Pioneer Era

“อาวุธเชี่ยนี่ใช้ยังไงวะ! ”

“ไอที่เรียกว่า [ลูกปืน] หมดแล้ว ใครเติม [ลูกปืน] เป็นบ้าง! ”

“อีเชี่ย! พวกมึงอย่ายิงใส่พวกเดียวกันสิ! ”

“อาวุธห่านี่ใช้ยากชิบหายเลยโว้ย! ”

“พวกอสูรกายแม่งบุกเข้ามาแล้ว! ”

เหล่าคนหนุ่มเผ่ามนุษย์สัตว์จำนวนหนึ่งแสนชีวิตกำลังเสียรูปขบวนการรบ เพราะความสับสนจากสถานการณ์ที่ไม่เป็นไปตามแผนการ

แล้วนักรบพวกนี้คือใครนะหรือ?

พวกเขาคือกลุ่มที่ไม่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เป็นพวกคนหนุ่มไฟแรงจากหมู่บ้านซึ่งไม่เคยสัมผัสถึงอันตรายของสงครามที่พวกผู้ใหญ่ได้ไปพบประสบเจอมากับตา

พวกเขาไม่เคยรู้หรือเห็นกับตาว่าผู้รุกรานของพวกเขานั้นร้ายกาจแค่ไหน

ดังนั้นพวกเขาจึงโง่งมหลงผิด

คนไม่รู้ไม่ผิด แต่ความไม่รู้คือหายนะ

และนี่คือผลลัพธ์ของความโง่เขล่านั้น

เมื่ออาวุธปืนในมือไม่สามารถใช้งานได้อย่างที่ใจคิด พวกเขาจึงตัดสินใจโยนมันทิ้งแล้วกลับไปใช้อาวุธระยะประชิดที่พกติดตัวมา

“ (พวกเราทำได้!) ”

ความคิดของพวกเขาแทบไม่ต่างไปจากสิ่งที่พวกผู้ใหญ่เคยทำจากสงครามครั้งที่แล้ว

นั่นก็เพราะกองทัพที่ถูกส่งมาเพื่อปราบพวกเขานั้นมีจำนวนน้อยกว่าพวกเขาถึงสิบเท่า

แต่กว่าจะรู้ตัวว่าพวกเขาคิดผิดนั้น ก็คือช่วงเวลาที่พวกเขาถูกส่งไปหยั่งโลกหน้าแล้ว

10 % ของกลุ่มถูกสังหารด้วยปืนใหญ่ที่พวกเผ่ายักษ์แบกเอาไว้บนบ่า

อีก 10 % กลายเป็นเหยื่อให้กับคมเขี้ยวของเผ่ามนุษย์มดที่ดักจับอยู่ใต้ดิน

เพียงแค่เปิดศึกโจมตีหนึ่งนาที พวกเขาก็ล้มตายเป็นจำนวนมาก

ร่างกายของแนวหน้าถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหล่านักรบมากฝีมือล้มตายประดุจกับใบไม้ร่วงอย่างรวดเร็ว บ่อเลือดสีฟ้าบังเกิดขึ้นไปทั่วทุกมุมวิสัยทัศน์ของพวกเขา

ภาพของนรกตรงหน้าทำให้กองทัพคนหนุ่มหยุดขาของตัวเองลงในทันที

ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าทำไมพวกผู้อาวุโสกับเหล่าผู้กล้าของเขาถึงคัดค้านไม่ให้ทำสงครามอีกครั้ง

“ถะ...ถอยทัพ! ”

เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงไม่ลังเลที่จะประกาศถอยทัพ

เมื่อเห็นว่ากองทัพศัตรูหันหลังกลับทันทีที่เจอการสังหารระลอกแรก ทหารเผ่ายักษ์กับเผ่ามนุษย์มดจึงหยุดโจมตี แล้วหันไปยิงขึ้นฟ้าเป็นเชิงข่มขู่แทน

เสียงกระสุนปืนที่ดังกังวาลไปทั่วหล้าทำให้พวกเหล่าคนหนุ่มยิ่งรู้สึกตื่นตระหนก เพราะไม่รู้ว่าตัวตนของเสียงนั้นมีเป้าหมายไปที่ใคร

พวกเขาไม่สนใจระเบียบทหารอีกต่อไป ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นถึงขีดสุด และความกลัวนั้นกระตุ้นสั่งให้พวกเขาวิ่ง วิ่ง และวิ่งต่อไปไม่หยุด

วิ่งจนกองทัพล้มระเนระนาด วิ่งโดยไม่สนใจพวกพ้องตรงหน้า ใครที่อ่อนแรงหรือวิ่งไม่ทัน ก็เป็นอันต้องถูกเหยียบทับอยู่ใต้เท้าไป

มันกลายเป็นเรื่องที่ขบขันแสนเศร้า เพราะสิ่งนี้ทำให้มีผู้เคราะห์ร้ายมากถึง 40% เป็นจำนวนที่มากกว่าผู้เสียชีวิตเพราะถูกยิงโจมตีเสียอีก

ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่าเวทนายิ่งนัก

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“อย่าทิ้งกันเซ่! อย่างน้อยก็จับตัวประกันมาใช้ข่มขู่ได้ตามแผนการคนหนึ่งแล้วนะไอพวกบ้า! ”

กระต่ายผมยาวสีม่วงกำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าฉันดอง

“ไอพวกหมา @! ##%%^ $#@#$”

พวกกระต่ายสีรุ้งเริ่มตะโกนด่าเป็นภาษาท้องถิ่นซึ่งยากที่จะฟังออกได้

มีเพียงแค่กระต่ายสีดำซึ่งเป็นคนจับมัดแขนขาฉัน ที่ไม่ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเหมือนพวกเธออีกเจ็ดคน

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยดอง?

ลองรวบรวมลำดับเหตุการณ์ใหม่อีกครั้งดีกว่าดอง…

เริ่มจากอยู่ ๆ ประตูรั้วเปิดออกเอง ระบบป้องกันหยุดทำงาน แล้วตามด้วยมีพวกชนเผ่าท้องถิ่นบุกเข้ามา

หลังจากนั้นก็มีทหารประมาณหนึ่งร้อยคนออกไปรับหน้า พร้อมกับมีพวกโกเลมสงครามเตรียมรับมือฉุกเฉินอยู่ที่แนวหลัง

ส่วนพวกเราก็ย้ายหนีเข้าไปในอาคารภายใต้การดูแลของพวกอาจารย์

ในตอนนั้นเองที่มีระเบิดขนาดใหญ่เกิดขึ้นมาจากในตัวอาคารหลัก ก่อนจะรู้สึกเจ็บท้องตอนที่มองดูกลุ่มควันจากระเบิดเมื่อกี้…

เหมือนความจำจะหายไปช่วงนั้นแฮะดอง

พอรู้ตัวอีกที ฉันก็ถูกแม่สาวกระต่ายสีดำจับตัวเอาไว้แล้ว

หากพิจารณาจากคำพูดของพวกเธอ คงพอจะอนุมานได้ว่ากำลังถูกพวกเธอจับตัวมาในฐานะตัวประกัน

พวกเธอทั้งแปดคนกำลังวิ่งตรงไปทางประตูรั้วที่ถูกเปิดอ้าทิ้งเอาไว้

ในตอนนั้นเองที่มีแสงสีฟ้ายิงใส่พื้นลากเป็นรอยไหม้สีดำยาว ก่อนจะมีกองทหารเผ่ามนุษย์กับพวกโกเลมสงครามกรูเข้ามาขวางเส้นทางตรงหน้า

โกเลมรูปร่างคล้ายเผ่ายักษ์สูงห้าเมตรทั้งสิ้นเก้าตัว กำลังยืนเรียงเป็นกำแพงยาวปิดทางออกเอาไว้จนมิด

ร่างกายของโกเลมตรงหน้าถูกสร้างมาจากดิน

ประกายสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากแกนกลางข้างใน ทำให้ผิวดินสีน้ำตาลของพวกมันส่องแสงสีฟ้าออกมาตามรอยแยก จนดูคล้ายกับเป็นปีศาจที่มีเส้นเลือดสีเหลืองปูดโปนออกมา

เจอตัวแบบนี้เข้าไปคงหมดทางหนีแล้วละพวกคุณกระต่ายทั้งหลาย~

“หน่อย! ”

หืม…? อะไรเย็น ๆ มาจิ้มคอเนี่ย?

พอก้มมองลงไปดู ก็เห็นมีดพร้าเล่มโตสีขาวจ่อคอหอยตัวเองอยู่ละดอง

“...”

มีดพร้าสวยจังเลยดอง~ (หนีความจริง)

รอยเปื้อนสีแดงกับดำบนใบมีดเองก็ช่างเป็นงานศิลป์ที่งดงามยิ่งนักดอง~ (หนีความจริง)

“...”

ใครก็ได้ ช่วยหนูด้วยเจ้าค่ะดอง!

“หยุด พวกแกถูกล้อมเอาไว้แล้ว จงปล่อยตัวประกันเดียวนี้! ”

ในตอนนั้นเองที่มีภูติหน้าเหี้ยมหัวโล้นปรากฏตัว

เป็นภูติตัวสูงหนึ่งเมตรที่หัวโล้นเลี่ยนและมีร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อผิดรูปจนอุบาทลูกตา

แน่ใจนะว่านั่นคือเผ่าภูตินะดอง?

เขานำทหารหลายสิบคนมายืนล้อมพวกกระต่ายเอาไว้ โดยมียอดวีรบุรุษบานายืนอยู่ตรงกลาง และมีพวกเพื่อนของฉันกำลังยืนคอยให้กำลังใจอยู่ข้างหลังห่างออกไป

ผอ. บานา ใช้ร่างที่สูงสามเมตรพร้อมกับตรีศูลในมือมายืนข่มขวัญพวกเธอ

บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นช่างน่าสะพรึงกลัว จนฉันอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ให้ไกล

แต่กระต่ายทั้งแปดคนกลับยังสามารถทนต่อแรงกดดันนั้นได้

เผ่ากระต่ายพวกนี้ไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกันนะเนี่ยดอง~

“ไม่มีทาง ถ้าห่วงชีวิตของยัยหัวเขียวละก็ จงเปิดทางให้พวกเราซะ! ”

ว่าแล้วมีดพร้าที่จ่อคอก็จิ้มแตะผิวหนังของฉัน

น่ากลัว!

“หยุดนะ อย่าทำร้ายตัวประกัน! โจ๊ว! ”

ภูติหัวล้านหน้าเหี้ยมกรีดเสียงออกมาดังลั่นด้วยภาษาของชาวท้องถิ่น

“ห้ามเข้ามาใกล้! ”

กระต่ายสีดำออกแรงที่จับตัวฉันแน่นขึ้นจนถูกบี้เข้าไปสัมผัสกับร่างกายของเธอเต็มแรง

นิ่มจัง…

ขนของเธอช่างฟูนุ่มนิ่ม ให้ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนมาก

อุ่นจนรู้สึกง่วงขึ้นมาแล้วสิดอง

“ถ้าเข้ามาใกล้กว่านี้ ชีวิตของ—”

“Zzz….”

“---ชีวิตของตัวประกันจะ… เออ...”

“ครอก~ฟี้~”

“...”

เงียบสงบดีจังดอง

นุ่มสบาย แถมยังอุ่น ขอนอนแบบนี้นาน ๆ เลยแล้วกันดอง~

ครอก~

“อย่าหลับสิเฮ้ย! ”

“ดอง!?! ได้เวลาข้าวกลางวันแล้วหรือดอง!? ”

ดูเหมือนว่าสายตาทุกคู่จะกำลังจับจ้องมาทางฉันด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อมาก

อ๊ะ… ลืมไปเลยว่าถูกจับตัวอยู่นะดอง

“จะ… จะยังไงก็ตาม รีบปล่อยตัวประกันซะ! ต่อให้แกเอาชีวิตของเธอไป พวกเจ้าก็—-”

*โครก~*

เสียงท้องร้องของฉันดังลั่นกลบเสียงตะโกนของภูติหัวล้านหน้าเหี้ยมจนสิ้น

อุ๊ย... ขอโทษเจ้าค่ะ ดอง~

แบบว่ามันหิวแล้วงะ

อีกอย่าง ฉันยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะดอง~

“---พวกเจ้าก็หนีไม่รอดหรอก! โจ๊ว! ”

*โครก~*

“พวกแกไม่สนชีวิตตัวประกันเรอะ! ”

*โครกกก~*

“ถ้าแกฆ่าตัวประกัน คิดว่าจะหนีจากวงล้อมนี้ได้เรอะ! พวกแกแพ้แล้ว ยอมแพ้ซะดี ๆ โจ๊ว! ”

*โครกกกกกกก~*

“ฉันเอาจริง—-”

*โครกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ *

“โว๊ยยยย! เอานี่ไปกินไป๊! ”

กระต่ายสีดำกรีดเสียงร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาน พร้อมกับหยิบเนื้อตากแห้งยัดเข้ามาในปากฉัน

งำ งำ จับ จับ…

ไม่อร่อยสักนิด แถมยังเหนียวด้วยดอง~

“บนหลังคาตรงนั้นจะทำอะไร! หยุดเดียวนี้เลยนะ! ”

ร่างกายของฉันถูกอุ้มลอยสูงขึ้น พร้อมกับเสียงที่กระต่ายดำตะโกนออกไป

เกิดอะไรขึ้นนะ?

ฉันลองหยี่ตามองดูรอบ ๆ โดยที่ยังคงมีเนื้อตากแห้งคาปากอยู่

มีกลุ่มคนกำลังนอนราบอยู่บนหลังคาของอาคารโดยรอบ

พวกเขาสวมชุดลายพรางสีน้ำเงินเข้ากับแผ่นหลังคาลอนเหล็กทาสีจนยากจะสังเกตเห็น

ปืนไรเฟิลพิสัยไกลกระบอกโตกำลังเล็งตรงมาทางนี้

นี่เธอคิดจะใช้ฉันเป็นโล่เนื้อหรือยังไงดอง?

“ปล่อยตัวประกันซะ! โจ๊ว! ”

“เปิดทางให้พวกเราก่อนสิ! ”

เมื่อทีมลอบโจมตีถูกจับได้ สุดท้ายเลยวกกลับมาวนลูปเดิม

ภูติหัวโล้นกับกระต่ายยังคงตะโกนเถียงกันไม่หยุด

แบบนี้คงอีกนานกว่าจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วฉันจะถูกช่วยหรือถูกเชือดก่อนสินะดอง

***สิบนาทีผ่านไป

“ปล่อยตัวประกันซะ! โจ๊ว! ”

“เปิดทางให้พวกเราก่อนสิ! ”

ยังเถียงกันไม่จบอีก

เบื่องะ

ในตอนนั้นเองที่สายตาของฉันไปเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ

มันเต็มไปด้วยขนฟูนุ่มนิ่มน่านวย

เนื่องจากยังถูกอุ้มยกขึ้นมาสูงในสภาพมัดแขนมัดขา ระดับสายตาเลยมาอยู่ตรงแถวศรีษะของกระต่ายสีดำพอดี

และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันนั้น มันคือหูกระต่ายขนสีดำของเธอที่ชี้โด่ลอยขึ้นมาในอากาศ

มันดูบอบบางน่ารักน่าสัมผัสมาก

แต่เนื่องจากถูกมัดมืออยู่ เลยอดสัมผัสมันไปอย่างน่าเสียดาย

ไม่สิ ยังใช้ปากได้อยู่ไม่ใช่หรือยังไงดอง

“ฟูว~ ฟูว~”

“เปิดทางให้— อะ….อ๊าง~”

ฉันเริ่มใช้ปากเป่าลมใส่ใบหูกระต่ายน้อยของเธอ

ดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงครางแปลก ๆ ดังออกมาด้วยละดอง

“ฟูว~~~”

“อื๊อ~บะ...ใบหู… ไม่ได้… อย่านะ~ อย่าาา~”

ปฏิกิริยาตอบรับตลกดีแฮะ

งั้นแบบนี้ต้องเพิ่มระดับก่อกวนด้วยการใช้ลิ้นเลียแล้วดอง!

*แพล๊บ ๆ *

“ไม่น้าาาาาาาา~!!! ”

***เศรษฐีน้อย (มั้ง) [โฮป]

“ไม่น้าาาาาาาา~!!! ”

เสียงของแม่กระต่ายน้อยสีดำกำลังกรีดร้องลั่นไปทั่ว

มันเป็นเสียงที่หวานฉ่ำประดุจน้ำผึ้ง เป็นเสียงที่ทำให้หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง เป็นเสียงอันน่าสะพรึงซึ่งเต็มไปด้วยเสน่ห์ของอิสตรี

เป็นเสียงที่ทำให้น้องชายของผมลุกขึ้นมาเต้นอย่างแข็งแรงเลยละครับ

ใจเย็นไว้นะไอน้องชาย

ก่อนอื่นต้องวางสติลง แล้วฟังเสียงของแม่กระต่ายน้อยให้เต็มสองรูหูเอาไว้ซะ

เสียงนั้นดังจนได้ยินมาถึงจุดที่พวกเรายืนห่างออกมามากกว่าสามสิบเมตร

ใบหน้าของทุกคนเริ่มเป็นสีแดงฉานเพราะเสียงที่เร้าอารมณ์ของแม่กระต่ายน้อยสีดำคนนั้น

เธอกำลังดิ้นทุรนทุรายด้วยใบหน้าที่ร้อนฉ่าเปี่ยมสุข โดยมีลูกครึ่งภูติน้อยผมสีเขียวคร่อมส่วนหัวเอาไว้

ลิ้นที่น่ารักของเพื่อนตัวแสบคนนั้นกำลัง *ตรูด* และ *ตรูด ตรูด* ใบหูกระต่ายสีดำของแม่สาวน้อยอย่างเมามัน

เพราะเหตุนี้เลยทำให้ทุกคนต่างพูดไม่ออก ทำตัวไม่ถูกไปเลยทีเดียว

“เออ… ตกลงยังต้องให้ความช่วยเหลือเธออยู่อีกหรือเปล่าคะ? ”

“กรุณาอย่าถามผมเลยพรุน”

*แพล๊บ ๆ * “ฟูว~ ฟูว~”

“อ๊ายยยยย~!!! ”

เพื่อนตัวแสบหัวเขียวยังคงแกล้งแม่สาวกระต่ายสีดำไม่หยุด

นี่ขนาดถูกมัดมือมัดเท้าอยู่นะ

พูดตามตรงว่าเริ่มชักไม่แน่ใจแล้ว ว่าตกลงยัยตัวแสบยังคงถูกจับเป็นตัวประกันอยู่จริงหรือไม่กันแน่…

“ดะ… ได้โอกาสแล้ว ทุกหน่วยบุก! โจ๊ว! ”

ภูติหัวโล้นชูมือขึ้นสูงพร้อมตะโกนออกคำสั่ง

ทหารกับโกเลมสูงห้าเมตรพร้อมใจกันเคลื่อนตัวเข้าหาน้องกระต่ายผู้น่ารักทั้งแปดคน

แต่นั่นคือตัวหลอก

การเคลื่อนไหวของโกเลมกับหน่วยทหารนั้น ทำเพื่อดึงดูดความสนใจของพวกเธอ

ผู้ที่โจมตีคือหน่วยซุ่มยิงบนหลังคาต่างหาก

พวกเขาใช้โอกาสช่องว่างเล็ก ๆ นี้ลั่นไกปืนออกไป

กระสุนยาสลบจำนวนเจ็ดนัดถูกปลดปล่อยออกจากรังเพลิงพร้อมเปลวไฟแผดเผา พวกมันพุ่งทะยานจากยอดหลังคาที่รายรอบ ก่อนจะปักลงไปบนแขนและขาของเป้าหมายอย่างแม่นยำ

กระต่ายทั้งเจ็ดคนทำตาปรือในทันทีที่ถูกกระสุนหัวเข็มแทงเข้าไปในร่าง

พวกเธอพยายามที่จะลุกขึ้นยืน แต่ก็มิอาจต้านทานฤทธิ์ยาได้

กระต่ายทั้งเจ็ดต่างล้มตัวลงนอนไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมกัน

ถ้าจะมีใครที่ไม่โดนลูกปืนยาสลบ คงมีเพียงแค่กระต่ายสีดำที่ถูกยัยตัวแสบนอนทับเลียหูตรงนั้นนั่นละ

แบบนี้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมากนักแล้วละมั้ง?

แขนขาชักกระตุกรุนแรง เส้นผมยาวเงางามสั่นสะท้าน หยาดเหงือผุดทั่วร่างท่วมกาย หอบหายใจรุนแรง

อืม… เป็นภาพที่สุดยอดในหลาย ๆ ความหมายเลยแฮะ

เอาเป็นว่าแม่กระต่ายน้อยสีดำคนนั้นหมดสภาพต่อสู้ไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

“แฮก… แฮก… พี่… ใหญ่… ไม่… จริง… ”

เธอพึมพำบางอย่างออกมาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะใช้มือขวาล้วงเข้าไปใต้ชุดระบายลูกไม้ฟ่องฟูสีดำ

“ทุกคนระวัง! ”

ผอ. บานา รีบส่งเสียงเตือนทุกคนทันทีที่แม่กระต่ายดำล้วงลงไปในใต้ชุดของเธอ

“เกิดอะไร—”

ผมได้รับคำตอบของคำถามแทบจะในทันที

แม่กระต่ายสาวสีดำคว้าระเบิดแสงมาตรฐานที่ใช้ในกองทัพของฝ่ายเราออกมาลูกหนึ่ง

เดียว… ชนเผ่าท้องถิ่นไปหาของแบบนั้นมาใช้ได้ยังไงกันเนี่ย!?

เธอถอดสลักมันออกด้วยปากของตัวเอง แล้วปาขึ้นท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

แสงสว่างเจิดจ้าที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมีกับแม็กนิเซียม กำลังทำให้ดวงตาของผมมืดบอดไปชั่วขณะ

เสียงระเบิดทำให้เริ่มรู้สึกสับสนปวดหัวจับทิศไม่ได้

แขนถูกยกขึ้นมาบังวิสัยทัศน์และอุดหูตามที่สมองกรีดร้อง

อาการอัมพาตทางสายตาและหูนั้นเกิดขึ้นราวสามสิบวินาทีได้

“หายไปแล้ว…”

พอสัมผัสทั้งสองอย่างกลับมา ร่างของกระต่ายสาวสีดำกับยัยตัวแสบก็หายไปจากวงล้อมของทหารเสียแล้ว

“ตะ… ตามหาเธอให้พบ! ”

ภูติหัวโล้นกรีดเสียงดังลั่นอีกครั้ง

“ไม่จำเป็น”

แต่ทว่า ผอ. บานา กลับหยุดทุกคนเอาไว้ก่อน

เขาเดินตรงไปมองดูผิวดินที่เคยมีร่างของกระต่ายสาวสีดำนอนทอดกายอยู่เมื่อกี้

ที่ตรงนั้นมีมีดสีดำเล่มหนึ่งปักเอาไว้อยู่

“เมื่อกี้ข้ามีโจมตีมันด้วยมีด แต่มันคงไหวตัวหลบทัน โชคดีที่สร้างบาดแผลให้มันได้ นายพลโจ๊วช่วยส่งคนตามรอยเลือดสีฟ้านี้ไปที”

รอยเลือดสีฟ้าที่เขาชี้ให้ทุกคนดูนั้น มันหยดเป็นจุดเล็ก ๆ จนแทบมองไม่เห็น

ซึ่งทิศทางที่หยดเลือดนั้นนำทางไปก็คือ...

“ป่าเส้นด้ายดำ…”

คือ [ป่าเส้นด้ายดำ] ที่เต็มไปด้วยหยักใยสีดำน่ากลัวขยะแขยงตรงหน้า

แต่ครั้งนี้ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร เพราะมีพวกอาจารย์กับทีมช่วยเหลืออยู่ตรงนี้แล้ว

พวกบ้าที่มาโจมตีหนีไปแล้ว คนร้ายถูกจับยกทีม ภัยอันตรายได้จบลงแล้ว

ตอนนี้รีบกลับเข้าไปกินข้าวกลางวันก่อนดีกว่า

"ให้ผู้ใหญ่จัดการเถอะ ยัยกระต่ายคนนั้นเองก็ดูไม่อันตรายเท่าไหรด้วย"

ผมหันไปพูดกับพรรคพวก

ใช่ มันผิดกับทุกครั้งที่เกิดเรื่องแล้วไม่มีใครอื่นให้พึ่งพาได้

ดังนั้นพวกเราไม่จำเป็นสักนิดที่ต้องไปเสี่ยงแล้วเพิ่มงานให้กับพวกผู้ใหญ่

"... หายไปไหนสองคนกับหนึ่งตัวนี่ย"

แต่ในตอนนั้นเองที่ผมสังเกตุเห็นความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ควรมีเจ็ดคนกับอีกหนึ่งตัว

พรุน ไฮเจน เยลโล่ แฟต เอซ ดิวซ์ จาวิส และเจ้าหนูลี่ที่เป็นสัตว์เลี้ยงของพรุน

แต่ไม่ว่าจะมองยังไง ก็เห็นมีเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น

ดูเหมือนว่าเอซเองก็เริ่มจะรู้ตัวแล้วว่ามีคนในกลุ่มหายตัวไปในเวลานี้

“... ดิวซ์ จาวิส กับเจ้าหนูมังกรมันหายไปไหนฟะ"

อย่าบอกนะว่าเจ้าพวกนั้นตามยัยแสบไปแล้วนะ?