The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี (เวอร์ชั่น 70 เปอร์เซ็นต์)

    ลำแสงสีเขียวอ่อนพุ่งออกจากฝ่ามือของโกส ด้วยปฏิกิริยาที่ว่องไว  ทำให้มาวินพลิกหลบได้อย่างหวุดหวิด  ถึงกระนั้นแสงประหลาดก็ยังถากแขนจนเกิดรอยแดงเถือก  คล้ายถูกเปลวไฟแผดเผา

    เด็กหนุ่มรู้สึกร้อนวาบตรงบริเวณที่ถูกลำแสง  ทำให้ชะงักนิดนึง  โกสจึงอาศัยจังหวะนั้นโดดถอยหลัง  เพื่อหนีออกมาตั้งหลัก 

“ แฮ่ก  แฮ่ก  เล่นข้าซะอ่วมเลยนะ  ไอ้หนู ” โกสหอบเหนื่อย  ร่างกายปรากฏรอยฟกช้ำเต็มไปหมด แต่มาวินไม่ตอบคำใด  ดวงตายังไร้ความรู้สึกดุจเดิม ก่อนจะตั้งท่าต่อสู้

     โกสเริ่มสั่นเทา  ดวงตาฉายแววฉงน  เพราะเด็กหนุ่มยังดูปกติ

“ แกโดนไบโอเข้าไป  แต่ทำไมถึงไม่เป็นไร ”

     แม้มาวินจะโดนเพียงเฉียดๆ  แต่ก็แอบครั่นเนื้อครั่นตัว คล้ายจะเป็นหวัด  ทว่าเด็กหนุ่มไม่คิดจะแสดงความอ่อนแอออกมาและเตรียมต่อสู้ท่าเดียว  ราวกับว่าจิตวิญาณของเขาได้กลายสภาพเป็นอสูรสงครามไปแล้ว

“ อย่าเข้ามานะ  ไบโอ ” โกสเห็นท่าไม่ดี  จึงยิงคาถาออกไป  ทว่าลำแสงที่พุ่งมาตรงๆและขาดความเร็ว  ไม่อาจเฉียดกายของเด็กหนุ่มได้อีก  เขาหลบมันอย่างง่ายดายด้วยการพลิกตัวเพียงนิดเดียว 

“ เอาไปอีก  ไบโอ ” โกสปล่อยคาถาใส่อีกครั้ง  แต่เด็กหนุ่มก็หลบได้ง่ายๆ  ทำให้การระดมยิงแบบสิ้นคิดบังเกิดขึ้น  เขากระหน่ำอีก 10 กว่าที  ก็ยิงเวทไม่ออก 

“ บ้าเอ๊ย  พลังเวทหมด ” โกสยกฝ่ามือขึ้นดู  ท่าทางเสียขวัญ 

“ จบโชว์ของแกแล้วเหรอ ” มาวินกล่าวช้าๆ  ดวงตาเรียวหรี่นิดๆ ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูเลือดเย็นและไร้อารมณ์  ผิดกับบุคลิกซุกซนที่ผ่านมา

     โกสได้แต่ยืนกัดฟันกรอดใหญ่  ใบหน้าขาวซีดดูเคร่งเครียด  เพราะทุกกระบวนท่าที่มี  ไม่อาจทำอะไรเด็กหนุ่มได้เลย

“ ดูท่าแกจะมีแค่นี้สินะ ” มาวินขยับกาย  เพื่อเตรียมเผด็จศึกครั้งสุดท้าย 

“ บ้าที่สุด  ทำอะไรไม่ได้เลย  นี่ถ้ามันไม่หลบคาถาของเรา  ก็คงไม่พ่ายแพ้แบบนี้ ” โกสแหงนหน้าขึ้นฟ้า  เพื่อกู่ร้องตะโกนระบายความเจ็บปวดที่อัดแน่นในใจ

     ทันทีที่มาวินได้ยิน  คิ้วก็กระตุกเล็กน้อย เขาจึงหยุดโจมตีชั่วคราว  จากนั้นก็กล่าวกับโกสด้วยเสียงห้าวหาญ 

“ เมื่อกี้แกบอกว่าถ้ายิงคาถาโดนชั้น  จะไม่แพ้  ใช่มั้ย ”

    ใบหน้าขาวซีดของเนโครมันเซอร์หนุ่มกระตุกนิดๆ ดวงตาแดงก่ำจ้องมายังอริร่างเล็ก  ท่าทางหวาดระแวง ครู่หนึ่งก็ตอบคำถามอย่างระมัดระวัง 

“ ใช่แล้ว  ขอแค่แกโดนคาถาเข้าไปเต็มๆเพียงทีเดียว ข้าก็จะชนะแน่นอน ”

     มาวินมองเนโครมันเซอร์หนุ่มแบบเหยียดๆอยู่แวบหนึ่ง  ก่อนเปิดโอกาส

“ แกใช้น้ำยาเติมพลังเวท  แล้วยิงมา  ชั้นจะไม่หลบเลย  ดูซิว่าคราวนี้จะอ้างอะไรอีก ”

     ดวงตาของโกสเบิกโพลง  เพราะตั้งแต่ต่อสู้มา  ไม่เคยมีใครท้าทายให้ยิงคาถาใส่ตัวเอง  ไม่แน่ใจว่าสติของมาวินยังดีอยู่หรือไม่ ถึงกระนั้นเนโครมันเซอร์หนุ่มก็ไม่คิดปฏิเสธ  เขารีบหยิบขวดน้ำยาสีขาวขนาดเล็กขึ้นมา  แล้วกระดกมันอย่างรวดเร็ว  

“ อ้า  เยี่ยม  พลังเวทข้ากลับมาแล้ว ” พอโกสกินน้ำยาหมดขวด  เขาก็แหกปากร้องดังด้วยความดีใจ ถ้าเพ่งมองให้ดี  จะเห็นประกายแสงสีขาวจางๆแผ่ออกมาจากกายผอมบาง

     มาวินยิ้มเล็กน้อย  เขาดูพอใจที่เห็นเนโครมันเซอร์หนุ่มฟื้นตัว  ส่วนโกสก็มีกำลังใจขึ้นมามาก เพราะได้พลังเวทกลับคืน

   เหมยลี่รู้สึกไม่สบายใจ  ทุกสิ่งที่มาวินกระทำ ล้วนผิดหลักการต่อสู้  ไม่เคยมีใครปล่อยให้ศัตรูซึ่งแพ้แน่ๆได้กลับมามีโอกาส

“ นายเปลี่ยนไปมาก ”

     พอมาวินเห็นโกสฟื้นพลัง  เด็กหนุ่มก็กล่าวช้าๆ ท่าทางเลือดเย็น 

“ พร้อมแล้ว  ก็มาสนุกกันต่อ  ชั้นยังเหลือความแค้นที่ต้องชำระ ”

     โกสไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มพูดถึงอะไร  แต่เขารู้สึกย่ามใจ เพราะได้พลังเวทกลับมา  แถมคู่ต่อสู้ผู้โง่เขลายังเสนอให้ยิงคาถาใส่  ไม่ชนะตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะชนะตอนไหนแล้ว  และคาถาที่เลือกใช้จะเป็นอื่นใดไปไม่ได้นอกเสียจาก… 

“ เดท ”

     ลูกบอลแสงขนาดเล็กปรากฏบนฝ่ามือของโกส  มันดำสนิท ราวกับเป็นตัวแทนยมทูตที่คอยล่าดวงวิญญาณของเหล่ามนุษย์

“ เหวอ...” เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวฟังไม่ได้ศัพท์ ทั้งเหล่าชาวบ้านและอันธพาลต่างพากันถอยหนี  เพราะรู้ซึ้งถึงพิษสงของคาถาบทนี้

     โกสจ้องมองมาวิน  ดวงตาถมึงทึง  ปากก็หอบถี่  เพราะคาถาบทนี้แทบจะกินพลังเวททั้งหมด แต่เด็กหนุ่มไม่หวาดกลัว  เขาย่อตัวลงเล็กน้อย มือซ้ายนำมือขวา  แน่นอนว่ากระบวนท่าที่ใช้ก็คือ…… 

“ เสือดาวไล่เหยื่อ ” 

“ ฮี่ๆ  ตกลงแกจะไม่หลบจริงเหรอ ” โกสหัวเราะเบาๆ  ดวงตามุ่งร้าย 

“ ใช่  ชั้นจะล้างแค้น  โทษฐานที่ทำให้ทุกคนมัวหมอง  แกต้องตายด้วยกระบวนท่านี้ ” มาวินตอบเสียงเรียบเฉย  แววตาฉาบไปด้วยไฟอาฆาต  มุมปากแสะยิ้มเหี้ยมๆ  ทันใดนั้นเองเสียงห้าวที่สดใสก็ดังมาจากด้านหลัง 

“ เจ้าลิงหัวเขียวอย่าพุ่งเข้าใส่ตรงๆ  เพราะเดทคือคาถามรณะ  มันฆ่านายได้ในทีเดียว ”

     โกสมองมา  เพื่อดูว่าใครเป็นคนเตือน  พอรู้ว่าเป็นเหมยลี่  เขาก็แกล้งหลิ่วตาให้เล็กน้อย  แล้วกล่าวหยอกเย้า

“ สายไปแล้ว  มันรับปากเองว่าจะไม่หลบ  ลองดู  กระบวนท่าของแกกับคาถาของข้า ใครจะแน่กว่ากัน  ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า ”

     เด็กหนุ่มหัวเขียวย่อตัวลงต่ำ  ส่วนโกสก็เกร็งกาย  เพื่อเตรียมปล่อยคาถาเด็ด  แสงสีดำเริ่มหมุนวนแรงขึ้นจนดูคล้ายพายุขนาดเล็ก  ทว่าเหมยลี่ยังคงร้องเตือน

“ มาวินใจเย็นก่อน  เดทมีโอกาสหนึ่งในสามที่จะฆ่านายทันที!  ต่อให้รอดก็อาจพิการ  มันคุ้มแล้วหรือที่ต้องแลกชีวิตแบบนี้ ”

     เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อย แววตาขุ่นมัวเริ่มคลายลง  ทำให้เหมยลี่มีความหวัง เธอจึงเตือนสติอีก

“ ถึงนายจะชนะได้  แต่ก็ต้องฆ่าหมอนี่  จะยอมให้มือเปื้อนเลือดอย่างงั้นเหรอ และเมื่อเลือกเดินทางนี้  จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ”

     คราวนี้ดวงตาที่ไร้แววของเด็กหนุ่มเริ่มมีประกาย  สติสัมปชัญญะกำลังกลับคืน  ใบหน้าเรียวคลายความเย็นชาลง  แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ทุกสรรพสิ่งก็พลันดับ เหลือเพียงเสียงแหบพร่าที่ชวนขนลุก

“ ไอ้หนู  เจ้าจะยอมให้ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำเหยียบย่ำจิตใจหรือ  ต้องจบด้วยการสังหารมัน ”

     เมื่อได้ฟังคำของบุรุษปริศนาที่มองไม่เห็น  ไฟแค้นของมาวินก็ลุกโชนอีกครั้ง เขากู่ร้องออกมาจนสุดเสียง 

“ แกตายซะเถอะ  กระบวนท่าเสือดาวไล่เหยื่อ ”

     มาวินพุ่งเข้าใส่  มันรวดเร็วจนคนธรรมดาแทบมองไม่ทัน  แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเข้าถึงตัว  โกสก็ยิงคาถาสุดยอดออกมา

“ เดท ”

     ลำแสงดำทะมึนพุ่งเข้าใส่มาวิน  ไม่มีทางหลบคาถานั้นได้ เพราะเด็กหนุ่มได้วิ่งเข้าไปบวกสุดกำลังจนไม่อาจรั้งฝีเท้า มันจึงวิ่งปะทะหน้าอก

“ ตูม ”

     เสียงกระทบดังสนั่น  คล้ายถูกถุงกระสอบหนักๆกระแทกใส่  แม้จะโดนคาถาเข้าไปเต็มๆ  แต่เด็กหนุ่มไม่สนอะไร เขายังวิ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเท่าเดิม  เสี้ยววินาทีต่อมา  หมัดที่เต็มไปด้วยไฟแค้นก็อัดเข้าไปที่กระพุ้งแก้มของโกส

“ อุ้ก ” โกสเซถอยหลัง ส่วนมาวินก็สืบเท้าเข้าไปอัดต่อด้วยหมัดขวา  จากนั้นก็ตามไปต่อยติดๆอีก 4-5 หมัด

“ อุ้ก  อั้ก  อึก ” โกสถอยหลังในทุกหมัดที่มาวินปล่อย  และในหมัดที่สิบ  เด็กหนุ่มได้ยิงขวาตรงไปที่ลิ้นปี่  ทำให้ผู้วิเศษยืนตัวงอด้วยความจุกเสียด 

“ แกตาย  หมัดสุดท้ายสำหรับคุณแม่ ” เด็กหนุ่มตวาดสุดเสียงจนทุกคนในที่นั้นได้ยิน ก่อนจะกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ  เพื่อเตรียมทิ้งหมัดคู่ใส่อริ  เป้าหมายคือกลางกระหม่อม  ช่วงเวลานั้นเอง  เหมยลี่ก็ร้องห้าม

“ อย่า  นายวิน ”

     พอเด็กหนุ่มได้ยินเสียงร้องห้าม  กายก็กระตุกเล็กน้อย  คล้ายโดนไฟช็อต  สติสัมปชัญญะพลันกลับคืน เนื่องจากน้ำเสียงและสำเนียงของเหมยลี่เหมือนกับ "จัน" อย่างไม่มีผิดเพี้ยน  ถึงกระนั้น  เขาก็ไม่อาจหยุดยั้งกระบวนท่า เพราะได้ปล่อยพลังออกมาจนหมด

“ ตูม ”

     เสียงระเบิดดังสนั่น  ควันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครคิดว่าโกสจะรอด  พอควันจางลง  สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาก็คือร่างผอมบางของเนโครมันเซอร์หนุ่มที่หยัดยืน ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆสถิตอยู่  ส่วนเด็กหนุ่มผู้บ้าคลั่ง  บัดนี้อยู่ในท่าคุกเข่า  เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหมัดคู่ที่ทิ้งลงมา  ไม่ได้ทิ่มกลางกระหม่อม  แต่กลับซัดไปที่พื้นจนก่อให้เกิดหลุมเล็กๆขนาดฝ่ามือ

    โกสยืนโงนเงน  พลางยิ้มให้มาวิน  ท่าทางอ่อนแรง  เขากล่าวยียวนเป็นการทิ้งท้าย

“ เป็นไง  แกทำอะไรข้าไม่ได้  ใช่มั้ย ”

    พอจบประโยค  เนโครมันเซอร์หนุ่มก็ล้มลงไปนอนหงาย มาวินจึงลุกขึ้นยืนอย่างเต็มภาคภูมิ  ใบหน้าเริ่มคลายความเย็นชาและกลับมาอ่อนเยาว์ดังเดิม  เขาเหลือบมองศัตรูที่นอนสิ้นสภาพอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ 

“ เฮ้อ....เกือบไปแล้ว  ถ้าจัน  เฮ้ย  ยัยโย่งไม่ร้องห้าม  เราคง…..”

    เหมยลี่ถอนหายใจออกมาเช่นกัน  อีกเพียงนิดเดียว  มาวินก็จะกลายเป็นฆาตกร  โชคดีที่เด็กหนุ่มยั้งมือไว้ได้ทัน  เธอจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ  แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เป็นไงบ้าง  เจ้าลิงหัวเขียว  เมื่อกี้นายโดนคาถาเข้าไปเต็มๆเลยนี่ "

"ฮะๆ  ก็พอไหว " มาวินยิ้มกวนๆให้เด็กสาว ก่อนจะตอบเบาๆ  สีหน้าอ่อนล้า

    พอพูดจบ  มาวินก็ทรุดลง  แต่เหมยลี่เข้ามาประคองได้ทัน  สองตาเกิดสบกันโดยบังเอิญ  มันเป็นการมองอย่างมีความหมาย  สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเด็กสาวที่เมินหนี

"นายนี่มันจริงๆเลย  ไหนบอกว่าไหวไง " เสียงของเหมยลี่ดูกระชากนิดๆ คล้ายจะเคือง  แต่ใบหน้ากลับแดงเล็กน้อย

"ทีแรกนึกว่าไหว  แต่ที่ไหนได้  กลับหมดแรง  แต่ดีแล้วที่มันจบแบบนี้  ฮะๆ " เด็กหนุ่มหัวเราะ

     เด็กสาวไม่ตอบคำ  แต่กลับมองตรงไปข้างหน้าอย่างปราศจากความหมาย  ส่วนมาวินได้แต่ยืนหลับตา  ใบหน้าเรียวแย้มยิ้มอย่างเป็นสุข  ครู่หนึ่ง  เสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าชาวบ้านก็ดังกึกก้อง

"เฮ....ชนะแล้ว  พวกเราเป็นอิสระ "

     เหมยลี่มองเหล่าชาวบ้าน  หลายคนดีใจจนกระโดดกอดกันเอง  บางคนถึงกับทรุดกายลงนั่งคุกเข่า  พร้อมหลั่งน้ำตาแห่งความปีติ  บรรยากาศในหมู่บ้านดูครื้นเครงขึ้นมาทันที  นับว่าเป็นการปลดแอกที่สมบูรณ์

"ดูซิ  พวกเขาดีใจกันใหญ่เลย  ทั้งหมดนี่เป็นเพราะนายนะ  เจ้าลิงหัว…"เด็กสาวร่างสูงกล่าวชมอย่างจริงใจ  แต่ไม่ทันจบ เธอก็หยุด  เพราะได้ยินเสียงกรนเบาๆ

"คร่อก......ฟี้ "

     เหมยลี่หันไปทางคู่สนทนา  จึงพบว่าเจ้าลิงหัวเขียวได้สลบไสลไปแล้ว  เด็กสาวมองใบหน้ายามหลับใหลอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะยิ้มมุมปาก

" หลับให้สบายเถอะ  เจ้าลิงน้อย  นายทำได้ดีมาก "

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2