ตอนที่ 3

หลังจากน้ำผึ้งจัดการเื่ต่าง ๆ ที่สนามบินเชียงใหม่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็ออกไปนั่งรอรถสองแถวที่ป้ายรอรถที่ประจำ ไม่กี่อึดใจรถสองแถวเ้าเก่าก็เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่หน้าป้ายรอรถ น้ำผึ้งจึงก้าวฉับ ๆ ขึ้นไปนั่งบนรถ เมื่อคนขับแน่ใจว่าผู้โดยสารขึ้นครบแล้วจึงออกตัวไปบนท้องถนน
“ฮ้า~ บ้านเรานี่ลมเย็นจังเลยเนอะพี่ อากาศดี๊ดี”
เ้าของน้ำเสียงใสแจ๋วหันหน้าไปรับลม ดวงตาเป็ประกายทอดมองทิวทัศน์ข้างทาง ในขณะที่ปากก็พูดคุยกับคนบ้านเดียวกันเจื้อยแจ้ว
“ใช่จ้ะ มองออกไปก็มีแต่ใบไม้เขียวขจี กลับบ้านมาครั้งนี้พี่จะสูดเอาอากาศกลับไปให้เต็มปอดเลย”
คนบ้านเดียวกันกับน้ำผึ้งเอ่ยสมทบ ั์ตาเปล่งประกายยามได้กลับมาเยือนถิ่นเกิด ทว่าั์ตาคู่เดิมกลับหมองหม่นในเวลาต่อมา
“เมื่อก่อนอากาศดีกว่านี้อีกนะ ทุกวันนี้ธรรมชาติเปลี่ยนแปลงไปเยอะ”
“ก็จริงพี่...”
น้ำผึ้งพูดยังไม่ทันจบประโยค จู่ ๆ เธอก็เงียบลงเพื่อหยุดคิดเื่บางอย่าง ไม่นานก็เปลี่ยนประเด็นเป็เื่ตลกโปกฮา บรรยากาศระหว่างทางกลับบ้านของน้ำผึ้งและคนบ้านเดียวกันบนคันรถจึงเป็ไปอย่างครื้นเครง กว่ารถสองแถวจะแล่นไปถึงหมู่บ้านของน้ำผึ้ง เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเที่ยงแล้ว
หมู่บ้านของน้ำผึ้งเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีูเาล้อมรอบทั้งสี่ทิศ บ้านเรือนตั้งอยู่ห่างกันเพราะแต่ละบ้านมีพื้นที่เยอะ เป็เหตุให้ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม อย่างบ้านของน้ำผึ้งก็ปลูกข้าวเป็หลัก
เมื่อรถสองแถวจอดให้น้ำผึ้งลงตรงหน้าศาลาข้างทุ่งนาซึ่งมีไว้สำหรับหลบฝน น้ำผึ้งจึงต้องเดินต่อบนถนนลูกรังเข้าไปอีก โชคดีที่ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก เดินไปเพียง 500 เมตรก็ถึงตัวบ้าน
“พ่อจ๊ะ! ทำอะไรน่ะ”
ลูกสาวเอ่ยเรียกพ่อเสียงหวานใส แววตาฉายชัดถึงความดีใจเมื่อได้พบหน้าผู้เป็พ่อ ปากอวบอิ่มยิ้มกว้างส่งไปทักทายชายวัย 60 ที่อยู่บนแคร่หน้าบ้าน พันเอกยิ้มรับลูกเพียงคนเดียวที่ภรรยาของเขาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนจะสิ้นลมหายใจหลังคลอดน้ำผึ้งออกมา ทว่าไม่นานลูกสาวก็หุบยิ้มเมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำแล้วเห็นว่าสรีระของผู้เป็พ่อซูบผอม ซ้ำยังมีใบหน้าซีดเซียว ไม่อิ่มเอิบเหมือนแต่ก่อน
“พ่อจ๋า พ่อป่วยแล้วดื้อไม่ยอมกินข้าวอีกแล้วใช่ไหมถึงได้ผอมเนื้อติดกระดูกขนาดนี้”
เ้าของเสียงใสกังวานอดไม่ได้ที่จะเอ็ดผู้เป็พ่อเบา ๆ เพราะเห็นว่ารูปร่างของพ่อตนเปลี่ยนไปอย่างมากจากเมื่อก่อน
พอน้ำผึ้งขนข้าวของไปไว้ในบ้านแล้ว เ้าตัวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดลำลอง โดยสวมเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นเสมอหัวเข่า แล้วจึงออกมานั่งพูดคุยกันตามประสาพ่อลูกอยู่บนแคร่หน้าบ้าน
“พ่อไม่ได้ดื้อซะหน่อย มันแค่กินไม่ลงน่ะ”
“กินไม่ลงก็ต้องกินนะรู้ไหม ร่างกาย้าอาหาร ขืนพ่อไม่กินข้าวกินปลาอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ...”
‘เกรงว่าพ่อจะขาดสารอาหารตายก่อนลูกเรียนจบน่ะสิ!’
“มันจะเป็อะไร”
พันเอกเลิกคิ้วถามเมื่อจู่ ๆ ลูกสาวก็เว้นช่องว่างไว้ ไม่ยอมพูดต่อให้จบประโยค
“เปล่าจ้ะ...แล้วนี่อาพรล่ะจ๊ะ แกไม่อยู่บ้านเหรอ มองไปเมื่อกี้เห็นปิดบ้านเงียบ”
หญิงสาวไม่ลืมที่จะถามถึงพรนับพัน...น้องสาวต่างแม่ของพ่อที่เธอเคารพยำเกรงรองจากผู้เป็พ่อ
“นังพรมันไม่อยู่หรอก คงไปช่วยงานที่ไร่ภูตะวันล่ะมั้ง ได้ข่าวว่าปีนี้ผลไม้ดกกว่าทุกปี นายภูผานี่เก่งจริง ๆ”
เ้าของน้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดยิ้ม ๆ แววตาสื่อถึงความชื่นชมเ้าของชื่อที่พูดถึง
“ภูผา...ใครเหรอจ๊ะพ่อ”
ลูกสาวหันหน้าไปถามเพราะั้แ่จำความได้จวบจนปัจจุบันก็ยังไม่เคยรู้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีคนชื่อภูผาด้วย
“พ่อเลี้ยงภูผา ลูกชายคนโตของเ้านายเก่าของพ่อน่ะ แกเพิ่งจบจากนอกมาเมื่อปีที่แล้วนี้เอง พอพ่อเลี้ยงคนเก่าแก่ตัวลง พ่อเลี้ยงคนใหม่ก็มาดูแลงานในไร่แทน”
“อ๋อ~”
แน่นอนว่าน้ำผึ้งร้องอ๋อทันทีเพราะพ่อเคยเล่าให้ฟังั้แ่ยังเล็กว่าไร่ผลไม้ของเ้านายเก่าของพ่ออยู่หมู่บ้านข้าง ๆ นี้เอง
“แล้วนี่พ่ออาการเป็ยังไงบ้าง หมอให้ยามากินหลายเดือนแล้วดีขึ้นบ้างไหมจ๊ะ”
“ก็พอบรรเทา ๆ ได้บ้างแหละ แต่จะให้หายขาดคงเป็ไปได้ยาก เว้นเสียแต่ว่า...”
“ว่าอะไรจ๊ะพ่อ”
นายพันเอกมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของลูกสาว แววตาของเขาฉายชัดถึงความจริงจังต่อคำพูดที่ตนกำลังจะเอ่ยต่อไปนี้
“เว้นเสียแต่ว่าพ่อจะหาเงินห้าแสนมาปลดหนี้ได้ หากหมดหนี้หมดสิน อาการของพ่อก็คงจะดีขึ้น”
เมื่อได้ฟังคำกล่าวของพ่อ สีหน้าของน้ำผึ้งจึงไม่สู้ดีนัก เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับคนอับจนหนทาง
“งั้นพ่อรอฉันอีกหน่อยนะจ๊ะ พอฉันเรียนจบ ฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อเอง”
ไม่กี่อึดใจน้ำผึ้งก็มองเห็นทางสว่าง
“กว่าลูกจะเรียนจบ เ้าหนี้เขาก็คงยึดที่นาเราไปแล้วล่ะ”
เ้าของน้ำเสียงนุ่มทุ้มมีอาการเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความเครียดแสดงออกผ่านแววตาและคิ้วหนาที่แทบจะชนกัน คนฟังเอียงคอสงสัยเพราะเธอไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน
“หมายความว่ายังไงจ๊ะ...เ้าหนี้...ยึด...ที่นา ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า”
“พ่อเอาที่นาไปจำนองกับนายทุนน่ะ ่แรก ๆ ก็ส่งดอกอยู่หรอก แต่...”
แต่พักหลัง ๆ มานี้ราคาผลผลิตทางการเกษตรตกต่ำ ในขณะที่ค่าวัตถุดิบอย่างค่าปุ๋ยค่ายากลับเพิ่มสูงขึ้น ซ้ำบางปีก็ต้องเผชิญกับภัยแล้ง ไหนจะน้ำท่วมหนักในบางปีอีก สภาพอากาศอันแปรปรวนจึงส่งผลให้ปริมาณข้าวที่นายพันเอกผลิตได้นั้นน้อยลงทุกปี ๆ ทั้งหมดนี้จึงเป็สาเหตุที่ทำให้จำนวนหนี้ของชาวนาวัยใกล้เกษียณทบต้นทบดอกเรื่อย ๆ จนถึงห้าแสนบาท โดยเขาต้องหาเงินไปคืนนายทุนให้ได้ภายในปีนี้ ไม่อย่างนั้นผืนนาหลังบ้านก็จะถูกนายทุนยึดไป
“เอาน่า พ่ออย่าเพิ่งท้อใจไปสิ ยังมีฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน ฉันไม่ปล่อยให้ที่นาของปู่ย่าถูกยึดหรอกจ้ะ”
รอยยิ้มแสนจริงใจและไร้เดียงสาของลูกสาวช่วยปลอบประโลมใจของนายพันเอกได้เป็อย่างดี
“ขอบใจนะลูก พ่อจะฮึดสู้! จะพยายามไม่เครียดเื่หนี้สิน จะได้กลับไปรับจ้างได้ไว ๆ ดีไหม~”
“ดีจ้ะพ่อ! พ่อต้องปล่อยวางบ้างนะ คิดมากไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นหรอก เนี่ย! เห็นไหม มีแต่จะทำให้สุขภาพแย่ลงเปล่า ๆ”
“ใช่เลยน้ำผึ้ง! พ่อของหลานน่ะดื้อ! บอกว่าอย่าคิดมาก ๆ ก็เอาแต่คิดมากอยู่นั่นแหละ พอคิดมาก ๆ แล้วก็เครียด! พอเครียดแล้วอาการก็กำเริบเนี่ย! พ่อของหลานน่ะไม่เคยฟังอาเล้ย~”
ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น พรนับพัน...น้องสาวต่างแม่ของนายพันเอกก็โพล่งขึ้นมาระหว่างการสนทนาของสองพ่อลูก
“อ้าว! อาพรสวัสดีค่ะ”
หลานสาวหันไปตามทิศทางที่ได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยก่อนจะประนมมือไหว้อาพรที่ตนเคารพรัก
“ได้ยินเสียงหลานแว่ว ๆ น่ะ อาก็เลยเดินมาทักทายซะหน่อย แล้วไปยังไงมายังไง ปิดเทอมแล้วเหรอเราน่ะ”
พรนับพันถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสาอาหลานที่สนิทกัน
“ปิดแล้วค่ะ กะว่าจะให้อาพรช่วยหางานที่ได้เงินดี ๆ ให้ฉันทำหน่อย ฉันอยากเอาเงินไปช่วยพ่อส่งดอกบ้าง”
น้ำผึ้งพูดคุยกับคุณอาของเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ด้านคุณอาของเธอก็อารมณ์ดีเช่นกันเมื่อได้เจอหน้าหลาน ทว่าในวงสนทนาบนแคร่หน้าบ้านมีคนหนึ่งที่เริ่มกังวลใจขึ้นมาเนื่องจากน้องสาวต่างมารดาของตนไล่สำรวจร่างกายของน้ำผึ้งั้แ่หัวจรดปลายเท้า หลังจากนั้นก็ยิ้มมุมปากเหมือนกำลังคิดเื่อะไรบางอย่างอยู่ แต่ที่แน่ ๆ นายพันเอกคิดว่าเื่ที่พรนับพันคิดอยู่น่าจะไม่ใช่เื่ดี
ฟินรวดเดียวจบ เชิญเลือกตำebookกันได้เลยจ้า ????
MEB????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNTE3MTIwNSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIxMTQwOCI7fQ
ปิ่นโต????
https://pintobook.com/ebooks/64cab3b7805698fec56d25f9
เด็กดี ????
https://dekd.co/w/e/8921
Arn book ????
https://arnbook.com/sweet-honey-%E0%B8%A1%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%89%E0%B9%88%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81-2
นายอินทร์ ????
http://writer.naiin.com/Book/Edit/13717