บทที่ 1 : ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจ
ฉันชื่อน้ำหวานตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมห้า ชีวิตในวัยมัธยมปลายของฉันค่อนข้างจืดชืด ด้วยความที่ฉันเป็พวกโลกส่วนตัวสูงออกแนวรังเกียจสังคมเสียด้วยซ้ำฉันพูดคุยกับคนแปลกหน้าไม่ค่อยเก่งเรียกว่าพูดไม่เป็เลยจะง่ายกว่า ทำให้ฉันไม่ค่อยรู้จักใครมากเท่าไหร่ที่พอมีสนิทอยู่บ้างก็เป็เพื่อนในกลุ่มที่โรงเรียนประมาณห้าหกคนเห็นจะได้โรงเรียนฉันเป็โรงเรียนหญิงล้วน ดังนั้นพวกบรรดาความรักแบบป๊อปปี้เลิฟอะไรพรรค์นั้นฉันแทบไม่เคยได้ััเสียด้วยซ้ำชีวิตจึงวนเวียนอยู่เพียงแค่บ้านกับโรงเรียน และโรงเรียนกับบ้าน
พอชีวิตใน่มัธยมปลายหลายคนต่างเร่งติวหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉันก็เป็อีกคนหนึ่งถึงแม้ว่าฉันจะเรียนอยู่ในระดับค่อนข้างดีแต่พ่อแม่ก็อยากให้ฉันไปเรียนเสริมอีกสักหน่อย จริง ๆ แล้วฉันไม่ค่อยมีความฝันอะไรสักเท่าไหร่อยากเรียนอะไร อยากเรียนที่ไหน โตไปอยากเป็อะไร เื่พวกนี้ฉันแทบไม่เคยคิดในหัวสมองเลยพอพ่อแม่อยาก ฉันเองก็ไม่เห็นว่าเป็ปัญหาอะไร ฉันจึงเริ่มสมัครเรียนพิเศษเพิ่มหลังเลิกเรียน
ลืมบอกอีกอย่างฉันมีพี่ชายอยู่หนึ่งคนชื่อ น้ำเพชร พี่เพชรเรียนโรงเรียนชายล้วน จริง ๆ โรงเรียนของพวกเราก็อยู่ใกล้ ๆกันแบบที่พอจะเดินไปได้ไม่ลำบากแต่เพราะฉันกับพี่เพชรไม่ค่อยสนิทกันมากเหมือนพี่น้องคู่อื่น ๆ ละมั้ง พวกเราจึงไม่ค่อยไปเจอกันมากเท่าไหร่เรียกได้ว่าต่างคนต่างใช้ชีวิตกันเลยทีเดียว จะเจอกันก็ตอนกลับบ้านที่แค่ทักทายกันเพียงสองสามประโยคก็แยกย้ายกันเข้าห้องแล้ว
วันนี้เป็วันแรกที่ฉันเริ่มไปเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนโรงเรียนกวดวิชาเป็อาคารสูงสามชั้น แบ่งห้องย่อย ๆ ออกเป็แต่ละวิชา แต่ละชั้นเรียนฉันเดินเข้าไปข้างในด้วยความประหม่าความที่ไม่มีเพื่อนคนไหนยอมมาเรียนด้วย ทั้งยังไม่รู้จักใครที่นี่อีกทำให้ฉันแทบจะเดินคอตกเข้าไปเลยทีเดียว
นั่นพี่เพชรนี่นาพี่ชายฉันยืนอยู่ตรงทางขึ้นบันไดกับเพื่อนอีกสองคน เมื่อฉันเดินไปใกล้ พี่เพชรก็เพียงพยักหน้าให้ฉัน
“เฮ้ย...เฮ้ย...ไอ้เพชรสาวที่ไหนวะ” ผู้ชายคนหนึ่งแซวพี่เพชรทันที ภายหลังฉันจึงได้รู้ว่าพี่เขาชื่อตะวัน
“เชี่ย...น้องสาวกู”พี่เพชรหันไปปรามพี่ตะวันทันที
แม้ฉันจะได้ยินประโยคพวกนั้นแต่ฉันก็ทำเพียงก้มหน้าแล้วรีบเดินขึ้นไปข้างบนทันทีเอาตามตรงฉันไม่ค่อยชอบผู้ชายที่ปากหมาแบบนี้สักเท่าไหร่ เรียกว่าอยากหนีไปให้ไกลเลยทีเดียว
จังหวะที่ฉันกำลังจะขึ้นบันไดพลันสายตาเหลือบไปเห็นแววตาคมกริบที่กำลังมองตามฉันอยู่ เพื่อนพี่ชายฉันอีกคนนั่นเองพี่เขาชื่อ สายชล
พี่สายชลไม่ได้ใช้สายตาประเภทลวนลามแบบน่ารังเกียจแต่สายตานั้นก็ทำให้ฉันหัวใจไหววูบจนแทบเสียอาการเลยทีเดียว ฉันเม้มปากแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิตจากนั้นฉันก็เรียกว่าแทบจะวิ่งขึ้นบันไดเพื่อหลบหนีสายตานั้นกันเลยทีเดียว
ฉันใช้ชีวิตจบหนึ่งวันอย่างยากลำบากชีวิตที่แสนจะเรียบง่ายแบบที่เคยเป็ดูท่าทางคงเป็ไปได้ยากอีกแล้วน้ำหวาน...เธอต้องแย่แน่ ๆ
Part : พี่สายชล
ผมชื่อสายชล เรียนอยู่มัธยมหก ผมมีเพื่อนสนิทไม่มากนักหนึ่งในนั้นคือไอ้ตะวัน ตอนนี้พวกเราเรียนกันอย่างหนัก ทั้งที่โรงเรียนและที่กวดวิชาเพราะใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว วันนี้เราสองคนไปโรงเรียนกวดวิชาตามปกติ บังเอิญได้เจอกับไอ้เพชร พวกเราจึงหยุดคุยกันตรงทางขึ้นบันได ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น ผมเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามายังพวกเรา ท่าทางเหมือนแมวน้อยหลงทางก็ไม่ปาน เธอเดินก้มหน้าก้มตา แววตาเต็มไปด้วยความกังวล ดั่งกลัวใครจะเข้ามาทำร้ายอย่างไงอย่างนั้น แต่จู่ ๆ ไอ้เพชรก็หันไปพยักหน้าทักทาย ผมได้แต่ยกยิ้มมุมปากพลางคิดในใจว่าคงเป็เด็กอีกคนของไอ้เพชรแน่ ๆ ไอ้เพชรเพื่อนผมคนนี้ได้ชื่อว่าเ้าชู้ตัวพ่อ สาว ๆ ในสต๊อกมันมีเป็เข่ง บางทีถึงกับตบตีแย่งชิงกันเลยก็มี ผมได้แต่นึกสงสารและเอ็นดูเหยื่อรายใหม่ของมันอีกคน ท่าทางแบบนี้จะไปสู้ใครเขาได้เล่า แต่พลันได้ยินมันบอกไอ้ตะวันว่าเป็น้องสาว ผมถึงกับนิ่งอึ้งไป คิ้วหนายักขึ้นอย่างแปลกใจ ไม่ยักรู้ว่าไอ้เพชรมีน้องสาวด้วย ผมรู้สึกผิดกับมันนิดหน่อยที่คิดอกุศลกับน้องของเพื่อน ผมหันหน้าไปมองน้องสาวไอ้เพชร ท่าทางหงุดหงิดที่ถูกไอ้ตะวันแซว ทั้งยังท่าทางที่เดินเร่งรีบเหมือนกับวิ่งหนีก้อนขี้หมาตรงหน้า ยิ่งทำให้ผมรู้สึกสนใจเข้าไปใหญ่ ผมยังคงมองเธอเดินต่อไป จนสายตาปะทะเข้ากับดวงตาคู่หวาน ผมรู้สึกราวกับร่างกายถูกสตั๊นท์เอาไว้ เวรละผม...ขืนไอ้เพชรรู้ความคิดผมเข้า มีหวังมันวิ่งมาฉีกอกผมเป็แน่
13K
