บาริสต้าหวาน100%

เช้าวันถัดมา ท้องฟ้าแจ่มใสอย่างผิดคาด หลังฝนกระหน่ำตลอดคืน มิมิวก้าวออกจากคอนโดด้วยร่มคันใหญ่ในมือ ร่มที่เธอได้รับจากบาริสต้าหนุ่มเมื่อวานนี้

"เอาไปคืนก็ต้องอุดหนุนกาแฟอีก เนี่ย! การตลาดชัดๆ"

มิมิวชี้นิ้วพูดกับร่มราวกับกำลังพูดกับเ๽้าของร่ม เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นรถไฟฟ้า

.

.

ผ่านไป 20 นาที เธอก็มาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟ

ป้ายชื่อร้านสีดำดูคลาสสิก

Achino Cafe

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกริ๊งเบา ๆ กลิ่นหอมของกาแฟคั่วสดก็โอบล้อมอีกครั้ง

บาริสต้าทั้งหญิงชายกำลังง่วนกับการชงกาแฟให้ลูกค้า บางคนก็กำลังรับออเดอร์ 

"อรุณสวัสดิ์ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยทักจากหลังเคาน์เตอร์

ชายหนุ่มคนเดิมยืนอยู่ที่นั่น ดวงตาคมกริบแต่แฝงความอ่อนโยนจ้องมองเธอเพียงแวบเดียวก็ทำให้หัวใจเต้นแรง

"เอ่อ…สวัสดีค่ะ" มิมิวพยายามยิ้มตอบ ทั้งที่ในใจยังเขินอยู่ไม่หาย

เธอวางร่มคันใหญ่ลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้า 

"เอามาคืนค่ะ เมื่อวานขอบคุณมากนะคะ ที่ให้ยืมร่ม"

เขามองร่มคันนั้นแล้วยกยิ้มมุมปาก 

"อ๋อ…ไม่เป็๲ไรครับ แต่ถ้าลืมผมจะตามทวงถึงออฟฟิศคุณแน่ ๆ"

มิมิวหัวเราะเบา ๆ "ใจเย็นๆ ค่ะ แค่ร่มเอง"

"ครับ ขอบคุณที่มานะครับ กำลังคิดอยู่ว่า…จะได้เจออีกไหมนะ" 

น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย แต่ดวงตากลับจริงจังจนเธอเผลอก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตา

"ก็ต้องมาสิคะ จะไม่คืนร่มได้ยังไง" มิมิวเริ่มประหม่าพูดตอบเขาโดยไม่สบสายตา

"…งั้น ลาเต้หวานน้อยเหมือนเดิมไหมครับ?" เขาถามต่อ พลางหยิบแก้วตวงขึ้นมา

มิมิวเงยหน้าขึ้นทันที ความประหม่าถูกเจือด้วยความประหลาดใจ

"คุณจำได้ด้วยเหรอคะ?"

"แน่นอนครับ" เขาตอบโดยไม่ลังเล

"ว่าที่ลูกค้าประจำคนใหม่ของร้าน ต้องจำได้สิ"

คำว่า 'ว่าที่ลูกค้าประจำ' ทำให้หัวใจเธอกระตุกวาบ เหมือนปลุกให้เธอตื่น ก่อนจะหลุดพูดเสียงในหัว

"นั่นไง ว่าแล้ว การตลา…อุ๊บ! OxO"

มิมิวรีบเอามือปิดปากตัวเอง

"หะ! อะไรครับ?" เขาหันมามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังทำท่าทางแปลกๆ

"มะ ไม่มีอะไรคะ…จะบอกว่าดีจังเลยที่จำได้ค่ะ"

"อ๋ออ ฮะๆ ครับผม" เขายิ้มขำเล็กน้อย

ไม่นาน ลาเต้หวานน้อยก็ถูกเลื่อนมาตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมข้อความที่เขียนด้วยมาร์กเกอร์บนแก้ว

 'คืนแค่ร่มก็พอ…หัวใจไม่ต้องคืนนะ'

"O///O"

เธออ่านแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที รู้สึกทั้งงง ทั้งเขิน ทั้งใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

"อะ อะไรคะเนี่ย ฮ่าๆ" มิมิวหัวเราะกลบเกลื่อน

"ก็ตามนั้นครับ…ไม่ได้เหรอ" เขาพูดทีเล่นทีจริง ยิ้มนิดๆ พร้อมกับยกคิ้วข้างหนึ่งกับสายตาที่รอคำตอบ

"ได้อะไรล่ะคะ! พอเลยๆ อย่าแกล้งสิ" มิมิวส่ายหัวก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอีกครั้ง

"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ หยอกๆ^^" เขาหัวเราะออกมาเมื่อแกล้งคนตัวเล็กสำเร็จ

"คุณนี่นะ!" มิมิวชี้นิ้วคาดโทษเป็๲การหยอกกลับ

" ^^ " คนตัวสูงยิ้มหวานให้

"สแกนจ่ายนะคะ จะไปแล้วค่ะ เดี๋ยวจะเข้างานสาย" มิมิวยกมือถือมาสแกนคิวอาร์โค้ดของร้าน

"เอ๋า! จ่ายแล้วเหรอครับ ว่าจะเลี้ยงสักหน่อยเพราะวันนี้ผมอารมณ์ดี"

"อ้าว! กดจ่ายไปแล้วค่ะ ว้าาา~ เสียดายจัง"

"งั้น พรุ่งนี้ผมเลี้ยงนะ" เขาพูดสีหน้าจริงจัง

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะคะ!" มิมิวยิ้มกว้างเพราะเธอชอบของฟรีที่สุด

"ฮ่าๆ ครับ แน่นอน" เขายิ้มขำจนตาเป็๞สระอิ

"งั้น ขอตัวก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ"

มิมิวส่งยิ้มสดใสให้หนึ่งทีก่อนจะเดินออกไปจากร้าน

ทิ้งให้หนุ่มบาริสต้ามองแผ่นหลังเล็กๆ จนสุดสายตา

จู่ๆ เขาก็หันหลังแล้วเอามือข้างหนึ่งปิดปาก มืออีกข้างเท้ากับโต๊ะวางแก้ว แก้มเขาขึ้นสีแดงระเรื่อ ใบหูแดงจัด 

"ไม่ไหว…น่ารักกว่าที่คิด>///<" เขาพูดออกมาเบาๆ

"คุณอชิ เป็๞อะไรรึเปล่าครับ?" พนักงานในร้านเดินมาถามเขา

"เปล่าๆ ไม่มีอะไร ไม่ต้องห่วง" เขาพูดแต่ยังเอามือปิดปากไว้

พนักงานคนนั้นพยักหน้าแบบงงๆ ให้เขาแล้วหันกลับไปรับออเดอร์ลูกค้าต่อ