ทะลุมิติสู่ต้าฉิน พร้อมระบบเทพสงครามไร้พ่าย

        เส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอยังคงเต้นเบา ๆ โจวอวี้ยังคงมีชีวิตอยู่ ดาบน่าจะไม่ได้ทำลายอวัยวะภายใน ถึงแม้จะไม่ตาย แล้วจะทำอย่างไรต่อไปได้?

        ยุคสมัยนี้ไม่มีการปฐมพยาบาลเหมือนในโลกอนาคต บาดแผลเช่นนี้หากจัดการไม่ดีก็เพียงพอที่จะทำให้ถึงแก่ชีวิตได้

        "ข้าจะทำอย่างไรได้อีก?"

        ไป๋จงเริ่มร้อนใจ จากนั้นก็นึกถึงยาสมานแผลจินชวงในพื้นที่มิติของระบบ ซึ่งน่าจะช่วยได้ จึงรีบกล่าวว่า "อวี้เอ๋อร์ยังไม่ตาย พวกท่านออกไปก่อน หลานเอ๋อร์เจ้าก็ออกไปด้วย ข้าเคยอยู่ในกองทัพ เคยเรียนรู้วิธีช่วยคนจากทหารแพทย์ คนที่บาดเจ็บหนักกว่าอวี้เอ๋อร์ข้ายังช่วยให้รอดชีวิตมาได้ ท่านลุง ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่?"

        โจวสือเป็นคนไม่มีความคิดเห็นเป็นของตนเองนัก เมื่อเห็นว่าบุตรสาวเป็นเช่นนี้ จึงคิดว่าให้เขาได้ลองดูเถิด จึงกล่าวว่า "ข้าเชื่อเจ้า คนอื่น ๆ ออกไปก่อนเถิด"

        ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจยิ่งนัก ที่ตอนแรกไม่ควรตอบตกลงโหมวเล่อ จึงจำใจเชิญเหล่านักพรตปรุงยาให้ออกจากห้องไป

        เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ไป๋จงจึงปิดประตูให้สนิท เลิกเสื้อผ้าบนตัวของโจวอวี้ออก แล้วดึงดาบออกมา คมดาบทำให้เกิดบาดแผลซ้ำ เลือดจึงไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว

        ไป๋จงนำยาสมานแผลจินชวงออกมา โดยไม่สนใจปริมาณและเทลงไปโดยตรง ในตอนแรกผงยาถูกเลือดชะล้างออกไป แต่ไม่นานก็เริ่มเห็นผล เลือดค่อย ๆ หยุดไหล บาดแผลถูกยาสมานแผลจินชวงเชื่อมประสานและกำลังปิดตัวลง

        ยาที่ระบบให้มา ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ

        ไป๋จงตรวจลมหายใจของโจวอวี้อีกครั้ง กลับพบว่าอ่อนแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก เขาใจคอไม่ดีพลางคิดว่า "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?"

        บาดแผลหยุดเลือดแล้ว และไม่ได้ทำลายอวัยวะภายใน ก็น่าจะไม่เป็นอะไรสิ

        "หรือว่าจะโดนลำไส้เล็ก?"

        ไป๋จงร้อนใจทันที ดาบเล่มนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่สะอาด หากช่องท้องติดเชื้อ ที่นี่ไม่มียาปฏิชีวนะและไม่มีวิธีผ่าตัด ต่อให้หยุดเลือดได้ โจวอวี้ก็คงไม่รอดชีวิต

        "เปิดแผงความสำเร็จ"

        ในขณะที่ร้อนใจ ไป๋จงก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เพิ่งได้รับแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ เมื่อเปิดดูจึงพบว่าความสำเร็จบางส่วนสว่างขึ้นแล้ว

        เขาฝากความหวังไว้กับรางวัลเหล่านั้น โดยคาดหวังว่าจะมีสิ่งของที่ช่วยคนได้ จึงนึกในใจว่า "รับรางวัล!"

        [ได้รับแผนที่โลกหนึ่งฉบับ]

        [ได้รับเคล็ดวิชาฝึกตน เคล็ดวิชาอายุวัฒนะ]

        [ได้รับเสริมแกร่งสิ่งของหนึ่งครั้ง]

        [ได้รับเสริมแกร่งสิ่งของหนึ่งครั้ง]

        [ได้รับทักษะการยิงธนูบนหลังม้าขั้นเชี่ยวชาญ]

        [ได้รับคันธนูและหน้าไม้ พร้อมวิธีสร้างหนึ่งชุด]

        สิ้นเสียงของระบบ รางวัลทั้งหมดก็ถูกรับไว้เรียบร้อย

        ไป๋จงรู้สึกสิ้นหวัง รางวัลเหล่านี้ไม่มีสิ่งใดช่วยคนได้เลย เมื่อเห็นลมหายใจของโจวอวี้อ่อนลงเรื่อย ๆ โดยไม่มีหนทางแก้ไข ในขณะที่กำลังคิดว่าจะยอมแพ้ดีหรือไม่ เขาก็เหลือบไปเห็นกระบี่ฉินในมิติ

        เสริมแกร่งสิ่งของ สามารถเปลี่ยนคุณสมบัติวัสดุของกระบี่ได้ เช่นนั้นยาสมานแผลจินชวงจะทำได้หรือไม่?

        เมื่อคิดได้ดังนี้ ไป๋จงจึงมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง นึกในใจว่า "เสริมแกร่งสิ่งของ ใช้ทั้งสองครั้งกับยาสมานแผลจินชวง"

        [เสริมแกร่งสำเร็จ!]

        [ประสิทธิภาพของยาสมานแผลจินชวงเพิ่มขึ้น และสูตรยาที่ปรุงก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย]

        เสริมแกร่งได้จริง ๆ ด้วย หวังว่าจะได้ผล

        ไป๋จงไม่สนใจเสียงของระบบ เขาบรรจงเช็ดผงยาที่เทลงบนบาดแผลเมื่อครู่ออกอย่างระมัดระวัง เลือดจึงไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

        เขาเทยาสมานแผลจินชวงที่ผ่านการเสริมแกร่งลงไปอย่างระมัดระวัง ภาพที่น่าประหลาดก็ปรากฏขึ้น บาดแผลตกสะเก็ดและสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

        "ฤทธิ์ยาเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้เชียว!" ไป๋จงมองบาดแผลด้วยความประหลาดใจ

        หลังจากบาดแผลตกสะเก็ดและสมานตัว ลมหายใจของโจวอวี้ก็มั่นคงในที่สุด การหายใจของนางกลับมาราบรื่นด้วยระบบฟื้นฟูร่างกาย ใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มมีสีเลือดปรากฏขึ้นทีละน้อย

        ยาสมานแผลจินชวงที่ผ่านการเสริมแกร่ง ความสามารถในการรักษาช่างทรงพลังยิ่งนัก! แถมยังฆ่าเชื้อและลดการอักเสบได้ด้วย!

        ไป๋จงตรวจลมหายใจของโจวอวี้ และมั่นใจว่านางดีขึ้นแล้วจริง ๆ เนื่องจากเสียเลือดมาก โจวอวี้จึงยังคงอ่อนแรงอยู่บ้าง

        ขณะที่เขากำลังจะเรียกคนข้างนอกเข้ามา ก็เห็นเปลือกตาของโจวอวี้กระตุกเบา ๆ วินาทีที่ลืมตาขึ้น นางเห็นไป๋จงยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางร้อนรน

        โจวอวี้จำได้ว่าตนเองฆ่าตัวตาย เหตุใดไป๋จงยังอยู่ข้างกาย? ต้องเป็นเพราะนางใกล้จะตายแล้ว และไป๋จงเพิ่งกลับมาดูใจเป็นครั้งสุดท้ายแน่ ๆ นางจึงรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก และกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า "ขอ... ขอโทษเจ้าค่ะ!"

        นางรู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายจริง ๆ จึงกล่าวต่อว่า "ท่านพี่!"

        ท่านพี่ คือคำที่หญิงสาวใช้เรียกสามี

        ก่อนตาย ได้เรียกไป๋จงว่าท่านพี่สักครั้ง ก็นับว่าสมปรารถนาครั้งสุดท้ายแล้ว สิ้นคำพูด นางก็หมดสติไปอีกครั้ง

        "ยายเด็กโง่!" ไป๋จงลูบใบหน้าสวยของนางเบา ๆ เส้นประสาทที่ตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

        ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!

        เรื่องที่ที่ว่าการอำเภอ ข้าราชการเจ้าหน้าที่ที่มาจากเมืองเสียนหยางผู้นั้นจะจัดการเอง หลังจากนี้คงไม่มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาแล้ว

        เขาผลักประตูออกไป เหล่านักพรตปรุงยาและคนอื่น ๆ จากไปแล้ว โจวสือและไป๋หลานรีบเดินเข้ามาหา

        "อวี้เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?" โจวสือถามด้วยความกังวล

        "ไม่เป็นไรแล้ว!" เมื่อไป๋จงกล่าวเช่นนี้ พวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปดู พบว่าโจวอวี้ปลอดภัยดีจริง ๆ และการหายใจก็ราบรื่นขึ้นด้วยระบบฟื้นฟูร่างกาย

        "พี่ใหญ่ ท่านเก่งกาจจริง ๆ !" ไป๋หลานวิ่งกลับมา กอดพี่ชายของตนด้วยความดีใจ

        ไป๋จงและโจวอวี้เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ไป๋หลานและโจวอวี้ก็เติบโตมาด้วยกัน พวกนางรู้จักกันตั้งแต่เล็ก ความสัมพันธ์ดีมาก ในใจของไป๋หลานถือว่าโจวอวี้เป็นพี่สาว และเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ด้วย

        "ไป๋จง ขอบใจเจ้ามาก แล้วตอนอยู่ที่ว่าการอำเภอนั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" โจวสือถามทันทีที่เดินออกมาจากห้อง

        ไป๋จงกล่าวว่า "ข้ามีความดีความชอบในการรบในกองทัพค่อนข้างมาก แม้แต่ท่านอ๋องท่านก็ทรงทราบ ครั้งนี้ขุนนางชั้นสูงจากเมืองเสียนหยางมามอบรางวัลให้ข้า และช่วยข้าออกมาได้พอดี"

        "มากเพียงใด?" โจวสือถามต่อ

        "ได้รับแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ขั้นที่สิบ จั่วซู่จ่าง!" ไป๋จงกล่าว

        โจวสือตกตะลึง!

        บรรดาศักดิ์สูงสุดที่เขาเคยเห็น คือตำแหน่งต้าฟูของโหมวเล่อ จั่วซู่จ่างเก่งกาจเพียงใด เขาก็พูดไม่ออก ระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าถึงได้

        "ไป๋จง ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่ทำร้ายเจ้า อวี้เอ๋อร์มิใช่ไม่อยากแต่งให้เจ้า แต่เป็นเพราะข้า..." โจวสือยังพูดไม่จบ ก็ถอนหายใจยาว

        ครั้งนี้เกือบจะทำร้ายไป๋จง และทำให้บุตรสาวต้องก้าวเท้าเข้าสู่ประตูผี ในฐานะผู้ใหญ่ที่เห็นพี่น้องคู่นี้เติบโตมา ในใจของเขารู้สึกละอายยิ่งนัก

        "ท่านลุง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ?" ไป๋หลานถาม

        โจวสือสารภาพว่า "ฟ่านหยางปลูกหม่อน แต่ที่บ้านเขามีเพียงตัวคนเดียว เมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาขอให้ข้าช่วยนำใบหม่อนไปส่งให้เศรษฐีเลี้ยงไหมคนหนึ่ง ระหว่างทางขากลับเขาทำเงินหนึ่งพันเฉียนหาย จึงไปแจ้งความกับโหมวเล่อ สุดท้ายเงินกลับถูกพบในย่ามของข้า แต่ข้าไม่ได้เอาเงินของเขาไป"

        เขายังพูดไม่จบ ไป๋จงก็พอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

        โหมวเล่อและฟ่านหยางร่วมมือกันวางแผนหลอกโจวสือ เงินนั้นฟ่านหยางจงใจใส่ไว้ในย่ามของโจวสือ มิใช่ถูกขโมยมา กฎหมายฉินลงโทษการลักทรัพย์รุนแรงยิ่ง หากเกินหกร้อยหกสิบเฉียน จะต้องถูกตัดจมูก สักหน้า และต้องรับใช้แรงงาน

        โหมวเล่อหมายตาโจวอวี้ จึงจงใจทำเช่นนี้ แล้วใช้เล่ห์เหลี่ยมช่วยให้เรื่องนี้จบลงเป็นการส่วนตัว โจวสือจึงไม่ต้องรับโทษ

        โจวสืออาจจะไม่เห็นด้วยกับการตกลงส่วนตัว แต่โจวอวี้ทนไม่ได้ที่บิดาต้องรับโทษและไปรับใช้แรงงาน ซึ่งไม่รับประกันว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาหรือไม่ สุดท้ายจึงตกลงแต่งงานกับโหมวเล่อ

        ทว่า เมื่อโหมวเล่อทราบว่าไป๋จงจะสืบเรื่องนี้ จึงสั่งให้คนฆ่าฟ่านหยางแล้วป้ายสีให้ไป๋จง เพื่อยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

        นายด่านตำบลตัวเล็ก ๆ กลับอำมหิตได้เพียงนี้ ภายใต้กฎหมายฉินที่เข้มงวด กลับสามารถเสวยสุขได้ตั้งหลายปี

        ไป๋จงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเล่ห์เหลี่ยมของพวกเขา

        สาเหตุหลักยังคงเป็นเพราะความมืดมนภายในอำเภอเหมยเสี้ยนที่เน่าเฟะมานาน คนธรรมดาไม่กล้าร้องเรียน สุดท้ายจึงนำมาสู่เรื่องราวเช่นนี้