第九章
"นายท่าน ได้โปรดเถอะขอรับพวกเราผิดไปแล้วโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย"หลายเสียงระงมขอความเมตตา เขาใช้ปลายเท้าเตะเข้าที่ใบหน้าคนหนึ่งในกลุ่มคนจนหงายหลังส่งเสียงร้องด้วยความเ็ปทันที
"เมตตา..เมตตางั้นหรือ สิ่งที่พวกเ้าทำลงไปมันสมควรหรือไม่ กินอยู่ในเรือนข้าแต่กลับเห็นแก่เงินไม่กี่หยวนถึงกับกล้าลงมือทำร้ายคนของข้า เช่นนี้แล้วยังมาร้องขอความเมตตา ข้าหรือสมควรให้พวกเ้า! "จื่อหลงตวาดลั่นดวงตาวาวโรจน์
"ผิดไปแล้วจริงๆ พวกข้าสมควรตายได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะขอรับ"
"ดีรู้ตัวว่าสมควรตายก็ตายเสียเดี๋ยวนี้เถอะ"จื่อหลงเสือกปลายกระบี่เข้าที่กลางอกคนที่พูดจนทะลุไปถึงด้านหลังด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เหล่าผู้คนที่เหลือพากันกระเถิบถอยหลังด้วยความหวาดกลัวเพราะรู้ดีว่าคนที่ยืนใบหน้าราวพยับฝนไร้ความปรานีแล้วเป็แน่แท้
"ตอบข้ามา มันผู้ใดเป็ผู้จ้างวาน"
"คะ..คุณหนูสามขอรับ"คำตอบที่ได้รับทำให้จื่อหลงถึงกับคับแน่นในอก ดูทีหรือเขาเอ็นดูนางมากมายขนาดไหน และรู้ดีว่าฟ่านเสวียนสำคัญต่อเขามากเพียงใด เหตุใดจึงไม่ยั้งมือกล้าหักหาญน้ำใจเขาได้ถึงขนาดนี้ เขากำหมัดแน่นหน้าอกคล้ายจะหายใจไม่ออก
"นายท่านขอรับ"เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อข่มใจที่คุกรุ่น
"ฟังข้า! ปู้เฉินเอายานี้ให้พวกมันกลืนลงไป ดูให้ดีอย่าให้มันเล่นตุกติก"ปู้เฉินรับเม็ดยาลูกกลอนสีน้ำตาลเม็ดเล็กมาสี่ลูกส่งให้กินทีละคน แถมยังบีบกรามให้อ้าปากค้างและสะกดจุดบังคับให้เม็ดยาไหลลงคออย่างราบรื่นจนครบทุกคน
"ยาที่พวกเ้ากลืนลงไปคือยาสลายกระดูก ทุกๆ สามวันพวกเ้าจะต้องมารับยาบรรเทาเพื่อมิให้อาการกำเริบ อยากจะลองดีก็ได้นะ ตัวข้าไม่สนใจหรอกว่าพวกเ้าจะอยู่หรือตาย เอาล่ะ งานแรกที่ข้าให้พวกเ้าทำคือกลับไปบอกคุณหนูของพวกเ้าว่าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นเล็กน้อย งานที่นางคนนั้นทำล้วนสำเร็จ เพียงเมื่อกำลังเสร็จสิ้นภารกิจ ข้าได้เข้าไปเห็นเหตุการณ์หลังจากนั้นจึงได้จัดการคนไปหนึ่งคน ส่วนพวกเ้าหลบหนีได้ทันและข้าจำใบหน้าพวกเ้าหาได้ไม่ นางผู้หญิงคนนั้นถูกข้าโบยตีจนเสียโฉมลงโทษนางขนาดหนักและพวกเ้าสามารถพานางหลบหนีออกไปได้เช่นกัน พวกเ้าออกไปให้หมดนางผู้หญิงนั่นข้าจะให้คนไปส่งที่ห้องด้านหลัง ให้คุณหนูของพวกเ้าวางแผนขั้นต่อไปได้ จำเอาไว้ หน้าต่างมีหูประตูมีตา ดังนั้นหากพวกเ้าแจ้งความจริงให้นางรู้ชีวิตพวกเ้าล้วนไม่ตายดี เข้าใจหรือไม่! "พวกมันต่างก้มลงคุกเข่าโขกหัวลงกับพื้นไม่หยุด
"ขอรับ ขอรับ พวกเราเข้าใจ"เขาและปู้เฉินมองคนสี่คนที่ถูกลูกน้องของเขานำผ้าสีดำผูกตาและถีบหลังพวกมันให้เดินออกไป ผู้คนต่างกระเสือกกระสนออกไปโดยมีคนของเขานำทางออกไปยังด้านนอก
"ปู้เฉิน ใบหน้าของนางผู้นั้นเป็เช่นไร"
"ตอนนี้ข้าโรยผงเนื้อยุ่ยลงบนใบหน้าของนางครึ่งซีกแล้วขอรับ ภายในสามวันนี้ใบหน้าของนางจะค่อยๆ เกิดอาการคันและเ็ปราวกับมีหนอนชอนไชอยู่บนใบหน้า จากนั้นเนื้อจะเริ่มเปื่อยยุ่ยไปด้านหนึ่งต่อให้หมอเทวดาก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้"
"ดี! ทำได้ดี น่าเสียดายที่ไม่สามารถตัดมือสกปรกที่บังอาจมาลูบคลำคนของข้าได้ มิเช่นนั้นนางคงแขนขากุดด้วน เอาเถอะยังไม่สาย รอให้แผนการทั้งหมดเสร็จสิ้น ตรงไหนของนางที่สำผัสถูกเนื้อตัวของเสี่ยวเสวียนข้าจะค่อยๆเลาะผิวส่วนนั้นออกมาให้หมามันกินเสีย"จื่อหลงกล่าวด้วยความแค้นเคือง ปู้เฉินส่ายหน้าไปมากับความหึงหวงเกินพิกัดของเ้านายตน
"โหดร้ายไปหรือไม่ขอรับ"ปู้เฉินถามด้วยความขบขัน
"เฮ๊อะ! ดูเถอะข้ายังมิเคยได้ััถึงขั้นนั้น แต่นางเศษสวะกล้าแตะต้องเขาก่อนข้ามันถูกต้องแล้วหรือไม่"จื่อหลงตาขวางน้ำเสียงหงุดหงิด
"ขอรับ ขอรับ นางคนนั้นนับว่าถึงฆาตแล้วที่กล้าหยามเกียรตินายท่านของข้า ช่างมิรู้เงาหัวตัวเองเอาเสียเลย"ปู้เฉินทั้งขำทั้งเอ็นดูคนทำไหน้ำส้มหกกระจายจนกลิ่นเปรี้ยวฟุ้งไปทั่วห้อง
"ไปเถอะขอรับป่านนี้คุณชายฟ่านคงเริ่มรู้สึกตัวแล้ว"
"อืม ไปกันเถอะ"ทั้งคู่ออกจากห้องลับมุ่งตรงไปยังห้องพักส่วนตัวของจื่อหลงโดยเฉพาะ ภายในห้องยังคงเงียบสงบเช่นเดิม แม่นมรั่วหนี่ยังคงนั่งก้มหน้าตั้งใจปักผ้าเช้ดหน้าอยู่ข้างเตียง
"หมัวมัว"
"นายน้อย"รั่วหนี่วางสะดึงลงบนโต๊ะตัวเล็กที่วางป้านน้ำชา
"หมัวมัว เสี่ยวเสวียนล่ะ"
"ไม่ต้องเป็ห่วง เขายังไม่ฟื้นคืนสติ"หมัวมัวรั่วหนี่เป็อีกผู้หนึ่งที่รอดปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เนื่องจากนางขอลากลับบ้านเกิดเพื่อไปงานแต่งงานของหลานชาย กว่าเขาจะตามสืบและขอร้องให้นางกลับมาอยู่ด้วยกันเขาก็เริ่มเติบโตเป็หนุ่มแล้ว
"อ้อเช่นนั้นท่านไปพักผ่อนเถอะ"
"เ้าค่ะ จริงด้วยสินายน้อยหรือนี่จะเป็พ่อหนุ่มน้อยผู้นั้นที่ท่านตามสืบหา"
"ใช่แล้ว อย่างไรข้าขอฝากให้หมัวมัวดูแลเขาด้วยได้หรือไม่"
"แน่นอนเ้าค่ะ ท่านมิต้องกังวลใจไปหากได้มาอยู่ด้วยกัน หมัวมัวคนนี้จะดูแลเขาเป็อย่างดี"นางตบหลังมือจื่อหลงเบาๆ แล้วเดินจากไปพร้อมกับสะดึงปักผ้าในมือ
"เขายังไม่ตื่นเ้าเองก็ไปพักผ่อนเสียก่อนเถอะ"
"เช่นนั้นข้าน้อยจะสั่งคนครัวให้เตรียมอาหารเครื่องดื่มเอาไว้ รอคุณชายฟ่านตื่นนะขอรับ"
"อืม"ปู้เฉินประสานมือแล้วเดินจากไปเขาสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ตั่งกว้างด้วยสายตาอ่อนละมุนเมื่อมองเห็นคนที่นอนหลับสบายอยู่บนนั้น
"เด็กๆ เข้ามา"คนด้านนอกสองคนรีบเข้ามาตามเสียงเรียก
"ขอน้ำให้ข้าอาบสักหน่อย"ไร้เสียงตอบรับหากคนเร่งฝีเท้าออกจากห้องไปตามคำสั่ง เขารอจนทุกคนนำถังอาบน้ำเติมน้ำอุ่นจนเต็มแล้วถึงได้ก้าวลงแช่เพื่อแก้ความเมื่อยล้าเขาหลับตาฟังเสียงลมหายใจฟ่านเสวียนที่กำลังหลับอยู่ ทันใดนั้นเองสิ่งผิดปรกติก็เกิดขึ้น เสียงฝีเท้าของคนคุ้นเคยกำลังเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของเขา เขาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายลุกขึ้นจากถังน้ำก้าวลงมาจัดแจงตนเองให้เรียบร้อย เนิ่นนานคนหน้าห้องก็ยังไม่เอ่ยปากหรือเคาะประตูเพื่อขอเข้ามาด้านใน เขาจึงปล่อยให้ยืนอยู่ตรงนั้น เสียงขยับบนตั่งเสียดสีผ้าหม่ทำให้เขาหมุนตัวกลับไปมาแล้วยิ้มทั้งปากทั้งตา
"เสี่ยวเสวียนเ้าตื่นแล้ว"ด้วยความลืมตัวจึงเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความสนิทสนม
"ขะ..ข้า"ฟ่านเสวียนขยับตัวลุกขึ้นกึ่งนอนกึ่งนั่งยกมือขึ้นกุมศีรษะครางเบาๆ
"ใต้เท้าสลบไปขอรับ"จื่อหลงปราดเข้าไปยืนข้างตั่งคว้าจอกชาร้อนๆ ส่งให้ทันทีแล้วรีบเปลี่ยนคำพูดที่แสดงถึงความสนิทสนมนั้นเสีย
"ข้าเป็อะไร"
"ข้าน้อยตามท่านหมอมาดูอาการแล้วขอรับ ท่านหมอบอกว่าใต้เท้าร้อนแดด"จื่อหลงบอกเสียงซื่อ
"ร้อนแดด! "
"ขอรับร้อนแดด"ฟ่านเสวียนทำหน้าพิลึกเมื่อได้ฟัง
"แต่ข้าสบายดีตอนที่กำลังวาดภาพให้เ้า แล้วหลังจากนั้นข้าก็ไม่รู้สติอีกเลย"
"ขอรับ สาวรับใช้ของข้าได้บอกข้าแล้ว ข้าน้อยใแทบแย่ ยังโชคดีที่ใต้เท้าไม่ได้เป็อะไรมากมายหาเช่นนั้นข้าคงหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ "เขาแสร้งทำท่าหวาดกลัวด้วยการห่อไหล่น้ำเสียงสั่นสะท้าน
"เหลวไหลใครจะลงโทษเ้า ข้าสามารถเป็พยานให้ได้"ฟ่านเสวียนบอกเบาๆ
"ข้าน้อยขอเข้าไปดูแลใต้เท้าได้หรือไม่ขอรับ"เขาเอ่ยอีกครั้ง
"อืม"ฟ่านเสวียนตอบในลำคอ เขายิ้มน้อยๆ เมื่อทรุดลงนั่งข้างตั่งสายตาคมกริบมองเห็นรอยสีกุหลาบตรงซอกคอขาวสองสามจุด
"คนเข้ามา"เขาเรียกอีกครั้ง ครานี้สาวรับใช้สองคนเข้ามาหยุดยืนก้มหน้านิ่งรอฟังคำสั่ง
"เตรียมน้ำให้ใต้เท้า สั่งคนครัวเตรียมอาหารให้พร้อม"เขารีบสั่งเมื่อได้ยินเสียงท้องอีกฝ่ายร้องโครกคราก
"เอ่อ..."
"ใต้เท้าทนหิวสักหน่อย อาบน้ำให้สบายตัวข้าน้อยจะให้สาวใช้ช่วยเหลือใต้เท้า ข้าขอไปเตรียมยาให้ใต้เท้าก่อนขอรับ"เขตวัดสายตาให้สาวรับใช้ทั้งคู่คอยช่วยเหลือฟ่านเสวียนส่วนตนเองออกไปเตรียมต้มยาตามคำแนะนำของหมอ
"ใต้เท้าเ้าคะ"เสียงสาวรับใช้นางหนึ่งเอ่ยขึ้นเบาๆ ระหว่างที่กำลังช่วยเขาถอดเสื้อตัวในออกเพื่อจะลงอาบน้ำ
"หืมมีอะไรหรือ"
"ใต้เท้าต้องแพ้อะไรแน่ๆ เ้าค่ะ ตรงคอท่านมีแต้มสีแดงสามจุดและเอ่อ..และเนินอก"เขานิ่วหน้าก้มลงมองเนินอกด้วยความสงสัย
"แปลกจังข้ามิรู้สึกเจ็บหรือคันไปโดนอะไรมากันแน่"จื่อหลงเข้ามาทันประโยคสุดท้ายพอดี
"เกิดเื่อันใดขึ้น"สองสาวใช้รีบถอยหลังออกห่างทันที
"ใต้เท้า..ใต้เท้า"
"ว่าอย่างไรอ้ำอึ้งอะไรของพวกเ้า"จื่อหลงตวาดเสียงดัง
"ใจเย็นๆ เถอะเถ้าแก่หลงข้าหาได้เป็อะไรมากมายเพียงแต่มิรู้ว่าไปโดนแมลงชนิดใดกัดเข้า แม่นางทั้งสองจึงเรียกให้ดูเท่านั้น"
"อ่อ"จื่อหลงถอนหายใจโล่งอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"เช่นนั้นให้ข้าน้อยดูหน่อยเถอะขอรับ"เขารีบเข้าไปหลังฉากกั้นทันที ร่างที่เห็นตรงหน้าทำให้จื่อหลงถึงกับยืนขาแข็งเรือนผมดำยาวที่เปียกชื้นระลงเต็มแผ่นหลัง ร่างกายขาวผ่องเต็มไปด้วยหยดละอองน้ำรวมถึงกางเกงสีขาวบางๆ แนบเนื้อจนลีบติดขาจนเห็นผิวขาวอมชมพูและชิ้นส่วนที่เด่นนูนตรงกลางหว่างขาชัดเจน เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอือก
"ขะ..ข้าน้อย"ฟ่านเสวียนเคยชินกับการมีคนรับใช้เื่การดูแลพวกนี้จึงเป็เื่ธรรมดามิได้เคอะเขินแต่อย่างใด จื่อหลงมือสั่นถึงขั้นถ้วยยาในมือกับจานรองกระทบกันดังแกรกกราก
"เป็อะไรหรือไม่เถ้าแก่หลง"ฟ่านเสวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"มิได้ขอรับ"เขากระแอมให้ลำคอโล่งขึ้น ค่อยวางถ้วยยาลงบนโต๊ะลากเท้าก้าวเข้าหาคนตรงหน้าใช้มือหยาบหนาแตะลงเหนือเนินอกขาวด้วยความนุ่มนวล
"เจ็บหรือไม่ขอรับ"เขาถามเสียงเบา น่าแปลกน้ำเสียงนั้นกลับทำให้อีกสามคนหน้าแดงขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายหนึ่งคือฟ่านเสวียนรวมถึงสาวรับใช้อีกสองนางที่มิรู้ว่าควรจะหันหน้าไปมองสิ่งใดดีเพื่อให้ตนเองพ้นจากภาพตรงหน้าดี
"ไม่เจ็บหรอกแต่ว่า"ฟ่านเสวียนอยากจะจับมือร้อนๆ ที่แตะแ่เบาเหนือรอยช้ำออกห่างแต่กลับเหมือนคนที่ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน
"ไปเอายานวดของข้ามา"เขาสั่งการหากสายตาไม่ยอมคลาดเคลื่อนไปจากรอยสีชมพูเข้มและตุ่มสีอิงเถาเด่นนูนสองข้างที่อยู่ตรงหน้า
"ไม่เป็ไรๆ มันไม่เจ็บไม่คันไม่ต้องใส่ใจ"ฟ่านเสวียนพยายามปัดมือร้อนออกจากอกตนเองทว่าเหมือนยกก้อนหินขนาดใหญ่ที่ทับเท้าเขาอยู่
"ไม่ได้นะขอรับเกิดมันอันตรายขึ้นมาข้าคงตอบคำถามท่านแม่ทัพไม่ได้แน่ๆ "สาวใช้หายออกไปเพียงครู่ก็กลับเข้ามาส่งขวดขนาดเล็กให้
"ยานี้เป็ยาแก้ฟกช้ำชั้นดี ทาเพียงสองเค่อรอยช้ำจะค่อยๆ จางหายขอรับ พวกเ้าสองคนออกไปเถอะข้าจะดูแลใต้เท้าเอง"เขาป้ายยาที่นิ้วของตนเองก่อนจะแตะลงบนรอยช้ำ สายตาไม่ย้ายไปไหนปากก็สั่งให้คนทั้งคู่ออกไป
"ข้าน้อยนวดให้นะขอรับ"ฟ่านเสวียนเหมือนถูกมัดมือชกไม่ทันเอ่ยปากมือร้อนชื้นแตะยาเย็นๆ ลงไปเสียแล้วปลายนิ้วร้อนราวไฟลวกแตะแ่จนฟ่านเสวียนสะดุ้ง
#ฮั่นแน่!! จวิ้นจื่อหลงเรารู้นะคิดอะไรอยู่
9K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726027_9336039.webp)
