คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[วันที่ 4 มีนาคม | 19:00 น.]

ติ๊ง!

ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก และไม่ใช่เสียงนกยามเช้า... 

แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่กรีดแทงเข้ามาในโสตประสาท 

ปลุกกระชากสติของอคินให้ตื่นโพลงจากการหลับใหลที่ลึกราวกับความตาย

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59] 

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 4 มีนาคม] 

[คำเตือน: ตรวจพบคลื่นกระแทกพลังเวทความเข้มข้นสูง!]

ตูมมมมมม!

วินาทีต่อมา พื้นคอนกรีตใต้ร่างก็กระเพื่อมไหวราวกับระลอกน้ำ 

อคินดีดตัวลุกจากที่นอนโดยสัญชาตญาณ 

สิ่งที่ต้อนรับเขาไม่ใช่ความมืดสงบเหมือนทุกคืน 

แต่เป็น แสงวาบ สีม่วงอมแดงที่สาดส่องเข้ามาทางรอยแตกของหน้าต่าง 

เปลี่ยนห้องนอนแคบๆ ให้กลายเป็นเตาหลอมนรก

"แผ่นดินไหว?" 

เขาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า มือคว้าขวานคู่ใจแน่น

เปรี๊ยะ! วูบ...

หลอดไฟ LED ที่ต่อพ่วงจากแบตเตอรี่กะพริบถี่รัว เสียงจี่ของกระแสไฟดังลากยาวเหมือนเสียงกรีดร้องของแมลง 

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืด

พัดลมตัวเก่งหยุดหมุนกะทันหัน เสียงปั๊มน้ำที่เคยครางฮือๆ เงียบกริบไปในพริบตา

"ไม่... ระบบไฟ!"

อคินกัดฟันกรอด ความกลัวตายถูกแทนที่ด้วยความกลัวที่สมจริงกว่า... 

'ถ้าอินเวอร์เตอร์พัง น้ำและไฟจะหมดไป นั่นหมายถึงจุดจบของ 'ป้อมปราการ' ที่ฉันสร้างมากับมือ'

เขาทิ้งตัวลงบันได ฝีเท้าหนักอึ้งกระแทกพื้นตึงตัง สวนทางกับ 'โบ้' 'ด่าง' และ 'ขาว' ที่วิ่งสวนขึ้นมาด้วยท่าทางตื่นตระหนก หางจุกก้น

"รออยู่ตรงนี้! อย่าออกไป!" 

เขาสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปที่โรงเรือนหลังบ้าน

กลิ่นโอโซนฉุนกึกเหมือนตอนฟ้าผ่าลอยอบอวลในอากาศ 

ขนแขนของเขาลุกชันจากไฟฟ้าสถิตที่มองไม่เห็น 

มันคือกลิ่นของ 'เวทมนตร์' ที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ อคินพุ่งไปที่แผงควบคุม 

ไฟสถานะสีเขียวบนตัวอินเวอร์เตอร์กำลังกะพริบเปลี่ยนเป็นสีแดงและส่งเสียงร้องเตือนถี่รัว

ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!

"อย่าพังนะเว้ย... ขอร้องล่ะ" 

มือไม้ของเขาสั่นเทา เขาไม่มีความรู้เรื่องไฟฟ้า 

ทักษะ [พื้นฐานการประดิษฐ์] ที่ระบบให้มา ก็ดูเหมือนจะสอนแค่การทำกับดักง่ายๆ 

ไม่ใช่วิศวกรรมไฟฟ้าขั้นสูงที่กำลังถูกโจมตีด้วยพลังเหนือธรรมชาติแบบนี้

"ระบบ! มีวิธีแก้ไหม!?" 

เขาตะโกนถามอากาศ

[ระบบแจ้งเตือน: กระแสพลังเวทในบรรยากาศหนาแน่นเกินพิกัด รบกวนสนามแม่เหล็กไฟฟ้า! อุปกรณ์ของนายกำลังจะระเบิด! สับคัทเอาท์ลงเดี๋ยวนี้เจ้าทาส... เอ้ย... ท่านผู้ใช้!]

ข้อความโฮโลแกรมเด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวอักษรสีแดงกะพริบ 

อคินไม่เสียเวลาคิดกับคำลงท้ายที่ดูแปลกประหลาด เขากระชากคัทเอาท์ลงทันที

กริ๊ก!

เสียงเตือนดับลง... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้าน ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา และเสียงระเบิดกัมปนาทจากภายนอก

อคินทรุดตัวลงพิงกำแพงปูนเย็นเฉียบ รอคอย... หนึ่งนาที... สองนาที... 

เมื่อแรงสั่นสะเทือนเริ่มเบาบางลง เขาจึงกลั้นใจสับคัทเอาท์ขึ้นอีกครั้ง

ติ๊ด... วูมมม...

ไฟสถานะสีเขียวสว่างวาบ พัดลมระบายความร้อนเริ่มหมุนเบาๆ

"รอด..." 

อคินถอนหายใจยาวเหยียด 

"ขอบใจนะระบบ ปฏิกิริยาตอบสนองไวเหมือนเดิม ถ้าไม่มีนายฉันคงแย่"

...

[19:30 น.]

หลังจากกู้ระบบชีพจรของบ้านกลับมาได้ อคินเดินกลับขึ้นไปชั้นสอง แง้มหน้าต่างออกดูต้นตอของความวุ่นวาย

ภาพที่เห็นทำให้นัยน์ตาเขาเบิกกว้าง

ทิศเหนือ... เมืองจันทบุรีที่เขาเคยรู้จัก... 

บัดนี้กลายเป็นทะเลเพลิง เปลวไฟสีแดงฉานเลียไล้ก้อนเมฆยามค่ำคืน ตัดกับแสงสีม่วงและเขียวคล้ำที่ระเบิดวาบขึ้นเป็นระยะๆ 

เสียงระเบิดดังกึกก้องราวกับเทพเจ้ากำลังทำสงครามกันอยู่บนฟากฟ้า

"สงคราม..." 

อคินกลืนน้ำลายเหนียวหนืด 

"นั่นมัน... นรกชัดๆ"

แต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่านรกบนฟ้า คือสิ่งที่อยู่บนดิน

บนถนนเส้นเล็กๆ หน้าบ้านของเขา... ถนนที่ควรจะเงียบร้าง

มีเงาตะคุ่มๆ ของ 'ซอมบี้' เดินผ่านไป... ไม่ใช่หนึ่ง หรือสอง แต่เป็นหลักร้อย

พวกมันเดินเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบผิดวิสัย 

ไม่มีการส่งเสียงคำรามก้าวร้าว ไม่มีการเดินโซซัดโซเซชนกันเอง 

ดวงตาขุ่นมัวของพวกมันจับจ้องไปที่ทิศเหนือ... ทิศที่มีแสงเพลิงลุกไหม้

อคินหมอบต่ำลงทันที หัวใจเต้นรัวแรง

"พวกมันกำลัง... อพยพ?"

ซอมบี้ตัวหนึ่งเดินห่างจากรั้วบ้านเขาไม่ถึงสองเมตร มันหยุดชะงัก จมูกย่นฟุดฟิด... 

กลิ่นกายของมนุษย์ หรือกลิ่นหมาในบ้าน ควรจะโชยไปแตะจมูกมันแล้ว

อคินกำขวานแน่น เหงื่อกาฬไหลซึม เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ

แต่มันกลับ... หันหน้าหนี แล้วเดินต่อ

ราวกับตรงนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ ราวกับอคินและบ้านทั้งหลังเป็นเพียงก้อนหินริมทาง หรือธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน

[วิเคราะห์: ดูเหมือนว่าพวกมันถูกดึงดูดด้วย 'แหล่งพลังงาน' มหาศาลทางทิศเหนือ... ]

ข้อความระบบเด้งขึ้นมาอธิบาย

หลังจากกองทัพซอมบี้ผ่านพ้นไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็กลับมา

อคินนั่งลงที่พื้นห้อง กินปลาแห้งย่างที่เจ้าด่างคาบมาให้อย่างฝืดคอ 

ความคิดของเขาไม่ได้อยู่ที่รสชาติอาหาร แต่อยู่ที่สงครามทางทิศเหนือ

"ระบบ... เปิดหน้าต่างปาร์ตี้"

เขาต้องการความมั่นใจ... ต้องการรู้ว่า 'เพื่อน' ของเขาที่หายไปจะเป็นอย่างไรบ้าง

[ปาร์ตี้: นักล่าราตรี]

[อคิน เลเวล 24]

[โบ้ เลเวล 18]

[ด่าง เลเวล 13]

[ขาว เลเวล 13]

[ส้มซ่า เลเวล 17]

[ปลาเผา เลเวล 13]

[บัวลอย เลเวล 13]

มือของอคินสั่นระริก ช้อนสังกะสีร่วงลงกระทบพื้นเสียงดังเคร่ง

"เลเวล... เพิ่มขึ้น?"

เขาจำตัวเลขที่แม่นยำไม่ได้ แค่จากครั้งสุดท้ายที่เปิดดู พวกแมวน่าจะเลเวลต่ำกว่านี้พอสมควร

"เลเวลขึ้นข้ามขั้นขนาดนี้..."

อคินเงยหน้ามองทิศเหนือ แววตาสั่นไหว

"แปลว่าพวกแกไม่ได้แค่นอนหลบภัย... แต่พวกแกกำลังสู้อยู่ที่นั่น... กลางดงระเบิดนั่น"

น้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตาโดยไม่รู้ตัว ความภาคภูมิใจปนเปไปกับความห่วงใยจนจุกอก

"พระเจ้า... หรือระบบ... หรือใครก็ได้" 

เขาพนมมือขึ้นจรดหน้าผาก 

"ขอให้พวกมันปลอดภัย... ขอให้เจ้าของใหม่ของพวกมันดูแลพวกมันให้ดี อย่าให้พวกมันต้องเจ็บตัว..."

และลึกๆ ในใจ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงแมวสีส้มอีกตัว... 'แต้ม'

"แต้ม... แกก็เหมือนกันนะ อย่าเพิ่งรีบตายตามฉันมาล่ะ อยู่บนโลกนี้ให้นานที่สุด... รอฉันนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะเก่งขึ้น แล้วจะออกไปตามหาแก"

...

ตลอดทั้งค่ำคืนเสียงกาต่อสู้ยังคงดังสนั่นอยู่เรื่อยๆ แม้เขาจะไม่ได้อยู่ในเขตสงครามแต่ก็อดหว่านหวั่นไปด้วยไม่ได้

กระทั่งใกล้จะหมดเวลาเชื่อมต่อ เสียงระเบิดยังคงดังแว่วมา 

อคินได้ต้องฝืนข่มตานอน เพราะเวลาของเขาหมดลงแล้ว

เขา และเหล่าสหายสี่จา ค่างนิ่งเงียบฟังเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของกองทัพคนตายที่เดินผ่านหน้าบ้านไปอย่างต่อเนื่อง...

รอคอย... ภาวนา... ให้เวลาผ่านไป

ให้เขากลับไปสู่ความมืดมิดที่ไร้ความรับรู้... เพื่อที่จะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้... และหวังว่าสงครามข้างนอกนั่นจะจบลง

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:05]

"ราตรีสวัสดิ์นะพวกแก..." อคินกระซิบแผ่วเบา

"ขอให้พรุ่งนี้... โลกยังใจดีกับเรา"

[วันที่ 5 มีนาคม | 19:00 น]

ติ๊ง!

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 5 มีนาคม] 

อคินลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเดิม ความรู้สึกเย็นเยียบที่คุ้นเคยไหลเวียนไปทั่วร่าง

สิ่งแรกที่เขาทำคือวิ่งไปที่หน้าต่าง

"ยังไม่จบอีกเหรอ..."

ทิศเหนือยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟสงคราม 

แม้จะเบาบางลงกว่าเมื่อวาน แต่เสียงระเบิด ตึ้ม... ตึ้ม... ยังคงดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลองศึก

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ... ถนนหน้าบ้าน

มันว่างเปล่า... เงียบกริบ

ไม่มีซอมบี้ที่เดินโซซัดโซเซ... ไม่มีหมาป่าทมิฬ...

"พวกมันถูกดูดไปที่นั่นหมดแล้ว" 

อคินวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว 

"นี่คือพื้นที่สีเขียวชั่วคราว"

เขาหันกลับมามองฝูงหมาสามตัวที่ยืนกระดิกหางรออยู่

"โบ้ ด่าง ขาว... คืนนี้เราจะไม่อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน"

แววตาของอคินเป็นประกายวาวโรจน์

"ภารกิจคืนนี้คือการ 'กอบโกย'... เราจะไปปล้นเสบียง!"

...

[20:30 น.]

อคินนำทีมออกสำรวจบ้านเรือนที่อยู่ถัดออกไปจากรัศมีเดิมที่เคยค้น 

ด้วยความมั่นใจว่าศัตรูส่วนใหญ่ถูกดึงความสนใจไปที่สนามรบ เขาจึงกล้าที่จะงัดแงะเสียงดังขึ้นและเคลื่อนที่เร็วขึ้น

เขาได้ทั้งข้าวสาร ยาแก้ปวด และไฟฉายที่ยังใช้ได้

แต่ในขณะที่กำลังจะเดินกลับไปยังถนนหลัก โบ้ก็หยุดเดิน

หงิง...

เจ้าหมาจ่าฝูงส่งเสียงครางเบาๆ จมูกของมันดมฟุดฟิดไปที่ซอกตึกมืดๆ ระหว่างบ้านสองหลัง

"มีอะไรโบ้?" 

อคินกระชับขวาน ย่องเข้าไปดู

ในเงามืดนั้น... มีดวงตาสี่คู่สะท้อนแสงจันทร์ออกมา

มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด... แต่เป็นสุนัขจรจัดสองตัว

ตัวหนึ่งเป็นสีดำผอมโซจนเห็นซี่โครง อีกตัวสีน้ำตาลด่างมีแผลเน่าเปื่อยที่ขาหลัง 

ทั้งสองตัวยืนตัวสั่นเทา แยกเขี้ยวขู่ด้วยความหวาดกลัวมากกว่าความดุร้าย

โบ้เดินเข้าไปหาพวกมันช้าๆ ไม่ได้ข่มขู่ แต่ยื่นจมูกเข้าไปดมทักทาย โบ้หันกลับมาหาอคิน แล้วเห่าสั้นๆ หนึ่งครั้ง

โฮ่ง!

ติ๊ง!

[โบ้บอกว่า 'พวกมันหิว... พวกมันกลัว... นายช่วยพาพวกมันไปบ้านเราด้วยได้ไหม? พวกมันรับปากว่าจะช่วยเฝ้าบ้าน!']

อคินมองหน้าต่างระบบที่แปลภาษาหมาได้ แล้วมองสุนัขผอมโซสองตัวนั้น

"ภาระเพิ่มอีกแล้วสินะ..." 

เขาถอนหายใจ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

ในโลกที่มนุษย์ฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงอาหาร การที่สุนัขยังรู้จักห่วงใยเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ทำให้เขารู้สึกมีความหวัง

"ก็ได้... แต่บอกพวกมันนะว่าอย่ากัดฉัน"

เขาโยนเนื้อตากแห้งให้พวกมัน สุนัขสองตัวกินอย่างตะกละตะกลาม 

ก่อนจะมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาแห่งความภักดี

...

[23:00 น.]

กลับมาที่ฐานทัพ บรรยากาศคืนนี้คึกคักเป็นพิเศษ

อคินก่อกองไฟที่ลานดินหลังบ้าน กลิ่นหอมของข้าวต้มรวมมิตร 

ที่ทำจากเนื้อหนูยักษ์ ตะกวดกลายพันธุ์ และข้าวสารก้นถัง ลอยคลุ้งไปทั่ว

สมาชิกใหม่สองตัวนอนผิงไฟอย่างมีความสุข แผลที่ขาของพวกมันได้รับการทายาและพันแผลอย่างลวกๆ โดยฝีมือของอคิน

"กินเยอะๆ ... คืนนี้ฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่"

อคินตักข้าวต้มใส่กะละมังแจกจ่ายให้ลูกสมุนทั้ง 5 ตัว

เขานั่งลงบนขอนไม้ มองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ

ท่ามกลางเสียงระเบิดและแสงไฟสงครามที่ยังคงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศเหนือ... 

ที่นี่... ในวงล้อมของกองไฟและฝูงหมา... คือเกาะแห่งความสงบสุขเล็กๆ ของเขา

"เปิดหน้าต่างสเตตัส"

อคินเงยหน้ามองฟ้า เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเช็กอีกครั้งด้วยความกังวล

[ปาร์ตี้: นักล่าราตรี]

[อคิน เลเวล 24]

..

[ส้มซ่า เลเวล 18]

[ปลาเผา เลเวล 14]

[บัวลอย เลเวล 14]

"ขึ้นอีกแล้ว..."

อคินวางชามข้าวลง มือที่กำช้อนสั่นเล็กน้อย

มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอย่างเดียวอีกต่อไป แต่มันหมายความว่าการต่อสู้ที่นั่นรุนแรงมหาศาล

"พวกนาย... กำลังสู้กับอะไรกันแน่?"

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าแมวตัวเล็กๆ จะเอาตัวรอดในสงครามระดับนั้นได้อย่างไร เว้นแต่ว่า...

"หรือว่าพวกนายจะมี 'คน' คอยดูแลอยู่?"

ความคิดนี้ทำให้อคินรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย ถ้าพวกแมวอยู่กับกลุ่มมนุษย์ผู้รอดชีวิตที่มีอาวุธครบมือ ก็มีโอกาสรอดสูงขึ้น

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... ฝากขอบคุณคนคนนั้นด้วยนะ" เขากระซิบกับสายลม

"และแต้ม..."

อคินมองไปที่ความว่างเปล่าข้างตัว ที่ซึ่งเขาชอบจินตนาการว่าแมวคู่ใจของเขานั่งอยู่

"ระบบ... นายพอจะรู้ไหมว่าแต้มอยู่ที่ไหน?" เขาถามออกไปลอยๆ อย่างสิ้นหวัง

ติ๊ง!

[ระบบไม่สามารถระบุพิกัดที่แน่ชัดได้... แต่... จากการวิเคราะห์คลื่นจิต... เชื่อเถอะว่า 'แต้ม' ปลอดภัยดี และกำลังเฝ้ามองนายอยู่เสมอ... อาจจะใกล้กว่าที่นายคิดด้วยซ้ำ]

อคินหัวเราะในลำคอ เศร้าสร้อยแต่ก็มีความหวัง

"ขอบใจที่ปลอบใจนะระบบ... บางทีนายอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันในโลกบ้าๆ นี่ก็ได้"

เขาไม่รู้เลยว่า... ข้อความนั้นไม่ได้ถูกประมวลผลโดย AI

และดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่ง ของแมวที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาบ้าน ก็กำลังจ้องมองลงมาที่เขาด้วยความรักและความเจ็บปวดเช่นกัน

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:05:25]

อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใช้เท้าเขี่ยดินกลบกองไฟจนมอดสนิท

"เข้าบ้าน... ได้เวลานอนแล้ว"

เขาต้อนสุนัขทั้ง 5 ตัวเข้าไปในตัวบ้าน สมาชิกใหม่เดินตามเขาต้อยๆ อย่างว่าง่าย

เขาทิ้งตัวลงนอนบนฟูก โดยมีโบ้นอนขนาบข้าง และฝูงหมานอนล้อมรอบ

สงครามภายนอกยังคงดำเนินต่อไป แต่ในโลกใบเล็กของอคิน... เขามีภาระหน้าที่ใหม่ มีสมาชิกใหม่ต้องดูแล

และมีความหวังใหม่... ว่าสักวัน เขาจะได้เจอกับแมวของเขาอีกครั้ง

"ราตรีสวัสดิ์..."

สติของอคินดับวูบลง พร้อมกับเสียงหายใจสม่ำเสมอของครอบครัวใหม่ ทิ้งร่างไร้สติไว้รอคอยการตื่นรู้ในคืนถัดไป..

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]