ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        การเผชิญหน้ากับราชาอสูรด้วยร่างกายระดับสามการคุกเข่าไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่การคุกเข่าช้าเกินไปต่างหากที่น่าอาย

        ความจริงแล้วไป๋ฉางเซิงก็ไม่ได้อยากจะคุกเข่านักหรอก

        ทว่าแรงกดดันจากราชาอสูรซวนหนีหยกทมิฬประกอบกับเลือดมังกรในกาย ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบังคับให้ศิโรราบโดยสัญชาตญาณ

        หากเป็นทหารอสูรตัวอื่นมาเจอแค่เสียงคำรามเมื่อครู่ก็คงตับไตไส้พุงแตกสลายไปแล้ว

        เมื่อสัตว์อสูรบรรลุถึงระดับจ้าวอสูรพลังจิตวิญญาณจะเริ่มเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลเช่นเดียวกับผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์

        เหตุผลที่ถูกเรียกว่าระดับจ้าวอสูรก็เพราะสัตว์อสูรในระดับนี้สามารถใช้พลังจิตส่งผลกระทบต่อสติปัญญาของสัตว์อสูรระดับต่ำกว่าทำให้พวกมันเกิดจิตสำนึกอยากจะยอมสยบไปเองโดยไม่รู้ตัว

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับราชาอสูรที่สังหารระดับจ้าวอสูรได้ง่ายดายดุจเชือดสุนัขเลย

        และราชาอสูรย่อมมีศักดิ์ศรีในแบบของราชาอสูร

        เมื่อเห็นท่าทีของไป๋ฉางเซิงเช่นนั้นซวนหนีหยกทมิฬที่เดิมทีคิดจะหยอกเล่นฆ่าเวลาก็เริ่มรู้สึกเกรงใจที่จะทำอะไรเขาต่อ

        แม้จะยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับการมีอยู่ของไป๋ฉางเซิงอยู่บ้างแต่อย่างไรเสียการมีเพื่อนเพิ่มมาสักตัวก็ช่วยให้ไม่เหงาเท่าไหร่

        เนื่องจากถูกเลี้ยงดูโดยคณบดีเฉียนมาตั้งแต่เด็กกระบวนการคิดของซวนหนีหยกทมิฬจึงค่อนข้างเอนเอียงไปทางมนุษย์มากกว่าพวกราชาอสูรที่เติบโตมาจากการเข่นฆ่าในทุ่งร้างซึ่งมักจะมีสัญชาตญาณหวงถิ่นรุนแรง

        หากเปลี่ยนเป็นราชาอสูรตามธรรมชาติละก็วินาทีแรกที่ไป๋ฉางเซิงปรากฏตัวในถุงกักวิญญาณ คงถูกงับลงท้องไปนานแล้วจะรอจนเขาฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร?

        “แก... อ่อนแอ... ชะมัด...”

        ซวนหนีหยกทมิฬเอ่ยวาจามนุษย์พลางยื่นกรงเล็บข้างหนึ่งออกมาชี้ไปที่ไป๋ฉางเซิงแววตาแฝงไปด้วยความเหยียดหยามเล็กน้อย

        สัตว์อสูรที่บำเพ็ญตบะจนถึงระดับราชาอสูรไม่เพียงแต่จะจำแลงกายได้เท่านั้น หากมีสติปัญญาเพียงพอการพูดภาษามนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

        พลังของไป๋ฉางเซิงย่อมยังไปไม่ถึงระดับนั้นแต่เมื่อเขาส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆซวนหนีหยกทมิฬกลับเข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อสารได้

        เขาส่งเสียงฟ่อติดต่อกันอีกสองครั้งเดิมทีซวนหนีหยกทมิฬกะจะถากถางไป๋ฉางเซิงต่ออีกหน่อย

        แต่พอได้ยินเสียงขู่ฟ่อไม่กี่ครั้งนั้นแววตาก็เริ่มฉายแววเวทนาขึ้นมาแทน

        “เจ้านายแกมัน... ไอ้น่าสมเพช...”

        “เจ้านายฉัน... รวย...”

        ไป๋ฉางเซิงไม่รู้ว่าซวนหนีหยกทมิฬไปจำคำว่า‘ไอ้น่าสมเพช’ มาจากไหนแต่เห็นได้ชัดว่ามันเข้าใจความหมายที่เขาสื่อสารออกไปได้อย่างแม่นยำ

        คนเราเมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็ต้องยอมก้มหัวล่ะนะหวังว่าเจียงจืออวี๋รู้แล้วจะไม่โกรธเขาเอา

        “ใช่แล้ว เจ้านายผมมันพวกถังแตกพี่ใหญ่ไม่รู้หรอกว่าผมต้องใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน”

        “เจ้านายยากจน สายเลือดชั้นต่ำ สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายและตัวผมที่แสนเปราะบาง”

        “ที่ผมมีพลังขนาดนี้ได้ทั้งหมดก็เพราะหยาดเหงื่อและความพยายามของตัวเองล้วนๆ”

        เมื่อเข้าใจสิ่งที่ไป๋ฉางเซิงสื่อสารได้อย่างแจ่มแจ้งแววตาเวทนาของซวนหนีหยกทมิฬก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

        ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเองเนื้อสัตว์อสูรก้อนโตก็ถูกโยนเข้ามาในถุงกักวิญญาณ

        ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นคณบดีเฉียนที่โยนมาป้อนซวนหนีหยกทมิฬ

        ดูเหมือนคณบดีเฉียนจะไม่ได้สนใจว่าสถานการณ์ในถุงกักวิญญาณเป็นอย่างไรหลังจากโยนอาหารให้เสร็จก็ก้มหน้าจัดการเอกสารต่อทันที

        เนื้อสัตว์อสูรก้อนนี้เปี่ยมไปด้วยพลังเลือดมองปราดเดียวก็รู้ว่าแล่มาจากสัตว์อสูรระดับแม่ทัพอสูรเป็นอย่างน้อยแถมยังเป็นเนื้อส่วนน่องที่รสชาติดีที่สุด ไม่มีไขมันแทรก เป็นเนื้อแดงล้วนๆ

        ไม่รู้ว่าเนื้อระดับแม่ทัพอสูรจะรสชาติเป็นยังไงนะ...

        ไป๋ฉางเซิงแอบกลืนน้ำลายสายตาจ้องเขม็งไปที่เนื้อก้อนนั้น ทว่าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้เขาจึงเหลือบตาไปมองซวนหนีหยกทมิฬแล้วรีบหดคอกลับ

        เขากำลังมองเนื้อส่วนซวนหนีหยกทมิฬกำลังมองเขา

        สัตว์ป่าย่อมมีสัญชาตญาณหวงอาหารเป็นธรรมดากว่าจะหลอกล่ออีกฝ่ายจนยอมสงบศึกได้หากต้องมาผิดใจกันเพราะเนื้อก้อนเดียวมันคงไม่คุ้มค่า

        ถึงเนื้อระดับแม่ทัพอสูรจะหอมหวนเพียงใดแต่ไป๋ฉางเซิงยังพออดใจไหว

        ทว่าท่าทางของไป๋ฉางเซิงในสายตาของซวนหนีหยกทมิฬกลับดูขี้ขลาดและน่าสงสารอย่างถึงที่สุด

        สติปัญญาของมันไม่ต่ำนักราวกับเด็กมนุษย์อายุสิบเอ็ดสิบสองปีและเพราะได้รับการประคบประหงมจากคณบดีเฉียนมาดีเกินไปสภาวะจิตใจจึงยังไม่โตเต็มที่

        พอมองดูไป๋ฉางเซิงในสภาพนี้ซวนหนีหยกทมิฬก็นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะใช้อุ้งมือเขี่ยเนื้อก้อนนั้นไปทางไป๋ฉางเซิง

        ไป๋ฉางเซิงสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเงยหน้ามองซวนหนีหยกทมิฬด้วยความฉงน

        “กินซะ... ฉันไม่ค่อยชอบกินเนื้อ...”

        ยังมีสัตว์อสูรที่ไม่ชอบกินเนื้อด้วยเหรอ?

        ไป๋ฉางเซิงเห็นชัดๆว่าลูกกระเดือกของซวนหนีหยกทมิฬขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังกลืนน้ำลายแต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนี้ ถ้าเขาไม่กินก็คงจะดูไม่รักดีเกินไปหน่อย

        เขาอ้าปากงับคำหนึ่งแต่สายตายังคงคอยสังเกตซวนหนีหยกทมิฬอยู่ตลอดเวลา

        หากอีกฝ่ายแสดงท่าทีไม่พอใจเมื่อไหร่เขาจะรีบหยุดกินทันที

        ทว่าจนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นซวนหนีหยกทมิฬก็ไม่ได้หันกลับมามองเนื้อก้อนนั้นอีกเลย

        [ยินดีด้วย โฮสต์กลืนกินกวางขุนเขาขนปุย ได้รับค่าพลังเลือด 57 แต้ม ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 21 แต้ม]

        ถึงก่อนหน้านี้จะสลบไปจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ก่อนสลบเขาก็ได้เติมค่าพลังเลือดจนเต็มขีดจำกัดหนึ่งพันแต้มจากสกิลเสริมพลังการย่อยแล้ว

        เมื่อดูจากค่าพลังเลือดที่หายไปสองร้อยกว่าแต้มไป๋ฉางเซิงก็พอเดาได้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน

        สลบยาวไปสองวันถึงจะไม่หิวจนไส้กิ่ว แต่ท้องว่างนานๆ ปากมันก็อยากหาอะไรเคี้ยวเหมือนกัน

        ซวนหนีหยกทมิฬยังคงไม่มีทีท่าจะหันกลับมาส่วนไป๋ฉางเซิงก็ไม่มีความคิดจะเกรงใจ

        จากการอยู่ด้วยกันสั้นๆเขาพอจะจับนิสัยใจคอของซวนหนีหยกทมิฬได้คร่าวๆ แล้ว

        อย่างน้อยสิ่งที่เขากังวลว่าอีกฝ่ายจะระเบิดอารมณ์ใส่กะทันหันนั้นเป็นไปไม่ได้แน่ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

        เขางับเนื้อเข้าไปอีกหลายคำเนื้อกวางก้อนเขื่องพลันหายไปกว่าสองในสามส่วน

        เมื่อรู้สึกว่าท้องเริ่มป่องอีกครั้งและค่าพลังเลือดกลับมาเต็มขีดจำกัดหนึ่งพันแต้ม ไป๋ฉางเซิงจึงหยุดกินอย่างพึงพอใจ

        เขาส่งเสียงฟ่อเบาๆซวนหนีหยกทมิฬที่นั่งหันหลังให้มาตลอดหันกลับมามองเนื้อที่เหลือเพียงเล็กน้อยแม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างแต่ในขณะเดียวกันก็มีความภาคภูมิใจอย่างประหลาดผุดขึ้นมา

        มนุษย์เวลาทำความดีแล้วย่อมรู้สึกอิ่มเอมใจ

        ในสายตาของซวนหนีหยกทมิฬเมื่อครู่มันเพิ่งช่วยให้เจ้าตัวเล็กที่ ‘ไม่เคยได้กินอิ่ม’ได้ทานมื้อใหญ่จนพุงกาง ถือเป็นการทำความดีที่ยอดเยี่ยมที่สุด

        แต่เจ้าหมอนี่ถึงจะดูน่าสงสารแต่ดูเหมือนจะกินจุไปหน่อยแฮะ

        ซวนหนีหยกทมิฬมองดูเนื้อกวางที่เหลืออยู่เพียงนิดเดียวก่อนจะอ้าปากงับส่วนที่เหลือจนหมด

        “วางใจเถอะ...”

        “วันหน้า... แกได้กินก่อน...”

        “ไม่สิ... แกกินส่วนที่เหลือจากฉันแล้วกัน...”

        พอฟังคำพูดของอีกฝ่ายไม่รู้ทำไมไป๋ฉางเซิงถึงรู้สึกว่าซวนหนีหยกทมิฬตัวนี้ดูจะใจกว้างแต่ก็แอบงกในเวลาเดียวกัน

        แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญประเด็นสำคัญคือความคิดของซวนหนีหยกทมิฬตัวนี้ใสซื่อกว่าที่เขาคาดไว้มาก

        ตอนนี้ถือว่าดีเลยทีเดียวนอกจากจะอยู่พึ่งใบบุญในถุงกักวิญญาณได้อย่างสงบสุขแล้วยังได้รับอาหารจากราชาอสูรที่เต็มใจแบ่งให้ด้วย ถือเป็นโชคลาภที่คาดไม่ถึงจริงๆ

        เวลาผ่านไปอีกสามวันไป๋ฉางเซิงใช้ชีวิต ‘อยู่ร่วมห้อง’ กับซวนหนีหยกทมิฬอย่างสงบ

        ซวนหนีหยกทมิฬรักษาสัญญาทุกครั้งที่คณบดีเฉียนโยนอาหารให้ มันจะเหลือส่วนหนึ่งไว้ให้ไป๋ฉางเซิงเสมอ

        ไป๋ฉางเซิงเองก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจอันเปี่ยมล้นได้เขาตอบรับทุกคำด้วยความยินดี พลางนึกรำพึงในใจว่าของกินของระดับราชาอสูรนี่มันดีจริงๆ