ทองคำอสูร

     หลังจากสนุกไปเรื่อยเปื่อยจนถึงเที่ยง ซิลเวอร์ก็กลับเข้าไปในโรงแรมเพื่อไปรอนายหญิงที่โรงอาหาร

     ในขณะที่เดินอยู่ก็ได้มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขา

     " นั่นมันไม่ผิดแน่ " เขามองไปที่เด็กน้อยพร้อมกับรำพึงรำพันกับตนเอง

     " ทายาทตนสุดท้ายนั่น ข้าจะต้องชิงมาจากเจ้านั่นให้ได้ " เขาพูดแล้วใช้สกิลลวงตาเพื่อพรางตัว

     ...................................................

     ณ โรงอาหารโนริมากิ

     รูนได้เดินลงมาจากชั้นบนเพื่อลงมาทานอาหาร เมื่อซิลเวอร์เห็นดังนั้นจึงเดินไปพูดคุยด้วย

     " นายหญิง! ข้าจองโต๊ะไว้แล้วเชิญทางนี้เลยครับ " เขาเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมา

     " เชิญนั่งได้เลยครับ " เขาพูดพร้อมยิ้มอย่างร่าเริงจนรูนแปลกใจ

     " หืม....วันนี้เจ้ามาแปลกนะ? " เธอเหล่ตาใส่อย่างเจ้าเล่ห์จนเขาทำตัวไม่ถูก

     " พะ-พูดอะไรของท่านกันน่ะ ข้าก็แค่อยากจะทำเฉยๆ " เขาพูดลุกลนปากไปทางตาไปอีกทาง

     " จะเป็นเดือดเป็นร้อนทำไมกัน ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเลย " เธอพูดเสร็จ จากนั้นจึงมานั่งบนเก้าอี้ที่ซิลเวอร์ดึงให้

     เมื่อจัดการเรื่องของนายตนเองเสร็จ เขาจึงกลับมานั่งที่เดิม แล้วมองไปที่รูน

     " มองข้าทำไม? อยากสั่งอาหารอะไรก็สั่งไปสิ " เธอพูดแล้วมองไปอีกทาง

     " ท่านไม่รู้สึกว่าข้าแปลกหน่อยหรือ? " เขาพูดพร้อมกัยเงยหน้าขึ้นเหมือนจะสื่อว่าให้เธอมองไปที่คอของเขา

     " อะไร? จะพูดอะไรก็พูดมาสิอย่าเงียบข้าไม่เข้าใจ " เธอพูดอย่างอารมณ์เสียที่เห็นซิลเวอร์กวนประสาท

     " ก็ดูที่คอข้าไง มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ? " เขาพยายามชี้แล้วชี้อีกไปที่ปลอกคอ

     " ก็ไม่เห็นแปลกหนิ? สวยดีใช่ไหมล่ะฝีมือข้า " เธอพูดประจบตัวเองจนเขาหมั่นไส้

     " นี่เขาเรียกว่าสวยรึ! ดูยังไงก็เหมือนปลอกคอหมาชัดๆ " เขาลุกขึ้นด้วยความไม่พอใจ

     " ปลอกคอหมาที่ไหนกัน! นี่เขาเรียกว่า" แนวพังค์ " ต่างหากเล่า เจ้าไม่รู้จักหรอ เมืองเกิดข้าฮิตมากเลยนะ " เธอสาธยายแฟชั่นให้ซิลเวอร์ได้รับรู้

     " ข้าไม่เข้าใจว่า " แนวพังค์ " คืออะไร? ไหนท่านลองอธิบายให้ข้าฟังเข้าใจทีสิ " เขามองไปที่รูนด้วยความมุ่งมั่นจนเธอมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ

     " ไม่อะ ข้าขี้เกียจเจ้าใส่ๆไปเถอะน่าเดี่ยวนานๆเข้าเจ้าก็จะซึมซับมันได้เอง " เธอพูดจบบทสรุปเออเอง จนเขาไม่สามารถที่จะเถียงกลับได้

     เขาได้คำตอบที่ไม่เหมือนคำตอบ จึงลงไปนั่งด้วยความสิ้นหวังและกุมหัวด้วยความเครียด

     ไม่เข้าใจ! ใครก็ได้ช่วยบอกข้าที.... เขาซบหน้ากับโต๊ะด้วยความมึนงงจนจะกลายเป็นบ้า