นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๕
“กลับบ้านกันครับพี่” คนน้องออกปากชวน
คนพี่หันมามองคนน้อง กะพริบตาถี่ๆราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตนได้ยินว่าคนน้องจะกล้าชวนเขากลับไปเผชิญหน้ากับทุกคนที่บ้าน “ถ้าเราดับเครื่องชนวันนี้ แล้วชนะ..” ณัฐกนกทอดเสียง “..ซึ่งชนะอยู่แล้ว..”
นพนิตมองหน้าพี่นัทของเขารอฟังคำพูดต่อไป
“..ยังไงพี่ก็ไม่เป็ไร .. เพราะเค้าไม่อะไรกับพี่” พูดจบพี่นัทก็หันไปสบตานพ “แต่เค้าจะไปแอบสั่งให้ใครทำอะไรกับนพอีกบ้าง พี่ก็ไม่รู้และป้องกันไม่ได้”
“นพไม่กลัว”
“แต่พี่กลัวพี่อยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีนพ” ทั้งคำพูดทั้งน้ำเสียง ทั้งความว่าบไหวในแววตาของคนพี่ มันประทับเข้าไปในใจคนน้องอย่างไม่รู้ตัว
นพนิตสวมกอดพี่นัทของเขาด้วยความรู้สึกที่อบอวลอยู่เต็มหัวใจ
พี่นัทกอดตอบ “พี่เคยหัวใจสลายมาแล้วนพพี่รู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน และพี่จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นกับชีวิตพี่อีก”
“พี่นัทครับ” นพนิตเรียกชื่อคนพี่ของเขาอย่างอบอุ่น “นพพร้อมยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่พี่บอกนพมาได้เลยครับ”
ณัฐกนกคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้านพนิต และตัดสินใจ.. “พี่พานพไปพักที่เซฟเฮาร์ของพี่ก่อนดีกว่า” แต่แววตาของนัท กลับไม่ได้อยากจะยอมอย่างที่เขาพูด
นพนิตยิ้มให้กำลังใจพี่นัทของเขา
“ไว้พี่หาวิธีดับเครื่องชนแบบที่นพปลอดภัยที่สุดได้เมื่อไหร่พี่ถึงจะดับเครื่องชน”
“นพตามใจพี่ครับ”
เมื่อทั้งคนพี่และคนน้องตั้งใจจะซ่อนตัว ก็พอดีกับเขนไลน์มาบอกนัท ..“เขนขับรถออกจากบานมาแล้ว” ..
..“ถ้านัทจะให้เขนทำอะไร ไลน์มาเลยนะ” ..
..“เขนยินดีทำทุกอย่าง” ..
..“ขอบคุณมากเขน” .. นัทตอบไลน์กลับไป พร้อมกับสติ๊กเกอร์ขอบคุณอีกสองสามอัน
..“เขนลองหาข้อมูล ที่ทำให้นังพี่สิมันหุบปากให้นัทหน่อย” ..
..“ครับ ยินดีครับ” ..
แล้วณัฐกนกก็โทรศัพท์ไปบอกให้นังบุษขับรถกลับบ้านไปก่อน ไม่ต้องรอรับเค้ากลับบ้าน และให้มันอยู่ใกล้โทรศัพท์ไว้ เค้าจะโทรไปบอกมันเอง ว่าจะให้มารับที่ไหน? เมื่อไหร่?
“ค่ะคุณนัทบุษพร้อมสแตนบายยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อคุณนัทเลยค่ะ” นังบุษตอบอย่างภักดี
“นอนให้หลับพักผ่อนให้พอด้วยนะ” คุณนัทย้ำกับมัน
“บุษหลับง่ายตื่นง่ายอยู่แล้วค่ะบุษจะตั้งเสียงโทรศัพท์ดังๆ ค่ะ”
คุณนัทก็บอกสวัสดีเป็การตัดบท นังบุษก็คงจะวางสายจากเ้านายที่มันแสนรัก และขับรถออกไป
...
“แล้ว..ทีนี้เราสองคนจะไปที่ไหนครับ” นพนิตถามพี่นัทของเขา
คนพี่ยิ้มให้ “ไว้ใจพี่นะ”
คนน้องพยักหน้ารับ
คนพี่ยื่นหน้าไปขโมยจูบหนึ่งทีแล้วกดสัญญาณเรียกบริกรให้มาหา
คนน้องจึงได้แต่มองนิ่งๆไม่กล้าทำอะไรบู่มบ่าม ต่อหน้าบริกรที่กำลังเดินเข้ามา
บริกรเดินมาหาณัฐกนกและกระซิบบอกบางอย่าง
แล้วพี่นัทก็จับมือเด็กหนุ่มของเขาไว้ และพานพเดินออกไปอีกด้านหนึ่งของร้านอาหารซึ่งมีศาลาทรงไทยขนาดพองามอยู่ริมน้ำ
นพนิตเพิ่งสังเกตเห็นว่า..ที่ด้านหนึ่งของศาลาทรงไทยนั้น แท้จริงก็คือท่าเรือวีไอพีของร้านอาหารนั่นเอง มีเรือขนาดพอดีที่ประดับด้วยไม้สักสุดหรูจอดเทียบท่ารออยู่
พอบริกรพาทั้งนัทและนพเข้าไปในศาลานั่น นพนิตก็เห็นว่ามีบุคคลอีกสองคนกำลังนั่งทานอาหารรอพวกเขาอยู่แล้ว
“ต้นน้ำฝุ่นดิน” ณัฐกนกพูดพร้อมกับเดินเข้าไปทักทายและสวมกอดฝุ่นดินก่อน
“คิดถึงนัทมากกกกก” ฝุนดินพูด ขณะที่กอดนัท “วันบวงสรวงเปิดกล้องละคร ฝุ่นยุ่งมากทั้งเื่การเมือง เื่กองถ่าย เลยก็ไม่ได้คุยกัน”
แล้วทั้งสองก็กระชับอ้อมแขนอีกครั้ง
.... ..
“พอแล้วเธอให้ฉันกอดด้วย” ต้นน้ำบอกฝุ่น
ฝุ่นดินจึงคลายอ้อมกอดที่กอดกับนัทลง ปล่อยให้นัทเดินไปกอดต้นน้ำและนัทแอบหอมที่ซอกคอต้นน้ำ
“นัททำแบบนี้ต้นน้ำคิดนะ” ต้นน้ำแซว
“คิดเลยคิดให้ไกลสุดๆ ได้เลย” นัทบอกต้นน้ำแล้วกระชับกอดอีกครั้ง “คิดถึงจัง”
“ต้นน้ำก็คิดถึงนัทคิดถึงมากกกกกก”
ฝุ่นดินหันไปมองนพนิต
“สวัสดีครับพี่ฝุ่น พี่ต้นน้ำ” นพนิตถือเป็จังหวะที่จะได้สวัสดีทั้งสองคน
ฝุ่นดินหันหน้าไปสบตาณัฐกนก เหมือนจะถามด้วยสายตาว่า .. นี่..จริงตามข่าวเหรอเนียะ?
“นี่นพนิต แฟนนัทเอง” ณัฐกนกแนะนำอย่างภาคภูมิ
“จริงดิ!!” ฝุ่นดินเซอร์ไพร์ซสุดๆ
จนเป็ณัฐกนกที่งุนงงว่าทำไมฝุ่นดินจึงไม่รู้เื่อะไร ฝุ่นดินก็อยู่ในกองถ่ายด้วยนี่นา
“คือ..พี่ฝุ่นเค้าไม่ค่อยได้มากองครับพี่นัท พี่ลีเป็คนดูแลกองแทนน่ะครับ” คนน้องช่วยไขข้อข้องใจให้คนพี่
คนพี่ฟังคนน้องแล้วก็พยักหน้ารับรู้ไปกับสิ่งที่คนน้องบอก
“แล้ว..พาน้องเค้ามาด้วยแบบนี้? ไม่กลัวเป็ข่าวอีกเหรอ?” ต้นน้ำแซวนัท
“ถ้าพามาเจอกับเธอแล้วเป็ข่าว ก็รู้เลย.. ว่าเธอเป็คนปล่อยข่าว” นัทแซวกลับ
“จ้ะ” ต้นน้ำประชดกลับ
จากการพูดคุยแสดงว่าทั้งสามสนิทกันมากจริงๆ .. นพนิตบอกตนเอง .. ดีจังที่วันนั้น เคนห้ามเอาไว้.. ไม่งั้น.. เื่นพกับซีต้องมาถึงพี่นัทแน่ๆ
ณัฐกนกไม่อยากปิดบังเื่อะไรกับคนรักอีกแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปหานพ กอดเอวนพ แล้ว..ดึงตัวนพมาแนบชิดกับตัวเขาและบอกนพไปว่า “ผู้หญิงคนที่พ่อพี่อยากให้พี่รักก็คือ.. พี่ฝุ่น คนนี้แหละนพ”
นพนิตใมองฝุ่นดิน!!
“แล้ว..ผู้ชายคนที่พี่ชอบตอนนั้นก็คือ พี่ต้นน้ำ” คนพี่บอกชัดเจน
คนน้องตาโต!!
เื่นี้เหนือความคาดหมายนพนิตอย่างที่สุด!!
ไม่ใช่แค่สนิทกันแล้ว.. แต่ต้องบอกว่า.. สนิทมากกกก!!
“ใตาค้างเลยสิ!!” ต้นน้ำแซวเด็ก
นพนิตยิ้มแหยๆให้พี่ต้นน้ำ
“ฉันยังรักของฉันอยู่นะถ้าเธอดูแลพี่นัทไม่ดี ฉันจะแย่ง” ต้นน้ำขู่นพ
นพนิตยิ่งสลด
“เธอนี่โรคจิตแกล้งขู่จนน้องนพเค้ากลัวหมดแล้ว”
“ใครจะใจงามเท่าเธอล่ะจ๊ะแม่ฝุ่นดินนนนนนนน” ต้นน้ำกัดเพื่อนรัก
ฝุ่นดินได้แต่ส่ายหน้า แล้วหันมาหาณัฐกนก “เออ!! แล้วนัดพวกเรามาเนียะมีเื่สำคัญอะไรมากมายหรือเปล่า หรือแค่อยากเลี้ยง”
ณัฐกนกหน้าถอดสีแว่บหนึ่ง.. ก็ .. ตอนแรกที่เขาอยากคุยกับสองคนนี้คือเื่ทำลายนพนิตให้หายไปจากวงการบันเทิงนี่!!
“..เอ่อ.. !! .. คือ ..” นัทพูดไม่ออก
“ให้นพไปรอข้างนอกก็ได้นะพี่นัทพี่ๆ จะได้คุยธุระกัน” ก็..คนน้องไม่อยากทำให้คนพี่ลำบากใจนี่
“ไม่ต้องหรอก” คนพี่บอกคนน้อง
“งั้น..ให้เวลาเธอตั้งสติ .. คิดเื่ที่จะคุยสักครู่ก่อนก็ได้” ต้นน้ำบอกนัท “ฉันกะฝุ่นดินจะได้มีเวลากินของอร่อยที่อยู่ตรงหน้านี้ก่อน”
แล้วทั้งต้นน้ำฝุ่นดินก็เริ่มลุยอาหารที่แสนน่ากินที่อยู่ตรงหน้านั่น ณัฐกนกมองสองคนจัดการอาหาร และเม้ากันอย่างออกรสโดยไม่สนใคร..
สักครู่..!!
“อิ่มยัง” ณัฐกนกถามขึ้น เมื่อเห็นสองคนเพิ่งวางช้อน
“อิ่มละ”
“ทีนี้ก็คุยเื่ยากๆได้ละ”
จบตอน ๒๕