วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“ว่าจะอยู่กินข้าวเย็นกับปู่เสียหน่อย แต่คงต้องแห้วเสียแล้ว พอดีผมมีธุระด่วนต้องรีบกลับน่ะครับ เอาไว้วันหลังผมจะมาใหม่นะครับ”

             “อื้อ ไปเถอะ”

             เมื่อนายเวโรจน์อนุญาตเรวันต์ก็ยกมือไหว้ลาคนเป็นปู่แล้วรีบออกไปด้วยท่าทีรีบร้อน วาทีมองตามออกไปแล้วพูดขึ้นลอย ๆ ว่า “เหมือนจะเริ่มปรับปรุงตัวไปในทางที่ดีขึ้น อย่างที่คุณปู่หวังเลยนะครับ”

             “นั่นสินะ แล้วแกล่ะ” นายเวโรจน์ย้อนถามหลานชายสุดที่รัก

             วาทีวางข้อศอกลงบนท่อนขา โดยที่มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่ใต้คาง มองคนเป็นปู่ด้วยสายตาจริงจัง “ผมรู้นะว่าปู่กำลังจะคิดจะทำอะไรอยู่ เอาจริง ๆ สำหรับผมไม่อะไรเท่าไหร่หรอกนะครับ บริษัทนั่นถ้าคุณปู่คิดว่าพี่เรย์จะดูแลมันได้ดีกว่าผมก็ยอมสละให้ตอนนี้เลยก็ยังได้” พูดจบก็ถอนหายใจ สีหน้าที่จริงจังแปลเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยหน่าย “คิดอยากจะทำมันอย่างนั้น แต่ปู่ก็รู้นี่ครับว่ายังไงแม่ก็คงไม่ยอม ตอนนี้ท่านก็เครียดจนนอนแทบไม่หลับ ถ้าผมยื้อมากไปกว่านี้ท่านได้คิดมากจนล้มป่วยแน่ ๆ” แม้เขาจะทำงานหนัก แต่เรื่องของคนเป็นแม่ที่เขารู้ดีว่าท่านรู้สึกอย่างไร เลยให้ป้าแม่บ้านที่คอยดูแลท่านอย่างใกล้ชิด มีอะไรผิดปกติให้รายงานเขาตลอด และตั้งแต่มีเรื่องพินัยกรรมอะไรนั่นขึ้นมาท่านก็นอนไม่ค่อยจะหลับ ไปหาหมอมาแล้วหลายครั้ง ทุกวันนี้ตามที่ป้าแม่บ้านบอกคือต้องพึ่งยานอนหลับเข้าไปแล้ว เขาซึ่งเป็นลูกคงนิ่งดูดายต่อไปไม่ได้

             “แกเป็นลูกที่ดี ปู่เชื่อว่าอย่างนั้น”

             วาทีส่ายหน้า ยิ้มอย่างผู้แพ้ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ว่าแล้วไง ปู่รู้จักเขาเป็นอย่างดีเชียว กดดันตรง ๆ ไม่ได้ก็กดดันผ่านแม่ เป็นคนแก่ที่เจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ

             มัตสยามองเจ้านายนั่งเหม่อหมุนปากกาไปมาไม่ยอมเซ็นเอกสารที่เธอก็แจ้งแล้วว่าด่วนเสียที ก่อนจะตัดสินใจเตือนเขาดูอีกครั้ง

             “เอ่อ...บอสคะ เอกสารนี้ต้องใช้ด่วนนะคะ บอสอ่านแล้วเซ็นให้มัทก่อนได้ไหมคะ”

             “ด่วนเหรอ” วาทีเงยหน้าขึ้นถามเลขาฯ สาวที่ยืนรออยู่ตรงหน้า

             “ค่ะ”

             “แล้วก็ไม่บอก” ชายหนุ่มถอนหายใจ แม้ตอนนี้ในหัวจะมีเรื่องมากมายแต่เขาก็ไม่คิดที่จะเซ็นอะไรส่ง ๆ ไล่สายตาอ่านรายละเอียดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเซ็นแล้วส่งมันกลับคืนให้มัตสยา

             “บอสไม่สบายหรือเปล่าคะ” มัตสยาถามอย่างเป็นห่วง เพราะตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาเธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เลย

             “ไม่นี่ผมปกติดี”

             “แต่มัทว่าบอสไม่ปกตินะคะ”

             “ยังไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วมอง

             “บอสไม่เคยเหม่อเวลาทำงาน แต่วันนี้เหม่อจนไม่ได้ยินกระทั่งที่มัทบอกว่าให้เซ็นเอกสารด่วนให้นั่นแหละค่ะ” เมื่อเห็นสีหน้าที่นิ่งเรียบของชายหนุ่มมัตสยาเลยคิดว่าตัวเองคงพูดมากไป จึงโค้งแล้วจะเดินออกจากห้อง

             “เดี๋ยวสิเอาเอกสารนั่นไปส่งแล้วเข้ามาหาผมในห้องด้วยนะ”

             “ค่ะ” มัตสยาเดินออกจากห้องไปครู่ใหญ่ก็กลับเข้ามาตามคำสั่งของคนเป็นเจ้านาย “บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ”

             “ไฟลต์ที่จะบินวันศุกร์นี้คุณจัดการจองแล้วใช่ไหม”

             “เรียบร้อยแล้วค่ะ”