉันพยายามว่ายน้ำดิ้นทุรนทุรายก็ไม่สามารถช่วยฉันได้เลย ตอนนี้ฉันมองไปรอบฉันกลัวมากๆรอบข้างฉันมันมืดไปหมดบวกความเย็นของน้ำทำให้ฉันเริ่มจะหมดอากาศไป ตัวของฉันค่อยๆจมลงไปเรื่อยๆก่อนที่สติของฉันจะดับไป
พ.ศ.1566
ฮึก แคกๆ ฉันไอออกมาสองสามครั้งก่อนจะลืมตาขึ้นมาก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งยืนมองฉันด้วยท่าทางไม่เป็มิตรนัก ก่อนที่ฉันจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยทำไมเขาถึงแต่งตัวแปลกๆก่อนที่ฉันจะมองไปรอบๆแล้วที่นี้มันที่ไหนกันเนี่ย!ฉันรีบลุกขึ้นยืนด้วยความใ
?:ก็ยังไม่ตายนิ ฉันหันขวับไปหาคนที่เพิ่งพูดออกมาให้ตายเถอะเขาพูดแบบนี้กับคนที่เพิ่งเจอได้ยังไงฉันได้แต่ด่าเขาอยู่ในใจพร้อมกับสงสายตาอาฆาตไปให้เขา สักพักก็มีคนวิ่งเข้ามา
?:แม่นาย เป็เยี่ยงไรบ้างเ้าค่ะ ฉันหันไปหาทั้งสองคนที่วิ่งเข้ามานั่งอยู่ใกล้ๆขาของฉัน แม่นายงั้นหรอ? แล้วสักพักคนที่เพิ่งจะปากดีไผเมื่อกี้ก็พูดแซะฉันขึ้นมาอีก
?:เป็กะไรล่ะแม่แก้วตกน้ำจนจะขาดใจเลยรึ พร้อมกับหันมายิ้มเยาะเย้ยฉัน
ไอ้บ้านี้เป็ใครกันว่ะ
?:คุนภพขอรับถ้าคุณหญิงรู้คุณหญิงคงลงโทษคุณภพหนักแน่ขอรับ
อ้อ อีตานี้ชื่อภพนี้เอง
คุณภพ:ไปกันเถอะไอ้จ้อย แล้วเขาก็เดินออกไปพร้อมกับคนที่ชื่อจ้อย
ขวัญ:ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันได้ะโด่าเขาไป ก่อนจะหันหน้ามามองผู้หญิงทั้งสองคนที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างฉัน
ขวัญ:คุณสองคนไปใครค่ะ ฉันถามออกไปด้วยคงามสงสัยก่อนที่ทั้งสองคนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
ขวัญ:เฮ้ย! ยัยมายยัยมิ้นต์ ฉันร้องใออกมาด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันไปคุยกัน
?:อีอิ่มแม่นายเป็กระไรไปทำหน้ายังกับเจอผี
อิ่ม:กูจะรู้รึอีอ่อนพาแม่นายกับเรือนก่อนเถอะกงนี้เริ่มร้อนแล้ว
ฉันได้มองทั้งสองคนที่คุยกันอย่างงงๆมันเกิดอะไรขึ้นหรือว่าสองคนนี้แกล้งฉันอยู่นะ
ขวัญ:คุณ คุณรู้จักชื่อฉันไหม ฉันหันไปถามทั้งสองอย่างลองเชิง
อิ่ม:แม่นาย แม่นายชื่อแก้วไงเ้าค่ะ ทำไมพวกอิฉันจะไม่รู้
เมื่อฉันได้ยินคำตอบฉันก็รีบมองไปรอบๆ เป็สถานที่ที่ไม่คุ้นตามันเหมือนกับบ้านคุณหญิงคุญนายสมัยก่อนในหนังเลย
อ่อน:แม่นายกลับเรือนเถอะเ้าค่ะ พูดจบทั้งสองคนก็ดึงฉันให้เดินตามขึ้นไปบนบ้านก่อนจะช่วยฉันเปลี่ยนชุดและแต่งตัวให้ฉันจนเสร็จฉันก็ได้รู้ว่าทั้งสองคนอายุเยอะกว่าฉัน2ปี และคอนดูเเลฉันั้แ่เด็กจนโตทั้งสองคนมีชื่ว่าอิ่มและอ่อน
ขวัญ:พี่แล้วผู้ชายที่ยืนด่าฉันตอนนั้นเขาเป็ไครค่ะฉันถามทั้งสองคนที่กำลังเก็บของอยู่
อิ่ม:คุณทัตเ้าค่ะ เป็ลูกของท่านพระยาทองดีและคุณหญิงพิมลเ้าค่ะ
ขวัญ:แล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยังหรอค่ะ ทั้งสองหันไปสบตากันก่อนจะแสดงสีหน้าเศร้าๆออกมา
อ่อน:คุณหญิงกับคุณท่านได้รับแม่นายมาหลังเรือสินค้าของเ้าคุณพ่อและเต้าคุณแม่ของแม่นายคว่ำเ้าค่ะ
ขวัญ:พ่อกับแม่ฉันไม่อยู่แล้วหรอค่ะ
อิ่ม:เ้าค่ะแม่นาย เธอตอบฉันด้วยสีหน้าเศร้าๆ
อ่อน:แม่นายให้อิฉันตามหมอให้ดีกว่าเ้าค่ะ แม่นายหลงลืมเช่นนี้พวกอิฉันใจคอไม่ดีเ้าค่ะ เธอพูดพร้อมกำลังจะลุกออกไป
ขวัญ:ไม่ต้องๆ ฉันไม่เป็ไรสบายมาก ฉันรีบห้ามเธอเอาไว้ ก่อนที่ทั้งสองจะมานั่งอยู่ข้างเตียงฉัน
ขวัญ:แล้วว่าแต่ทำไมฉันถึงตกน้ำล่ะ
อิ่ม:แม่นายจักให้พวกอิฉันพูดจริงๆรึเ้าค่ะ ฉันได้พยักหน้ารับก่อนจะตั้งใจฟัง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเล่าก็ได้ต่างพากัันเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาฉันฉันทนไม่ไหว
ขวัญ:พี่!เล่าเถอะอยากฟัง
อ่อน/อิ่ม:เ้าค่ะแม่นาย
อ่อน:ก็แม่นายตั้งใจว่าจะเอาแหวนไปให้คุณภพ แต่คุณภาพดันโยนแหวนที่ไม่นานจะให้ลงน้ำเ้าค่ะ
อิ่ม:คุณภพบอกแม่นายว่า "ถ้าอยากให้ข้ารับแหวนน่ารังเกียจเช่นนี้ ก็ลงไปเอาขึ้นมาให้ได้ก็แล้วกัน" ทั้งๆที่คุณภพก็รู้ว่าแม่นายว่ายน้ำไม่เป็ แต่ว่าแม่นายก็โดดลงไปในน้ำจริงๆเ้าค่ะ
ห๊ะ! แล้วทำไมฉันต้องเอาแหวนไปให้คนแบบนั้นด้วยว่ะเนี่ย ให้ตายเถอะ เฮ้อ~ฉันถอดหายใจก่อนจะหงายหลังลงไปนอนบนเตียง อั๊ก!ฉันรู้สึกเหมือนจะกระอักเืออกมาเลยเตียงบ้าอะไรแข็งชะมัด
อิ่ม/อ่อน:แม่นาย! ฉันหันไปเห็นสองคนทำหน้า
เหวอๆอยู่ ก่อนจะมาช่วยดึงฉันขึ้น โอ้ย~นี้ฉันจะรอดถึงพรุ่งนี้ไหมเนี่ย ฉันได้นั่งคุยโน้นนั้นนี้กับพี่ทั้งสองคนไปเรื่อย แต่อย่างน้อยทั้งสองคนก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีมายกับมิ้นต์อยู่ข้างๆล่ะนะ
203
