คุณหนูในห้องหอ

หลังจากอู๋สี่ฟื้นก็ถูกเชิญไปพบที่ห้องหนังสือของอู๋ฮวน อู๋สี่รู้ทันทีว่าโดนเชิญไปด้วยเรื่องอะไร อู๋ฮวนเตือนแล้วว่าอย่าเข้าไปในเขตเรือนชั้นในอีก แต่เป็นเขาเองที่ไม่ยอมเชื่อฟังคิดจะหาโอกาสไปดูหน้านางสักครั้ง สบโอกาสเมื่ออู๋ฮวนสั่งให้เขาสวมบทบาทเป็นคนร้ายบุกรุกจวนจวิ้นอ๋อง หลอกล่อผู้คุ้มกันให้วิ่งไปทั่วจวนเพื่อสับขาหลอก เพิ่มโอกาสให้คนร้ายตัวจริงที่วางยาสังหารอู๋อ๋องยอมเปิดเผยตัวออกมา

        เขาจึงวิ่งไปทางเรือนตะวันออก และคิดจะใช้โอกาสช่วงที่อู๋ฮวนไม่อยู่จวน เคาะหน้าต่างเพื่อให้คนข้างในเปิดและปีนเข้าไป ทักทายพี่สะใภ้สักคำสองคำแล้วจะรีบออกมา ไหนๆในห้องนั้นก็ไม่ได้มีนางอยู่เพียงลำพัง เขาคิดว่าไม่น่าจะเสียหายอะไร แต่พอหน้าต่างเปิดกลับถูกสาดผงยาสลบเข้าใส่หน้าจนร่วงตกลงมา เขาได้เห็นนางยังไม่ชัดเลยด้วยซ้ำ เขาได้แต่ร้องในใจแย่แน่ เป็นแบบนี้แย่แน่ พี่ใหญ่ต้องรู้แน่ๆ

        พอฟื้นขึ้นมาก็เป็นเรื่องเข้าจริงๆ เด็กหนุ่มรู้ว่าพี่ชายของเขาเคร่งครัดกฎระเบียบมาก ยิ่งต้องปกครองผู้คนจำนวนมากยิ่งต้องมีความเด็ดขาด หากคนนอกรู้ว่าแม้แต่เรือนสตรีของตนเองยังปกป้องไม่ได้ พี่ชายจะถูกมองว่าเป็นคนเช่นไร เรื่องนี้อู๋สี่รู้สึกผิดและสำนึกผิด ไม่ว่าอู๋ฮวนจะลงโทษอย่างไรเขาก็เต็มใจรับโทษ ขอเพียงไม่ทำให้อู๋ฮวนโกรธโทษจะเบาลงอยู่บ้าง

        เมื่อมาถึงเขาได้พบกับไห่เถิงนั่งคุกเข่าหน้าห้องหนังสือที่ลานกลางแจ้ง อู๋สี่ตกตะลึงเมื่อได้เห็นใบหน้าของไห่เถิงอย่างชัดเจน คนผู้นี้มีใบหน้างามยิ่งกว่าสตรีเสียอีก ข้างไห่เถิงคือสาวใช้ที่เขาจำได้ว่าอยู่ในเรือนตะวันออก เป็นสาวใช้ของพี่สะใภ้นางนั่งคุกเข่าอยู่เช่นกัน แม้ใบหน้านางเปรียบว่าดูได้ไม่อายใคร แต่เมื่อนั่งข้างไห่เถิงแล้ว นางช่างไม่ต่างจากวัชพืชที่ขึ้นข้างดอกไม้งาม แต่พวกเขามาคุกเข่าหน้าห้องหนังสือกันทำไม พวกเขาทำความผิดอะไรงั้นหรือ

          อู๋สี่มองเข้าไปในห้องหนังสือเห็นสตรีอีกนางหนึ่งนางนั่งคุกเข่าอยู่ด้านใน นางนั่งชิดขอบประตูหันหน้ามองมาด้านนอก ใบหน้าของนางซีดขาวแต่เกลี้ยงเกลาหมดจด อู๋สี่เห็นเค้าโครงโฉมสะคราญมาแต่ไกล แม้แต่คุณหนูเหอชุนผิงที่ว่างามกว่าสตรีใดในอู่โจว ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับพี่สะใภ้ เพราะอย่างนี้พี่ชายถึงหวงนัก พี่ชายช่างตาถึง นับถือๆ

        เมื่อมองผิวเผินจึงเห็นว่านางอายุยังไม่มาก รูปร่างเล็ก หากยืนขึ้น ความสูงของนางคงไม่เกินไหล่ของเขา ดูไปดูมานางเหมือนกับสตรีที่ยังโตไม่เต็มที่คงต้องเลี้ยงดูอีกสองปีกว่าจะเป็นสาวงามเต็มตัว นางมองมาที่ไห่เถิงและชูหลิง ทั้งดวงตาและจมูกของนางแดงจัด ริมฝีปากก็เช่นกันนางขบเม้มจนแดงไปหมด ดูเหมือนว่านางกำลังนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆด้วยซ้ำ

          นี่มันเรื่องอะไรกัน คนเหล่านี้เหตุใดจึงถูกเรียกมานั่งคุกเข่ารวมตัวกันที่นี่เล่า เขานึกว่าจะมีแต่เขาเพียงคนเดียวเสียอีก พอมองเลยไปข้างหลังแม่นางน้อยผู้นั้น สายตาก็ไปกระทบกับชายในอาภรณ์ดำนั่งหน้าบึ้งตึงจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน อู๋สี่ขาอ่อน แววตาเช่นนั้น แย่แล้วพี่ใหญ่โกรธจัดมาก ก่อนหน้านี้ยังเห็นพี่ใหญ่เอาใจป้อนข้าวป้อนยานางด้วยความอ่อนโยน แต่เวลานี้ทั้งที่เห็นว่านางนั่งร้องไห้ก็ไม่ปลอบโยน ดูเหมือนว่านางจะทำให้พี่ใหญ่โกรธเข้าแล้วจริงๆ

          แล้วนางทำผิดอะไร หรือว่านางขอร้องแทนคนข้างล่าง หรือว่านางเสนอตัวรับผิดแทนพวกเขา ต้องใช่แน่ อู๋สี่เกิดคอแห้งขึ้นมาทันใด

          “คุณชายรองโทษฐานที่บุกรุกเรือนชั้นในยามวิกาลเดิมต้องโบยสามสิบไม้ แต่เพราะองค์ชายรองมีความดีความชอบช่วยให้แผนการจับโจรของจวิ้นอ๋องประสบผลสำเร็จ และอู๋อ๋องไม่ได้รับอันตรายใดๆ จึงพิจารณาลดโทษให้คุกเข่าสำนึกผิดเป็นเวลาสองชั่วยาม”เซินสี่รายงานเสียงขรึม

        อู๋สี่จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก“ขอถามหน่อย พวกเขามีความผิดอะไร”

          “จวิ้นอ๋องกล่าวว่าพวกเขาร่วมมือกันทำร้ายคุณชายรอง และได้ไห่เถิงฝ่าฝืนคำสั่งเปิดหน้าต่าง สาดผงยาสลบใส่คุณชายรองจนเป็นเหตุให้ร่วงตกลงไปได้รับบาดเจ็บ ควรได้รับโทษโบยยี่สิบไม้ ส่วนชูหลิงเห็นดีเห็นงามไม่ห้ามปรามจึงโดนโทษโบยสิบไม้ แต่แม่นางอาหลินเห็นว่าพวกเขาไม่ผิดและไม่สมควรได้รับโทษ ดังนั้นจวิ้นอ๋องจึงเชิญพวกเขาพร้อมกับแม่นางอาหลินมานั่งรอ ขณะที่จวิ้นอ๋องพิจารณาโทษใหม่ขอรับ”เซินสี่กล่าว

          “นั่งรอรึ”อู๋สี่ทวนคำพลางสูดลมหายใจลึก นี่ไม่ใช่การนั่งรอแต่เป็นการลงโทษ เป็นการลงโทษต่างหาก เขารู้ว่าพี่ใหญ่มีกลวิธีมากมายในการทรมานคน เขาจึงไม่คิดจะต่อรองโทษของตนเอง แต่นางไม่รู้จักนิสัยด้านร้ายที่สุดของพี่ใหญ่ นางจึงโดนลงโทษโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้

          บทลงโทษของพวกเขาคือการนั่งคุกเข่าต่อหน้าเจ้านาย แต่บทลงโทษของนางคือต้องนั่งมองคนของตนเองถูกลงโทษต่อหน้าต่อตา อู๋สี่นึกสงสาร แต่เขาจะกล้าปลอบนางต่อหน้าพี่ใหญ่ได้อย่างไร เขาจึงถอนหายใจพลางคุกเข่าข้างๆไห่เถิง

          สามชั่วยามผ่านพ้น จางหลินถงยังต้องนั่งมองไห่เถิงและชูหลิงคุกเข่าที่เดิม ในขณะที่อู๋สี่ถูกเชิญกลับเมื่อรับโทษเสร็จแล้ว แม้ทางเหนืออากาศจะยังหนาวอยู่บ้าง แต่เมื่อต้องนั่งกลางแสงแดดจ้าเป็นเวลานาน คนทั้งสองจึงเริ่มมีอาการไม่สบายตัว ไห่เถิงเป็นชายย่อมแข็งแรงกว่า แต่ชูหลิงเป็นหญิงนางจะสู้แดดได้อย่างไร

          “พี่ฮวน”นางถูกสั่งให้มองคนเหล่านั้นคุกเข่ากลางแจ้ง ระหว่างรอเขาพิจารณาโทษที่เหมาะสมโดยห้ามขยับไปไหน นางทำให้เขาโกรธ นางจึงยอมทำตามคำสั่ง แต่นี่ก็นานมากแล้วไม่เห็นว่าอู๋ฮวนจะพูดถึงบทลงโทษเสียที

          “มีอะไร”เสียงเย็นชาดังมาจากข้างหลัง

          “พี่บอกว่าจะมอบบทลงโทษใหม่ แต่นี่ก็นานแล้วเหตุใดยัง...”

          “เหตุใดยังให้พวกเขาคุกเข่าที่เดิมหรือ”

          จางหลินถงพยักหน้าพลางสะอื้น ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทีหนึ่ง นางสงสารคนของนางที่ต้องแบกรับความผิดโดยที่นางช่วยอะไรไม่ได้

          “อาหลิน พี่ฮวนจะพูดให้เจ้าฟัง เจ้าพร้อมจะฟังหรือไม่”

          มาถึงขั้นนี้แล้วถึงไม่อยากฟังก็ต้องฟัง นางพยักหน้า อู๋ฮวนจึงกล่าวต่อว่า

        “เจ้าคิดว่าการปกครองคนแค่มีเมตตาก็ปกครองกันได้แล้วหรือ กฎระเบียบมีจะหย่อนยานได้อย่างไร ข้าไม่เพียงควบคุมดูแลค่ายพยัคฆ์ดำ แต่ข้าต้องคุมคนในจวนอู๋อ๋อง จวนจวิ้นอ๋อง ข้าคุ้มครองคนนับหมื่นชีวิต หากพวกเขาทำผิดด้วยเรื่องเล็กน้อยอย่างที่เจ้ากล่าว แล้วมีคนเช่นเจ้ามาขอร้องข้าให้ไม่เอาความ หากข้าทำตามจริงๆ เจ้าว่าจะเป็นอย่างไร ข้าจะปกครองผู้คนต่อได้อย่างไร คนเหล่านั้นจะยังเชื่อฟังข้าและอยู่ในกฎระเบียบต่อได้อย่างไร”

          เมื่อเขาเปิดปากขึ้นมา ไม่เพียงกล่าวด้วยหลักการและเหตุผล แต่ยังแฝงความเบื่อหน่ายในภาระที่ต้องแบกรับอย่างมากมาย จางหลินถงได้แต่สะอื้นหนักๆ นางขบคิดตามที่เขากล่าว หากเขาทำตามที่นางขอแล้วคนนับหมื่นทำบ้าง ทุกอย่างพังพินาศลงในพริบตา

        การที่นางขอร้องเขาไม่ให้เอาความไห่เถิงกับชูหลิง เป็นการไม่เคารพการตัดสินใจของเขาในฐานะผู้นำ ที่นางทำไม่ต่างจากการหักหน้า และก้าวล่วงในอำนาจผู้นำของเขาอย่างร้ายแรง หากผู้ใต้บังคับบัญชาของเขารู้เข้า คนพวกนั้นต้องคิดว่าเขาปกครองคนด้วยความลำเอียงไม่เด็ดขาด ขาดภาวะการเป็นผู้นำ อย่างเบาคนแค่เก็บงำความน้อยใจไปนินทาไม่นานข่าวลือก็หาย แต่หากกรณีร้ายแรง คนเหล่านั้นต่อต้านขึ้นมา จะไม่ส่งผลร้ายต่ออู๋ฮวนในภายหลังอีกหรือ

        เมืองอู่โจวเป็นเมืองหน้าด่านทางเหนือ มีชนเผ่าน้อยที่พยายามรุกรานไม่หยุดหย่อน ยังมีชีวิตของคนอู่โจวที่อยู่ในการคุ้มครองของอู๋ฮวน หากภายในขัดแย้งด้วยเรื่องที่มาจากเรื่องเล็กน้อยจนขาดความสามัคคี ผู้ใต้บังคับบัญชาเคลือบแคลงใจต่อการตัดสินใจของผู้นำ เมื่อยามมีศึก เมืองอู่โจวจะเป็นอย่างไร ชีวิตผู้คนจะเป็นอย่างไร

        ที่แท้เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เขาโกรธนางมากขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จางหลินถงที่ตระหนักได้ แต่ไห่เถิงและชูหลิงก็ตระหนักได้เช่นกัน ยิ่งกว่านั้นพวกเขาสังเกตเห็นสีหน้าของจางหลินถงไม่สู้ดี ที่เสื้อตรงไหล่ขวามีจุดสีแดงซึมอยู่บ้าง

        ไห่เถิงกลัวว่าจางหลินถงจะได้รับผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจ จนส่งผลถึงพิษในร่างกายให้กำเริบขึ้นมาอีก จึงรีบออกหน้ารับรับด้วยตนเอง“จวิ้นอ๋องเพื่อไม่ให้เป็นแบบอย่างที่ไม่ดี ข้าน้อยยินดีรับโทษโบยยี่สิบไม้ โทษฐานที่ทำละเลยคำสั่งจวิ้นอ๋อง เปิดหน้าต่างยามวิกาลและทำร้ายจนคุณชายอู๋สี่ได้รับบาดเจ็บ”

        ไห่เถิงเดิมทีรักศักดิ์ศรีและหน้าตาตนเองยิ่งกว่าอะไร แต่วันนี้เขายอมก้มหัวลงและกล่าวยอมรับผิดด้วยตนเอง เพราะไม่อยากเห็นจางหลินถงถูกทรมานให้นั่งมองพวกเขาไปเรื่อยๆโดยไร้ข้อสรุป วันนี้ไห่เถิงได้เปิดหูเปิดตาเห็นความโหดร้ายของอู๋ฮวนแล้ว คนผู้นี้แม้ไม่ได้จับกระบี่จ้วงแทงหัวใจใคร ก็ยังใช้วิธีนั่งเฉยๆมาทรมานคนได้อย่างเลือดเย็น

        แค่นั่งคุกเข่าเฉยๆ ห้ามลุก ไม่ให้กิน ไม่ให้ขับถ่าย แค่นั่งครึ่งชั่วยามยังปวดหัวเข่า ขาเป็นเหน็บ นี่นั่งมาถึงสามชั่วยาม ไม่ต้องถามว่าขาเป็นอย่างไร แค่ลุกก็ทำไม่ได้แล้ว หากเปรียบกับการโบยแค่ยี่สิบไม้การโบยนับว่าเบากว่ามาก วิธีการของอู๋ฮวนช่างโหดร้ายจริงๆ

        “จวิ้นอ๋อง โทษฐานที่บ่าวไม่ห้ามปรามและไม่แจ้งต่อผู้คุ้มกันให้มาตรวจสอบ บ่าวก็ยินดีรับโบยสิบไม้เจ้าค่ะ”ชูหลิงกล่าว นางสงสารจางหลินถงที่ยังไม่หายดีก็ต้องมานั่งดูการทรมานพวกตน ไม่รู้ว่าภายในจิตใจจะได้รับผลกระทบมากเพียงใดแล้ว

        “พวกเขาขอรับโทษเองแล้ว อาหลิน เจ้าก็ลองพิจารณาดูว่ายังมีส่วนไหนไม่เหมาะสม”อู๋ฮวนโยนอำนาจใส่มือนาง ลองให้นางเป็นผู้ตัดสินดูบ้าง

        จางหลินถงรู้ว่านี่เป็นเรื่องลำบากใจมาก นางรู้แล้วว่าเขาเองก็ลำบากใจที่ต้องสั่งลงโทษใครสักคน ดังนั้นหนนี้จางหลินถงจึงไม่ได้ขอร้องอะไรเขาอีก

        “บทลงโทษเหมาะสม ไม่มีส่วนไม่เหมาะสมเจ้าค่ะ”นางสะอื้น อยากให้ได้ข้อสรุปเสียที ยิ่งยื้อยิ่งไม่ส่งผลดีต่อนาง ไห่เถิง และชูหลิง

        “พาคนไปรับโทษ แล้วส่งกลับเรือน”

        “ขอรับ”ผู้คุ้มกันข้างนอกคุมคนออกไป

        จางหลินถงเอนกายพิงกรอบประตูอย่างหมดแรง นางร้องไห้มานานร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ในใจนางรู้สึกผิดมากกว่าเดิม จากเรื่องง่ายๆกลายเป็นเรื่องยากที่ยืดเยื้อมาถึงสามชั่วยาม

        “อาหลิน มานี่สิ”อู๋ฮวนสั่ง จางหลินถงจึงคลานเข้าไปนั่งข้างกายเขาและก้มหน้าอย่างสำนึกผิด มองจากภายนอกนางที่ตัวเล็กเหมือนเด็กที่ยังไม่โต กำลังเผชิญหน้ากับบุรุษชุดดำตัวใหญ่ทั้งใจร้าย ทั้งเงียบขรึม ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนรักงอนง้อกัน แต่เหมือนบิดากำลังอบรมบุตรสาวมากกว่า

        “ขยับมาใกล้อีก”เขาสั่งอีก นางก็ขยับเขาไปอีกเล็กน้อย

        ในเรื่องกฎระเบียบนางสู้เขาไม่ได้ แม้ดูภายนอกเหมือนนางยอมลงให้แล้ว แต่ที่จริงนางก็กำลังคิดหาทางเอาคืนอยู่เช่นกัน เวลาอยู่ด้วยกันสองคน เขาชอบคว้านางไปกอด แต่นางจะไม่ยอมให้เขากอดเด็ดขาด เขากล้าลงโทษคนของนาง นางก็จะลงโทษเขาเช่นกัน ลงโทษด้วยวิธีนี้ก็แบ้วกัน ดูสิว่าใครจะโหดเหี้ยมได้มาก!

        “ใกล้อีก”เขาสั่ง นางก็ขยับอีกนิด แต่ก็ยังห่างอยู่ดี

        อู๋ฮวนขมวดคิ้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นางกำลังใช้วิธีเยือกเย็น แต่โหดเหี้ยมจัดการกับเขาอยู่หรือ นางช่างเรียนรู้เร็วจริงๆ สุดท้ายเป็นอู๋ฮวนที่ทนไม่ได้ ยื่นแขนลากนางขึ้นมาบนตัก รัดสองแขนรอบตัวนาง พลางกดใบหน้าฝังลงบนเส้นผมนางเบาๆ ภายในใจอู๋ฮวนต้องทนฟังนางสะอื้นมานานย่อมเจ็บปวดมากพอแล้ว พอเห็นนางประท้วงด้วยการไม่ยอมเข้าใกล้ ก็เป็นเขาเองที่เจ็บยิ่งกว่าคนถูกโบย

        เซินสี่สั่งเกตว่ามีความเคลื่อนไหวข้างใน พอหันไปมองก็เห็นสตรีร่างเล็กนั่งอยู่บนตักอู๋ฮวน ความใกล้ชิดของคนสองคนในสายตาคนอื่นอาจดูเป็นเรื่องที่น่าอิจฉา แต่สำหรับคนความรู้สึกช้าอย่างเขามีแค่ความรู้สึกเดียวคือเสียใจ เขาไม่อยากเห็นภาพนั้น และไม่อยากให้ใครมาเห็นภาพใกล้ชิดของพวกเขาจึงยื่นมือปิดประตูงับจนสนิท และสั่งคนถอยห่างจากประตูเงียบๆ

        “อาหลินเจ้าโกรธข้าหรือ”อู๋ฮวนเห็นนางนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหวจึงยื่นหน้ามองและถามอย่างสงสัย

        จางหลินถงไม่ยอมมองสบตาชายหนุ่ม ทั้งไม่ยอมพูดกับเขา อู๋ฮวนจึงจับนางเปลี่ยนท่าให้นอนบนตักเหมือนนางเป็นเด็กทารกตัวเล็กๆ ในเมื่อนางไม่ยอมมองหน้า เขาก็จับนางนอนตักเพื่อมองหน้านางเองก็ได้

        “อาหลินอย่าโกรธพี่ฮวนเลย หากพี่ฮวนของเจ้าไม่ทำเช่นนี้จะปกครองคนได้อย่างไร เจ้าว่าจริงหรือไม่”ในที่สุดก็เป็นเขาอีกแล้วที่โกรธไม่เคยข้ามวัน สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายยอมลงให้นาง พ่ายแพ้อย่างราบคาบ นางกลายเป็นดาวพิฆาตของเขาไปแล้ว

        นางน่ากลัวกว่าชินอ๋อง ซื่อจื่ออู๋เหวินเซียว หรือแม้แต่ศัตรูที่เผ่ากานฮั่นส่งมาสังหารเขาเสียอีก “อาหลิน เหตุใดจึงไม่พูดกับข้าเล่า พูดกับข้าหน่อยสิ หืม”

        ชายหนุ่มใช้อีกมือหนึ่งประคองหน้าบังคับให้หันมาสบตา จางหลินถงไม่อยากเห็นหน้าเขา จึงแสร้งหลับตาไม่ยอมมอง ในตอนนั้นนางรู้สึกเหมือนแผ่นหลังถูกยกขึ้นสูง ที่หน้าผากรู้สึกได้ถึงความร้อนจากริมฝีปากใครบางคนที่ทาบลงมา นุ่มนวล ปลอบโยน ขอโทษ สำนึกผิด

        อู๋ฮวนแนบริมฝีปากบนหน้าผากนางเนิ่นนาน จากนั้นเขาก็กอดนางไว้ กักนางไว้ในอ้อมอก นางไม่ยอมพูดก็ไม่เป็นไร ให้เขาได้นั่งกอดนาง มีนางในอ้อมกอดไปก็แล้วกัน

        “พี่ฮวน ข้าเจ็บ”จางหลินถงน้ำตาร่วงเปาะ เขากอดนางแรงเกินไปจนสะเทือนถึงบาดแผลทั้งที่มือและที่ไหล่ อู๋ฮวนพลันได้สติรีบจับนางนั่งดีๆ แล้วดูไหล่ขวาของนางพบว่ามีเลือดซึมเล็กน้อย ที่มือของนางก็เช่นกัน

        “อาหลิน นี่เจ้า”เขาหมดคำจะพูด โกรธก็โกรธแต่พอเปิดปากจะตำหนินางก็ทำไม่ลง ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา และตะโกนสั่งการไปว่า หลังจากไห่เถิงรับโทษแล้วให้คนไปดักรอหามมาที่นี่ทันที

        สั่งแล้วก็หันมามองหน้าจางหลินถง ในใจพลันร้องคำรามว่าช่างน่าตีนัก ไหนว่าแผลดีขึ้นแล้ว หายเจ็บแล้ว ให้ตาย นี่นางโกหกเพื่อจะมารับโทษแทน อู๋ฮวนบังเกิดความอยากจะจับนางพาดบนตัก และหวดก้นนางฝ่ามือจริงๆ!

         ****************************************************************