บทที่ 10 ดาบตรงใต้แสงจันทร์
ปลายไม้เท้าที่แหลมคมแทงทะลุสมองของสัตว์ประหลาด ปลิดชีพของมันจนสิ้น แต่ถึงอย่างนั้น แรงเฉื่อยจากการะโของมันก็ยังคงอยู่
ร่างอันใหญ่โตของมันร่วงลงมาราวกับลูกปืนใหญ่ ตกลงใส่หลินชีเยี่ยที่ยืนถือไม้เท้าอยู่ จนล้มลงไปกองกับพื้น
หากจะกล่าวว่า หลินชีเยี่ยสามารถสังหารสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้ ก็เป็เพราะการหยั่งรู้ที่เหนืุ์ และพลังศักดิ์สิทธิ์ของทูต์เซราฟ พละกำลังของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด สัตว์ประหลาดตัวนี้หนักอย่างน้อยสองร้อยกิโลกรัม ด้วยพละกำลังของเขาไม่สามารถสลัดมันออกไปได้ในเวลาอันสั้น
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่หลินชีเยี่ยฝืนใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของทูต์เซราฟ ทั้งตัวของเขาก็เหมือนถูกสูบพลังงานจนหมด ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว แถมยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะอีกด้วย
ทว่าในขณะนั้น สัตว์ประหลาดตัวที่สองที่ซ่อนตัวอยู่อีกฝั่งก็เคลื่อนไหว
นักล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ในที่สุดก็เผยเขี้ยวเล็บอันน่ากลัวออกมา!
แขนขาของมันก้าวย่างอย่างรวดเร็ว ผ่านแสงไฟสลัว ๆ เงาที่ทาบทอไปตามพื้น ราวกับิญญาร้าย ลิ้นสีแดงฉานบิดไปมาอย่างน่าขนลุก
หลินชีเยี่ยมองเห็นการเคลื่อนไหวอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ทำได้เพียงมองเขี้ยวอันแหลมคมของมันพุ่งเข้ามาใกล้!
ยามที่สัตว์ประหลาดอยู่ห่างจากหลินชีเยี่ยเพียงสองเมตร ม่านตาของหลินชีเยี่ยพลันหดเกร็ง!
ในระยะการรับรู้ของเขา มีบางสิ่งบางอย่างที่เร็วกว่าสัตว์ประหลาดกำลังพุ่งเข้ามา!
ดูเหมือนว่า… จะเป็มนุษย์?
เป็มนุษย์จริง ๆ
ฟิ้ว!
หลินชีเยี่ยรู้สึกเพียงภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะร่วงลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี เท้าทั้งสองข้างเหยียบลงพื้นอย่างมั่นคง สายลมที่พัดผ่านทำให้ชุดคลุมสีแดงเข้มปลิวสะบัด เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างของชายวัยกลางคน
ไม่ได้หล่อเหลา แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ดูเหมือนลุงที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนน ทำให้เป็คนที่ใคร ๆ ก็มองข้าม
ทว่าจิตรสังหารในดวงตาคู่นั้น กลับเปล่งประกายราวกับคมดาบ!
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง จ้องเขม็งไปยังสัตว์ประหลาดที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตร มือขวากุมด้ามดาบที่อยู่ด้านหลังไว้อย่างมั่นคง
ชิ้ง——!
เสียงชักดาบดังก้อง คมดาบสีฟ้าอ่อนสะท้อนแสงจันทราอันเลือนราง ตัดผ่านอากาศที่อึมครึม ฟาดฟันไปเบื้องหน้าอย่างไร้สุรเสียง!
ดาบตรงนั้นเรียบง่าย ไร้ลวดลาย!
คมดาบกรีดผ่านเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว ปะทะกับกรงเล็บของสัตว์ประหลาด จนเกิดประกายไฟสว่างวาบ
จ้าวคงเฉิงคำรามลั่น กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียด เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว!
สัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตราวกับหมีกริซลี ถูกบังคับให้ถอยร่นไปหลายก้าว!
หลินชีเยี่ยมีตาเบิกกว้าง เขาเคยต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวนี้มาก่อน ย่อมตระหนักดีว่าพลังของมันน่ากลัวเพียงใด ทว่าชายตรงหน้าผู้นี้กลับสามารถบังคับให้มันถอยได้?
เขาเป็ใครกัน?
หลังจากที่จ้าวคงเฉิงบังคับให้สัตว์ประหลาดถอยหลังไปได้หลายก้าว เขาก็เคลื่อนไหวเท้าอย่างคล่องแคล่วด้วยท่วงท่าเป็เอกลักษณ์ ราวกับเงาที่ติดตามสัตว์ประหลาดไปทุกที่ ดาบตรงในมือฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง ทิ้งรอยแผลเหวอะหวะไว้บนร่างของมัน!
สัตว์ประหลาดร้องโหยหวน จ้องมองจ้าวคงเฉิงด้วยความอาฆาตแค้น ยกแขนหน้าที่แหลมคมราวกับหอกขึ้น หมายจะสังหารมนุษย์ที่น่ารำคาญตนนี้
ทว่า ประกายดาบสองสายพลันวาบขึ้น แขนของมันถูกฟันขาดทันที!
ยังไม่ทันที่สัตว์ประหลาดจะกรีดร้อง แววตาของจ้าวคงเฉิงเป็ประกายเย็นเยียบ ดาบตรงฟันเข้าที่คอของสัตว์ประหลาดราวกับสายฟ้าฟาด!
คมดาบสีฟ้าอ่อนกรีดผ่านเนื้อหนังของสัตว์ประหลาด ในชั่วพริบตา หัวของมันก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ...
ก่อนจะกลิ้งตกพื้น
ฉึบ!
ดาบตรงสอดกลับเข้าฝัก เสื้อคลุมสีแดงเข้มเปื้อนเืของสัตว์ประหลาด แต่เนื่องจากสีเืใกล้เคียงกับสีเสื้อคลุมมากเกินไป หากไม่พินิจให้ดีก็แทบมองไม่เห็น
จ้าวคงเฉิงไม่สนใจซากศพของสัตว์ประหลาดที่อยู่บนพื้นแม้แต่น้อย ค่อย ๆ หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า จุดไฟแล้วสูบอย่างแรง ก่อนจะหยิบวิทยุสื่อสารออกมา
“กำจัดหน้ากากปีศาจที่หลบหนีทั้งสองตัวเรียบร้อยแล้ว แจ้งหน่วยสนับสนุนมาเก็บกวาดสนามรบได้เลย”
พูดจบ เขาก็เก็บวิทยุสื่อสาร เดินตรงไปหาหลินชีเยี่ยที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืน
หลินชีเยี่ยมองเขาเงียบ ๆ เขาก็มองหลินชีเยี่ยเงียบ ๆ เช่นกัน
ภายใต้แสงจันทรา ข้างแอ่งโลหิต ชายสองคนต่างจ้องมองกันและกันอย่างเงียบงัน...
ผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวคงเฉิงก็ทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้นก่อน
“เมื่อกี้ฉันเท่ไหม?”
หลินชีเยี่ย “...”
หลินชีเยี่ยมองตาเขาครู่หนึ่ง พบว่าเขาถามจริงจัง จึงเอ่ยตอบเสียงเบา “เท่”
“เท่ก็ดีแล้ว” จ้าวคงเฉิงยิ้มกว้าง “อยากเท่เหมือนฉันไหม?”
“ไม่ครับ”
“......” จ้าวคงเฉิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ทำไมล่ะ?”
“ตายง่าย”
หลินชีเยี่ยสีหน้าจริงจัง
จ้าวคงเฉิงถึงกับพูดไม่ออก “แต่นายก็เห็นแล้วนี่ นายมีพลังเหนือธรรมชาติที่คนธรรมดาใฝ่ฝันถึง นายไม่อยากเป็ซูเปอร์ฮีโร่เหมือนในหนังบ้างเหรอ?”
“ไม่ครับ”
“......เพราะตายง่าย?”
"ครับ"
จ้าวคงเฉิงขยี้ตา ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้าจะรับมือได้ยาก แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เขาเข้ามาพัวพันเื่นี้ แถมยังมีพลังที่แข็งแกร่งมาก......
“งั้นเอาอย่างนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุยกัน เราไปหาที่อื่นแล้วนั่งคุยกันดีกว่า” จ้าวคงเฉิงคิดสักพักแล้วพูดขึ้น “อ้อ จริงสิ ฉันชื่อจ้าวคงเฉิง ฉันไม่ใช่คนเลวนะ”
หลินชีเยี่ยกะพริบตา พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ผมเชื่อคุณ คุณรอผมตรงนี้นะ ผมจะไปเอากระเป๋าหน่อย หนังสือเรียนของผมยังอยู่ข้างใน”
“......ไปเถอะ ๆ” จ้าวคงเฉิงโบกมืออย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินไปนั่งที่ขอบฟุตบาท ในใจรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
ถ้าคนทั่วไปมาเจอเื่แบบนี้ คงขวัญเสียไปแล้ว แต่เด็กคนนี้ยังนึกถึงหนังสือเรียนอีก......
ที่สำคัญที่สุดคือ...... เขาปฏิเสธตนอย่างไม่ใยดี?
บ้าเอ๊ย! เขาทุ่มเทขนาดนั้นเชียวนะ! ท่วงท่าตอนฟาดฟันดาบเมื่อกี้ เท่สุด ๆ ไปเลย!
ตอนที่ฝึกกับหัวหน้าทีม เขายังไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้เลย!
พูดถึงเื่นี้แล้ว ยังไม่รู้เลยว่าหัวหน้าเป็อย่างไรบ้าง าาหน้ากากปีศาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะจัดการได้ง่าย ๆ นะ...
จ้าวคงเฉิงนั่งอยู่ริมถนนอย่างไม่แยแส สูบบุหรี่อย่างใจลอย
ใจลอย...
หืม?
เหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ?
จ้าวคงเฉิงตื่นจากภวังค์ ครุ่นคิดอยู่ครึ่งวินาที ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว...
เด็กหนุ่มคนนั้นหายไปไหนแล้ว!?
จ้าวคงเฉิงยืนอ้าปากค้างสิบกว่าวินาที ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
“แม่ง เด็กนั่นหนีไปได้ยังไง?!”
...
“พี่ วันนี้ทำไมกลับมาดึกจัง?”
หยางจิ้นถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยที่ดูเหนื่อยล้า “ไม้เท้านำทางของพี่หายไปไหน?”
หลินชีเยี่ยเปลี่ยนเป็รองเท้าแตะ แล้วฝืนยิ้มออกมา “ระหว่างทางเกิดเื่นิดหน่อย ก็เลยทำหล่นหายไปน่ะ”
เพื่อไม่ให้หยางจิ้นเห็นาแข้างขมับ หลินชีเยี่ยจึงใช้ผ้าไหมสีดำพันไว้ที่เดิม ส่วนไม้เท้านำทางนั้นหักไปแล้วจริง ๆ แทนที่จะเอากลับมาจนทำให้ครอบครัวต้องเป็ห่วงเป็ใย เขาจึงเลือกที่จะทิ้งมันไป
“ไม่เป็ไร หายก็แค่ซื้อใหม่... แล้วเื่นั้นล่ะ เรียบร้อยแล้วเหรอ?”
“อืม เรียบร้อยแล้ว”
ลูกหมาสีดำะโเข้ามาจากระเบียง เอาหัวถูขาของหลินชีเยี่ย แล้วล้มตัวลงนอนหันท้องขึ้น
หลินชีเยี่ยย่อตัวลงอย่างไม่มีทางเลือก ลูบท้องมันพลางถามว่า “คุณป้ายังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
“คืนนี้แม่เข้างานกะดึก พรุ่งนี้เช้าถึงจะกลับมา”
“งั้นเหรอ แล้วทำการบ้านเสร็จหรือยัง?”
“ยังเหลืออีกนิดเดียวครับ”
“ม.ต้นแล้วยังมีการบ้านเยอะขนาดนี้เลยเหรอ... โหดร้ายชะมัด” หลินชีเยี่ยบ่นพึมพำ ก่อนจะหันไปบอกกับหยางจิ้นว่า “ไม่ต้องทำก็ได้ ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ ถ้าครูดุก็บอกฉันนะ ฉันจะไปคุยให้เอง”
หยางจิ้นยกยิ้ม พยักหน้ารับ “อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”
หลินชีเยี่ยพยักหน้าตอบ “ฉันเหนื่อยแล้ว ขอไปนอนก่อนนะ พอนายทำเสร็จแล้วก็รีบไปนอนด้วยล่ะ”
“ครับ”
หลินชีเยี่ยลากร่างอันอ่อนล้าเข้าไปในห้องของตน กำลังจะปิดประตู เสียงของหยางจิ้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“พี่... ไม่มีอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
“ไม่มีอะไรจริง ๆ รีบไปนอนเถอะ... อ้อใช่ นมอยู่ในตู้เย็น ถ้าพรุ่งนี้ตื่นเช้าก็อุ่นเองนะ”
“ครับพี่”
“ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์”
ประตูห้องปิดลงอย่างแ่เบา หยางจิ้นยืนอุ้มลูกหมาสีดำอยู่หน้าประตู จ้องมองห้องของหลินชีเยี่ยอย่างเงียบงัน
หยางจิ้นลูบหัวลูกหมาสีดำเบา ๆ “แกก็รู้สึกได้ใช่ไหม?”
“โฮ่ง!”
เขามองไปยังแสงจันทร์อันเลือนรางนอกหน้าต่าง พึมพำกับตัวเอง
“บนตัวพี่… มีกลิ่นคาวเืติดอยู่”
1K
