The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก  https://wallpapersafari.com

“ เหวอ..... ” มาวินร้องได้แค่คำเดียว ก่อนจะ…..กระโจนหลบสุดกำลัง 

“ แคว้ก ” 

              

        กรงเล็บแหลมคมถากอก ทำให้เสื้อของมาวินฉีกขาดเป็นทางยาว แถมยังกระเด็นกระดอนไปหลายตลบ

             

       มาวินรีบยันกายลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่สองเท้าเหยียบพื้น เขาก็รู้สึกว่าโลกกำลังหมุน มีดาวระยิบระยับรายล้อมรอบตัว ปากก็พึมพำเบาๆ

“ โห.....ถึงกลับมึนจนเห็นดาวเลย ” 

“ กรร..... ” เสือดาวหันกลับมาคำราม มันแหกปากกว้าง เพื่อโชว์เขี้ยวยาวเป็นเชิงข่มขู่ ดูเหมือนมันจะเริ่มหงุดหงิด เพราะมาวินสามารถหลบการจู่โจมได้ถึงสองครั้งสองคราว 

“ ฮะๆ ใจเย็นน่าพี่เสือดาว ว่าแต่พี่ชายผมทอง นายมีอะไรจะแนะนำอีกมั้ย ” มาวินไถ่ถามโจจี้

“ เอ่อ..... ก็มีสิ่งที่อยากแนะนำนะ อย่างแรกเลย นายไม่เจ็บเหรอ ” โจจี้ตอบกลับ น้ำเสียงดูฉงนเล็กน้อย 

“ เจ็บเหรอ ไม่นะ ตอนนี้แค่รู้สึกมึนเท่านั้น หัวของชั้นน่าจะไปชนกับก้นเสือท่าทางมันจะเป็นตัวเมียนะ เพราะตูดแข็งเป็นบ้าเลย ” มาวินสะบัดศีรษะไปมา เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้เข้าที่ 

“ ถ้าอย่างงั้น นายลองก้มลงไปมองหน้าอกของตัวเอง แต่ขอเตือนไว้ก่อน…..อย่าตกใจ” โจจี้ตอบแปลกๆ ทำให้มาวินรู้สึกงงหนักกว่าเดิม

" มันจะให้เราดูหน้าอกของตัวเองทำไมนะ" 

       

        เมื่อมาวินทำตามคำแนะนำของโจจี้ หัวใจของเด็กหนุ่มก็แทบหยุดเต้น เพราะเกิดบาดแผลเป็นทางยาวที่ทรวงอก ส่วนเสื้อกังฟูก็ขาดกระจุยจนแทบใส่ไม่ได้แล้ว 

“ โห..... เสื้อตัวเก่งของชั้นขาดซะไม่มีชิ้นดีเลย ” มาวินโวยดังด้วยอาการหัวเสียท่าทางเขาจะชอบเสื้อตัวนี้เอามากๆ 

“ ไอ้บ้า แกจะมัวห่วงเสื้อไปทำไม ห่วงชีวิตตัวเองดีกว่า แผลนั่นสาหัสไม่ใช่น้อย นายยังไหวอยู่มั้ย ” โจจี้ตวาดด่า เพราะหมั่นไส้ความปัญญาอ่อนของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง 

“ ฮะๆ ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละน่า แต่อย่างที่นายว่า แผลนี้น่าจะหนักพอตัว และตอนนี้ชั้นก็เริ่มจะเจ็บแล้ว ” มาวินหัวเราะแห้งๆ แต่ไม่ทันได้พูดต่อ เสือร้ายก็ขู่คำรามอีกครั้ง 

“ โฮก....... ” 

           

      สิ้นเสียงร้อง เสือดาวร่างเพรียวก็กระโจนเข้าใส่อีกคำรบ มาวินพุ่งหลบได้อีกครั้ง แต่เพราะอาการเหนื่อยล้าและแผลฉกรรจ์ที่ได้รับเลยทำให้ความเร็วตกลงจนกรงเล็บคมพุ่งถากหัวไหล่ขวา

“ ปึก ”

           

       มาวินกลิ้งตัวบนพื้นหญ้า ก่อนจะลุกขึ้นมาเอามือกุมหัวไหล่ ของเหลวสีแดงสดหลั่งไหลออกจากบาดแผล แขนข้างนั้นถึงกับชาดิก

          

       มาวินเงยหน้าขึ้นมองเสือร้าย เด็กหนุ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริง เพราะหนวดของสัตว์ป่าเหมือนจะกระตุกขึ้นลงนิดๆจนดูคล้ายคนแสยะยิ้ม

“ แฮะๆ เสือยิ้มได้วุ้ย ประหลาดชะมัด แต่ที่แย่สุด น่าจะเป็นแขนขวาของเรา มันขยับไม่ได้เลย ” มาวินกล่าวช้าๆ น้ำเสียงดูเอื่อยเฉื่อยไม่ต่างจากคนที่หมดอาลัยตายอยาก

 
“ โฮก....... ” เสือร้ายคำรามดังพร้อมย่อตัวลงต่ำ ท่าทางเหมือนจะกระโจนเข้าใส่อีกครั้ง 

“ ฮะๆ ในที่สุดเราก็ต้องมาจบตรงนี้ แย่จัง ยังไม่ได้บอกลาใครเลย ” ดวงตาของมาวินเริ่มปรือลอย กำลังใจเริ่มหดหายและในเสี้ยววินาทีนั้นเอง  เด็กหนุ่มก็พลันได้ยินเสียงห้าวที่แสนคุ้นหู

“ จะยอมตายเพียงเท่านี้เหรอ ไม่อยากกลับไปหาจันรึไง นายวิน ” 

            

       มาวินจดจำได้ทันที นี่คือเสียงของจัน เพื่อนสาวคนสนิทในโลกเก่า ความรู้สึกต่อมาที่บังเกิดในจิตใจก็คือ….. 

“ ชั้นต้องรอดกลับไปหาจันให้ได้ ” 

             

       มาวินไม่รู้เลย พละกำลังที่หลั่งไหลไปทั่วร่างกายมาจากไหน เด็กหนุ่มกลับมาว่องไวดังเดิมจนพลิกหลบกรงเล็บคมได้อย่างง่ายดาย แถมยังต่อยสวนเข้าไปหนึ่งหมัดด้วยแขนขวาที่บาดเจ็บกำปั้นพุ่งปะทะใบหน้ายาวของเสือดาวแบบเต็มๆจนก่อให้เกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ   

“ เปรี้ยง ” 

“ โฮก...... ” เสือร้ายผงะถอยหลังไปหลายก้าว พร้อมคำรามดังด้วยความเจ็บปวด มันไม่คิดไม่ฝันเลยว่ามนุษย์ตัวเล็กบางที่อยู่ตรงหน้า จะมีปัญญาตอบโต้

“ เป็นไงเล่า ไอ้เสือบ้า กินหมัดของชั้นเข้าไปเต็มๆ สะใจมั้ย ” มาวินโห่ร้องท้าทาย แต่ภายในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัสที่กำปั้นขวา

“ อู้ย..... อย่างกับต่อยกำแพงปูนเลย หน้าของมันแข็งชะมัด ” 

             

        เสือดาวสะบัดศีรษะไปมาเบาๆ มันมองเด็กหนุ่ม เกิดรอยช้ำเป็นรูปหมัดตรงบริเวณคิ้วซ้ายนอกจากนั้นดูเหมือนว่าสัตว์ป่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ 

“ แฮะๆ เราต่อยโดนเต็มๆแต่มันกลับไม่เป็นอะไรเลย แถมยังแสยะยิ้มให้อีก จะทำยังไงดีนะ ” มาวินรู้สึกอึดอัด แต่ภายนอกยังแสร้งยิ้ม เขายื่นกำปั้นขวาไปข้างหน้า เป็นเชิงข่มขู่ทำนองว่า....ถ้าแหยมเข้ามา จะโดนหมัดเด็ดอีก 

           

        เสือดาวลังเลใจ มันไม่กล้าเข้ามาขย้ำ สัตว์ป่าได้แต่เยื้องย่างไปรอบๆ สายตาอันดุร้ายจับจ้องเด็กหนุ่ม ท่าทางระแวง

…………………..

             

        ภายในห้องทดลอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งสามชีวิตดูภาพบนจอมอนิเตอร์ด้วยท่าทีที่ต่างกัน  ศาสตราจารย์อ็อคซี่นั่งตัวเกร็งบนเก้าอี้และกัดเล็บระบายอารมณ์ ส่วนโจจี้ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ก็กำมือแน่น พร้อมกัดฟันกรอดใหญ่ มีเพียงเหมยลี่ที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนัง เธอเงียบขรึมและนิ่งเฉย สายตาคมดูไร้อารมณ์

“ เจ้าหนูนั่นตีโต้จนได้โอกาสแล้ว แต่ทำไมไม่บุกต่อล่ะ ” ศาสตราอ็อคซี่เริ่มโวยดัง กิริยาไม่ต่างจากแฟนบอลซึ่งกำลังเชียร์ทีมรักของตนเอง 

“ น้องชายหัวเขียวก็อยากลุยต่อ แต่ทำไม่ได้มากกว่าเนื่องจากหมัดเด็ดของหมอนั่นแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย และถ้าให้เดาผมคิดว่ามือข้างนั้นน่าจะใช้งานไม่ได้แล้ว ” โจจี้วิเคราะห์  เหมยลี่เลยหันมามองหนุ่มหล่อ ดวงตาเปล่งประกายชื่นชม

“ เอ....แต่เจ้าหนูหน้าลิงยังมีท่ากรงเล็บอะไรซักอย่างที่สามารถปล่อยได้หลายหมัดในทีเดียวกับกระบวนท่าชุดที่ใช้ล้มหมาป่าจ่าฝูงอยู่นี่นา ทำไมถึงไม่ใช้ล่ะ ” ศาสตราจารย์เฒ่ายังถกเถียง 

“ น้องชายหัวเขียวก็อยากใช้ แต่ใช้ไม่ได้ต่างหาก เพราะเท่าที่ดู กรงเล็บแมวป่าเป็นการปล่อยหมัดนับสิบในเวลาเดียวกันทว่าทุกหมัดไม่รุนแรงเท่าหมัดเด็ดที่ต่อยเมื่อครู่ ดังนั้นท่านี้จึงไม่อาจทำอะไรได้ ส่วนกระบวนท่าต่อเนื่องที่ชื่อว่า…..” โจจี้เริ่มแจกแจงอย่างละเอียดมันเป็นการวิเคราะห์ที่เเม่นยำ บ่งบอกถึงเซ้นส์การต่อสู้ที่เฉียบคม แต่ไม่ทันจบ เหมยลี่ก็สานต่อ 

“ มันมีชื่อว่า......เสือดาวไล่เหยื่อ เป็นกระบวนท่าที่ต้องคำนวณจังหวะก้าวและการยืนของเป้าหมาย ลองคิดดู ถ้าใช้กระบวนท่านี้กับเสือดาวซึ่งมีการเคลื่อนไหวที่ปราดเปรียว มันจะประสบผลสำเร็จมั้ย ” 

             
       ศาสตราจารย์อ็อคซี่หันกลับมามองเด็กสาวมาดขรึมเป็นเชิงสงสัย เพราะจู่ๆคนน่ากลัวอย่างเธอกลับอธิบายยืดยาว ส่วนโจจี้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆก็พยักหน้ารับคำเป็นเชิงเห็นด้วยทว่าภายในกลับนึกสงสัยว่าสิ่งที่เหมยลี่พูดเมื่อครู่ หมายถึงอะไรและใครคือ….จัน  หนุ่มผมทองยอมรับว่าให้ความสำคัญต่อเรื่องนี้มากกว่าความเป็นความตายของมาวินเสียด้วยซ้ำ

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter