จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        ซ่งอี้หานคิดว่าตนเองจัดการเรื่องราวต่างๆ อย่างรอบคอบแล้ว ปีนั้นหลังจากถูกซ่งอี้เฉินลากลงมาจากตำแหน่ง เขาก็ใช้ชีวิตด้วยการหลบซ่อนหางแล้วจะถูกจับจุดอ่อนได้อย่างไร? เขาสงสัยในใจ หากแต่มิได้เอ่ยออกไป 

        “ในมืออาลักษณ์อู๋กุมหลักฐานการฉ้อโกงขององค์หญิงใหญ่ในหลายปีมานี้เอาไว้ ทว่าอาลักษณ์อู๋มิได้ให้ของเหล่านี้กับท่าน” จวินอู๋เสียกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เขาบอกว่าอยากให้ของที่เป็นขององค์ชาย!” 

        เขากล่าวพลางหยิบจดหมายหนึ่งฉบับจากแขนเสื้อมาวางบนโต๊ะแล้วดันไปเบื้องหน้าอีกคน  

        ซ่งอี้หานก้มหน้ามอง เม็ดเหงื่อบนหน้าผากผุดออกมา อาลักษณ์อู๋ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเอกสารร่วมมือกับศัตรู กระนั้นเขากลับมีจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่ซ่งอี้หานเขียนให้แคว้นเป่ยหาน เสนาบดีเยี่ยนเซี่ยง ในตอนแรกที่ต้องการผูกมิตร เขาตัดสินใจเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ไม่คาดคิดเลยว่าจะตกไปอยู่ในมืออาลักษณ์อู๋ได้ 

        “บนโลกนี้มีคนแปลกประหลาดไม่น้อย และมีอีกมากมายที่สามารถเลียนแบบลายมือกับตราประทับของข้าได้” ซ่งอี้หานเอ่ยเสียงเย็นชา “อาลักษณ์อู๋นำสิ่งนี้มาข่มขู่ เกรงว่าคงไม่เหมาะกระมัง”

        “ไม่นับว่าเป็นการข่มขู่” จวินอู๋เสียไม่ได้เก็บจดหมายกลับคืน เขาเพียงแค่วางไว้ตรงนั้นพลางแย้มยิ้มกล่าวว่า “แน่นอนว่ามีการหาคนมาเลียนแบบจดหมายฉบับนี้จริง ทว่ามันอยู่ในมืออาลักษณ์อู๋ ต่อให้จดหมายฉบับนี้เป็นของปลอม หากวางอยู่เบื้องหน้าฮ่องเต้ ท่านว่า เขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ?”

        แน่นอนว่าเชื่อ ไทเฮากับซ่งอี้เฉินต้องใช้ประโยชน์จากจดหมายนี้สร้างสถานการณ์การกำจัดหนามยอกอกอย่างเขาอย่างรวดเร็วแน่นอน ทำเช่นนี้พวกเขาจะได้นอนหลับสบายหายห่วง ซ่งอี้หานเข้าใจเรื่องนี้ดีและเขาก็ยิ่งรู้ชัดเจนว่าอาลักษณ์อู๋ต้องทำเช่นนี้แน่นอน

        “ข้าปกป้องครอบครัวเขาไม่ได้” ในที่สุดซ่งอี้หานก็เปล่งเสียงนุ่มออกมา “ตัวเขาเองข้าก็อาจทำไม่ได้ ต่อให้รับจดหมายนี้มา ข้าก็ไร้กำลังจัดการ อำนาจข้าตอนนี้เป็นอย่างไร เขาก็น่าจะรู้ชัดเจน” 

        “หากเป็นตำแหน่งอาลักษณ์อีกตำแหน่งเล่า?” จวินอู๋เสียเอ่ยถาม 

        “ตำแหน่งอาลักษณ์?” แววตาของซ่งอี้หานเปล่งประกาย จากนั้นก็มืดสลัว “ไทเฮากับองค์หญิงใหญ่จะทำใจปล่อยมือไปได้อย่างไร?” 

        “อาลักษณ์อู๋มีหลักฐานในมือชุดหนึ่งที่ทำให้คนที่ไทเฮากับองค์หญิงใหญ่เลือกไม่กล้าแตะต้องตำแหน่งนี้ ขึ้นอยู่กับว่าองค์ชายจะเต็มใจหรือไม่” จวินอู๋เสียเห็นเขาบ่ายเบี่ยงตลอดจึงร้อนใจเล็กน้อย เขายื่นคำขาดออกไปตรงๆ “องค์ชายลองไต่ตรองดูได้ว่าอยากถูกไทเฮาหรือองค์หญิงใหญ่กำจัด หรือได้ครอบครองตำแหน่งอาลักษณ์ฝ่ายซ้าย” 

        ซ่งอี้หานจับจ้องจดหมายนั่นโดยไม่ละสายตาและเริ่มคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว 

        ความจริงแล้วจดหมายฉบับนี้ไม่ได้น่ากลัวสำหรับเขาเลย ไทเฮาเคยใช้อุบายเช่นนี้แล้ว สุดท้ายก็ถูกเขาพังทลาย เพียงแต่วันนี้ต่างจากอดีต ยามนี้ต่อให้เขาคิดหาวิธีพังทลายก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน สตรีในตำหนักทั้งสองคนใช่ว่าจะเข้ากันได้ เนื้อเข้าปากแล้วไม่กัดดูสักชิ้น ไม่มีทางเลิกราแน่นอน 

        เขาจึงยิ่งหวั่นไหวเพราะตำแหน่งอาลักษณ์ฝ่ายซ้าย หากได้ตำแหน่งนี้ ที่นั่งอาลักษณ์จะเป็นประโยชน์ต่อเขา ไพ่ตายในอนาคตของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งใบ 

        “ท่านอ๋องอย่าได้กังวลว่าอาลักษณ์อู๋จะไม่ทำตามสัญญา หากเขาเอาออกมาไม่ได้จริงๆ ด้วยความสามารถของท่านอ๋อง หากคิดจะสังหารเขาคงง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ” จวินอู๋เสียเห็นเขานิ่งเงียบจึงเอ่ยเสริมอีกประโยค “อาลักษณ์อู๋กุมหลักฐานการกระทำความผิดขององค์หญิงใหญ่ไว้เช่นกัน ยามนี้องค์หญิงใหญ่ปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ เขาย่อมไม่ยอมวางมือยุติเรื่องราวเป็นแน่ ท้ายที่สุดหลักฐานเหล่านั้นก็จะตกไปอยู่ในมือท่านอ๋อง” 

        หลังจากซ่งอี้หานนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เงยหน้ามองอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยถามเสียงเย็นชา “แล้วท่านเล่า ท่านอยู่ที่นี่ในตำแหน่งใดหรือ?” 

        จวินอู๋เสียตอบเสียงราบเรียบ “เมื่อครู่ข้าบอกไปแล้วว่าเพียงแค่ช่วยเหลือสหายเก่าเท่านั้นเอง” 

        “ท่านรับประกันได้อย่างไรว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกมา ข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไร?” ซ่งอี้หานเอ่ยถามอีกครั้ง 

        ซ่งอี้หานกำลังขอความมั่นใจ เช่นนั้นก็เท่ากับว่ามีโอกาส 

        ในที่สุดจวินอู๋เสียก็เผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า “ข้าไม่อยากกลายเป็นแขกหลังม่านขององค์หญิงใหญ่” 

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซ่งอี้หานรู้สึกประหลาดใจมากทีเดียว  

        วันนั้นเขาไม่ได้ไปงานเลี้ยงร้อยบุปผา หากแต่ได้ยินคนพูดว่าในงานเลี้ยงองค์หญิงใหญ่ปฏิบัติต่อจวินอู๋เสียเป็นพิเศษ 

        สำหรับตัวประกันคนหนึ่งแล้ว การที่สามารถตามหาบุคคลที่องค์หญิงใหญ่พึ่งพาจนพบถือเป็นเรื่องที่มีประโยชน์ยิ่งนัก เขาสามารถหลุดพ้นจากสถานะตัวประกันและกลับไปยังบ้านเกิดของตนเองได้ภายในเวลาอันสั้นด้วยอำนาจขององค์หญิงใหญ่ 

        หลังจากซ่งอี้หานได้ฟังเรื่องนี้เขาก็ไม่มีความคิดอื่นใดนอกจากรู้สึกเห็นใจที่ ‘สุภาพบุรุษ’ อย่างจวินอู๋เสียถูกทำให้เสียของ ทว่าจวินอู๋เสียกลับปฏิเสธเรื่องนี้อย่างคาดไม่ถึง 

        จวินอู๋เสียเอ่ยเสียงราบเรียบ “องค์หญิงใหญ่ส่งคำเชิญมาหลายครั้งและข้าก็หาเหตุผลบอกปัดไปหมดทุกครั้ง เกรงว่าเหตุผลที่เหลือไม่พอให้ใช้อีกแล้ว ข้าจึงอยากหาเรื่องก่อกวนนางเสียหน่อย นางจะได้เลิกสนใจในตัวข้า” 

        “เพียงเท่านี้หรือ?” ใบหน้าของซ่งอี้หานเต็มไปด้วยความสงสัย “หากท่านไม่ยินยอมก็ปฏิเสธได้” 

        “ท่านอ๋อง นิสัยพระเชษฐภคินีผู้นี้ของท่านเป็นอย่างไร ท่านยังไม่ทราบอีกหรือ?” จวินอู๋เสียมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้ม “ปกติท่านอ๋องก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ?” 

        ซ่งอี้หานคิดได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องของบุรุษเพศ มันค่อนข้างน่าอาย ถึงอย่างนั้นเขากลับเชื่อ 

        องค์หญิงใหญ่ต้องเดือดดาลเพราะเรื่องนี้อย่างแน่นอน ไหนเลยจะไปคิดเรื่องอื่น หากใช้เรื่องนี้ดึงองค์หญิงใหญ่ลงมาได้ จวินอู๋เสียก็จะนอนหลับฝันดีได้จริงๆ ตนเองมิได้ออกหน้า ทว่ากลับไปทำให้รำคาญใจได้ หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาก็ยินดีทำเช่นกัน 

        เพียงแต่ซ่งอี้หานยังไม่โล่งใจ เขากวาดสายตามองอีกคนคราหนึ่งแล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “องค์ชายจวินก็รู้จุดดีของข้าเช่นกัน!” 

        จวินอู๋เสียมองซ่งอี้หานลูบคางพลางมองมาที่ตนเองโดยที่ไม่ได้รู้สึกขยะแขยงแม้แต่น้อย ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มห่างเหินและสุภาพ ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ “ข้ากลัวองค์หญิงใหญ่เพราะสิ่งที่นางกุมเอาไว้ ผู้อื่นต่างมองเห็น แต่ข้ากลับไม่กลัวรัชทายาทที่ถูกปลด” 

        คำพูดนี้แทงใจซ่งอี้หานในทันที ใบหน้าเขาพลันแข็งทื่อ

        เมื่อมีโอกาสปกครองใต้หล้า ผู้ใดจะยินดีหลีกทางให้ผู้อื่นเล่า? 

        เขาเป็นรัชทายาทมาสิบกว่าปี เดิมทีคิดว่าใต้หล้าเป็นของตนเอง ไม่คาดคิดเลยว่าซ่งอี้เฉินที่เฝ้าฝันอย่างเงียบๆ มาโดยตลอดจะกระโดดออกมาแย่งชิงบัลลังก์กับตนเอง 

        เขาหวนกลับไปคิดว่าตนเองที่มีจิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมในตอนนั้นแสดงท่าทีเหยียดหยามพระอนุชาเพียงใด ทว่าสุดท้ายแล้วความทะนงตนเช่นนี้กลับทำให้อดีตฮ่องเต้ต้องผิดหวังในตัวเขาถึงขีดสุด 

        แล้วอย่างไร แต่ไหนแต่ไรมาซ่งอี้หานไม่เคยคิดว่าตนเองทำสิ่งใดผิด! 

        ในฐานะรัชทายาท เขาไม่ควรเพลิดเพลินไปกับอำนาจของการอยู่ใต้คนคนเดียวและอยู่เหนือคนนับหมื่นหรอกหรือ? 

        องค์หญิงใหญ่ยิ่งใช้อำนาจบาตรใหญ่อย่างกำเริบเสิบสาน ไฉนไม่เห็นอดีตฮ่องเต้ลงโทษนางบ้าง? ยิ่งไปกว่านั้นเขายังสูงศักดิ์กว่าองค์หญิงใหญ่ เขาเป็นถึงรัชทายาท ทว่ารัชทายาทกลับต้องทำตัวเหมือนเต่าหัวหด! 

        ในเวลานั้นซ่งอี้หานไม่ยินยอมและเอาแต่ท้าทายขีดจำกัดของอดีตฮ่องเต้ จนในที่สุดอดีตฮ่องเต้ก็บันดาลโทสะ เขาเชื่อฟังคำพูดของที่ปรึกษา เขียนจดหมายตำหนิตนเองแล้วสละตำแหน่งรัชทายาทเพื่อรักษาชีวิต 

        ต่อมาเขาจึงได้รู้ว่าที่ปรึกษาข้างกายตนเองทั้งหมดถูกไทเฮาในปัจจุบันซื้อตัวไปนานแล้ว พวกเขายุยง ปิดบัง หลอกลวงจนในที่สุดเขาก็สูญเสียตำแหน่งรัชทายาทไป 

        ยามที่เขาตระหนักรู้ ซ่งอี้เฉินก็นั่งอยู่บนตำแหน่งเดิมของเขาอย่างสุภาพเรียบร้อยเสมือนเป็นราชาที่แท้จริงแล้ว และเขาก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะไปช่วงชิงกลับมา 

        ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเขามักรู้สึกเสียใจมาตลอดและอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขความสูญเสียในปีนั้นกลับคืนมา 

        ป้ายที่เขียนว่า ‘จวนเสียนอ๋อง’ บนประตูยิ่งเป็นเครื่องเตือนใจเขามาตลอดเวลาว่าเขาเคยโง่งมมากเพียงใด 

        จนกระทั่งมีคนคนหนึ่งปรากฏตัวเบื้องหน้าเขาและบอกเขาว่าความจริงแล้วท่านสามารถแย่งตำแหน่งนี้กลับคืนมาได้อีกครั้ง  

        เช่นนั้นจึงมีการวางแผนในเวลาต่อมา