มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่48 สิ่งที่เรียกว่าอำนาจ เช้าวันต่อมาเฉินหนานตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะก็ตื่นขึ้น ก๊อก ก๊อก เฉินหนานลุกไปเปิดประตูก็พบเหยาหลันถืออาหารเช้ามาเต็มมือ“นายนี่เจอตัวยากจริงๆเลยนะ”เฉินหนานยิ้มแห้งๆ“ช่วงนี้ฉันสอบนี่น่าเธอก็รู้นี่”เหยาหลันหัวเราะ“ฉันซื้ออาหารเช้ามาให้นายมากินกันเถอะ”เธอเดินเข้ามาในห้องแล้วก็จัดการอาหารใส่จาน“พรุ่งนี้นายว่างไหม”เหยาหลันถาม“พรุ่งนี้หลังสอบก็ไม่มีอะไรแล้วนะเธอมีอะไรงั้นหรือ”“พรุ่งนี้พี่ชายฉันมาน่ะเลยอยากแนะนำนายให้รู้จัก เขาทำธุรกิจที่เมืองนอกน่ะ”เมื่อได้ยินคำว่าธุรกิจเฉินหนานก็สนใจทันที“ทำเกี่ยวกับอะไรงั้นหรอ”เหยาหลันหัวเราะ“เสื้อผ้าน่ะเขาไปเปิดตลาดแบรนด์จีนที่เมืองนอก”เฉินหนานยินดีที่มีคนกล้านำเอาวัฒนธรรมจีนไปยังต่างประเทศ เขาเป็นพวกรักชาติคนหนึ่ง“ได้สิเธอแล้วเจอกันที่ไหนล่ะ”เธอคิด“งั้นไปที่บ้านฉันแล้วกัน”“ตกลง”เหยาหลันยิ้ม“ว่าแต่เธอมากินอาหารเช้าต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เลย”เหยาหลันยิ้ม“แน่นอนสินายไม่เข้าใจผู้หญิงหรอก”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ จากนั้นเหยาหลันไปส่งเขาที่โรงเรียน ก็เหมือนทุกครั้งสายตาอาฆาตมองมาที่เขาทุกคน เฉินหนานได้แต่ยิ้มแห้งๆแล้วเดินเข้าโรงเรียนไป อีกด้านที่ตอนนี้มีคนกำลังเดือดร้อนหนักโจวม่อหานตอนนี้ผมยุ่งเหยิง เขายังคงโทรศัพท์ไม่หยุดเพื่อหาสาเหตุกับเรื่องนี้ว่ามันเกิดจากอะไร ตลอดเวลาสิบปีเขาระวังมากไม่เคยมีเรื่องกับใครที่มีอำนาจมากกว่าเขาเลย ทุกครั้งเขาต้องมั่นใจว่าจะจัดการได้ถึงทำลงไปแต่ตอนนี้มันเกิดอะไรกันแน่ หากสาเหตุมาจากลูกชายของมันจริงล่ะก็เขาคงเอาเลือดหัวมันออก ทางด้านโจวอูเฉิงที่มีความเครียดมากๆจึงสั่งให้สาวๆมาบริการมันหลายคนในบ้านของมัน ทว่าหน้าของมันก็ซิดทันที“ไม่…ไม่นะฉันเป็นอะไรกัน”แม้ว่าหญิงพวกนั้นจะสวยมากแค่ไหนมีวิธีบริการสุดยอดยังไง อวัยวะเพศของมันไชก็ไม่ตื่นตัว“นี่ฉันเป็นอะไรไป”มันไล่ผู้หญิงพวกนั้นออกไปแล้วมันก็อาละวาดเสียงดังน้ำตามันไหลทันที“เกินอะไรขึ้นกับฉันทำไมเป็นแบบนี้”สมองของมันขาวโพลน มันรีบแต่งตัวออกไปหาหมอทันทีจากนั้นเสียงโทรศัพท์ของโจวม่อหานก็ดังขึ้น“ว่าไงได้เรื่องไหม”“บอสครับแย่แล้วครับ”“รีบพูดมา”!!!ความกังวลของมันเพิ่มขึ้นทันที“ตระกูลฟู่เป็นคนสังการครับ”อาการของโจวม่อหานทรุดหนักทันที ดวงตามันแดงด้วยความโกรธ“เป็นไปได้ยังไงฉันไปทำอะไรให้พวกเขา”“ไม่ใช่บอสครับแต่เป็นนายน้อย”“อะไรนะ”!!!“เมื่อคืนนี้นายน้อยเอาคนไปทำร้ายหลายชายของประธานฟู่เทียนครับบอส และเขาโกรธมากๆครับถึงกับประกาศคำสั่งมาถึงสอบรอบ จากร้องประธานไป๊และประธานฟู่”เมื่อได้ยินความโกรธของโจวม่อหานก็พุ่งขึ้นสูงทันที“ไอ้ลูกโง่แก…แกกล้าทำลายฉันได้ยังไง”!!!!มันเดือดมากและตรงไปที่บ้านลูกชายทันที ทว่ามันออกไปแล้ว“ไอ้เวรไปไหนแล้ว”มันรีบโทรไปหาตระกูลฟู่ทันที”ทว่าคนรับสาบเป็นเลขาของไป๊หยุดซวง“สวัสดีครับคุณคิมผมโจว”เมื่อพูดถึงตรงนี้สายถูกตัดไปทันที“เวรเอ้ย”!!!!“ต้องไปหาเด็กคนนั้น”มันสังการไปให้หาที่อยู่ของเฉินหนานทันที เฉินหนานทำข้อสอบอย่างสบายอารมณ์ เขามีสอบวิชาคณิตศาสตร์ในตอนเช้า เขาอ่านและทำความเข้าใจอย่างรวดเร็ว วิชาที่มีคำตอบตายตัวแบบนี้เฉินหนานทำได้สบายๆ เขามั่นใจว่าจะสามารถทำถูกถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ หลังจากทำข้อสอบช่วงเช้าเรียบร้อยเฉินหนานก็ออกไปพัก จากนั้นเจ้าอ้วนและฉางเย่ก็เดินมาหาเขา เจ้าอ้วนมีสีหน้ามืดมนเล็กน้อย เฉินหนานเห็นก็รู้สึกขบขัน“เป็นไงทำได้ไหมข้อสอบน่ะ”“สบายมากหลังจากที่นายติวให้วันนั้นฉันก็เข้าใจอะไรง่ายขึ้น”ฉางเย่ตอบอย่างมั่นใจ“ฉันไม่แน่ใจลูกพี่เลขมันยากไป”เฉินหนานหัวเราะ“นายอ่านหนังสือไหมล่ะ”เฉินหนานยิ้ม“อ่านนะลูกพี่แต่ก็ไม่มากหรอก”ฉางเย่รีบซ้ำเติม“นั่นปะไรฉันบอกแล้วว่าให้นายอ่านหลายๆรอบไงแต่นายมั่วแต่ตามจีบสาวๆ”เจ้าอ้วนเถียงไม่ออก“เอาน่านายทำได้แน่นอนหลังจากที่ฉันติวให้ มันไม่ต่างจากข้อสอบวันนี้เท่าไรนี่จริงไหม”จินเปาพยักหน้ารั่วๆ“ต่อไปเป็นวิชาสังคมศาสตร์ให้ฉันติวให้ไหม”ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วตอบอย่างไม่ต้องคิด“แน่นอนสิ”เฉินหนานหัวเราะ เมิ่งชิงอู๋มองมาจากห้องทำงานเธอที่หน้าต่างเธอเห็นเฉินหนานติวหนังสือให้กับเพื่อนของเขา“เขาเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรนะ”เธอลำพึงกับตนเอง ในใจของเมิ่งชิงอู๋เฉินหนานคือคนที่เธอไม่อาจลืมได้นั้นเพราะว่าเขาช่วยชีวิตเธอเอาไว้มันติดอยู่ในใจตั้งแต่ที่เธอเห็นเขานอนเลือดอาบ ในวันนั้นเธอกรีดร้องจนแทบเป็นบ้า ภาพที่เธอเห็นนั้นเฉินหนานพุ่งเข้ามาผลักเธอกับฉางเย่ออกไปจากนั้นเมื่อเธอหันกลับมาก็เห็นชายหนุ่มนอนหลับตาเลือดท้วมตัวเธอไม่อาจลืมได้แม้แต่วันเดียว เธอร้องไห้ขอโทษอันอันซ้ำไปซ้ำมาจนเธอหยุดสอนไปสองเดือนเพื่อปรับสภาพจิตใจ“เห้อ…เป็นเพราะฉันแท้ๆ”น้ำตาเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่โจวม่อหานกำลังขับรถอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์อย่างรับร้อนเมื่อเห็นหมายเลขก็รีร้อนรับสายมันเป็นลูกน้องของมัน“ได้เรื่องไหม”“บอสครับแย่กว่าเดิม”“หมายความว่าไง”“เด็กคนนั้นชื่อเฉินหนาน เขามีความสัมพันธ์กันตระกูลเหยาและตระกูลฟู่ แถมยังมีตระกูลเหลียนเจ้าแม่มาเก๊า ยังไม่นับตระกูลหมิงตระกูลเตียว หน้ามันถอดสีทันที“อะไรนะนี่มัน”!!!เดิมทีโจวม่อหานจะเอาเงินฟาดหัวเฉินหนานแล้วให้ยกโทษให้ลูกชายมัน แต่ดูเหมือนเรื่องจะไม่ง่ายแบบนั้น“ไอ้ลูกโง่มันกล้าไปหาเรื่องบุคคลระดับนี้เนี่ยนะเพราะผู้หญิงโง่ๆคนเดียวแท้ๆ”ทว่าสิ่งที่ได้ยินต่อจากนั้นทำให้มันต้องถึงกับจิตใจว่างเปล่า“ยังไม่หมดนะครับดูเหมือนตระกูลหม่าก็มีความสัมพันธ์อันดีกับเขาเช่นกัน”ต้องรู้ว่าตระกูลหม่ายิ่งใหญ่เพียงใดเส้นสายทุกอย่างในรัฐบาลอยู่ในกำมือเขาทั้งสิ้น หากคิดไปมีเรื่องกับตระกูลหม่าล่ะก็ หึๆได้หายไปทั้งตระกูลในพริบตา“อะไรนะไอ้เด็กบ้านี่มันเป็นใครกันแน่หกขั้วอำนาจของจีนสนับสนุนมันเนี่ยนะนี่มันจะเกินไปหน่อยไหม”“บอสครับเกรงว่าเราตกอยู่ในอันตรายนะครับ”เป็นเวลานานที่โจวม่อหานไม่ได้ตอบออกมา“บอสครับ”“เดี๋ยวฉันไปคุยกับคุณไป๊เองนายสืบต่อไป”“ได้ครับ” เวลาเดียวกันที่โรงพยาบาลโจวอูเฉิงก็กำลังนั่งฟังหมออย่างใจว่างเปล่า มันถึงกับไร้หนทางและเสียเป้าหมายในชีวิตไป มันจะอยู่ได้อย่างไรหากไม่มีอะไรกับผู้หญิง“อาการของคุณหนักมากครับผมไม่รู้ว่าคุณไปเจออะไรมาแต่เส้นประสาทของคุณมันตีบตันทุกเส้นที่เกี่ยวกับอวัยวะเพศชาย”หน้ามันขาวซีด“แล้วรักษาได้ไหม”หมอส่ายหน้า“ไม่มีทางครับ”จิตใจมันหล่นวูบ แต่เหมือนหมอคิดอะไรได้“ลองไปหาหมอเทวะดูครับ”“หมอเทวะ มันคืออะไร”หมอหนุ่มคิดสักพักแล้วตอบ“ท่านเป็นปรมาจารย์เพศแผนจีนเขามีลูกศิษย์สามคน ที่แปลกก็คือการจะเจอท่านนั้นยากมาก ท่านเดินทางตลอดเวลา”“ท่านชื่อว่าอะไร”หมอหนุ่มคิดสักพัก“หลินหยุนปรมาจารย์หลิน อย่างไรก็ตามคุณติดต่อเขาไม่ได้แน่ๆ”“แล้วผมควรทำไง”อูเฉิงร้อนใจมากรีบถามทันที“คุณต้องติดต่อผ่านทางศิษย์เขา”ตอนนี้โจวอูเฉิงเริ่มมีความหวังขึ้นมา“คุณรู้จักพวกเขาไหม”“ผมรู้จักคนเดียวเขาชื่อ ชางเกาเจิ้ง อายุเขาน่าจะห้าสิบปีได้ เป็นศิษย์พี่คนโต ว่ากันว่าอีกสองคนเป็นผู้หญิงนะผมไม่มั่นใจ”แท้จริงแล้วชางเกาเจิ้งหาตัวยากพอๆกับอาจารย์ของเขานั่นแหละส่วนคนที่สองคือเจ้าของโรงพยาบาลนี้เธอคือโอหยางเหยียน ส่วนศิษย์คนเล็กไม่มีใครรู้ว่าเธอคือใคร“ผมขอเบอร์ติดต่อได้ไหม”หลังจากได้เบอร์มาแล้วโจวอูเฉิงก็กลับไป หลังจากเฉินหนานสอบเสร็จตอนบ่ายสามเขาเดินออกมาแล้วเรียกแท็กซี่ไปที่ห้างฟูลมูน(เปลี่ยนชื่อนิดหน่อยนะครับจากฟูมูลเป็นฟูลมูน)จากนั้นเขาก็โทรหาริน“เธออยู่ห้างไหม”รินยิ้มทันที“แน่นอนสินายจะมากินข้าวบ้านฉันวันนี้ให้ฉันไปรับไหม”เฉินหนานหัวเราะ“ฉันอยู่ห้างเธอแล้วตอนนี้เธอว่างไหม”รินตาเป็นประกาย“ว่างสิ”เธอตอบทั้งที่เอกสารเต็มโต๊ะเธอ“แน่ใจนะ”“แน่นอนนายอยู่ไหนเดี๋ยวฉันลงไป”“ฉันรอที่อยู่ตรงร้านคอมพิวเตอร์แล้วแล้วกัน”“ได้”เฉินหนานเลือกดูคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่มีคุณภาพหลายแบบ เขาตั้งใจดูแบบที่มันดีที่สุด ไม่นานฟูรินก็มาถึง เห็นเฉินหนานเลือกคอมพิวเตอร์ก็แปลกใจ พนักงานที่เห็นรินก็ตกประหม่าทันที“นายมีคอมพิวเตอร์แล้วไม่ใช่หรือไง”“ฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดชิงถานน่ะ”รินท้าวเอวทันที“นายนี่มันใจดำจริงๆไม่บอกฉันสักคำเลยนะ”เฉินหนานทำตาปริบๆ“แบบว่าฉันกับน้องสาวไม่ได้จัดงานวันเกิดนี่นาแค่ซื้อของขวัญให้กันแล้วกินข้าวกันสามคนเท่านั้น”ฟู่รินไม่ยอม“ถึงอย่างนั้นนายก็ต้องบอกฉัน”เฉินหนานยอมแพ้“ก็ได้ๆฉันผิดเองวันเกิดน้องฉันวันศุกร์นี้เชิญเธอด้วยแล้วกัน”เธอยิ้มสดใสขึ้นมาทันที จากนั้นรินเรียกพนักงานออกมา“จัด iPad รุ่นที่ดีที่สุดมาให้ฉันหนึ่งเครื่อง”“ได้ครับคุณริน”เฉินหนานเองก็สั่งเหมือนกัน“งั้นขอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของแอปเปิลรุ่นที่ดีที่สุดมาหนึ่งเรื่องนะ”“ได้ครับคุณเฉิน”เฉินหนานแปลกใจที่พนักงานรู้จักเขา รินหัวเราะ“นายจะตกใจทำไมกันในห้างนี้รู้จักนายกันหมดนั่นแหละ”“ฉันเป็นดารางั้นหรือ”รินหัวเราะ“ก็นายกับฉันเป็นแฟนกันนี่ลูกน้องฉันก็ต้องหูตาไวสิ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ“ให้ตายเธอพูดอะไรเนี่ยฉันยังเรียนไม่จบนะ”รินหัวเราะแล้วกอดแขนเขา“ช่างฉันเถอะน่าไปบ้านฉันกันดีกว่า”หลังจากซื้อของเสร็จแล้วรินก็พาเฉินหนานกลับไป เมื่อมาถึงบ้านของรินเธอยิ้มแย้มแม้บ้านออกมารับและนำของที่ทั้งสองซื้อมาไปเก็บไว้ วันนี้หยุนซวงถึงกับทำอาหารเอง ฟู่เทียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก“หลายชายมาแล้วหรือ”“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้าล่ะครับ”“เขาอยู่ในครัวทำกับข้าวน่ะ”เฉินหนานยิ้ม“ลำบากคุณป้าแล้ว”ไม่นานฟู่หลงก็เดินลงมา“นายมาได้สักทีนะ”เขาหัวเราะลั่น“นี่นายดำขึ้นหรือเปล่าอาหลง”เฉินหนานยิ้มๆ“แน่นอนสิฉันกำลังคุมงานก่อสร้างบริษัทให้นายอยู่นี่จะให้ฉันไม่ดำได้ไง”เฉินหนานหัวเราะ“เดี๋ยวเสาร์นี้ฉันจะไปดูที่นั่นเสียหน่อยว่าเป็นไปบ้างนายเก็บหินนั่นแล้วใช่ไหม”“แน่นอนมันอยู่ในโกดัง”“ดีขอบใจนายมาก”“เห้ย…เราเพื่อนกันขอบใจทำไมเล่า”ทั้งสองหัวเราะ ไม่นานอาหารก็ถูกยกมาเมื่อฟู่หลงเห็นรินออกมาจากห้องครัวก็ขนลุกทันที“พี่เข้าไปทำอะไรในครัวเนี่ย”รินขมวดคิ้ว“ฉันก็ช่วยแม่ทำกับข้าวไงมีปัญหาอะไร”อาหลงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้“พ่อครับทำไมเราไม่สั่งอาหารมาแทนล่ะครับ”ฟู่เทียนหัวเราะลั่น“นายอยากตายหรือไงอาหลง แล้วก็คุณพ่อคะจะขำเกินไปแล้วนะคะ”เฉินหนานยิ้มออกมา“แม่ให้รินแค่ช่วยหยิบของเท่านั้นไม่ต้องกลัวไปเลยอาหลง”“คุณแม่คะ”ทุกคนหัวเราะ หลังจากที่ทุกคนก็เริ่มทานข้าวเฉินหนานก็ถามออกมา“คุณปู่คุณย่าท่านไม่อยู่ที่นี่ด้วยหรือครับ”ฟู่เทียนยิ้ม“พ่อแม่ฉันอยู่ที่เกาะจินเหมินนะเช่นเดียวกับพ่อแม่ของหยุนน้อยด้วย”“งั้นพวกท่านไม่ใช่คนที่นี้งั้นหรือครับ”เฉินหนานอยากรู้“พวกท่านไม่มีห่วงแล้วจึงไปใช้ชีวิตเรียบงายกันที่นั่นเท่านั้นส่วนพอแม่หยุนน้อยเป็นคนที่นั่นอยู่แล้วน่ะ”เฉินหนานเขาใจมาทันทีมิน่าคุณป้าถึงมีเพื่อนที่นั่น“แล้วที่นั่นตระกูลไหนใหญ่สุดบ้างครับ”ไปหยุดซวงยิ้ม“ตระกูลเหรา”(อ่านว่า เห-รา นะครับ)เฉินหนานพยักหน้า แล้วตักอาหารทาน“เป็นไงอาหารที่ป้าทำอร่อยไหม”เฉินหนานยิ้ม“สุดยอดครับ”จากนั้นแม่บ้านก็เดินเขามายืนทำหน้าวิตกกังวลอยู่หน้าห้องอาหาร ไป๊หยุนซวงขมวดคิ้วถามขึ้น“มีอะไร”“ท่านคะคุณโจ…”ไม่ท่านพูดจบ“พอไปบอกเขาว่าให้กลับไปวันนี่ฉันมีแขกเห็นไหม”“ทราบแล้วคะ”จากนั้นแม่บ้านก็เดินไปบอกโจวม่อหาน“คุณกลับไปเสียเถอะคุณท่านมีแขก”“ไม่ฉันจะรออยู่ที่นี่จนกว่าจะได้พบท่านประธาน”มันคุกเข่าลงหน้าคฤหาสน์ของตระกูลฟู…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่48 สิ่งที่เรียกว่าอำนาจ

คล้ายกับเรื่องมหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร ที่คุณอ่าน

มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่48 สิ่งที่เรียกว่าอำนาจ

คล้ายกับเรื่องมหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้