เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

หลังจากประกาศคำพูดที่จะลดศักดิ์ศรีของโอลิเวียจากทาสเหลือเพียงแค่สุนัขตัวหนึ่ง มาคัสก็ปลดพันธนาการของโอลิเวียออกทำให้ไหล่ของเธอได้พักสักที

พอเชือกที่มัดแขนถูกแก้ออกแขนของเธอก็ทิ้งลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงและไม่มีความรู้สึก โอลิเวียแทบจะยกแขนไม่ขึ้นด้วยซ้ำ แถมยังปวดหัวไหล่ไปหมด

“ฉันมีที่นอนสำหรับหมาอย่างแก”

มาร์คัสลากโอลิเวียให้เดินตามมาอย่างง่ายดายเพราะตอนนี้เธออ่อนเพลียเหลือเกิน

กรงสูงและกว้างสำหรับขังสุนัขพันธ์ใหญ่ได้ตัวหนึ่ง แต่มันก็เล็กเหลือเกินหากจะให้มนุษย์คนหนึ่งเข้าไปนอน แต่มาร์คัสไม่สนใจและคิดจะเปลี่ยนทาสของตัวเองให้กลายเป็นหมา

ลูกกรงถูกเปิดออกตามด้วยร่างของโอลิเวียที่ถูกผลักเข้าไปจนกระทั่งกับกรงอีกฝั่ง เธอไม่คิดจะขัดขืนอยู่แล้วเพราะว่าไม่สามารถต่อต้านชายคนนี้ได้ อย่างเดียวที่เธอจะทำกับเขาก็คือ ไม่ว่าเขาจะสั่งให้ทำอะไรเธอก็จะไม่มีทางทำตาม เป็นการต่อสู้ในแบบของเธอ ประกาศว่าเธอไม่ใช่ทาส

มาร์คัสให้เธอนอนในกรงดังกล่าวโดยมีอาหารให้กับเธอ โอลิเวียคิดว่ามันจะเป็นของเสียจากร่างกายเขารึเปล่า แต่เธอกลับพบว่ามันไม่ใช่

ชามอาหารสำหรับสุนัขวางไว้ในกรงของเธอตามด้วยอาหารกระป๋อง ใช่ ตอนแรกโอลิเวียคิดแบบนั้น ก่อนจะเห็นฉลากที่อยู่ข้างกระป๋องแล้วพบว่ามันเป็นอาหารสุนัขแบบเปียก

ส่วนน้ำดื่มของเธอไม่ได้อยู่ในชามแต่ใส่ไว้ในขวดที่มีหลอดสำหรับดูดหากเธอเลียบริเวณตรงปลาย คล้ายกับที่ให้น้ำของกระรอกแต่มีขนาดใหญ่กว่า

แต่ว่าโอลิเวียก็ต้องแสดงสหน้าหวั่นใจออกมา เมื่อพบวาตรงบริเวณที่เธอต้องใช้ปากดูดนั้นเป็นลักษณะเหมือนของเทียมเพศชาย

นี่เขาจะลดศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอทุกวิธีเลยใช่ไหม?

โอลิเวียถูกทิ้งอยู่ในกรงไว้แบบนั้นส่วนมาร์คัสก็เดินออกไปจากห้อง ปล่อยทาสหมาของเขาให้คุ้นเคยกับชีวิตในกรง

ในตอนแรกโอลิเวียไม่คิดจะกินอาหารสุนัขที่อยู่ในชาม เพราะเหมือนเป็นการยอมรับว่าเธอเป็นหมาของมาร์คัส

แต่เธอก็ไม่สามารถขัดขวางความต้องการของร่างกายได้ ท้องของเธอปวดไปหมดเพราะว่าไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน

และถ้าบอกว่านมที่ถูกฉีดเข้าประตูหลังของเธอเป็นอาหาร โอลิเวียก็อยากจะให้คนที่คิดแบบนั้นมาโดนแบบเธอบ้าง จะได้รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยให้อิ่มท้องเลย มีแต่ปวดท้องอย่างทรมานมากกว่า

ในที่สุดโอลิเวียก็ฝืนใจกินอาหารสุนัขแบบเปียกได้ รสชาติของอาหารสัตว์ส่วนใหญ่จะไม่ได้พิถีพิถันเหมือนมนุษย์ เพราะสัตว์ส่วนใหญ่จะรับรสชาติผ่านกลิ่นมากกว่าลิ้น ดังนั้น โรงงานผลิตอาหารสุนัขจึงออกแบบอาหารให้เหมาะกับการรับรสของสัตว์เลี้ยง ก็คือเน้นไปที่กลิ่นมากกว่ารสชาติ

แต่สำหรับโอลิเวียแล้ว เธอสัมผัสได้แต่ความคาวของมันเท่านั้น ในตอนแรกที่กินเธอแทบอยากจะอ้วกออกมา รสชาติของมันห่วยแตกอย่างที่สุด จนเธอสาบานกับตัวเองว่าถ้าเกิดวันใดเธอเลี้ยงสุนัข อาหารที่เธอจะทำให้มันกิน เธอจะทำมันด้วยตัวเอง ไม่มีทางซื้ออาหารแบบนี้ให้มันกินเด็ดขาด

แต่อย่างไรโอลิเววียก็ต้องหาอะไรใส่ท้อง สุดท้ายเธอก็กินอาหารสุนัขจนหมด แต่ว่าการกินของเธอก็ลำบากพอสมควร ไม่สิ ลำบาอย่างที่สุดเลย

จริงอยู่ว่ามาร์คัสปล่อยให้เธออยู่อย่างอิสระภายในกรงแคบๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีพันธนาการใดต่อร่างกายเธอเลยไม่อย่างนั้นเธอก็คงใช้มือหยิบอาหารกินได้ ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่สุนัขทำกัน

แต่เพราะมาร์คัสไม่มีเวลาเท่าไรเขาจึงใส่กุญแจมือล็อกข้อมือของโอลิเวียไว้ด้านหลังเพียงเท่านั้น เป็นพันธนาการเพียงหนึ่งเดียว แต่สำหรับโอลิเวียที่ต้องก้มหน้ากินอาหารเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่งแล้ว มันก็สร้างความลำบากทางกายและความอัปยศอดสูทางใจให้กับเธอเหลือเกิน

แต่ถึงเธอจะยอมทานอาหารแต่เธอจะไม่มีทางดื่มน้ำเด็ดขาด!

ในตอนแรกโอลิเวียก็คิดแบบนั้น แต่เมื่อผ่านไปสักพักกลิ่นคาวของอาหารสัตว์ในปากก็ทำเอาเธออยากจะอ้วกออกมา

เธออยากได้น้ำล้างปาก เพราะก่อนหน้านี้ปากของเธอก็รับมาแต่จำพวกของเสียทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายเบาหรือการถ่ายหนัก ทำให้ปากของเธอตอนนี้มีกลิ่นเหม็นเหลือเกิน

แต่โอลิเวียก็ไม่อยากลดศักดิ์ศรีตัวเองไปมากกว่านี้อีกแล้ว ทว่าเมื่อเธอลองคิดอย่างมีสติก็นึกได้ว่า ในวันพรุ่งนี้มาร์คัสอาจจะให้เธอกินปัสสาวะของเขาอีกก็ได้ นี่อาจจะเป็นโอกาสอันน้อยนิดที่เธอจะได้กินน้ำ

เมื่อโอลิเวียคิดได้แบบน้น เธอก็สูดหายใจ แต่ก็ลืมไปว่าปากของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของอาหารสัตว์ ทำให้เธออยากจะอ้วกออกมา แต่ก็กลั้นเอาไว้ได้ทัน แล้วหลับตาฝืนใจดื่มน้ำจากอวัยวะเทียม ซึ่งมองจากภายนอกแล้วเธอก็เหมือนผู้หญิงราคาถูกที่ชอบอมแก่นกายชายเท่านั้น

โดยไม่รู้เลยว่า การกระทำของเธอถูกแอบมองโดยมาร์คัสผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ในห้อง การที่หญิงสาวอย่างโอลิเวียค่อยๆ จำยอมต่อสภาพของตัวเองทำให้มาร์คัสรู้สึกบันเทิงใจจนไม่สามารถหุบยิ้มอันแสนชั่วร้ายของเขาได้เลย

หลังจากปล่อยให้โอลิเวียนอนไปได้หนึ่งตื่นแล้ว มาร์คัสก็เดินเข้าไปในห้องแล้วเปิดลูกกรงออก

ในตอนแรกโอลิเวียคิดจะหนีออกไป ถึงแม้ว่าจะถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจมือก็ตาม แต่นี่เป็นอิสระที่มากที่สุดเท่าที่เธอจะได้รับ ขืนปล่อยให้เขาทรมานเธอมากกว่านี้ เธออาจจะอยู่ในสภาพที่หนีไม่ได้อีกเลยก็ได้

“จะหนีก็ได้นะ ถ้าอยากนอนไปดิ้นบนพื้นน่ะ” มาร์คัสพูดเหมือนรู้ทันพลางกดที่ช็อตไฟฟ้าเป็นการขู่ โอลิเวียมองด้วยความแค้นใจ แต่ก็ต้องจำยอมออกมาจากกรงโดยไม่หนี

“เปลี่ยนยัยนี้ให้กลายเป็นหมาซะ” มาร์คัสหันไปสักกับาสสาวสองคนที่เดินตามเขามาด้วย

โอลิเวียถูกปลดกุญแจมือออกก็จริง แต่เพราะมีเครื่องช็อตไฟฟ้าอยู่เธอเลยไม่คิดว่าจะสามารถขัดขืนชายคนนั้นได้ ทางด้านทาสสาวก็เริ่มทำการพันธนาการเธอ

แรปปิดอาหารพลาสติกใสถูกหยิบขึ้นมา ในตอนแรกโอลิเวียก็ไม่เข้าใจว่าพวกเธอจะเอาของแบบนั้นออกมาทำไม จนกระทั่งแขนของโอลิเวียถูกพับเข้าหากัน มือของเธอถกสั่งให้จับไหล่ตัวเองไว้ แรปดังกล่าวพันตั้งแต่ข้อศอกไปจนถึงมือเธอ ทำให้เธอไม่สามารถกางแขนตัวเองออก คล้ายกับคนี่ถูกตัดแขนไปและเหลือเพียงแค่ต้นแขนเท่านั้น

โอลิเวียรู้จักแรปนี้ดี และรู้ว่ามันเหนียวขนาดไหน ยิ่งการที่พวกทาสสาวพันแขนเธอมากกว่าหนึ่งรอบ ก็ทำให้เธอไม่มีทางจะดิ้นหลุดได้เลย

พวกทาสสาวทำแบบนั้นกับแขนอีกข้าง ก่อนจะพับขาของเธอไปด้านหลังให้อยู่ในสภาะเหมือนนั่งพับเข่า แรปแบบเดิมนำมาพันตั้งแต่เข่าไปจนถึงต้นขา ล่ามมาถึงปลายเท้าของเธอ ทำให้ฝ่าเท้าของโอลิเวียแนบไปกับบั้นท้าย

การพันธนาการด้วยแรปเสร็จสิ้น ตอนนี้โอลิเวียอยู่ในสภาพนอนแหกแขนขาอย่างไม่สามารถปกปิดของสงวนตัวเองได้เลย ไม่ว่าจะเป็นหน้าอกหรือร่องรัก มาร์คัสมองเธอพร้อมกับยิ้มราวกับผู้ชนะ

แต่การพันธนาการของเธอยังไม่จบ แขนและขาที่ถูกพันด้วยแรปของโอลิเวียถูกสวมด้วยปลอกแขนและปลอกขาหนังที่เหมือนออกแบบมาสำหรับใส่ให้เธอในสภาพนี้โดยเฉพาะ

แต่ที่พิเศษก็คือตรงบนบริเวณศอกและหัวเข่าจะมีฐานสำหรับช่วยให้เธอยืนได้ในสภาพสี่ขา

โอลิเวียที่ถูกพันธนาการเสร็จสิ้นก็เข้าใจว่า ชายคนนี้ต้องการจะเปลี่ยนเธอเป็นสุนัขอย่างที่พูดจริงๆ ถึงขนาดที่จำกัดการใช้แขนขาของเธอให้อยู่ในสภาพเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง

ปลอกแขนและปลอกขาถูกใส่เสร็จสิ้น สภาพของโอลิเวียตอนนี้เหมือนกับสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ แต่ก็เหมือนกับไม่ได้สวมใส่อะไรในขณะเดียวกัน เพราะอาภรณ์เพียงอย่างเดียวของเธอ ก็คือปลอกแขนและปลอกขา ซึ่งมันไม่ได้ปกปิดจุดน่าอายของเธอเลยแม้แต่น้อย

“เป็นยังไงบ้าง โอลิเวีย ฉันว่ามันเหมาะกับเธอดีนะ”

“มันเหมาะกับแกมากกว่า ไอ้เดรัจฉาน”

“เดรัจฉานเหรอ ตัวฉันที่ยืนสองขา กับตัวเธอที่คลานสี่ขา ใครเหมือนเดรัจฉานมากกว่ากันล่ะ”

“...”

โอลิเวียกัดฟันกรอดไม่อยากจะสนทนากับชายคนนั้นให้เขาดูถูกเธอไปมากกว่านี้ และทันใดนั้น มือเรียวก็มาสัมผัสบริเวณบั้นท้ายของเธอพร้อมกับลูบไล้เบาๆ

“อ อ๋า”

“เป็นเสียงที่น่ารักจังดีนี่”

โอลิเวียร้องออกมาเมื่อทาสสาวสองคนใช้มือที่ชุ่มไปด้วยสารหล่อลื่นลูบไล้ตามก้นของเธอ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนไปยังบริเวณประตูหลัง และไม่ทันที่โอลิเวียจะได้คิดว่าพวกเธอจะทำอะไร นิ้วมือหนึ่งก็ถูกแหย่เข้าไปทางประตูหลังของเธอ

“จะทำอะไร”

ทาสสาวสองคนไม่ตอบ โอลิเวียไม่สามารถขัดขืนได้ จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองนิ้ว และสามนิ้ว ในที่สุด มือทั้งมือก็ค่อยๆ ยัดเข้าไปทางประตูหลัของเธอได้

“เอาออกไป มันเจ็บ”

“ถ้าไม่วอร์มให้ก่อน เธอจะเจ็บมากกว่านี้นะ”

“คืออะไร”

โอลิเวียไม่เข้าใจคำพูดของมาร์คัส แต่เขาก็ยิ้มออกมาราวกับจะบอกว่าเดี๋ยวเธอก็รู้เอง

ในตอนนี้ท้องของโอลิเวียรู้สึกจุกและหน่วงอยากจะให้ทาสสาวเอามือของเธอออกไปสักที และเหมือนคำอ้อนวอนของเธอจะส่งไปถึง ทาสสาวค่อยๆ ดึงมือออกอย่างอ่อนโยนทำให้โอลิเวียไม่เจ็บมากเท่าไร แต่ว่าการกระทำต่อมานี่สิ

“ด เดี๋ยว จะทำอะไร มันเข้าไปไม่ได้หรอก ใหญ่ขนาดนั้น”

โอลิเวียก็กับดิ้นและพยายามจะคลานหนีในสภาพสี่ขา เมื่อประตูหลังของเธอเหมือนถูกบางอย่างยัดเข้ามา แต่มาร์คัสก็ชิงใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าจี้ไปที่หลังของเธอ ทำให้โอลิเวียล้มลงไปนอนกับพื้น ปล่อยให้ทาสสาวสองคนยัดของแปลกปลอมเข้ามาทางประตูหลัง

สิ่งนั้นคือบัตปลั๊ก ที่มีหางปุกปุยคล้ายกับของสุนัขจิ้งจอกติดไว้ด้านหลัง มันค่อยๆ ถูกดันเข้าไปในทางประตูหลังของโอลิเวีย ลักษณะของมันคล้ายกับหัวดินสอทู่ๆ แต่ช่วงท้ายของมันกลับมีลักษณะเล็กกว่า ทำให้เมื่อมันถูกใส่ไปทางประตูหลังของเธอแล้ว ก็เป็นการยากที่เธอจะเบ่งออกมาได้

“เอาออกไป ก้นฉันจะพังอยู่แล้ว”

โอลิเวียอ้อนวอนแต่ก็ไม่มีใครฟังเธอเลย บัตปล๊กถูกยัดเข้าไปในก้นของเธอ โอลิเวียพยายามจะเบ่งมันออกด้วยความอึดอัดแต่มันก็ล็อกกับประตูหลังของเธอแน่น เหมือนว่าถ้าไม่ใช่มือดึงออกมาคงจะออกมาไม่ได้ง่ายๆ

ความรู้สึกของโอลิเวียตอนนี้คล้ายกับอาการเหมือนคนอยากปล่อยหนักตลอดเวลา คงเพราะเจ้าสิ่งนี้คาอยู่ตรงประตูหลังของเธอ

“ที่นี่ก็เป็นเหมือนหมาจริงๆ แล้วสิ”

มาร์คัสยิ้มให้กับโอลิเวียที่มีบัตปลั๊กเสียบหางและอยู่ในสภาพคลานสี่ขา เหมือนกับสุนัขไม่มีผิด

“ถ้างั้น เรามาเริ่มฝึกกันก่อน ดีไหม แกจะได้ต้อนรับลูกค้าของฉันได้”

และการฝึกของโอลิเวียในฐานะสุนัขตัวหนึ่งก็เริ่มขึ้น เขาเริ่มจากการโยนลูกบอลแล้วสั่งให้โอลิเวียไปคาบมา แน่นอนว่าโอลิเวียไม่ยอมทำอยู่แล้ว เขาจึงใช้ไฟฟ้าช็อตร่างกายเธอแล้วออกคำสั่งอีกครั้ง แต่โอลิเวียก็นิ่งเฉย

อย่างที่ได้สาบานกับตัวเองไปแล้ว เธอไม่มีทางทำตามคำสั่งของชายคนนี้เด็ดขาด

ทางด้านมาร์คัสเขาก็เหลืออด ไม่ว่าจะสั่งให้เธอไปคาบลูกบอล ฉี่ออกมา หรือคลาน โอลิเวียก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาเลยแม้แต่อย่างเดียว

ร่างกายของโอลิเวียดิ้นในสภาพไร้ทางสู้และกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างทรมานจนน้ำตาไหล แต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะทำตามคำสั่งของมาร์คัสเลย

ใช่เธอเจ็บ ใช่เธอร้องไห้ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอไม่ใช่ทาสของเขา การขัดขืนคำสั่งเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าโอลิเวียยังเป็นตัวของตัวเองอยู่

แต่อยู่ๆ โอลิเวียก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ทางที่จะแก้แค้นชายคนนี้ เมื่อนึกได้เธอก็ค่อยๆ ยันร่างกายขึ้นมาคลานสี่ขาอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยกับมาร์คัส

“ทาสหมาคนนี้ขอโทษค่ะ จะไม่ดื้ออีกแล้ว กรุณาอย่าช็อตไฟฟ้าใส่หมาตัวนี้ไปมากกว่านี้เลยนะคะ”

มาร์คัสถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “นี่แกเจ็บปวดเพี้ยนไปแล้วรึไง แต่ก็ดี ถ้างั้น ไปคาบลูกบอลมาซะ”

“ค่ะ”

มาร์คัสโยนลูกบอลไปยังมุมห้องซึ่งโอลิเวียก็คลานตามไปคาบลูกบอลนั้นอย่างว่าง่าย พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปทำเอาทุกคนแปลกใจ โดยพวกเขาไม่ได้รู้เลยว่า ปากที่กำลังคาบลูกบอลอยู่นั้น กำลังยิ้มเหมือนวางแผนการบางอย่างเอาไว้