สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบสอง Darkest Dungeon 8

สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งของเรื่องแนวซอมบี้มันคือการทำให้คนเราเผชิญหน้ากับความตาย

ไม่ว่าคนที่เรารักจะเคยเป็นใครมาก่อนหากพวกเขาตายแล้วก็จะเป็นซากที่เน่าเปื่อยไม่รู้ว่าเราคือคนที่รักเขามาก่อนและจะมากัดกินเราอย่างไร้ชีวิตเท่านั้น

นั่นคือความน่ากลัวของซอมบี้และเนโครแมนเชอร์

เราเป็นนักเล่นเกมส์อาจจะไม่ได้คิดอะไร

แต่สำหรับชาวบ้านที่ต้องเจอซากศพของคนที่รักคืนชีพขึ้นมาเพื่อจะบีบคอและกัดกินเลือดของเรา

มันทำให้เท่ากับว่าเราต้องทำใจกับการตายต่อคนรักของเขาซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

นี่เป็นสาเหตุอีกประการหนึ่งที่บางทีพวกโจรบางคนยอมส่งข่าวให้กับทางโบสถ์หรือทางขุนนางในการเผยแพร่ข่าวสารว่ามีพ่อมดเนโครแมนเชอร์หรือผู้นับใช้ปีศาจอยู่ที่ไหน

เพราะพวกเขาถือว่าการโดนแขวนคอในฐานะโจรหรือเนรเทศไปเกาะร้างต่างๆก็ยังดีกว่าการปล่อยให้เนโครแมนเชอร์ออกอาละวาด

ทางโบสถ์ก็มักจะติดนิสัยเอานักโทษมาร่วมสงครามศักดิ์สิทธิ์เพื่อแลกกับการอภัยโทษให้

นับเป็นเส้นทางหนึ่งที่พวกนักโทษอาจจะกลับเข้าสู่สังคมปรกติได้

แม้กระทั่งพวกโจรบางครั้งเจอเนโครแมนเชอร์ยังถ่มน้ำลายทิ้งกับพื้นเพื่อเป็นการถือโชคลางว่าพูดชื่อเนโครแมนเชอร์จะโชคร้าย เลยต้องถ่มน้ำลายออกมา

เป็นการอธิบายอีกทางหนึ่งได้ว่าทำไมฉากต่อสู้กับมอนสเตอร์ในป่าเราเจอมอนสเตอร์สลับกับโจรได้เพราะมอนสเตอร์กับโจรอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข

ส่วนในป่าที่มีเนโครแมนเชอร์จะเจอแต่โครงกระดูกหรือซอมบี้ชนิดต่างๆเท่านั้น

ว่ามนุษย์ปรกติไม่สามารถร่วมมือกับเนโครแมนเชอร์ได้

“โอ้ เบียทริซ  โอ้ เบียทริซ เธอช่างงดงามราวกับดอกแดฟโฟดิล...”

ภาพของเนโครแมนเชอร์ที่สภาพร่างกายทรุดโทรมแทบไม่มีส่วนไหนเป็นส่วนที่ดูสะอาดสายตาของเขาก็มีไฟปีศาจสีเขียวเรืองแสงออกมา

ผมทำสัญญาณไม่ให้พวกลูกน้องและพี่กล้ามส่งเสียงและส่งสัญญาณให้ฮอบบิทโจรทำตามแผน

“ข้าได้พบเธอในฤดูใบไม้ผลิ---“

ฮอบบิทรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วด้วยอุปกรณ์ที่ผมสวมใส่ให้กับเขา

เนโครแมนเชอร์ยังคร่ำครวญอยู่หน้าโลงศพของคนรักของเขา

ทั้งร่างกายของเขาไม่มีส่วนที่ดีเลยเว้นแต่...มือของเขาที่กุมไม้เท้าที่ได้รับการดูแลอย่างดี

แสดงความหมายว่าเขาไม่สนใจอะไรนอกจากผู้หญิงในโลงศพกับความสามารถเนโครแมนเชอร์ของเขาที่หวังจะคืนชีพหญิงคนรักของตนเท่านั้น

“หลงรักเธอยามฤดูร้อน โอ้ เบียทริซ---“

เสียนงคร่ำครวญบทกลอนโหยหวน

“โอ้ ชีวิตของเธอร่วงโรยในฤดูใบไม้ร่วง---”

เสียงเพลงดังและรุนแรงมากยิ่งขึ้น

“หลับนิทราในยามเหมันต์----“

กึง กึง กึง

ราวกับพึ่งรู้ตัวว่ามีคนมาคอยอยู่ในดันเจี้ยน

ตาสีเขียวถึงพึ่งจะมองมาทางท่านดยุกและกองทัพ

“โอ้ แขกที่มาเยือนของข้าขอโทษที่ทำให้เสียเวลาคอย เบียทริซของข้าคงตำหนิข้าได้แน่นอนว่าไม่ต้อนรับแขกให้ดี”

เนโครแมนเชอร์พยายามจัดข้าวของราวกับมองว่าพวกดยุกนั้นเป็นเพียงแค่แขกที่มาเยือนในเวลาที่ตนเองคุยกับภริยาเท่านั้น

นี่คือเนโครแมนเชอร์

ผู้ที่ไม่อาจจะตัดใจได้ว่าคนที่เรารักต้องตายในสักวัน