รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

    รักพิษรัก ตอนที่ ๒๕

    นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

    ตอนที่ ๒๕

                “กลับบ้านกันครับพี่”   คนน้องออกปากชวน

                คนพี่หันมามองคนน้อง กะพริบตาถี่ๆราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตนได้ยินว่าคนน้องจะกล้าชวนเขากลับไปเผชิญหน้ากับทุกคนที่บ้าน   “ถ้าเราดับเครื่องชนวันนี้ แล้วชนะ..”   ณัฐกนกทอดเสียง   “..ซึ่งชนะอยู่แล้ว..”

            นพนิตมองหน้าพี่นัทของเขารอฟังคำพูดต่อไป

            “..ยังไงพี่ก็ไม่เป็๞ไร .. เพราะเค้าไม่อะไรกับพี่”  พูดจบพี่นัทก็หันไปสบตานพ  “แต่เค้าจะไปแอบสั่งให้ใครทำอะไรกับนพอีกบ้าง พี่ก็ไม่รู้และป้องกันไม่ได้”  

            “นพไม่กลัว” 

            “แต่พี่กลัวพี่อยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีนพ”   ทั้งคำพูดทั้งน้ำเสียง ทั้งความว่าบไหวในแววตาของคนพี่  มันประทับเข้าไปในใจคนน้องอย่างไม่รู้ตัว

            นพนิตสวมกอดพี่นัทของเขาด้วยความรู้สึกที่อบอวลอยู่เต็มหัวใจ  

            พี่นัทกอดตอบ   “พี่เคยหัวใจสลายมาแล้วนพพี่รู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน และพี่จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นกับชีวิตพี่อีก”

            “พี่นัทครับ”   นพนิตเรียกชื่อคนพี่ของเขาอย่างอบอุ่น   “นพพร้อมยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่พี่บอกนพมาได้เลยครับ”  

            ณัฐกนกคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้านพนิต และตัดสินใจ..  “พี่พานพไปพักที่เซฟเฮาร์ของพี่ก่อนดีกว่า”   แต่แววตาของนัท กลับไม่ได้อยากจะยอมอย่างที่เขาพูด

            นพนิตยิ้มให้กำลังใจพี่นัทของเขา  

            “ไว้พี่หาวิธีดับเครื่องชนแบบที่นพปลอดภัยที่สุดได้เมื่อไหร่พี่ถึงจะดับเครื่องชน”  

            “นพตามใจพี่ครับ”  

             

            เมื่อทั้งคนพี่และคนน้องตั้งใจจะซ่อนตัว  ก็พอดีกับเขนไลน์มาบอกนัท ..“เขนขับรถออกจากบานมาแล้ว” ..

            ..“ถ้านัทจะให้เขนทำอะไร ไลน์มาเลยนะ” ..

            ..“เขนยินดีทำทุกอย่าง” ..

            ..“ขอบคุณมากเขน” ..   นัทตอบไลน์กลับไป พร้อมกับสติ๊กเกอร์ขอบคุณอีกสองสามอัน  

            ..“เขนลองหาข้อมูล ที่ทำให้นังพี่สิมันหุบปากให้นัทหน่อย” .. 

            ..“ครับ ยินดีครับ” ..

            แล้วณัฐกนกก็โทรศัพท์ไปบอกให้นังบุษขับรถกลับบ้านไปก่อน  ไม่ต้องรอรับเค้ากลับบ้าน   และให้มันอยู่ใกล้โทรศัพท์ไว้  เค้าจะโทรไปบอกมันเอง   ว่าจะให้มารับที่ไหน? เมื่อไหร่? 

            “ค่ะคุณนัทบุษพร้อมสแตนบายยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อคุณนัทเลยค่ะ”   นังบุษตอบอย่างภักดี

            “นอนให้หลับพักผ่อนให้พอด้วยนะ”  คุณนัทย้ำกับมัน 

            “บุษหลับง่ายตื่นง่ายอยู่แล้วค่ะบุษจะตั้งเสียงโทรศัพท์ดังๆ ค่ะ” 

            คุณนัทก็บอกสวัสดีเป็๲การตัดบท   นังบุษก็คงจะวางสายจากเ๽้านายที่มันแสนรัก และขับรถออกไป  

            ...

            “แล้ว..ทีนี้เราสองคนจะไปที่ไหนครับ”   นพนิตถามพี่นัทของเขา

            คนพี่ยิ้มให้   “ไว้ใจพี่นะ”   

            คนน้องพยักหน้ารับ  

            คนพี่ยื่นหน้าไปขโมยจูบหนึ่งทีแล้วกดสัญญาณเรียกบริกรให้มาหา  

            คนน้องจึงได้แต่มองนิ่งๆไม่กล้าทำอะไรบู่มบ่าม ต่อหน้าบริกรที่กำลังเดินเข้ามา  

            บริกรเดินมาหาณัฐกนกและกระซิบบอกบางอย่าง   

            แล้วพี่นัทก็จับมือเด็กหนุ่มของเขาไว้  และพานพเดินออกไปอีกด้านหนึ่งของร้านอาหารซึ่งมีศาลาทรงไทยขนาดพองามอยู่ริมน้ำ

            นพนิตเพิ่งสังเกตเห็นว่า..ที่ด้านหนึ่งของศาลาทรงไทยนั้น แท้จริงก็คือท่าเรือวีไอพีของร้านอาหารนั่นเอง   มีเรือขนาดพอดีที่ประดับด้วยไม้สักสุดหรูจอดเทียบท่ารออยู่   

            พอบริกรพาทั้งนัทและนพเข้าไปในศาลานั่น  นพนิตก็เห็นว่ามีบุคคลอีกสองคนกำลังนั่งทานอาหารรอพวกเขาอยู่แล้ว  

            “ต้นน้ำฝุ่นดิน”   ณัฐกนกพูดพร้อมกับเดินเข้าไปทักทายและสวมกอดฝุ่นดินก่อน 

            “คิดถึงนัทมากกกกก”   ฝุนดินพูด ขณะที่กอดนัท   “วันบวงสรวงเปิดกล้องละคร ฝุ่นยุ่งมากทั้งเ๱ื่๵๹การเมือง เ๱ื่๵๹กองถ่าย เลยก็ไม่ได้คุยกัน”  

            แล้วทั้งสองก็กระชับอ้อมแขนอีกครั้ง  

            .... ..   

            “พอแล้วเธอให้ฉันกอดด้วย”   ต้นน้ำบอกฝุ่น  

            ฝุ่นดินจึงคลายอ้อมกอดที่กอดกับนัทลง   ปล่อยให้นัทเดินไปกอดต้นน้ำและนัทแอบหอมที่ซอกคอต้นน้ำ  

            “นัททำแบบนี้ต้นน้ำคิดนะ”   ต้นน้ำแซว

            “คิดเลยคิดให้ไกลสุดๆ ได้เลย”  นัทบอกต้นน้ำแล้วกระชับกอดอีกครั้ง   “คิดถึงจัง”  

            “ต้นน้ำก็คิดถึงนัทคิดถึงมากกกกกก”  

            ฝุ่นดินหันไปมองนพนิต  

            “สวัสดีครับพี่ฝุ่น พี่ต้นน้ำ”  นพนิตถือเป็๞จังหวะที่จะได้สวัสดีทั้งสองคน

            ฝุ่นดินหันหน้าไปสบตาณัฐกนก  เหมือนจะถามด้วยสายตาว่า .. นี่..จริงตามข่าวเหรอเนียะ? 

            “นี่นพนิต แฟนนัทเอง”   ณัฐกนกแนะนำอย่างภาคภูมิ 

            “จริงดิ!!”   ฝุ่นดินเซอร์ไพร์ซสุดๆ  

            จนเป็๞ณัฐกนกที่งุนงงว่าทำไมฝุ่นดินจึงไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไร ฝุ่นดินก็อยู่ในกองถ่ายด้วยนี่นา      

            “คือ..พี่ฝุ่นเค้าไม่ค่อยได้มากองครับพี่นัท พี่ลีเป็๲คนดูแลกองแทนน่ะครับ”  คนน้องช่วยไขข้อข้องใจให้คนพี่  

            คนพี่ฟังคนน้องแล้วก็พยักหน้ารับรู้ไปกับสิ่งที่คนน้องบอก

            “แล้ว..พาน้องเค้ามาด้วยแบบนี้? ไม่กลัวเป็๲ข่าวอีกเหรอ?”   ต้นน้ำแซวนัท

            “ถ้าพามาเจอกับเธอแล้วเป็๞ข่าว ก็รู้เลย.. ว่าเธอเป็๞คนปล่อยข่าว”  นัทแซวกลับ

            “จ้ะ”   ต้นน้ำประชดกลับ 

            จากการพูดคุยแสดงว่าทั้งสามสนิทกันมากจริงๆ .. นพนิตบอกตนเอง .. ดีจังที่วันนั้น เคนห้ามเอาไว้.. ไม่งั้น.. เ๹ื่๪๫นพกับซีต้องมาถึงพี่นัทแน่ๆ 

            ณัฐกนกไม่อยากปิดบังเ๱ื่๵๹อะไรกับคนรักอีกแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปหานพ กอดเอวนพ แล้ว..ดึงตัวนพมาแนบชิดกับตัวเขาและบอกนพไปว่า   “ผู้หญิงคนที่พ่อพี่อยากให้พี่รักก็คือ.. พี่ฝุ่น คนนี้แหละนพ” 

            นพนิต๻๷ใ๯มองฝุ่นดิน!!

            “แล้ว..ผู้ชายคนที่พี่ชอบตอนนั้นก็คือ พี่ต้นน้ำ”  คนพี่บอกชัดเจน

            คนน้องตาโต!!

            เ๱ื่๵๹นี้เหนือความคาดหมายนพนิตอย่างที่สุด!! 

            ไม่ใช่แค่สนิทกันแล้ว..  แต่ต้องบอกว่า.. สนิทมากกกก!!

            “๻๠ใ๽ตาค้างเลยสิ!!”   ต้นน้ำแซวเด็ก 

            นพนิตยิ้มแหยๆให้พี่ต้นน้ำ

            “ฉันยังรักของฉันอยู่นะถ้าเธอดูแลพี่นัทไม่ดี ฉันจะแย่ง”  ต้นน้ำขู่นพ

            นพนิตยิ่งสลด

            “เธอนี่โรคจิตแกล้งขู่จนน้องนพเค้ากลัวหมดแล้ว” 

            “ใครจะใจงามเท่าเธอล่ะจ๊ะแม่ฝุ่นดินนนนนนนน”  ต้นน้ำกัดเพื่อนรัก 

            ฝุ่นดินได้แต่ส่ายหน้า   แล้วหันมาหาณัฐกนก   “เออ!! แล้วนัดพวกเรามาเนียะมีเ๱ื่๵๹สำคัญอะไรมากมายหรือเปล่า หรือแค่อยากเลี้ยง”  

            ณัฐกนกหน้าถอดสีแว่บหนึ่ง.. ก็ .. ตอนแรกที่เขาอยากคุยกับสองคนนี้คือเ๹ื่๪๫ทำลายนพนิตให้หายไปจากวงการบันเทิงนี่!!

            “..เอ่อ.. !! .. คือ ..”   นัทพูดไม่ออก

            “ให้นพไปรอข้างนอกก็ได้นะพี่นัทพี่ๆ จะได้คุยธุระกัน”   ก็..คนน้องไม่อยากทำให้คนพี่ลำบากใจนี่  

            “ไม่ต้องหรอก”   คนพี่บอกคนน้อง

            “งั้น..ให้เวลาเธอตั้งสติ .. คิดเ๹ื่๪๫ที่จะคุยสักครู่ก่อนก็ได้”   ต้นน้ำบอกนัท   “ฉันกะฝุ่นดินจะได้มีเวลากินของอร่อยที่อยู่ตรงหน้านี้ก่อน”  

            แล้วทั้งต้นน้ำฝุ่นดินก็เริ่มลุยอาหารที่แสนน่ากินที่อยู่ตรงหน้านั่น   ณัฐกนกมองสองคนจัดการอาหาร และเม้ากันอย่างออกรสโดยไม่สนใคร..

            สักครู่..!!

            “อิ่มยัง”   ณัฐกนกถามขึ้น เมื่อเห็นสองคนเพิ่งวางช้อน

            “อิ่มละ”

            “ทีนี้ก็คุยเ๱ื่๵๹ยากๆได้ละ” 

    จบตอน ๒๕