ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 39คนที่ไม่เคยส่งคำสั่ง อาจไม่เข้าใจว่าหมึกหนึ่งหยด หนักกว่าดาบหนึ่งเล่ม

กองบัญชาการกลาง

ห้องเล็กด้านหลัง

ไม่มีธง

ไม่มีทหารเฝ้า

มีแค่โต๊ะ

หมึก

เอกสารกองสูง

และแผนที่ที่ถูกแก้จนแทบมองไม่ออก

ชายชราวางตราดำลงตรงหน้า

พูดเรียบ ๆ

“นั่ง”

หลินรุ่ยนั่ง

ชายชราโยนเอกสารมากองหนึ่ง

“อ่าน”

—

เอกสารฉบับแรก

ขอเสริมกำลังแนวสอง
เหตุผล: ศัตรูเพิ่ม

ฉบับที่สอง

ขอเสริมกำลังแนวหก
เหตุผล: คนไม่พอ

ฉบับที่สาม

ขอถอนกำลังแนวสี่
เหตุผล: เสี่ยงแตก

ทุกฉบับ…

มีตัวหนังสือแดง

รออนุมัติ

หลินรุ่ยเปิดต่อ

ยิ่งอ่านยิ่งเงียบ

ทุกที่ขอคน

ทุกที่ขอของ

แต่ทรัพยากร—

มีไม่พอ

—

ชายชราถาม

“จะเริ่มตรงไหน”

หลินรุ่ยมอง

ถามกลับ

“คนเพิ่มได้ไหม”

ชายชราตอบ

“ไม่ได้”

“เสบียง?”

“จำกัด”

“เวลา?”

ชายชรามองนาฬิกาทราย

“คืนนี้”

เงียบ

—

หลินรุ่ยเริ่มขีด

ตัดแนวหนึ่ง

ลดเสบียงแนวหนึ่ง

ย้ายคน

สลับเส้นทาง

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

เขาหยุด

ส่งกลับ

ชายชรารับ

ดู

ไม่พูด

ก่อนถาม

“รู้ไหมว่าเจ้าเพิ่งทำอะไร”

หลินรุ่ยตอบ

“แก้แผน”

ชายชราส่ายหัว

“ไม่”

เขาวางเอกสาร

ชี้ลงไป

“เจ้าพึ่งเลือก…”

“…ว่าใครจะเสี่ยงมากขึ้น”

เงียบ

—

หลินรุ่ยอ่านอีกครั้ง

แนวสามถูกลดเสบียง

แนวสี่ถูกลดกำลัง

แปลว่า—

ถ้าโดนโจมตี

พวกนั้นจะหนักกว่าเดิม

เขานิ่ง

ชายชราพูดต่อ

“ตอนอยู่แนวหน้า”

“คนจะคิดว่าเบื้องหลังไม่เข้าใจ”

เขาหยิบพู่กันขึ้น

“…แต่พอขึ้นมานั่งตรงนี้”

เขาวางลง

“จะรู้ว่า บางครั้งไม่มีคำสั่งที่ถูก”

เงียบ

—

ตอนนั้นเอง

ทหารส่งสารวิ่งเข้ามา

คุกเข่า

“รายงาน!”

“แนวสามถูกโจมตี!”

ห้องเงียบ

ชายชราไม่ขยับ

ถาม

“ผล”

อีกฝ่ายตอบ

“รับไว้ได้”

ทุกคนนิ่ง

อีกข้อความตามมา

“แต่…”

“เสียคนหนึ่งร้อยเจ็ด”

เงียบ

ชายชราหันมามองหลินรุ่ย

ไม่พูด

แต่หลินรุ่ยเข้าใจทันที

แนวสาม

คือจุดที่เขาลดเสบียง

—

ไม่มีใครโทษ

ไม่มีใครด่า

แต่เงียบ

เงียบจนหนัก

หลินรุ่ยมองเอกสาร

นิ่ง

เขาไม่ได้ฆ่าใคร

แต่คำสั่งของเขา…

ทำให้บางคนเจอศึกในสภาพแย่กว่าเดิม

—

ผ่านไปพัก

ชายชราถาม

“เสียใจไหม”

หลินรุ่ยตอบช้า ๆ

“เสียใจ”

ชายชราพยักหน้า

“ดี”

หลินรุ่ยเงยหน้า

ชายชราพูดต่อ

“วันที่คนส่งคำสั่งแล้วไม่รู้สึกอะไร…”

เขามองออกไป

“…วันนั้นอย่าให้เขาถืออำนาจ”

เงียบ

—

ค่ำ

ก่อนออกจากห้อง

ชายชรายื่นเอกสารอีกฉบับ

หลินรุ่ยเปิด

มีเพียงประโยคเดียว

พรุ่งนี้
เจ้าออกแนวหน้า

หลินรุ่ยชะงัก

ชายชราถาม

“รู้ไหมทำไม”

หลินรุ่ยส่ายหน้า

ชายชรายิ้มบาง

“เพราะคนที่ส่งคนไปตาย…”

เขาหันกลับ

“…ควรเห็นหน้าคนพวกนั้นด้วย”

—

ระบบเด้งขึ้น

ได้รับคุณสมบัติใหม่

【น้ำหนักของคำสั่ง Lv.1】

ผล:

ก่อนออกคำสั่งขนาดใหญ่
สามารถจำลองผลกระทบบางส่วน

ผลข้างเคียง:

เพิ่มแรงกดดันทางจิต

—

หลินรุ่ยมองหน้าต่างเงียบ ๆ

นี่เป็นครั้งแรก

ที่เขารู้สึกว่า

บางที…

การถือดาบ

อาจง่ายกว่า

การถือพู่กัน

ตอนที่ 39 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 40 — คนที่อยู่แนวหน้า ไม่ได้อยากรู้แผนทั้งหมด แค่อยากรู้ว่ามีคนเห็นพวกเขาอยู่