“ตู้มมมมม” เสียงะเิดังขึ้นที่ปีศาจแมงมุมสี่ตาพร้อมกับเป็แสงสว่างสีทองก็จะจางหายไปพร้อมกับปรากฏเส้นขนสีทองออกมาหนึ่งเส้น
“ อะไรกัน” หวงหลงมองไปยังเส้นขนสีทองเบื้องหน้าของตนก่อนจะค่อยๆใช้มือของตนหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนจะเกิดความแปรปรวณของอากาศรอบๆ และดูดหวงหลงที่าเ็สาหัสเข้าไปอย่างไม่อาจต้านทาน
“วิ้งงงง” เสียงดังขึ้นในหัวของหวงหลงก่อนที่เด็กหนุ่มจะลืมตาและพบว่าสถานที่ตนอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ภายในถ้ำแต่กับเป็สวนแห่งหนึ่งที่มีขนาดกว้างใหญ่มาก
“ยินดีด้วยเ้าได้ผ่านการทดสอบของข้า” เสียงปริศนาดังขึ้นซึ่งเสียงดังกล่าวเป็เสียงที่หวงหลงได้ยินภายในถ้ำ…หวงหลงจึงหันไปหาตนตอของเสียงก็พบว่าเป็ชายวัยกลางคนอายุไล่เลี่ยกับบิดาของหวงหลงเห็นจะได้ ผมบนศีรษะมีลักษณะยาวออกสีน้ำตาลทอง สวมอาภรณ์สีทอง และเส้นขนยังมีสีทองอ่อนๆอีกด้วย พูดได้ว่าทั่วทั้งตัวล้วนมีสีทองแทบจะทั้งสิ้น
“เ้าคือคนที่พาข้ามาที่นี่ใช่หรือไม่” หวงหลงถามออกไป
“ใช่…ข้าพาเ้ามายังที่แห่งนี้เอง ซึ่งที่นี่คือบ้านของข้า” บุรุษปริศนาเอ่ย
“ถ้าเช่นนั้น…เ้าก็ปล่อยข้าได้แล้ว เพราะข้าผ่านการทดสอบของเ้า” หวงหลงมองไปยังบุรุษปริศนา
“ข้าปล่อยเ้าแน่แต่ย่อมไม่ใช่ตอนนี้…ข้าจะปล่อยเ้าก็ต่อเมื่อข้าถ่ายทอดวิชาทั้งหมดของข้าให้แก่เ้า” บุรุษปริศนาตอบ
“แล้วทำไมข้าต้องอยากรับวิชาของเ้า ในเมื่อท่านพ่อของข้าก็จะถ่ายทอดวิชาให้แก่ข้าอยู่แล้ว” หวงหลงถาม บุรุษปริศนาบยิ้มตอบ พร้อมชูขึ้นมาสามนิ้ว
“หนึ่ง เ้าคิดว่าวิธีที่พ่อเ้าคิดค้นขึ้นจะทำให้เ้ารอดพ้นจากการฝึกเช่นนั้นรึข้าว่าเ้าตายั้แ่ด่านแรก ถึงรอดไปได้เ้าอาจจะาเ็สาหัสไม่ก็พิการตลอดชีวิต พลังแห่งธรรมชาติยิ่งใหญ่เกินกว่าเ้าจะต้านทาน สอง วิชาที่ข้าจะถ่ายทอดให้เ้าจะทำให้เ้าสามารถผ่านการฝึกของพ่อเ้าไปได้อีกทั้งยังแข็งแก่งยิ่งกว่าวิชาดั้งเดิมอีกด้วย และสุดท้าย ข้าแค่อยากถ่ายทอดวิชาของข้าให้แก่เ้าเท่านั้นเอง” บุรุษปริศนาอธิบาย
“แล้วทำไมข้าต้องเชื่อเ้าว่าเ้าจะช่วยข้า อีกอย่างเ้าเป็คนมาลักพาตัวข้า” หวงหลงถามออกไป
“ก่อนที่ข้าจะตอบ” บุรุษปริศนาเข้าไปหาหวงหลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้ฝ่ามือของตนตบไปยังบริเวณหน้าอกของหวงหลงจนเปิดปากและได้นำยาเม็ดสีทองป้อนเข้าไปอย่างวดเร็วโดยที่หวงหลงไม่ทันได้ระวังตัว ก่อนจะถอยกลับมาที่เดิม
“เ้าเอาอะไรให้ข้ากิน” หวงหลงถามขึ้น
“อีกสักครู่เ้าจะรู้เอง” เมื่อบุรุษปริศนากล่าวจบก็ปรากฏแสงสีทองพวยพุ่งออกมายังร่างของหวงหลงพร้อมกับาแและร่างกายค่อยๆฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้นเด็กหนุ่มยังรู้สึกว่าพละกำลังของตนเพิ่มขึ้นมากอีกด้วย
“นี่มันเม็ดยาอะไรกัน” หวงหลงตื่นตะลึง
"ยาที่ข้าป้อนให้เ้าคือเม็ดยาเลื่อนมรณะ เป็ยาวิเศษที่ช่วยสมานาแและเพิ่มพูนกำลังว่ากันว่าเป็ยาที่สามารถรักษาคนใกล้ตายกลับมาให้เป็ปกติได้ จนเทพมรณะไม่อาจเอาชีวิตได้ แต่ข้อเสียของมันคือใช้ในการเพิ่มอายุไขไม่ได้ทำได้เพียงฟื้นร่างกายเท่านั้น
เมื่อหวงหลงได้ฟังสรรพคุณยาถึงกับมีั์ตาที่เปิดกว้างเพราะยาที่หวงหลงเคยได้ใช้มันในการรักษาเป็เม็ดยาระดับสูงยังต้องใช้เวลาหลายวันในการฟื้นตัว แต่เม็ดยาที่ตนพึ่งกินเข้าไปใช้เวลาเพียงแค่พริบตาก็สามารถรักษาได้อย่างรวดเร็วจนน่าหวาดกลัว
“ในเมื่อเ้าเห็นความสามารถระดับข้าแล้วเ้าจะรับข้าเป็อาจารย์ได้รึยัง” บุรุษปริศนาเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อเรียกสติของเด็กหนุ่ม
“แล้วทำไมเ้าถึงอยากได้ข้าเป็ศิษย์นัก อีกอย่างเ้ายังทำร้ายท่านพ่อข้า ข้าไม่เชื่อเ้าง่ายๆ” หวงหลงโต้ตอบ
“ใครว่าข้าทำร้ายท่านพ่อของเ้า ข้ากับพ่อของเ้าได้ตกลงคุยกันแล้วต่างหากว่าจะให้เ้าเป็ศิษย์ของข้า แบบทดสอบของข้าก็เป็พ่อของเ้าคิดขึ้นมา” บุรุษปริศนายิ้ม โดยด้านหลังได้เอานิ้วไขว้กันโดยที่หวงหลงไม่ทันได้สังเกตุเห็น
“ถ้าเช่นนั้นทำไมท่านพ่อของเ้าถึงไม่บอกข้าั้แ่แรก…เ้าต้องพาข้าไปพบท่านพ่อก่อน ถ้าเป็อย่างที่เ้าว่าข้าจะยอมเป็ศิษย์ของเ้า” หวงหลงเอ่ย
“ถ้าพ่อของเ้าบอกเ้า…เ้าคงจะต่อสู้ออกมาไม่เต็มที่เพราะคิดว่าคงไม่ถึงแก่ชีวิตแน่นอน และการที่เ้าอยากจะเจอพ่อของเ้า ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เพราะพ่อของเ้าติดภารกิจด่วนจึงจะมาพบเ้าไม่ได้ แต่เขาได้แจ้งข้าไว้แล้วว่าอีกห้าเดือนให้ข้าพาเ้าไปพบ” บุรุษปริศนาแสดงสีหน้าเศร้าออกมาแม้ภายในใจจะยิ้มเมื่อเห็นว่าสีหน้าของหวงหลงเริ่มคล้อยตาม
“เป็เช่นนั้นจริงๆรึ…ก็ได้ถ้าเป็เช่นนั้นข้าจะยอมเชื่อท่าน….” หวงหลงแสดงสีหน้ายอมรับ
“ดีๆ ถ้าเช่นนั้นเ้าคุกเข่าคำนับข้าเป็อาจารย์ซะที…และหลังจากนี้ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์” บุรุษปริศนาเอ่ย
“ได้…. แต่ก่อนอื่นข้าอยากทราบนามของท่าน”หวงหลงแสดงความเคารพ
“นามของข้าคือซุนหงอคง” บุรุษปริศนายิ้ม
“ขอรับอาจารย์ ซุน ส่วนศิษย์มีนามว่า…” หวงหลงจะบอกชื่อของตนแต่โดนขัดเสียก่อน
“ไม่ต้อง…ข้ารู้เ้ามีนามว่า หวงหลง เ้าไม่ต้องบอกข้าหรอกเพราะข้าได้ยินเื่ของเ้ามาจากบิดาของเ้าแล้ว” อาจารย์ซุนโกหกออกไปได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่เด็กหนุ่มช่างสังเกตุอย่างหวงหลงยังมิอาจจับได้
“ท่านอาจารย์ซุน…วิชาที่ท่านจะสอนข้าคือวิชาอะไรรึขอรับ” หวงหลงกล่าวอย่างนอบน้อมเพราะอาจารย์ซุนเป็อาจารย์ที่บิดาของมันฝากฝังไว้ มันย่อมไม่ควรทำอะไรให้เสื่อมเสียถึงบิดามันได้ อีกทั้งมันยังทราบดีหากไม่เป็ตามที่อาจารย์ซุนว่านั้นแปลว่าระดับพลังยุทธ์ของอาจารย์ซุนอยู่ในขั้นที่มากกว่าบิดาไม่เช่นนั้นบิดาของมันคงมาช่วยแล้วหากที่อาจารย์ซุนกล่าวมานั้นไม่เป็ความจริง
“วิชาที่ข้าจะสอนเ้าคือเคล็ดวิชากายาะทองคำและเคล็ดวิชาหมัดเทพวานรทองคำ” อาจารย์ซุนกล่าวอย่างตื่นเต้นเพราะหวงหลงถือว่าเป็ศิษย์คนแรกของมัน
“เคล็ดวิชากายาะทองคำและเคล็ดวิชาหมัดเทพวานรทองคำ เช่นนั้นรึ” หวงหลงทวนเคล็ดวิชา
"ใช่แล้วข้าจะสอนเ้าเพียงสองเคล็ดวิชาเพียงเท่านี้เ้าก็สามารถเย้ยฟ้าท้าดินสยบทั่วดินแดนได้แล้ว" อาจารย์ซุนยืนกอดอกอย่างมั่นใจ
“ท่านอาจารย์สองเคล็ดวิชาที่ท่านจะสอนข้ามีดีขนาดนั้นเลยรึ” หวงหลงถามออกไปอย่างสงสัยเพราะมันไม่เคยได้ยินเคล็ดวิชาเช่นนี้เลย แม้แต่ในตำราที่มันเคยอ่านก็ไม่มีกล่าวถึงเคล็ดวิชาเช่นนี้
“แน่นอนเคล็ดวิชากายาะทองคำเป็เคล็ดวิชาสายป้องกันที่ทำให้เ้าแทบไม่มีวันตายเลยก็ว่าได้เพราะเมื่อเ้าฝึกถึงขั้นสมบูรณ์จะไม่มีอาวุธหรือพลังใดๆที่สามารถสังหารเ้าได้ยกเว้นวิชาที่โจมตีจิติญญาโดยตรง และความเพลี้ยงพล้ำจากกำลังกายของเ้า ส่วนเคล็ดวิชาหมัดเทพวานรทองคำจะทำเป็สายโจมตี เป็เคล็ดวิชาที่ข้าคิดค้นขึ้นหลังจากฝึกเคล็ดวิชากายาะทองคำมีพลังในการทำลายล้างสูงมากกกก” อาจารย์ซุนลากเสียงยาว
“ท่านกล่าวเกินจริงหรือไม่…”หวงหลงั์ตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินถึงความสามารถของเคล็ดวิชา
“หึ” อาจารย์ซุนปล่อยเสียงจึกจักในลำคอก่อนจะตวัดมือในอากาศแล้วเรียกมีดเล่มหนึ่งออกมาก่อนจะส่งให้หวงหลง
“เ้าเอามือเล่มนี้แทงข้าดู” อาจารย์ซุนเอ่ย…หวงหลงมองมีดที่อยู่ในมือของตนอย่างพิจารณาเพื่อดูว่ามีดดังกล่าวซ่อนกลอะไรหรือไม่ โดยเอานิ้วมือลูปที่ใบมีดแต่เพียงแค่ััใบมีดก็สกิดเืจากปลายนิ้วของหวงหลงออกมา
“ท่านอาจารย์…ข้าจะเริ่มแล้วนะ ท่านเตรียมใช้เคล็ดวิชาได้เลย” หวงหลงกล่าวอย่างเป็ห่วง แต่อาจารย์ซุนไม่ได้แสดงพลังออกมาทำเพียงกวักมือเรียกหวงหลงให้ลงมือ
“เอาละ” หวงหลงตั้งท่าจะแทงมีดโดยใช้ร่วมกับลมหายใจแห่งั เพื่อจะทดสอบว่าวิชาของอาจารย์ซุนดีจริงหรือไม่ พร้อมกับพุ่งตรงไปหวังเอามีดแทงบริเวณท้องและดึงกลับอย่างรวดเร็ว
“อ๊ากกก” อาจารย์ซุนร้องอย่างเ็ป พร้อมกันนั้นหวงหลงยังสังเกตุโลหิตที่ปลายมีดหลังตนแทงออกไป ทำให้สีหน้าแปลเปลี่ยนไปด้วยความใอย่างรวดเร็ว
“ท่านเป็อะไรหรือไม่” หวงหลงรีบเข้าไปดูอาจารย์ซุนอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อหวงหลงเข้าไปอาจารย์ซุนก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
“ท่านอาจารย์ท่านหัวเราะอะไร…ท่านใที่เคล็ดวิชาของท่านไม่ได้ผลจนเสียสติไปแล้วเช่นนั้นรึ” หวงหลงขมวดคิ้ว
“เ้าคิดว่ามีดเล่มนั้นจะแทงข้าเข้าจริงๆรึ ฮ่าๆๆ” อาจารย์ซุนยิ้มก่อนจะหยิบมือให้มือของหวงหลงมาลูบเล่นๆก่อนจะเอามาเฉือนตามร่างกายของตนอย่างรุนแรงสร้างความตื่นใให้แก่หวงหลง
“ท่านเสียสติไปแล้ววว” หวงหลงร้องออกมา แต่ก่อนจะสังเกตุดีจะพบว่าไม่มีาแใดเกิดขึ้นตามร่างกายของอาจารย์ซุน มีเพียงรอยเืที่หน้าท้อง
“ฮ่าๆ เ้าคิดว่านี่เป็เืจริงๆเช่นนั้นรึ” อาจารย์ซุนหัวเราะก่อนจะเอานิ้วปาดโลหิตที่หน้าท้องและกินมัน
“นี่คือสีของผลโลหิต มันอร่อยดี” หวงหลงเมื่อได้ยินว่าตนถูกหลอกจึงแสดงสีหน้าเหยเก
“ท่านมัน…” หวงหลงกัดฟันเพื่อระงับความโกรธของตน
“เอาน่า…ข้าแค่หยอกล้อเ้าเอง เอาละเรามาฝึกฝนวิชากันดีกว่า อย่างที่เ้าเห็นนั้นแหละวิชากายาะเป็วิชาที่เปรียบเสมือนร่างกายของเ้าว่ากันง่ายๆ คือเปลี่ยนร่างกายของเ้าให้แข็งแกร่งโดยไม่ต้องใช้การเสริมจากพลังปราณ” อาจารย์ซุนได้รีบเปลี่ยนหัวเื่เพื่อให้หวงหลงคลายความโกรธ
“ได้ท่านอาจารย์ แล้วแต่ท่านเลย” หวงหลงตอบโดยพยามปรับอารมณ์ของตนให้กลับมาเป็ปกติ
“ดี…วิชาแรกที่ข้าจะสอนเ้าคือเคล็ดวิชากายาะทองคำ จะมีทั้งหมดสามขั้นตอนใหญ่ ขั้นที่หนึ่งมีเพียงขั้นเดียวและแบ่งย่อยเป็สองร้อยแปดขั้นตอนในขั้นที่สอง และขั้นที่สาม” อาจารย์ซุนกล่าวอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์…ขั้นตอนมากมายเช่นนี้ข้าต้องใช้เวลากี่ปีในการฝึกฝน” หวงหลงกล่าว
“การฝึกดั้งเดิมคือหนึ่งร้อยปี” อาจารย์ซุนกล่าว
“อะไรนะตั้งหนึ่งร้อยปีข้าไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกท่านอาจารย์” หวงหลงเอามือเกาหัวเมื่อได้ยินเวลาในการฝึกฝน
“ข้าก็บอกอยู่ว่าแบบดั้งเดิมที่ใช้เวลานานขนาดนั้นแต่ที่ข้าจะสอนเ้าคือการฝึกที่ข้าค้นพบหลังจากฝึกวิชาจนเกือบจะสมบูรณ์” อาจารย์ซุนยิ้ม
“ท่านอาจารย์ถ้าเช่นนั้นการฝึกที่ท่านเอ่ยมาต้องใช้เวลากี่ปีเหรอขอรับ” หวงหลงถามออกไปอีกครั้ง
“ห้าสิบปี” อาจารย์ชุนตอบอย่างรวดเร็ว
“ห้าสิบปีเช่นนั้นรึ ท่านอาจารย์ข้ายังมีเื่ต้องทำอีกมากมายอีกทั้งอีกไม่ถึงหนึ่งปีเผ่ามารก็จะมาบุกหมู่บ้านของข้าแล้ว” หวงหลงเกิดอาการกลัดกลุ้มใจ
“เ้าไม่ต้องกังกลเื่เวลาเพราะเ้าอยู่ในค่ายกลกลืนเวลาในสถานที่แห่งนี้สิบปีเท่ากับเวลาภายนอกเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น อีกทั้งอายุของเ้าก็จะเท่ากับเวลาภายนอกแต่กล้ามเนื้อและกำลังของเ้าจะพัฒนาตามการฝึกฝน” หวงหลงเมื่อได้ฟังคำพูดของอาจารย์ซุนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“ท่านอาจารย์ แล้วข้าจะเริ่มฝึกได้กันเมื่อใดรึขอรับ” หวงหลงมองไปยังอาจารย์ซุนเพื่อฟังคำตอบ
“พวกเราจะเริ่มกันเลย” กล่าวจบอาจารย์ซุนก็สะบัดมือของตนออกไปจนปรากฏเตาปรุงยาขนาดใหญ่สีทองที่มีอักขระที่หวงหลงไม่คุ้นตาสลักอยู่รอบๆ แต่หากใครมองมาต้องกล่าวเป็เสียงเดียวกันว่าต้องเป็เตาปรุงยาวิเศษอย่างแน่นอน ซึ่งเตาดังกล่าวสูงกว่าหวงหลงเกือบห้าเท่าออกมาก พร้อมกันนั้นอาจารย์ซุนยังได้ยิงเปลวเพลิงจากดวงตาเพื่อจุดเตาอีกด้วย
“เอาละ เ้าปีนเข้าไปในเตาได้แล้ว” อาจารย์ซุนเอ่ยออกมาหลังจากวางเตาลงข้างหน้าของหวงหลง
“อาจารย์ท่านหมายความว่าเช่นไร” หวงหลงกลืนนำ้ลายเมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ซุน
“ก็ตามที่ข้าบอกนั้นแหละให้เ้าย้ายก้นของเ้าเข้าไปอยู่ในเตาปรุงยาได้แล้ว หรือเ้าอยากให้ข้าช่วยส่งเ้าเข้าไปแทน” อาจารย์ซุนดึงแขนเสื้อของตนขึ้นเพื่อให้หวงหลงรู้ว่าเขาเอาจริง
“อาจารย์ แล้วข้าจะไปตายหรอกรึ ” หวงหลงกล่าวออกไปอย่างร้อนรน
“ก็อะนะ ถ้าเ้าโชคไม่ดี” กล่าวจบอาจารย์ซุนก็ใช้พลังปราณของตนผลักหวงหลงเข้าไปในเตาในทันทีพร้อมกับปิดฝาเตาอย่างรวดเร็ว
“ม่ายยยย” หวงหลงร้องออกมาเมื่อพบว่าตนกำลังเข้าสู่เตาและกำลังจะร่วงลงพื้นภายในเตา แต่เพียงชั่วพริบตาก็เหมือนมีพลังบางอย่างพยุงร่างจองตนไว้ไม่ให้ร่วงหล่น
“เ้าหนู….ฟังข้าให้ดี หลังจากนี้จะเป็การเริ่มฝึกวิชาเคล็ดกายาะทองคำของจริง เ้าจะต้องตั้งสติให้ดี เพื่อไม่ให้เวลาการฝึกกินเวลาออกไป ดังนั้นภายในห้าสิบปีในโลกแห่งนี้เ้าจะต้องอยู่เพียงภายในเตา
ส่วนอาหารข้าจะส่งเข้าไปให้ และเื่สิ่งสกปรกตามร่างกายของเ้าจะถูกชำระล้างด้วยเปลวเพลิงและยาอันบริสุทธิ์ หลังจากนี้สิ่งที่เ้าต้องทำคือมีสติและความอดทนหากจะให้ดีข้าอยากให้เ้าใช้เคล็ดวิชาลมหายใจแห่งัของเ้าในการฝึกครั้งนี้ด้วย
แม้ว่าเคล็ดวิชาที่พ่อของเ้าจะฝึกให้หลังจากนี้จะด้อยกว่าเคล็ดวิชาของข้าให้เื่การป้องกัน แต่ความสามารถของมันยังมีดีในด้านอื่นดังนั้นเ้ายังต้องได้ใช้มันแน่หลังจากนี้” เมื่อกล่าวจบอาจารย์ซุนก็ใช้พลังปราณของตนในการเร่งเปลวเพลิงให้มากขึ้นอีกทั้ง ยังเปิดฝาเตาก็จะส่งวัตถุดิบและสมุนไหรมากมายลงไปในเตาโดยวัตถุดิบและสมุนไพรทั้งหมดจะมีส่วนช่วยในการผลัดเซลล์ผิวของร่างกายและเพิ่มความทนทานอวัยวะภายใน ให้แก่หวงหลง
วัตถุดิบและสมุนไพรมากมายต่างถูกโยนเข้าไปในเตาปรุงยาอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานวัตถุทั้งหมดที่เกี่ยวกับการเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย และชีพจรที่มีขนาดเท่าูเาหนึ่งลูกได้ถูกส่งเข้าไปในเตาปรุงยาจนหมดสิ้น และฝาเตาได้ปิดลงอีกครั้ง
หลังจากนั้นอาจารย์ซุนก็ทำการควบคุมเปลวเพลิงและส่งพลังของตนเข้าไปในเตาพร้อมกันเผื่อทำการสกัดสมุนไพรเหล่านนั้นให้สรรพคุณของมันเข้าสู่ในร่างกายของหวงหลงอย่างรวดเร็ว และด้วยเคล็ดวิชาลมหายใจแห่งัของหวงหลงทำให้ความบริสุทธิ์ของมันเพิ่มขึ้นมาอีกโดยใช้เวลาไปเกือบหนึ่งปีในค่ายกลกลืนเวลา
“เ้าหนูหลังจากนี้จะเป็นรกสำหรับเ้าแล้ว” อาจารย์ซุนกล่าวออกมาหลังจากที่ไม่เอ่ยอะไรออกมาเป็เวลาหนึ่งปีพร้อมกันนั้นได้เปิดฝาเตาปรุงยาอีกครั้งพร้อมกับส่งวัตถุบางอย่างเข้าไป….
7K
