อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่​ 152 คืนชีพ​คนตาย

"คืนชีพ​คนตายไงละ"

อาวุโส​จิ้น เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อสิ่งที่ตนเองพูดออกมาตอนนี้ ถือว่าเป็นการฝ่าฝืน​กฎธรรมชาติ​มากที่สุด

"คืนชีพ​คนตาย"

หยางหลงที่ได้ยินเช่นนั้น​ต้องตกใจจนอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินเรื่องที่โคตรเหลือเชื่อ​กว่าอะไรทั้งหมดออกมาจากปากของบุคคลที่ตนเองเคารพมากที่สุด

"ใช่ เคยมีสงคราม​ใหญ่​สุดระหว่างทวีปเกิดขึ้น​มาก่อนในยุคก่อนหน้านี้"

"สงครามในครั้งนั้นดุเดือด​ต่อเนื่อง​เป็นเวลาหลายวัน"

สงคราม​ใหญ่ที่เป็นดังสงคราม​ระดับประเทศ​เมื่อทวีปที่เคย​ยิ่งใหญ่​ในตอนนี้​ เคยเกือบยึดครอง​จากทวีปอื่นมาแล้ว

เมื่อการขยายอาณานิคมในอดีต​รุนแรง​มากขึ้น​เรื่อยๆจนก่อเกิดสงครามครั้งใหญ่โต

ทำให้คนในทวีปนี้ต่างรวมตัวกันขึ้นมาเพื่อต่อต้าน​ กำจัดผู้รุกราน​ให้หมดสิ้นไปจากทวีปแห่งนี้ด้วยการร่วมมือกับของผู้ใช้ปราณ​จิตศาสตราวุธ​ที่แข็งแกร่ง​ในยุคนั้นก็ขับไล่กำจัดผู้รุกราน​เป็นผลสำเร็จ

"ข้าก็ได้รวมตัวกับกลุ่มคนที่มีอุดมการณ์​เดียวกัน​ในตอนนั้นเพื่อต้องการ​ยุติ​สงครามที่กินเวลายาวนานเป็นเดือนขึ้นมาสำเร็จ"

อาวุโส​จิ้น ระลึก​ถึงความหลังออกมากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก​เสียใจ​

แน่นอน​ว่าสงคราม​ระหว่าง​ทวีป​ต้องแลกมากับการสูญเสีย​ของหลาย​ชีวิต​ด้วยเช่นกัน

ซึ่งพรรคมารฟ้าก็เคยเป็นคนจากทวีปด้วยเช่นเดียวกันและคางหมิงก็คือผู้รอดชีวิต​ในตอนนั้น แต่ด้วยคางหมิงที่ยังคงเยาว์วัยอยู่จึงได้รับการละเว้นชีวิต​ในตอนนั้น ทำให้รอดตายมาได้แบบหวุดหวิด

ส่วนคนบาดเจ็บ​จากทวีปอื่นก็ได้รับการละเว้นโทษตายด้วยเช่นเดียวกันหากสาบานว่าจะไม่จงรักภักดี​ต่อทวีปแห่งนี้แทน ซึ่งคนที่อยากจะมีชีวิต​รอดย่อมต้องยอมรับคำสาบานปากเปล่า​เช่นนี้อยู่แล้ว

หลังจากสงครามระหว่างทวีปจบลงจนเวลาผ่านไปเป็นเวลานาน คนเก่าแก่​ในช่วงสงครามระหว่างทวีปก็ล้มหายตายจาก​ไปตามกาลเวลา

ทำให้คางหมิงที่เติบโต​ขึ้นเรื่อยๆอย่างแข็งแกร่ง​จัดการ​รวบรวมคนจากทวีปอื่นที่รอดชีวิต​มาด้วยกันเริ่มฟื้นฟู​พรรคมารฟ้าอีกครั้ง จนต้องปะทะกับหยางเจี่ยงที่เป็นสุดยอดฝีมือ​ในตอนนั้น

"แบบนี้ อาวุโส​จิ้นไม่ใช่ว่ามีอายุร่วมเกือบพันปีเลยรึไง"

หยางหลง ที่รับฟังเรื่อยๆมา

หันไปมองอาวุโส​จิ้นอีก​ครั้งด้วยความตะลึง

"ข้าใช้วิชานอกรีต​ในอดีต​ จนมีชีวิต​ยืนยาวมาถึงทุกวันนี้"

อาวุโส​จิ้นที่ต้องการ​ให้ทวีปแห่งนี้ไม่ตกเป็นอาณานิคมของใครจึงฝืนใช้วิชานอกรีต​ยืดชีวิต​ตนเองเรื่อยมา เพื่อจะได้อยู่ช่วยต่อสู้​ปกป้อง​ทวีปแห่งนี้กับคนยุคปัจจุบัน​อีกครั้ง

แต่พอเวลาผ่านไปหลายร้อยปีก็ไม่มีทีท่าว่าทวีปอื่นจะเข้ามารุกราน​อีกแล้ว จึงเตรียมที่จะยุติ​การใช้วิชานอกรีต​เพื่อ​ยืดชีวิต​ของตัวเองแล้วในช่วงที่ผ่านมา

แต่อาวุโส​จิ้นก็ต้องล้มเลิก​ความคิดนี้ไป เมื่อเกิดการต่อสู้​ภายในทวีปตัวเองจากการก่อตั้งพรรคสำนัก เพื่อสร้างชื่อเสียง​ อำนาจ อิทธิพล​ เงินทองจากคนในทวีปเดียวกันเองออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

"เฮ้อ"

อาวุโส​จิ้นถอนหายใจ​ออกมาด้วยความรู้สึก​หลากหลายเมื่อคนรุ่นตัวเองต่อสู้​เพื่อไม่​ให้​ตกในอาณานิคม​ทวีปแต่แล้วกับต้องมาเห็นลูกหลานในทวีปตัวเองต่อสู้​กันเองจึงตัดใจจากไปไม่ลงเสียที

"ข้าจะทำการ คืนชีพ​ เหล่าสหายของข้าให้ฟื้นมาอีกครั้ง"

อาวุโส​จิ้นที่พูดคุยกับหยางหลงเป็นเวลานาน ก็หันมามองรอบตัวเองเริ่มกระทำการบางอย่างออกมา

จากนั้น​เกิดแผ่นดินไหวในสุสานคนตายอย่างรุนแรง​

ป้ายชื่อคนตายที่ปักคาเอาไว้บนหลุมฝังศพเริ่มสั่นไหวเรื่อยๆ

ดินที่กลบหลุมฝังศพ​เอาไว้มีบางอย่าง​โผล่ออกจากดิน เป็นบางอย่างสีขาวคล้ายกับกระดูก​มือคนปรากฏขึ้นมา

"นี้มัน อะไรกัน"

หยางหลง ไม่เข้าใจ​ว่าเกิดเรื่องในสุสานคนตายกันแน่ตอนนี้จนต้องรีบหันไปมองอาวุโส​จิ้นเพื่อต้องการ​สอบถาม​เหตุการณ์​ตอนนี้จากอีกฝ่าย

อาวุโส​จิ้นที่กำลังทำการปลดปล่อย​ลมปราณ​ตัวเองออกมาแผ่กระจาย​ไปทั่วสุสานคนตายอย่างต่อเนื่อง​นิ่งเงียบไม่ตอบคำถามอะไรแก่หยางหลงในตอนนี้​

"จงฟื้นขึ้นมา"

ตู้ม

เสียงระเบิดจากพื้นดินดังออกอย่างต่อเนื่อง​พร้อมกับ​การปรากฏ​ตัว​ของ โครงกระดูก​สีขาวจำนวนมากที่สลายหลุมฝังศพ​ขึ้นมาเรื่อยๆ

"ฝีมือ​ท่านงั้นรึ"

หยางหลง ที่วิเคราะห์​เหตุการณ์​ตรงหน้า​อย่างรวดเร็ว​จนนึกถึงคนที่สามารถ​ทำเรื่องให้โครงกระดูก​ขยับได้เพียงคนเดียว​ในตอนนี้​คือ อาวุโส​จิ้นข้างกายตนเอง

"หืม ที่นี้ที่ไหนกัน"

"ทำไมมีแต่สุสานเต็มไปหมดกัน"

โครงกระดูก​ที่ขยับตัว​ได้แล้วเริ่มเอ่ยคำพูดขึ้นมาด้วยตัวเอง ราวกับ​มีชีวิต​จิตใจ​เป็นของตัวเอง

"นั่น จิ้นไม่ใช่รึ"

"จิ้นจริงด้วย"

โครงกระดูก​ที่มองสำรวจรอบๆจนพบเห็นจิ้นทักทายออกมาราวกับสหายสนิทกัน

"ทำไมเจ้าแก่ลงไปเยอะแบบนี้กัน"

"จริงด้วย"

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน"

โครงกระดูก​ที่มองดู​จิ้นชัดๆอีกครั้งก็ต้องแปลกใจ​เมื่อเค้าโครงใบหน้า​ รูปร่าง​เหมือนจิ้นที่พวกตนรู้จักอย่างมากแต่ต่างกัน​ตกผิวหนัง ใบหน้าที่เหี่ยว​ย่นจนมีริ้วรอย​บ่งบอก​ถึงอายุของตัวเองปรากฏ​ออกมาตามผิวหนัง​

"ไม่นึกเลยว่า พวกเจ้ายังจดจำข้าได้"

อาวุโส​จิ้น ดีใจ​ออกมาเมื่อโครงกระดูก​ที่ทักทายตัวเองเอ่ยชื่อตนได้ทันที​ที่เห็นหน้า

"พูดอะไรกันน่ะ ก็เจ้าจิ้นไม่ใช่รึไง"

โครงกระดูก​งงงวยกับคำพูดอีกฝ่ายนึกว่าตนเองจำคนผิดไป

"แต่ทำไมเจ้าถึงแก่เช่นนี้ละ"

"จริงสิ พวกข้าตายไปก่อนหน้าเจ้านี้"

"สงครามระหว่าง​ทวีปเป็นไงบ้าง"

"ทำไมไม่เห็นการต่อสู้​เกิดขึ้น​เลย"

"แล้วสถานที่​แปลกๆที่เหมือนกับสุสานนี้คืออะไรกัน"

"พวกข้ามาอยู่ที่นี้ได้ไง"

คำถามมากมายก่ายกองออกมาจากโครงกระดูก​อย่างต่อเนื่อง​รัวๆ

ทำให้อาวุโส​จิ้นที่ต้องมานั่งอธิบาย​อย่างรวบรัด​แบบเข้าใจ​ง่ายแก่เหล่าโครงกระดูก​ให้ฟัง

"เข้าใจละ แบบนี้เอง"

โครงกระดูก​ที่ได้ฟังคำอธิบาย​ก็เริ่มเข้าใจ​สถานการณ์​ในปัจจุ​บัน​ขึ้นมาบ้างแล้ว

โดยอาวุโส​จิ้นเล่าว่าสงครามระหว่าง​ทวีป​ได้จบลงแล้ว ทวีปตัวเองยังคงไม่ได้ตกเป็นอาณานิคม​ของใครทั้งนั้น

โครงกระดูก​เหล่านั้น​ได้ยินก็ดีใจขึ้นมาเมื่อการสละชีวิต​ของพวกตนประสบความสําเร็จ​ช่วยปกป้อง​ทวีปนี้จากการตกเป็นอาณานิคม​ทวีปอื่นได้