จอมยุทธ์ซุปตาร์

        วันต่อมา

        เมิ่งชิงชิงกับไป่ฉีไปที่สตูดิโอของฟางเซียนเพื่อทำการปรับขนาดเสื้อผ้าที่ไป่ฉีต้องใส่ในงานแฟชั่นโชว์  โดยฟางเซียนเข้ามาวัดตัวด้วยตัวเอง

        “รูปร่างดีกว่านายแบบหลาย ๆ คนเลยนะ” ฟางเซียนกล่าวขณะที่จดบันทึกว่าต้องปรับแก้ขนาดตรงไหนบ้าง

        “ขอบคุณที่ชมครับ” ไป่ฉีกล่าวขณะกำลังถอดเสื้อที่ต้องใส่ในงานแฟชั่นโชว์ออก

        “หลังจากนี้อีก 2 วัน  เสื้อพวกนี้จะเสร็จ  ให้เธอมาอีกรอบหนึ่งเพื่อมาถ่ายภาพคอลเลคชั่นนี้อีกครั้ง  พร้อมกับซ้อมเดินไปด้วย  ฉันจะได้รู้ว่าเสื้อที่ปรับแก้ให้ใส่แล้วเคลื่อนไหวสะดวกรึเปล่า” ฟางเซียนกล่าว

        “ได้ครับ  งั้นผมลากลับเลยนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “อือ  แล้วเจอกัน” ฟางเซียนเดินไปหาเมิ่งชิงชิงเพื่อบอกกำหนดการณ์ให้เมิ่งชิงชิงจดไว้  แล้วกระซิบข้างหู

        “เป็นแฟนที่ดีเลยล่ะ  อย่าให้คนอื่นแย่งไปได้นะ ฮิฮิ” ฟางเซียนกล่าวจบ  เมิ่งชิงชิงก็หน้าแดงระเรื่อ  สร้างความพอใจให้กับฟางเซียนไม่น้อย

        หลังจากที่ไป่ฉีกลับไปแล้ว ฟางเซียนก็สั่งงานต่ออีกนิดหน่อย  ก่อนที่เธอจะกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลฟาง  เมื่อกลับมาถึงฟางเซียนก็ลงไปยังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ทันที

        “คุณฟางเซียน  สวัสดีครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นลูกศิษย์ของเหลาเหล่ากล่าวทักทาย  จากนั้นคนอื่น ๆ ที่รู้ถึงการมาของฟางเซียนก็เอ่ยทักทายเช่นกัน

        “เหลาเหล่าอยู่ไหน” ฟางเซียนถาม

        “กำลังฝึกวิชากับอี้หานครับ” ชายหนุ่มตอบ

        “ห้องในสุดใช่ไหม” ฟางเซียนถาม

        “ค..ครับ  แต่ว่าให้ผมไปเรียกให้ไหมครับ” ชายหนุ่มถาม

        “ไม่ล่ะ  ฉันไปเรียกเอง” กล่าวจบฟางเซียนก็เดินไป  โดยที่ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหัว  เพราะว่าเหลาเหล่ากับอี้หานตอนนี้นอกจากฝึกวิชาแล้ว  กิจกรรมบนเตียงเองก็มีไม่ขาดเหมือนกัน  พวกเขาที่เป็นทั้งศิษย์พี่  ศิษย์น้องต่างก็ถูกเหลาเหล่าสั่งให้ยกเลิกเวรปรนนิบัติที่เคยทำกันมา  ซ้ำยังได้รับอนุญาตจากเหลาเหล่าให้สามารถมีแฟนได้  ภายใต้เงื่อนไขว่าในแต่ละเดือนพลังปราณกับฝีมือจะต้องก้าวหน้าขึ้นในเกณฑ์ที่เหลาเหล่าพอใจ

        ฟางเซียนเดินมาเรื่อย ๆ ไม่ได้คิดอะไร  แต่พอยิ่งใกล้ห้องด้านในมากเท่าไหร่  เธอก็ได้ยินเสียงของชาย 2 คนดังออกมาจากห้องด้านใน

        “อา หานหาน แรงอีก ๆ แฮก ๆ” เสียงของเหลาเหล่าดังเข้ามาในโสตประสาทของฟางเซียน

        ตับ ๆ ๆ ๆ

        “แบบนี้  อา  รึเปล่าเหล่าเอ๋อของผม  อืม” เสียงของอี้หานก็ดังขึ้น  พร้อมเสียงเนื้อกระทบกัน  ฟางเซียนตอนนี้ยืนอึ้งอยู่หน้าประตูห้อง  เธอไม่กล้าที่จะเคาะประตู

        “หานหาน ลึกอีก ๆ” เสียงของเหลาเหล่ายังคงบอกกล่าวชายหนุ่มในห้องให้ทำบางอย่าง

        “เปลี่ยนท่าไหมเหล่าเอ๋อ  เดี๋ยวผมนอน  แล้วคุณเย่อจากข้างบนดีไหม” เสียงของอี้หานดังขึ้น  พอได้ยินถึงตรงนี้ฟางเซียนรีบหันหลังกลับแล้วเร่งเดินออกไปให้ไกลจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด  แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว

        “หละ....เหล่าเอ๋อ...ผะ...ผม...ไม่ไหวแล้ว.....อ๊า  อ่ะ” เสียงครางอย่างมีความสุขของอี้หานดังขึ้น

        “หาน....หาน....อ๊า” ตามมาด้วยเสียงของเหลาเหล่า

        'โอ๊ย สงสัยฉันต้องให้คนมาทำห้องเก็บเสียงให้พวกนี้ซะแล้วมั้งเนี่ย  ทำกิจกรรมกันดังขนาดนี้  ไม่อายคนอื่นบ้างรึไง' ฟางเซียนสบถด่าในใจ  ก่อนจะเดินมาหาชายหนุ่มที่เธอคุยด้วยเมื่อครู่

        “ไม่เรียกอาจารย์เหรอครับ” ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าเกร็ง ๆ

        “ยังค่ะ  พอดีได้ยินเสียงควายถูกเชือด เอ๊ย สุนัขติดสัตว์ เอ๊ย  เสียงดังในห้อง  ก็เลยกลัวจะรบกวน  ยังไงหากอาจารย์ของเธอเสร็จกิจแล้ว  ให้ไปหาฉันที่ห้องรับแขก  อ้อ ให้อี้หานไปด้วยนะ” ฟางเซียนกล่าว

        “ได้ครับ  เดี๋ยวผมจะบอกอาจารย์ให้” ชายหนุ่มรับคำด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก  

        ฟางเซียนเดินจากไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด  ทำไมน่ะเหรอ  เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอสนใจแต่การฝึกวิชา  จนไม่สนใจคนที่เข้ามาจีบเธอเลย  รู้ตัวอีกที  คนก็ให้ฉายาเธอว่าเจ้าหญิงน้ำแข็งประจำมหาวิทยาลัยแอสการ์ดไปซะแล้ว และนิสัยเย็นชากับคนอื่นก็ส่งผลให้ไม่มีคนเข้ามาจีบเธอเลยสักคน

        “อ้าว ฟางเซียน  ไปหาเหลาเหล่ามาเหรอ” ฟางตง พี่ชายของเธอทักขึ้น

        “อือ ว่าจะไปคุยเรื่องชายหนุ่มที่มีปัญหากับอี้หานน่ะ  วันนี้ฉันได้เจอเขาด้วย” ฟางเซียนนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับฟางตง

        “โฮ่ เป็นไงบ้าง  หมอนั่นมีพลังปราณถึงขั้นไหนเหรอ” ฟางตงมีท่าทางสนใจ

        “ฉันตรวจจับพลังปราณจากตัวเขาไม่ได้เลย  แต่เท่าที่ฟังเหลาเหล่ามา  ชายหนุ่มคนนั้นอาจจะมีสิ่งที่เรียกว่าเวทย์มนต์ก็ได้” ฟางเซียนกล่าว

        “เวทย์มนต์เหรอ  ไร้สาระ  มันจะไปมีได้ยังไงกัน” ฟางตงกล่าว

        “อย่างพลังปราณที่คนทั่วไปบอกว่าเป็นเพียงเรื่องที่มีอยู่แต่ในซีรีส์  มันก็ยังมีเลยนี่” ฟางเซียนกล่าว

        “ถ้าเขามีเวทย์มนต์แล้วจะทำไมล่ะ  เธออยากเรียนเวทย์มนต์จากเขาเหรอ” ฟางตงถาม

        “แน่นอน  ฉันอยากช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก  อย่างเสกรถลีมูซีนจากฟักทอง  หรือไม่ก็เสกรองเท้าคริสตัลชวา.... ให้หญิงสาวที่จะไปงานเต้นรำ” ฟางเซียนกล่าว

        “อ่านเทพนิยายเยอะไปนะน้อง  พี่ว่าถ้าเจ้านั่นใช้เวทย์มนต์ได้จริง  เขาก็ไม่สอนให้หรอก” ฟางตงกล่าว

        “ก็ไม่แน่หรอก  ถ้าฉันมีข้อแลกเปลี่ยน  อย่างการสอนวรยุทธ์ให้ไง” ฟางเซียนกล่าว

        “ตามใจละกัน” ขณะที่ฟางตงกำลังเหนื่อยใจกับความมโนของน้องสาว  ประตูห้องก็ถูกเปิดออก  เผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่พวกเขาไม่คุ้นหน้าเดินเข้ามา

        “แกเป็นใคร” ฟางตงเอ่ยเสียงเข้ม  เท่าที่เขาจำได้ไม่มีคน ๆ นี้ในกลุ่มของเหลาเหล่ากับลูกศิษย์

        “ว้าว  หานหาน  โอสถที่เธอให้มาดีจริง ๆ พวกเขาจำฉันไม่ได้ด้วยล่ะ” ชายหนุ่มคนนั้นหันหน้ากลับไปทางประตู  ซึ่งมีอี้หานอยู่ตรงนั้น

        “.......” ฟางตง  ชายหนุ่มคนนี้เรียกอี้หานว่า หานหาน

        “........” ฟางเซียน  ซึ่งคนที่เรียกอี้หานว่า หานหาน มีแค่คนเดียว

        "ห๋า นายคือเหลาเหล่าเหรอ" ฟางตงกับฟางเซียนร้องขึ้นด้วยความตกใจพร้อมกัน

        “ใช่  เพราะโอสถที่หานหานนำมาให้  ทำให้ฉันย้อนคืนสู่วัยหนุ่มอีกครั้ง” เหลาเหล่ากล่าว

        “ไปเอาโอสถนั่นมาจากไหนน่ะ” ฟางเซียนถาม  ยาย้อนวัยเป็นสิ่งที่ทุกคนใฝ่หากันทั้งนั้น

        “น้องสาวที่จากไปน่ะครับ  เธอมาเข้าฝัน  พอตื่นขึ้นมาโอสถนั่นก็มาอยู่ในมือแล้ว” อี้หานตอบ

        “มันดูไม่สมเหตุสมผลนะ” ฟางตงกล่าว

        “เรื่องมันก็........” หลังจากนั้นอี้หานก็ได้เล่าเรื่องที่เขาได้ความทรงจำในอดีตชาติกลับมา  รวมถึงเรื่องที่ชาติก่อนเขาคือคนรักของเหลาเหล่าที่ตายไป และเป็นพี่ชายของนางมารปิงโหย่วด้วย  ฟางตงกับฟางเซียนได้แต่ฟังเงียบ ๆ  พร้อมกับคิดว่าที่อี้หานเล่ามา  เชื่อถือได้รึเปล่า

        “สรุปก็คือนายก็คือหานชิงที่กลับชาติมาเกิดสินะ” ฟางตงกล่าว

        “ครับ” อี้หานรับคำ

        “นายสนใจมาฝึกวิชาสายหยางของฉันไหม  ถึงจะไม่ใช่หยางแบบสุดโต่งก็เถอะ  แต่มันจะส่งผลดีกับตัวนายและเหลาเหล่านะ” ฟางตงกล่าว

        “จริงเหรอครับ  งั้นผมขอความกรุณาด้วยครับ” อี้หานลงไปคุกเขาแล้วคำนับฟางตง

        “แบบนี้จะดีเหรอ ตงตง  ฉันอยากอยู่กับหานหาน ไม่อยากแยกจากกันแม้แต่นาทีเดียวเลยนะ” เหลาเหล่ากล่าว

        “กระเทยเฒ่า  แกต้องอดทนบ้าง  หากอี้หานเปิดเทอม  เขาก็ต้องไปโรงเรียน  แกจะตามติดดุ้นเขาตลอดรึไง” ฟางตงคิ้วกระตุกเพราะเริ่มรำคาญเหลาเหล่า

        “ใช่  ฉันให้ทางสมาคมการค้าดำเนินเรื่องให้แล้ว  นี่เห็นไหม  บัตรประชาชนใหม่เอี่ยม  พร้อมวุฒิการศึกษา” เหลาเหล่าแสดงบัตรประชาชนใบใหม่ที่ระบุปีเกิดเป็นปีเดียวกับอี้หาน

        “เหลาเหล่า  อย่าบอกนะว่าคิดจะเกาะติดแม้แต่ตอนอยู่ที่โรงเรียนน่ะ” ฟางเซียนอึ้งไปเลย  ไม่คิดว่าเหลาเหล่าจะเป็นถึงขนาดนี้

        “หานหาน หล่อเหลาขนาดนี้  ฉันไม่ยอมให้ชะนีหน้าไหนมายุ่งเด็ดขาด” ว่าแล้วเหลาเหล่าก็คว้าแขนอี้หานแล้วดึงร่างของอี้หานมาไว้ข้างตัว

        “แสดงความเป็นเจ้าของสุด ๆ เลยนะ” ฟางตงส่ายหัว  ไม่คิดว่าเหลาเหล่าที่ชอบมีอะไรกับลูกศิษย์ตัวเองจะกลายเป็นพวกรักเดียวใจเดียวได้แบบนี้

        “ว่าแต่ที่ไปเรียกฉันมีอะไรรึเปล่า” เหลาเหล่าถาม

        “อ้อ วันนี้ฉันเจอไป่ฉี  เด็กหนุ่มที่เธอเคยเล่าให้ฉันฟัง  ฉันสัมผัสถึงพลังปราณไม่ได้  ที่ฉันเห็นมีเพียงแค่ออร่าของท็อปซูเปอร์โมเดลระดับโลกเท่านั้น” ฟางเซียนกล่าว

        “หมอนั่นน่ะนะ  ท็อปซูเปอร์โมเดล  บ้านหมอนั่นจนจะตายไป  หลังเลิกเรียนก็ไปทำงานหาเงินมาช่วยครอบครัว  การจะเป็นนายแบบได้มันต้องฝึกฝนไม่ใช่รึไง” อี้หานกล่าว

        “ก็ใช่  แต่ที่ฉันเห็นน่ะไม่ผิดแน่  ตอนนี้เท่าที่ฉันรู้เขาผ่านงานถ่ายแบบของนิตยสารชั้น 1 และ 2 ไป 3 นิตยสารแล้ว  ซ้ำแบรนด์ที่ถ่ายก็ติดท็อป 10 ของประเทศเราด้วย  ต้องเรียกว่ามันเป็นพรสวรรค์ละมั้ง” ฟางเซียนกล่าว

        “สรุปคือเธอจะบอกว่าตอนนี้เด็กนั่นกำลังนำหานหานอยู่สินะ” เหลาเหล่ากล่าว

        “ก็ไม่เชิง  ฝั่งนั้นน่ะมีรายได้มั่นคงเลยล่ะ  แต่ที่ฉันติดใจอยู่คือจะสามารถทำให้เขาแสดงเวทย์มนต์ออกมาได้ยังไง” ฟางเซียนกล่าว

        “ฉันว่าอย่าไปยุ่งดีกว่า  แม่เฒ่าหลี่ กับฉันมีสัญญาใจกันอยู่” เหลาเหล่ากล่าว

        “งั้นเหรอ  เบื้องหลังของเขาคือแม่เฒ่าหลี่งั้นเหรอเนี่ย  ฉันคงต้องวางมือจากเรื่องนี้สินะ” ฟางเซียนกล่าว

        “นั่นล่ะดีที่สุด  อีกฝ่ายมีพลังที่พวกเราไม่รู้จัก  อย่าไปยุ่งเป็นดีที่สุด” ฟางตงกล่าว

        “อ๊ะ จะว่าไปเหลาเหล่า  เธอส่งรายชื่อคนที่จะเป็นตัวแทนสำนักไปแข่งรึยัง  จำกัดแค่ 1 สำนัก ส่งได้แค่ 3 คนเท่านั้น” ฟางเซียนถาม

        “มีหานหาน กับศิษย์อีก 2 คน  หานหานตอนนี้อยู่ระดับปราณปฐพีแล้ว  ถึงโอกาสชนะจะแทบไม่มี  แต่การส่งไปประลองก็ถือเป็นการให้ไปเก็บประสบการณ์การต่อสู้ที่ดีทีเดียว” เหลาเหล่ากล่าว

        “ไป่ฉีไม่ได้ฝึกยุทธ์คงไม่ได้ลงประลองสินะ” อี้หานกล่าว

        “ใช่ เด็กนั่นงานยุ่งจะตายช่วงนี้  เมื่อวานฉันไปที่ห้องประชุมของบริษัทที่เด็กคนนั้นสังกัด  สัญญาจ้างวางเป็นปึก  จะเรียกว่าคิวทองก็ได้ล่ะนะ  ถ้าอี้หานอยากจะสู้กับเขาก็คงต้องแข่งนอกรอบนั่นล่ะ” ฟางเซียนกล่าว

        ด้านของไป่ฉี

        หลังออกจากสตูดิโอของฟางเซียนแล้ว  เขากับเมิ่งชิงชิงก็มุ่งหน้าไปทำงานที่รับไว้  ซึ่งด้วยความสามารถของไป่ฉี  งานวันนี้ทั้งหมด 10 งานถูกเคลียร์ไปแล้ว  ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงจึงกลับมาที่ห้องด้วยสภาพอิดโรย

        “พี่ชิงชิง  ไปอาบน้ำกันเถอะ  ผมง่วงแล้ว” ไป่ฉีขยี้ตาตัวเอง  วันนี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ  เพราะใน 10 งานที่รับนั้นมีทั้งงานพิธีกร  โฆษณา  ถ่ายแบบ  รายการทอล์คโชว์  ซึ่งไป่ฉีสามารถทำมันออกมาได้ดีมากจนได้รับคำชมจากดาราที่มาร่วมงานด้วย

        “นายไปอาบก่อนเถอะ  ฉันขอเช็กตารางพรุ่งนี้ก่อน  ว๊าย”เมิ่งชิงชิงยังพูดไม่ทันจบ  เธอก็ถูกไป่ฉีช้อนตัวมาอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิง  ก่อนจะพาเธอเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน

        “คุณคะ  ทำไมตอนเราคบกันไม่เห็นทำแบบนี้กับฉันบ้างเลย” ไป่เหลียนฮวาถาม ขณะที่แอบดูไป่ฉีอุ้มว่าที่ลูกสะใภ้เข้าห้องน้ำไป

        “ที่รัก  ผมไม่ได้หน้าหนาเหมือนไอ้ลูกชายนะ  ฮึ่ย  นิสัยนี้มันไปได้มาจากใครกัน” ไป่ชิงหยุนกล่าว  ขณะที่ไป่เหลียนฮวาหรี่ตามองมาที่เขาเป็นเชิงว่า 'ได้มาจากคุณนั่นแหละ'

        “ไม่ต้องมาโทษลูกเลย  ตอนฉันอาบน้ำคุณก็ชอบมาแอบดูประจำ  พอฉันรู้ตัวก็แกล้งผิวปากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินจากไป  ลูกได้จากใครคงไม่ต้องถามละมั้ง” ไป่เหลี่ยนฮวากล่าว

        “งั้นคืนนี้ผมขอหน้าหนาสัก 2-3 ยกนะที่รัก” ไป่ชิงหยุนกล่าว

        “คนบ้า  ขืนเสียงดังเดี๋ยวเด็ก ๆ ก็นอนไม่หลับกันพอดี  นี่พวกเขาเหนื่อยกันมากเลยนะ” ไป่เหลียนฮวากล่าว

        “ชิ ผมยอมถอยไปก่อนก็ได้” ไป่ชิงหยุนกล่าว  ก่อนที่ทั้ง 2 สามีภรรยาจะเข้านอนไป

        หลังจากอาบน้ำเสร็จ  ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงก็มาคุยกันเรื่องตารางงานวันพรุ่งนี้อีกครั้ง  ซึ่งไป่ฉีได้เตรียมชาสมุนไพรสำหรับฟื้นฟูร่างกายให้เมิ่งชิงชิงกับตัวเองได้ดื่ม

        เมื่อตารางงานได้รับการตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด  ทั้ง 2 จึงเข้านอนไปด้วยความเหนื่อยล้า

____________________________

ศูนย์ฝึกอบรม LSAป้าจาง : ไป่ฉี ชิงชิง มานี่ก่อนไป่ฉี : มีอะไรเหรอครับ ป้าจางชิงชิง : หรือว่าจะเรื่องคนแซ่หวังอีกแล้วคะป้าจาง : ใช่ ไม่รู้ทำไมที่ศูนย์นี้ถึงมีคนแซ่หวังเยอะจริง ๆไป่ฉี : คราวนี้อะไรอีกละครับป้าจาง : ไป่ฉีเธอต้องระวังไว้เลยนะ มีผู้หญิงแซ่หวังคนนึงยังโสดอยู่ แต่ชื่อก็บอกอยู่ว่าเธอน่ะต้องการงาบผู้ชายลงท้องแน่ ๆชิงชิง : ป้าจางรู้ได้ยังไงคะป้าจาง : ก็แม่นั่นชื่อ หวังเสียซิง น่ะสิไป่ฉี : ...........ชิงชิง : ..........

ป้าจาง : ทำไมเงียบกันล่ะทั้ง 2 คน ?
ฝากเพจนิยายด้วยนะครับ