ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่160 ดอกเดซีเบ่งบานเพื่อคุณเสมอ

     เย่จื่อเฉินยืนอยู่ภายในตึกทรงโมเดิร์นหลังหนึ่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เขาได้โทรหาซูอี้อวิ๋นให้ช่วยหาคอนโดที่ใกล้กับมหาวิทยาลัยให้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะจัดการได้เร็วขนาดนี้

      "จัดการได้เร็วดีนี่"

      "แล้วนายคิดว่าไงล่ะ ฉันลงมือเองทั้งที จะช้าได้เหรอ?" ซูอี้อวิ๋นยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดขึ้น "คอนโดนี้อยู่ห่างจากมหาลัยเราประมาณห้านาที เป็นทรงโมเดิร์นพื้นที่กว้างมากพอ แสงก็ไม่เลว การตกแต่งสวยหรู...ว่าแต่นายจะเอาคอนโดนี้ไปทำไมนายจะอยู่กับใครเหรอ?"

      พูดจบ สีหน้าของซูอี้อวิ๋นก็ขรึมลงไปเล็กน้อยเขารู้ว่าน้องสาวตัวเองกำลังคบกับเย่จื่อเฉินอยู่

      "นายคงไม่ได้คิดจะหาห้องไว้ซุกผู้หญิงหรอกนะ?" ซูอี้อวิ๋นลุกออกจากโซฟา ดวงตาจ้องเย่จื่อเฉินเขม็ง "ถ้านายกล้าทำแบบนั้น อย่ามาหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนล่ะ"

      "ซุกน้องนายน่ะสิ!" เย่จื่อเฉินด่าลั่น

      "ซุกน้องฉัน?" ซูอี้อวิ๋นอุทานตกใจก่อนที่สองมือจะกระชากคอเสื้อเย่จื่อเฉินอย่างแรง "นายคิดจะอยู่กับน้องสาวฉันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ได้แต่ทำดีกับเธอหน่อยก็แล้วกัน"

      "ฉันจะอยู่กับน้องสาวนาย?"

     "แล้วนายไม่ได้จะอยู่กับน้องสาวฉันเหรอ? แล้วนายคิดจะอยู่กับใคร!"

      มือของซูอี้อวิ๋นคว้าเข้าที่คอเสื้ออีกครั้งเย่จื่อเฉินกระชากมือเขาเหวี่ยงออกไปอย่างแรง แล้วพูดขึ้น

      "ให้ตายเถอะ ฉันคุยกับนายไม่รู้เรื่องแล้ว ฉันไม่ได้จะอยู่กับน้องสาวนายแล้วก็ไม่ได้จะอยู่กับผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้นแหละ"

      "แล้วนายซื้อคอนโดนี้ทำไม แล้วยังรีบร้อนแบบนี้อีก"

      "ตาสองข้างนายมันบอดหรือไง นายไม่เห็นฮีโร่สองคนนั้นหรือไง?"

      เย่จื่อเฉินบุ้ยปากไปทางจินซานพ่างกับซุนหงอคงอย่างอารมณ์เสียและดูเหมือนว่าจะรับรู้ได้ว่าตัวเองมีซีนแล้ว

     จินซานพ่างจึงได้หันมาโบกมือให้และยิ้มโชว์ฟันพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

      "หวัดดี"

      "หวัดดี หวัดดี"

     ซูอี้อวิ๋นไม่คิดว่าเย่จื่อเฉินจะอยู่เจ้าอ้วนคนนี้แล้วก็ผู้ชายตัวใหญ่คนนั้น

     ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปเขาเข้ามากอดแขนเย่จื่อเฉินแล้วก็พาถอยไปข้างหลัง

      "เย่จื่อ คิดไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นแบบนี้"

     "ฉันเป็นยังไง?"

     "คนอ้วน ตัวใหญ่ นายนี่เล่นของสูงจังนะ"

      "ฉัน...นายไสหัวไปเลยนะ ฉันแมนทั้งแท่งเว้ย!"

     มองค้อนซูอี้อวิ๋น ส่วนซูอี้อวิ๋นก็หัวเราะร่า

      เป็นรูมเมทเย่จื่อเฉินมาสองปีแล้ว ถ้าเพื่อนคนนี้เป็นเกย์จริงๆเขาที่เป็นรูมเมทก็ต้องรู้สึกตั้งนานแล้ว

     เมื่อกี้เขาก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น

     ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเย่จื่อเฉินถึงได้ซื้อคอนโดให้สองคนนี้แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้องไปยุ่ง

     มือขวายื่นไปข้างหน้า พร้อมกับยักคิ้วให้เย่จื่อเฉิน

      "อะไร?"

     "ขอเงินไง อะไรของนาย" ซูอี้อวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น "คอนโดนี้ราคาสามล้านสี่แสนสามหมื่นหยวน ฉันหักค่านายหน้าออกให้นายนายให้ฉันแค่สามล้านสี่แสนก็พอ"

      "เอาเงินด้วยเหรอ?"

     "แล้วทำไมจะไม่เอาล่ะ เงินฉันมันไม่ได้ลอยมาตามลมนะตอนที่ฉันจัดการเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตให้นาย ฉันไม่เอาเงินนายก็ดีเท่าไรแล้ว"

      เยี่ยมเลย

     แบบนี้สิถึงจะเป็นซูอี้อวิ๋นที่เขารู้จัก

     ขนาดเงินหยวนเดียวก็ยังคิดบัญชีกับเพื่อนได้แล้วนี่มันเป็นจำนวนเงินตั้งมากมายขนาดนี้

      "อีกเดี๋ยวฉันจะโอนให้"

      "โอเค งั้นฉันไปก่อนล่ะ ขอให้นายมีความสุขกับคู่หูใหม่ของนายนะ"

     ทิ้งรอยยิ้มคลุมเครือเอาไว้ แล้วซูอี้อวิ๋นก็ถอยออกมาจากห้องนั้น

     เย่จื่อเฉินด่าไล่หลังพร้อมกับส่ายหน้าจากนั้นจึงเดินไปยังโซฟาของห้องนั่งเล่น จินซานพ่างรีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้นด้วยความเคร่งเครียด

     "ลูกพี่ ไม่ใช่พวกรักร่วมเพศแน่นะครับ แต่..."

     จินซานพ่างขบกัดริมฝีปาก ราวกับว่าความคิดกำลังตีกันอยู่ในใจจากนั้นจึงพูดขึ้น

      "แต่ถ้าลูกพี่ต้องการ ผมก็สามารถอุทิศดอกเดซีที่แสนจะบอบบางของผมให้ลูกพี่ได้ครับ!"

      เย่จื่อเฉินที่กำลังนั่งเลื่อนดูโพสต์อยู่บนโซฟาถึงกับสำลักน้ำที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาโดนต้นขาของจินซานพ่างทันที

     เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ต้นขาทั้งสองข้างจินซานพ่างก็กลืนน้ำลายลงคอดังอึก

      "ลูกพี่ หรือว่าลูกพี่จะชอบแบบตัวเปียกด้วย?"

     "ไปๆ...ไสหัวไปเลย!"

     โมโหจนต้องไล่เจ้าอ้วนออกไป เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วมองเขาเล็กน้อย

     ไอคิวต่ำจนน่าเป็นห่วงจริงๆ

      "ลูกพี่ ดอกเดซีของผมบานรอลูกพี่ตลอดเลยนะ!"

      ก่อนจะไป จินซานพ่างยังตะโกนพูดสโลแกนในการอุทิศดอกเดซีของเขาอีกครั้งเย่จื่อเฉินหน้าตาบึ้งตึงไปทั้งหน้า ซุนหงอคงที่อยู่ข้างๆก็เงยหน้าถามด้วยความสงสัย

      "ดอกเดซี มันอร่อยไหม"

     ตุบ!

     ทำไมเขาถึงได้เก็บเจ้าสองตัวนี้มาด้วยนะ

    ดูเหมือนว่าชีวิตในวันข้างหน้า ต้องหนักหนาสาหัสและอีกยาวไกลแน่นอน!

      เย่จื่อเฉินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะนั่งเลื่อนดูโพสต์ในวีแชทที่โซฟาอีกครั้ง

     ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องทำในทุกวันไปแล้ว

     การเลื่อนดูโพสต์ก็เพื่อจะได้จับตาดูสถานการณ์บนสวรรค์และนรกได้จากกลุ่มของเทพเซียน

     ถึงแม้ว่าเหล่าเทพเซียนที่เป็นเพื่อนกับเขามันจะมีไม่มากก็ตาม

     แต่มันก็ดีกว่าไม่มีเลย

     เลื่อนดูไปได้สักพัก เมื่อไม่เห็นข่าวคราวที่มีประโยชน์เย่จื่อเฉินถึงได้กดออก แต่กลับมีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาใหม่

      หานเซียงจื่อส่งคำขอเป็นเพื่อนกับคุณ

     อะไรนักหนาเนี่ย    

     เย่จื่อเฉินไม่ได้สนใจคำขอเป็นเพื่อนของเขา จากนั้นจึงได้เห็นว่าหลู่ตงปินได้ส่งข้อความมาหาเขา

      หลู่ตงปิน : ข้าคุยกับหานเซียงจื่อแล้วเขาเองก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองผิด ท่านสองคนคุยกันได้แล้ว

     พอเห็นข้อความนี้ เย่จื่อเฉินจึงเลียริมฝีปากเล็กน้อย และกดยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของหานเซียงจื่อ

     เหลือบมองดูระดับความสนิท

     เพื่อน

     100

     โอ๊ะ! ดูท่าว่าหลู่ตงปินจะเก่งใช้ได้เลยที่สามารถพูดให้เจ้าสมองทึ่มเข้าใจได้

     หานเซียงจื่อ : ท่านเง็กเซียนข้าขอโทษ

      เพิ่งจะตอบรับคำขอเป็นเพื่อนไป ทางฝั่งของหานเซียงจื่อก็ได้ส่งข้อความมาบอกขอโทษเขาทันที

      หานเซียงจื่อ : ตอนนั้นข้าวู่วามเกินไปจริงๆทุกอย่างข้าคิดไปเองคนเดียว ถ้ามีอะไรที่ทำให้ท่านเง็กเซียนไม่พอใจท่านก็อย่าได้ถือโทษโกรธกันเลย

     กิริยาอ่อนลงมากเลยล่ะ

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น แล้วตอบกลับไป

      เย่จื่อเฉิน : ช่างเถอะข้าไม่โทษท่านหรอก ตอนนั้นที่ข้าพูดกับท่าน เนื้อความของข้ามันก็แข็งกระด้างเกินไปเหมือนกัน

      "เง็กเซียนคนนั้นตอบข้าแล้ว"

     หานเซียงจื่อกำโทรศัพท์ของหลู่ตงปินไว้แล้วหัวเราะร่าดวงตาของหลู่ตงปินไม่ละออกไปจากโทรศัพท์ของตนแม้แต่น้อย

     มันช่วยไม่ได้ ก็เพราะว่าหานเซียงจื่อคือตัวทำลายโทรศัพท์

     เขาไม่ระวังไม่ได้

      "ตอบกลับมาแล้วก็ขอโทษท่านเง็กเซียนดีๆคุยกันเสร็จแล้วก็รีบคืนโทรศัพท์ข้ามา"

      "โธ่ เจ้าขี้งกเกินไปแล้วนะ โทรศัพท์เครื่องนี้ให้ข้าเลยเป็นไง"

     หานเซียงจื่อกลอกตาใส่ หลู่ตงปินคิ้วกระตุก

      "ข้าตายแน่!"

     "เหล่าหาน เจ้าอย่าคิดไปหลอกเอาโทรศัพท์ของหลู่ตงปินเลย โทรศัพท์เครื่องนั้นจะหายไปไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้ายังไม่เคยเห็นวีแชทเขาใช่ไหมล่ะในนั้นมีวีแชทของนางฟ้าบนสวรรค์อยู่ตั้งไม่รู้เท่าไร แต่ละวันมีแต่ข้อความทักมาว่าศิษย์พี่หลู่ตงปินอย่างนั้นอย่างนี้...ที่สงสัยว่าทำไมเขาถึงเอาแต่บ่นว่าอยากกลับไปวิหารสวรรค์น่ะสาเหตุหลักมันก็มาจากตรงนี้แหละ"

     เฉากั๋วจิ่วยิ้มขบขัน หลู่ตงปินหน้าแดงทันที

      "อย่ามาพูดซี้ซั้วนะ!"

     "เจ้าหนอเจ้า เจ้านี่มันน่าเบื่อจริงๆ"

     หานเซียงจื่อส่ายหน้า หลู่ตงปินกลอกตาใส่แล้วต่อว่า

      "เจ้าจะใช้หรือไม่ใช้ โทรศัพท์น่ะ"

      "ใช้ๆ" เมื่อตะโกนบอกแล้วหานเซียงจื่อก็ตอบกลับเย่จื่อเฉินอีกครั้ง 

      หานเซียงจื่อ :ดีจังที่ท่านไม่ถือสาหาความได้ยินว่าท่านต้องการรากบัววิเศษเก้ารูเหรอ?

      ตึก!

     เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจของเย่จื่อเฉินก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

      เย่จื่อเฉิน : ใช่ไม่ทราบว่าได้หรือไม่

     ติ๊ง!

     ข้อความของเย่จื่อเฉินเพิ่งจะถูกส่งออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันที

      พอกดออกจากหน้าจอแชท เย่จื่อเฉินก็เห็นว่าตรงคำขอเป็นเพื่อนมีข้อความเพิ่มขึ้นมาหนึ่งข้อความ

      เหอเซียนกู่ส่งคำขอเป็นเพื่อนกับคุณ