ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        (ภาพนี้ผมวาดโดยใช้พู่กันวาดสดไม่มีการร่าง การลบ การแก้ไขใดๆ)

        รุ่งเช้าหนิงเอ๋อที่เปลี่ยนชุดเสร็จ  เป็นชุดมือกระบี่หญิง  นางตั้งใจจะเป็นกำลังให้ลู่เอินเต็มตัว

        สวีซูเม่ยรออยู่ที่โถงรับแขกแต่แรก

        “เซี่ยวเอ๋อ  เจ้ารักษาเวลาดีมาก  ไป.. เราไปรับชุดวิวาห์ของเจ้า”

        “ท่านแม่คะ  ข้าอยากใช้ชุดเก่าของท่าน  ถ้าคับหรือหลวมไป  ข้าจะแก้ชุดเอง”

        “ดูเจ้าพูดเข้า  จะประหยัดไปถึงไหน  กลัวบ้านสกุลเซียวเราไม่มีเงินสั่งตัดหรือยังไง”

        “ไม่ใช่นะคะ  ข้าแค่...อยากเดินรอยตามท่านแม่”

        “ฮึ เดินรอยชะตาเป็นหม้ายสามีตายน่ะเหรอ เจ้าจะให้ลูกข้าตายแบบพ่อเขาเหรอไง”

        “แหม ท่านแม่ก็..ข้า ข้าลืมคิดถึงตรงนี้ไปเลย”

        “เอาเถอะๆ เจ้าช่างน่ารักนัก  และอีกอย่างใช้ชุดข้า  ก็ต้องแก้สะโพกก้น และช่วงอกเยอะเลย”

        “ท่านแม่เย้าข้าเล่นแล้ว”

        อาฟงคนเลี้ยงม้าและเป็นคนคุ้มกันให้นายหญิงใหญ่เดินมา

        “นายหญิงทั้งสอง  รถม้าพร้อมแล้วครับ”

        หนิงเอ๋อรีบกล่าว

        “ข้ายังไม่แต่ง  เจ้าอย่าเรียกข้าแบบนั้นเลย”

        “แหม นายหญิง พรุ่งนี้ท่านก็เป็นฮูหยินให้คุณชายแล้วเรียกวันนี้เรียกวันพรุ่ง  ก็ไม่ต่าง”

        สวีซูเม่ยยิ้มหัวเราะ  เนิงเอ๋อยิ้มอย่างสบายใจ

        นางแค่ลองประเมินอาฟงเพราะนางเพิ่งพบเจอเขา เอาตามจริง  นางหาได้ปฏิเสธคำเรียก‘นายหญิง’ ตั้งแต่เมื่อสานที่ไปสั่งการบ่าวไพร่สาวใช้แล้ว

        ระหว่างนั่งรถ

        “จริงสิคะท่านแม่  แล้วแบบนี้องค์หญิง....”

        “เจ้าคิดเช่นไรกับเรื่องนี้  ข้าอยากฟัง”

        “เรียนท่านแม่  หากตอบแบบรักษาภาพลักษณ์  ข้าจะบอกว่าเห็นใจองค์หญิงพวกนางล้วนไม่เคยได้ครองคู่ตามที่ใจตนปรารถนา  หาได้เหมือนดั่งบทกวีนิยายใดไม่ที่จะสมหวังกับบุรุษที่รักใคร่  มีครานี้ที่เกือยจะได้สมรักกับบุรุษที่หมายปอง  กลับต้องล่มวิวาห์ล่วงหน้า”

        “เอ๋...เจ้านี่น่าสนใจ  งั้น .. ถ้าตอบแบบไม่รักษาภาพลักษณ์ล่ะ?”

        “หากจะตอบแบบนั้นข้าขอเลือกห่วงตัวเองก่อน  นางแม้ไม่ได้สมหวังรัก  แต่นางกลับได้ทุกสิ่งที่ชาวบ้านแบบข้าไม่มีปัญญาหามาได้ตามใจนึก  ยามไม่นึกก็มีคนมาประเคนของมีค่างามงดถวายให้  ดังนั้นชาวบ้านเช่นข้าที่ลำบาก  ยามเมื่อได้สมหวังกับเขาบ้าง  ไหนเลยจะมามัวสงสารผู้อื่นที่สุขสบายกว่า”

        “ฮ่ะ  อา...เจ้านี่ ..ไม่ธรรมดาจริงๆข้าชอบสตรีที่จริงใจไม่เสแสร้งแกล้งดัด เฉกเช่นเจ้า มิน่าลู่เอินหลงเจ้า ข้ารับประกัน เขาไม่ได้หลงเจ้าเพราะกลิ่นกายเรือนร่างดูดกลืนบุรุษของเจ้าไปซะหมดหรอก”

        “ค่ะ ข้าทราบแล้วค่ะท่านแม่  อีกอย่าง ศึกช่วงองค์ชายห้าชิงบัลลังก์  หากคุณชาย..เอ่อ..พี่ลู่เอินอภิเษกสมรสกับองค์หญิงฮุ่ยหลิง  ก็เท่ากับเป็นเครือญาติขององค์รัชทายาทแล้ว  แม้จะเข้าถึงเขาได้ง่ายขึ้น  แต่กลับกัน เขากลับมองสอดส่องพี่ลู่อินได้ง่ายด้วย ยามอยู่ใกล้อสูรใกล้พยัคฆ์  จะขยับยังยากกว่าหลับนอนให้สนิท”

        “อื้ม...สมแล้วที่ลูกข้าอยากได้เจ้าร่วมเรียงเคียงหมอน”

        “ค่ะท่านแม่”

        “แล้ว... เมื่อวันก่อน  ลู่เอินพอใจเจ้ามั้ย?”

        “เอ่อ...ท่านแม่ก็....”

        “เราเป็นสตรีเช่นกัน  ข้าผ่านการครองเรือนแล้ว บุตรชายโทนก็โตพร้อมครองเรือน  ไหนเลยจะต้องมาเขินอายกับการคุยเรื่องในห้องหับบนเตียงกับข้า”

        “คือ..พี่ลู่เอิน..  จะทำอะไร จะพลิกตัวแบบไหน....ก็..ก็..ไม่ถอดถอนแท่งแข็งของเขาจากช่องน้อยของข้าเลยล่ะค่ะ...โธ่..ท่านแม่ชวนข้าคุยเรื่องอะไรเนี่ย”

        “เขาหลงเจ้ามากเลยสิ”

        หนิงเอ๋อมองรอบๆ เห็นแน่ชัดแล้วว่าในรถม้าไม่มีคนเห็นมองมาจากภายนอก  นางจึงเปิดเสื้อ

        “พี่ลู่เอินจับจองข้าทุกที่ที่เขาสัมผัสถึงเลยล่ะค่ะ”

        รอบขบดูดแทบจะเต็มตัวถายในร่มผ้าของนาง

        “แหม...ลู่เอิน  เจ้าเด็กร้ายกาจ  สงสัยคบหาองค์ชายห้าและเข้าออกหาเหมยกยมากไป”

        หนิงเอ๋อรีบสวมใส่ชุดกลับดังเดิม

        “แม้แต่...แม้แต่ก้นของข้า...”

        “ก้นเจ้าเขาก็จูบขบ?”

        “มากกว่านั้นอีกค่ะ...เขา...เขาสอดใส่เข้ามาด้วย”

        “ว๊าย ตายแล้ว เขาต้องการจับจองทุกส่วนของร่ายกายเจ้าอย่างแท้จริง อย่าบอกนะว่าแม้แต่น้ำให้กำเนิดของเขา เจ้าก็ล้วนดื่มกิน”

        หนิงเอ๋อไม่ตอบ ก้มหน้าสุดอายได้แต่พยักหน้าเอานิ้วนิ้วแตะปาก

        สวีซูเม่ยกล่าว

        “ยังไงเสียวันนี้เจ้าต้องเก็บตัวได้แล้ว  หลังจากรับชุดมา  พรุ่งนี้เจ้าจึงจะได้พบเจ้าบ่าว”

        “ค่ะ ท่านแม่”

        ..........................

        ตำหนักขององค์หญิง

        “ทูลองค์หญิง  มีคุณชายท่านหนึ่ง บอกกล่าวเรียกว่าจูเจียวเซิน มาขอเข้าพบเพคะ”

        จ้าวฮุ่ยหลิงที่กำลังนั่งเหม่อลอย  ก็ค่อยๆ หันมา

        “ข้าไม่ต้องการพบใคร”

        “คุณชายท่านนี้บอกว่า ...เขามีเป้าหมายร่วมกับองค์หญิง  หากหมายปองเซียวลู่เอิน  สมควรพูดคุยกับเขาสักครา”

        “เขาพูดถึงท่านแม่ทัพเซียว.... ..... .. เมื่อครู่เจ้าว่าเขาชื่ออะไร?”

        “จูเจียวเซินเพคะ”

        “จู... ....เจียวเซิน... .. .. ......... .. ..อืม....เอ......อ๊า!...รึจะเป็นเขา  บุรุษหยกวาณิชย์ .. รีบเชิญ”

        เมื่อเข้ามาถึง

        การทักทายตามพิธีจึงเกิดขึ้น แล้วจบลงอย่างรวบรัดณ เก๋งกลางน้ำในตำหนัก

        “คุณชายจู  ข้าช่วงนี้นั้นอารมณ์ไม่ค่อยจะดี  ท่านทางที่ดีอย่าพิรี้พิไร  รีบกล่าวธุระ หากน่าฟังข้าจะเชิญท่านพูดคุย หากมิน่าฟังก็ขอเรียนเชิญกลับไปก่อน”

        “องค์หญิงเถรตรงไม่อ้อมค้อมเยิ่นเยื้อ  กระหม่อมขอเรียนตรงๆ เลย  กระหม่อมชอบแม่นางหนิงเอ๋อ”

        “หนิงเอ๋อ? .. ผู้ใด?”

        “ผู้ที่แย่งแม่ทัพเซียวไปจากท่าน”

        “เป็นนาง?! ท่านไม่เพียงรู้จัก  ยังชมชอบนาง?”

        “มิอาจไม่ใช่พระเจ้าข้า”

        ฮุ่ยหลิงหันไปเม้นปากกลอกตาไปมาครู่หนึ่งจึงหันมากล่าว

        “ท่านกล่าวผิดแล้ว  นางมิได้แย่งท่านแม่ทัพไปจากข้า  จากราชโองการเสด็จพ่อ  พวกเขาหมั้นหมายกันอยู่ก่อน”

        “ใกล้เคียงความจริงแต่ที่แท้แล้ว  พวกเขารักชอบสมสู่กันในฐานนะคุณชายและบ่าวสตรีรับใช้ใกล้ชิด”

        “รับใช้ใกล้ชิด?  ท่านแม่ทัพยกสตรีเช่นนี้มาเป็นฮูหยินตกแต่งสมรสเป็นภริยาเชียว?!”

        “มิเพียงแค่นั้น  พวกเขาแค่กำลังวางหมายกำหนดวันหมั้น  ยังไม่มีการหมั้นหมายใดๆ ฝ่าบาทก็พระราชทานสมรสให้พวกท่าน  มิคาด.....”

        “มิคาดฮองเฮาตั้งแต่ได้รับการแต่งตั้ง  เสด็จพ่อก็ออกราชโองการยกเลิกงานข้า  ฟังว่าเพราะพี่ลู่เอินเข้าหาทูลขอ”

        “เป็นดังนั้น”

        “งั้นข้าก็พ่ายแพ้แล้ว   ใยท่านจะกล่าวราวกับให้ข้าต้อสู้แย่งชิงอีก”

        “องค์หญิงแพ้อันใด?”

        “ประการแรก ในฐานะสตรี  นางเป็นสตรีต่ำต้อย พี่ลู่เอิน....เอ่อ..ท่านแม่ทัพกลับเลือกสตรีเช่นนาง หากไม่เพราะนางมีดีกว่าข้า  ข้าก็คงด้อยกว่านาง

        ประการที่สองข้าเป็นถึงองค์หญิงลำดับสาม ไหนเลยลดตัวดึงเกียรติลงไปแย่งชิงบุรุษกับสตรีชนชั้นนาง  ใต้หล้ามิดูแคลนข้าและรางวงศ์จ้าวของเราหรอกหรือ

        ประการที่สามพวกเขากำลังจะแต่งกันวันพรุ่ง  ข้าควรยินดีส่งของกำนัลไปอวยพรถึงจะถูก”

        “องค์หญิงมีเมตตายิ่ง  ประชาชนมิถูกเอาเปรียบรังแกจากราชนิกูล  เป็นบุญของใต้หล้า”

        “ดังนั้นการเจรจาเราท่าน  ก็ควรยุติเพียงเท่านี้  ขอบคุณที่แวะมาเสนอหนทาง”

        “กระหม่อมจึงอยากให้ปล่อยผ่านเวลานี้ไปก่อน  เรื่องดีงามเหมาะกับองค์หญิง  ดังนั้นกระหม่อมจะทำการมิสมควรเอง”

        “ท่าน .. ท่านจะกระทำการใด?”

        “ข้าจะเกี้ยวหนิงเอ๋อ”

        “ท่านะเกี้ยวเมียท่านแม่ทัพ  บัดสีนัก”

        “ข้าหาไล้ลวนลามข่มขืนหากไม่อาจชนะใจนาง  ก็ทำได้แค่ใกล้ชิดนางเท่านั้น  หากทำได้การหย่าร้างจะเกิด  บุรุษหม้ายไม่ดูมีตำหนิเฉกเช่นสตรีหม้าย  ถึงตอนนั้น.....”

        “ข้าต้องมีส่วนร่วมกับแผนอุบาทว์เช่นนี้?"