ชายผู้ปกป้อง
รถตู้สีดำคันหนึ่งขับเข้ามาอย่างรวดเร็วและเบรคดังเอี๊ยด ตะวันเปิดประตูลงมาจากรถพร้อมกับตะโกนดังลั่น “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” เขาคำรามด้วยความโกรธ อาจารย์ทองล็อคคอฉันเอาไว้ มือของเขาพร้อมที่จะสังหารฉันได้ตลอดเวลา “ถอยไป ไม่เช่นนั้นเธอตาย” ตะวันค่อยๆเดินเข้ามาและหยุดนิ่ง “ปล่อยเธอออกมา คุณไม่มีทางหนีไปได้” อาจารย์ทองแสยะรอยยิ้มที่น่าสะพรึง เขาบอกกับตะวันว่า “แกก็ต้องการยาวิเศษนี่เหมือนกันหรือ ก็คงไม่แปลก ของมหัศจรรย์แบบนี้มีใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องการ” เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของฉัน “แม่สาวน้อย ฉันจะพิสูจน์ให้เธอดูว่าไอ้หนุ่มนี่มันไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย มันสนใจแต่ยาวิเศษของเธอเท่านั้น” คำพูดของเขาทำให้ฉันเจ็บปวดไปถึงหัวใจ น้ำตาของฉันไหลออกมา อาจารย์ทองหันไปพูดกับตะวัน “แกต้องเลือกระหว่างผู้หญิงและยานี่” “ฉันต้องการทั้งสองสิ่ง” ตะวันบอก “โถๆๆ พ่อหนุ่ม อย่าโลภมากแบบนั้นสิ” อาจารย์ทองพูดออกมา อาจารย์ทองฉายรอยยิ้ม เขาผลักฉันไปที่ถนน รถบรรทุกคันใหญ่วิ่งมา เขาผลักฉันเพื่อให้รถบรรทุกคันนั้นชน ทุกอย่างดูเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ฉันหลับตาลง ตะวันคงจะไม่ช่วยฉัน เขาอาจจะต้องการยาอายุวัฒนะมากกว่า ฉันคงต้องตายไปกับความอัปลักษ์ของฉัน ฉันคงจะหวังมากเกินไปว่าตะวันจะห่วงใยฉันจริงๆทันใดนั้นฉันก็รู้สึกถึงสัมผัสที่อบอุ่นจากอ้อมแขนของตะวัน เขาประคองฉันเอาไว้ฉันหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ฉันไม่กล้าสบตาเขา เขาเลือกที่จะช่วยฉันอาจารย์ทองหัวเราะออกมา เขาหยิบขวดยาไป “ฮ่าๆๆ ไอ้หนุ่มน้อย แกเลือกผู้หญิง รสนิยมของแกนี่แปลกจริงๆ” จากนั้นอาจารย์ทองก็หนีไปพร้อมขวดยาในมือ ตะวันมองหน้าฉัน “คุณเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม” เขาถาม ฉันถามเขาว่า “คุณไม่ไล่ตามเขาไปหรือ” “ปล่อยเขาไปก่อน คุณสำคัญกว่า” เขาบอก “แต่นั่นมันคือยาอายุวัฒนะที่คุณต้องการนะ” ฉันถาม “ผมเลือกคนที่ผมต้องดูแลก่อนเป็นสิ่งแรก” เขาพูด ฉันรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉันรู้สึกอบอุ่น เขาประคองฉันเดินเข้าไปภายในบ้าน ฉันนั่งลงบนโซฟา เขาดูแผลตรงขาของฉันที่ถูกลูกดอกปักเข้า “คุณบาดเจ็บนี่” เขาแสดงความห่วงใย “ฉันไม่เป็นอะไรมาก” ฉันบอก จากนั้นฉันก็หยิบขวดยาออกมาจากใต้โต๊ะ ตอนที่อาจารย์ทองเข้ามา ฉันฉวยโอกาสสลับขวดยา“สิ่งที่เขาได้ไปนั้น มันคือของปลอม” ฉันบอกกับตะวัน“คุณนี่ไหวพริบดีมากเลยไพลิน คู่หูของผม”บอดี้การ์ดที่บาดเจ็บถูกพาตัวเข้ามา ตะวันเข้าไปดูอาการ เขาบอกว่าบอดี้การ์ดของเขานั้นอาการหนัก เขาจะเรียกรถพยาบาล“ไม่ต้อง ใช้ยาของฉัน” ฉันบอกเขาฉันหยิบเอาโอสถทิพย์ขึ้นมา และใช้มันรักษาแผลที่ขาของฉัน จากนั้นฉันก็บอกให้ตะวันใช้ยานี่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของบอดี้การ์ดของเขาตะวันประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น บาดแผลของฉันและของบอดี้การ์ดของเขาค่อยๆหายไปทีละน้อย โอสถทิพย์ช่วยรักษาบาดแผลจนหายสิ้น“ยาของคุณวิเศษมากคุณต้องรักษามันเอาไว้เป็นความลับนะเพื่อความปลอดภัยของคุณ” ตะวันบอกกับฉันตะวันพาฉันขึ้นรถเพื่อไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เขาบอกว่าคนที่ต้องการยาอายุวัฒนะอยู่ที่นั่น เขาชื่อว่า เชษฐา มังกรอนันต์ เจ้าสัวใหญ่ระดับประเทศเขาบอกว่าคุณเชษฐานั้นป่วยหนัก ครอบครัวของเขาพยายามหาทางรักษาอาการป่วย ตระกูลของเขายิ่งใหญ่ขึ้นมาได้จากความสามารถของเขา หากขาดเขาไป ตระกูลของเขาย่อมเกิดการสั่นคลอน และอาจล่มสลายได้ในพริบตา “คุณเชษฐา มีพระคุณกับครอบครัวของผม ผมต้องช่วยเขาให้มีชีวิตต่อไป คุณต้องการเท่าไหร่” เขาถามฉัน ฉันเกิดลังเลว่าควรยื่นข้อเสนอเท่าไหร่ดี ฉันหยุดคิดไปนาน ตะวันคงจะเห็นความลังเลของฉัน เขาจึงยื่นข้อเสนอมาเอง “ยี่สิบล้าน ถ้าคุณตกลง” เขาพูดขึ้น ยี่สิบล้าน! จำนวนเงินมันมากจนฉันจินตนาการไม่ออก ฉันหยุดคิดแล้วจึงถามออกไปว่า “มากเกินไปหรือเปล่า” ฉันถาม ตะวันยิ้มออกมา “สิ่งที่คุณทำ มันไม่ใช่ว่าใครที่ไหนก็สามารถทำได้ และเงินจำนวนนี้มันคุ้มค่าที่ผมจะจ่าย คุณเชษฐาเขามีความสำคัญกับผม ถ้าเขายังสามารถที่จะมีชีวิตได้อีกสักปี มันจะดีกับผมมาก” เงินจำนวนยี่สิบล้านถูกโอนเข้าบัญชีของฉันอย่างรวดเร็ว ฉันดูตัวเลขที่หน้าจอโทรศัพท์อย่างตื่นเต้น ตัวเลขมันยาวมาก ตอนนี้ฉันกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านไปแล้ว ฉันรู้สึกขอบคุณรัตติกาล เธอเป็นคนให้สูตรยาและสมุนไพรล้ำค่ามาให้ฉัน ฉันส่งข้อความเพื่อกล่าวขอบคุณเธอ ฉันบอกว่าฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนอะไรให้เธอจึงจะคู่ควร ฉันมาถึงคฤหาสน์ของตระกูลมังกรอนันต์ เขามีครอบครัวที่ใหญ่มาก คุณเชษฐาเขานอนป่วยอยู่ภายในห้อง และมีคนคอยดูแลอาการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันบอกกกับตะวันว่า อย่าบอกใครว่าได้ยามาจากฉัน ฉันไม่ขอเข้าไปภายในและรออยู่ที่สวนภายนอกคฤหาสน์นั้น ตะวันเดินไปพบกับหัวหน้าผู้ดูแล และเดินเข้าไปภายใน ฉันจึงเดินไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะในสวน หญิงชราคนหนึ่งเดินมาหาฉัน เขาเอาน้ำชามาให้ฉันดื่ม ฉันจึงกล่าวขอบคุณเธอ และกำลังจะดื่มชาถ้วยนั้น จู่ๆก็มีชายสองคนเดินมาบริเวณนั้น หญิงชรากล่าวออกมาว่า “คุณอนุชา” เขาชื่ออนุชา เป็นบุตรชายคนโตของคุณเชษฐา เขามองมาที่ฉันอย่างแปลกใจและถามว่า “เธอเป็นใคร” เขาถาม เสียงหัวเราะดังออกมาจากข้างหลัง “ฮ่าๆๆ เธอคือแฟนของนายตะวัน เขาชอบของแปลกหรือไงนี่ คนสวยๆเยอะๆกลับไม่ชอบ” พิสิษฐ์ บุตรชายอีกคนของคุณเชษฐาพูดขึ้น อนุชามองมายังฉันด้วยสายตารังเกียจ เขาเดินมาแล้วคว้าหน้ากากของฉันออก ฉันดึงมันกลับมา “เรียกบอดี้การ์ด” เขาบอก บอดี้การ์ดสองคนวิ่งมาจับตัวฉันเอาไว้ ฉันรู้สึกโกรธจึงพูดออกมา “ฉันมากับคุณตะวัน แขกของคุณเชษฐานะ” อนุชาหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “แล้วยังไงที่นี่คือบ้านของตระกูลมังกรอนันต์ ไม่ใช่ที่ของนายตะวัน อัครเดชา” เขาพูดเสร็จก็ดึงหน้ากากของฉันออกอีกครั้ง “หน้าตาของเธออัปลักษณ์จริงๆ” อนุชาหันไปพูดกับชายที่ชื่อพิสิษฐ์ “อย่าไปยุ่งกับเธอเลย น่าขยะแขยง” พิสิษฐ์พูดขึ้น “พวกคุณกำลังทำอะไร” เสียงดังก้องมาจากเบื้องหน้า ตะวันวิ่งมาและจัดการบอดี้การ์ดทั้งสองจนหมอบลงไปกับพื้นในพริบตาเดียว “ตะวัน นี่แกกล้าดียังไงมาทำร้ายคนของฉัน” อนุชาพูดขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด ตะวันเอาตัวของเขามาบังเพื่อปกป้องฉันเอาไว้ แววตาของเขาในตอนนี้ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิง “ฉันไม่คิดเลยว่าทายาทตระกูลมังกรอนันต์จะต่ำทรามถึงเพียงนี้” ตะวันกล่าว เขาจ้องหน้ากับชายอีกสองคนเบื้องหน้าอย่างไม่กลัวเกรง