ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เสือตัวนี้ดุร้ายมาก ตอนที่กระหม่อมนำคนไปจับตัวมันกระหม่อมต้องเสียไพร่พลไปจำนวนมาก ไม่รู้วว่าใครจะมีความสามารถโค่นล้มมันได้”

        หูลู่หนานพลันเอ่ยวาจาโอ้อวดขึ้นมา

        หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองเขาเล็กน้อย บุรุษผู้นี้หาใช่คนดีไม่แม้แต่เสือท้องแก่ก็ยังไม่คิดปล่อยมันไป อีกทั้งยังพูดจาโอ้อวดมิรู้จักผิดชอบชั่วดี

        “คิดไม่ถึงเลยว่าองค์ชายรองจะเป็นผู้จับเสือตัวนี้มาได้องค์ชายรองกล้าหาญเหลือเกิน”

        ไท่จื่อที่เพิ่งจะเปิดศึกแย่งสตรีกับองค์ชายรองเมื่อครู่รีบร้องชมหูลู่หนาน

        หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ว่าชายทั้งสองเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

        แม้คำพูดจะสวยหรูเสมือนญาติสนิทมิตรสหาย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าสหายทั้งสองคนนี้เคยเกือบจะฟาดฟันกันมาแล้ว

        งานเลี้ยงดำเนินต่อไปตามปกติ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับคำคุยโวโอ้อวดของพวกเขาเหลือเกิน

        เหตุเพราะหลินเมิ้งหยายังคงจดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกระโจมเล็กได้เป็นอย่างดี

        “นายหญิง ท่านคิดว่าเสือตัวนั้นจะถูกใครจับได้หรือเจ้าคะ?”

        ระหว่าทางกลับกระโจมที่พักป๋ายซ่าวเองก็รู้สึกสงสารเสือตัวนั้นไม่น้อย

        เสือ เปรียบเสมือนจิตวิญญาณแห่งป่า มันคือเจ้าแห่งสัตว์ป่าทั้งหลายมันไม่ควรต้องมาตายเพราะเงื้อมมือของเหล่าองค์ชาย

        “ไม่ว่าใครจับได้ ล้วนน่าเสียดายทั้งสิ้นเช่นนั้นพวกเรามาคิดหาวิธีกันจะดีกว่า”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ดวงตาของสาวใช้ทั้งสองเปล่งประกายถ้าหากสามารถปล่อยเสือออกไปได้ ก็นับว่าเป็นการทำบุญครั้งใหญ่เลยทีเดียว

        “เจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเรามาวางแผนกันเถิด”

        การประชุมเพื่อช่วยชีวิตเสือขาวจึงถูกจัดขึ้นที่กระโจมของหลินเมิ้งหยา

        “ข้าคิดว่าเราควรสั่งให้องครักษ์เจาะกรงเสือและปล่อยให้มันหนีไปทางด้านหลังภูเขามันจะได้อาศัยในป่าทึบ”

        หลินจงอวี้วาดแผนที่ขึ้นมา ก่อนจะชี้บอกตำแหน่ง

        “ข้าคิดว่าทำเช่นนั้นไม่ได้ เสือไม่เข้าใจภาษามนุษย์หากมันวิ่งไปผิดทางจะเกิดอะไรขึ้น? อีกอย่าง หากมันถูกทำร้ายก่อนที่มันจะหนีไปเช่นนั้นก็มิต่างอะไรจากส่งมันไปตาย”

        ป๋ายจีเสนอความคิดเห็นของตนเอง สิ่งที่นางพูดล้วนมีเหตุผลทุกคนจึงครุ่นคิดใหม่อีกครั้ง

        “หรือพวกเราจะปล่อยมันออกมาตอนนี้เลย”

        ป๋ายจื่อกะพริบตาปริบๆ จ้องหน้าหลินเมิ้งหยาใบหน้าเรียวเล็กยังคงแสดงให้เห็นท่าทีมิอยากแยกจาก

        หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่นางก่อนจะเอ่ย

        “เช่นนั้นเจ้าไปร้องขอองค์รัชทายาทให้ปล่อยมันไปดีหรือไม่? เด็กโง่ หากปล่อยมันออกมาตอนนี้มันอาจถูกจับไปอีกครั้งหรือไม่ก็ถูกฆ่าตาย”

        เสียงในกระโจมจึงเงียบลงอีกครั้ง

        แบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้พวกเขารู้สึกเหมือนเดินอยู่ในวังวนที่ไม่มีทางออก

        “พรุ่งนี้ข้าจะพาพวกหลินขุ๋ยไปทำให้เสือขาวสลบอีกอย่างข้าสั่งให้คนในเมืองหลวงเตรียมหม่าเฝยซานเอาไว้แล้ว เจ้าวางใจเถิด”

        เสียงของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้นทุกคนในกระโจมหันหน้าไปมองทางประตู

        “ความคิดนี้ไม่เลวเลย สมแล้วที่เป็นท่านอ๋อง”

        ป๋ายจื่อรีบส่งเสียงชื่นชมหลงเทียนอวี้นี่คือสิ่งที่คุณหนูบอกนางเอาไว้

        อีกทั้งยังบอกอีกว่าท่านอ๋องกำลังช่วยเรื่องของนางอยู่

        นางไม่อยากแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาทแห่งซีฟานไม่อยากเป็นกระทั่งชายาขององค์รัชทายาท

        “พวกเจ้าวางใจเถิด”

        หลงเทียนอวี้ส่งคนไปตรวจเสือตัวนั้นแล้ว มันกำลังตั้งท้องจริงๆ

        เสด็จพ่อเคยรับสั่งว่าช่วงนี้สิ่งมีชีวิตทุกอย่างล้วนเติบโตขึ้นอีกขั้นตามธรรมชาติ

        หากพวกเราฝืนกฎของธรรมชาติ สิ่งที่ได้รับกลับมาอาจเป็นความตาย

        ดังนั้น เขาจึงอยากต่อชีวิตของเสือตัวนี้

        “หากจับได้แล้ว ท่านอ๋องจะจัดการเช่นไร?”

        ความคิดจิตใจของคนซีฟานและต้าจิ้นไม่เหมือนกัน

        หากปล่อยให้เสืออาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ มันอาจจะไม่ใช่จุดจบที่ดี

        “เสือต้องกลับป่า แน่นอนว่าต้องกลับไปอยู่ในที่ที่มันจากมาวางใจเถิด ข้าจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว”

        คิดไม่ถึงเลยว่าปัญหาที่คนทั้งหกปรึกษากันอยู่นานจะถูกแก้ไขโดยหลงเทียนอวี้เพียงคนเดียว

        หลินเมิ้งหยารู้สึกเบิกบานใจ

        ราวกับว่า หากมีเขาอยู่ ตนเองไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกต่อไป

        ทุกคนล้วนสังเกตเห็นความสัมพันธ์หวานซึ้งระหว่างหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้สบตากัน ก่อนจะออกจากห้องไปเงียบ ๆ

        กว่าหลินเมิ้งหยาจะดึงสติกลับมาได้ ภายในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคนแล้ว

        “ท่านอ๋อง ดื่มน้ำไหมเพคะ?”

        นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาได้อยู่ในกระโจมกลางป่ากับบุรุษสองต่อสองไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคนที่เคยสงบนิ่งอย่างหลินเมิ้งหยาพลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

        “อือ”

        ภายในงานเลี้ยงเมื่อครู่ หลงเทียนอวี้ดื่มเหล้าไปค่อนข้างมากดังนั้นเขาจึงรู้สึกกระหายน้ำ

        มิรู้ว่าเพราะฤทธิ์ของเหล้าหรือเพราะชุดขี่ม้าที่หลินเมิ้งหยาสวมใส่

        เขารู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้างดงามเหลือเกิน

        ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าของนางดงามมีเสน่ห์

        ดวงตาคู่สวยเปล่งประกาย เขาเคยเห็นสตรีมากมาย แต่มิมีใครเหมือนนาง

        ทุกที่ที่นางอยู่ ความหนาวเหน็บที่เคยมี แม้แต่จวนอวี้ที่เคยเย็นยะเยือกยังอบอุ่นขึ้นมา

        คนรับใช้กลัวเกรงนาง แต่ส่วนใหญ่ล้วนรู้สึกเคารพนับถือเหตุเพราะนางมิเคยลงโทษใครตามอารมณ์อีกทั้งยังมิเคยใช้ความรู้สึกส่วนตัวลงโทษผู้อื่น ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าว่าร้ายนางเลย

        ใช่ว่าจะพบเจอสตรีแบบนี้ได้ง่ายๆ

        ดังนั้น บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีที่ฮองเฮามอบนางมาให้เขา

        “ท่านอ๋องกำลังมองอะไรหรือเพคะ? หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าของตนเอง แต่ก็ไม่มีอะไรนี่นา

        “ไม่มีอะไร ข้าเพียงแต่คิดเรื่องของตนเอง จริงสิ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนเจ้าหายไป?”

        คนที่หลินขุ๋ยส่งไปอารักขานางเอ่ยว่าหลินเมิ้งหยาถูกพาไปยังกระโจมเล็กหลังหนึ่ง

        สุดท้าย ไท่จื่อและองค์ชายรองแห่งซีฟานตามเข้าไปด้วย

        ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน

        ไท่จื่อและองค์ชายรองล้วนมีเรื่องค้างคาใจกับหลินเมิ้งหยาหากบอกว่าบังเอิญ เขาไม่มีทางเชื่อ

        เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายหลินเมิ้งหยาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

        มิได้ต่อเติมเสริมแต่งเรื่องราวแต่อย่างใดหลินเมิ้งหยาเอ่ยตามความจริง

        ทว่าทันทีที่สิ้นเสียงลง แก้วชาในมือของหลงเทียนอวี้ก็ถูกบีบจนแหลกละเอียด

        “มือของท่าน! โง่หรือไร ถ้าถูกบาดเข้าจะทำอย่างไร”

        ปฏิกิริยาแรกของหลินเมิ้งหยาคือยื่นมือเข้าไปแย่งชิ้นส่วนที่แหลกละเอียดในมือของหลงเทียนอวี้

        เศษเล็กเศษน้อยทิ่มแทงมือของเขา

        ดึงเศษแก้วที่ทิ่มแทงมือของเขาออกอีกทั้งยังทำแผลให้เขาด้วยความระมัดระวัง สุดท้ายจึงกลับมานั่งลงข้างกายของเขา

        “ท่านเป็นอะไรไป? ข้ายังสบายดีมิใช่หรือ?”

        ถ้ารู้อย่างนี้นางคงไม่เล่าให้เขาฟัง

        “คิดไม่ถึงเลยว่าไท่จื่อจะไร้ยางอายมากถึงเพียงนี้”

        สมัยยังเด็กทั้งเขาและไท่จื่อล้วนได้เรียนเรื่องมารยาทและขนบธรรมเนียมประเพณี

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าไท่จื่อจะใจดำอำมหิตถึงขั้นลงมือกับพี่น้องของตนเองเช่นนี้

        หรือการอบรมสั่งสอนที่เคยได้รับมาไม่เคยซึมเข้าสมองของเขาเลย?

        “ท่านอ๋องยังคิดว่าไท่จื่อเหมาะที่จะขึ้นครองบัลลังก์หรือไม่? หากคนเช่นนี้ได้ถือครองอำนาจ หายนะคงมาเยือนราษฎร์ตาดำๆอย่างแน่นอน วันนี้เขาสามารถลักพาตัวหม่อมฉันได้ พรุ่งนี้ เขาอาจล่วงเกินลูกสาวแท้ๆของเขาเองได้เช่นเดียวกัน ท่านอ๋องเคยคิดถึงเรื่องนี้หรือไม่?”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทะลุไปถึงหัวใจของหลงเทียนอวี้

        เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหัวใจ สิ่งที่หลินเมิ้งหยาพูดมาทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

        แต่เขายังมีความกังวลเกี่ยวกับตนเองแม้ความกังวลข้อนั้นจะเริ่มสั่นคลอนแล้วก็ตาม

        “เรื่องนี้ค่อยคุยกันครั้งหน้าเถิด ตอนนี้ดึกมากแล้วเจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

       หลังพูดจบ หลงเทียนอวี้เดินออกจากกระโจมไปไม่รู้ว่าเขาไปเดินเล่นที่ไหน

        มองตามหลัง หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ

        เพราะเหตุนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงรับสั่งกับนางว่าจะต้องทำลายความเมตตาในใจของหลงเทียนอวี้ให้ได้

        หากยังปล่อยให้เขาเป็นเช่นนี้เกรงว่าเขาคงยืนอยู่ที่เดิมไปชั่วชีวิต

        แต่หลินเมิ้งหยากลับคิดว่าเพราะหลงเทียนอวี้เป็นแบบนี้ลูกน้องจึงยังคงติดตามเขามิใช่หรือ?

        เพียงแค่หลงเทียนอวี้ในตอนนี้ขาดอะไรบางอย่างไปก็เพียงเท่านั้น

        หากต้องการเปลี่ยนให้เขากลายเป็นคนเด็ดขาดเช่นนั้นจะต้องปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับเรื่องบางอย่าง

        นางวางแผนในใจ

        ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องไปจากจวนอวี้อยู่ดีไม่ว่าจะเป็นหลินหลางหรือเพราะสตรีนางอื่น นางจะทำให้หลงเทียนอวี้มีอนาคตที่สดใส

        “ท่านอ๋อง เหตุใดดึกมากขนาดนี้แล้วยังออกมาตากลมข้างนอกเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

        ขณะที่กำลังครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงดังขึ้นจากทางด้านนอกเสียงกระตุ้งกระติ้งของขันทีดังขึ้น

        นางลืมไปเลยว่าที่นี่มิใช่จวนอวี้

        ดังนั้น นางจำเป็นต้องนอนห้องเดียวกันกับเขา

        แต่กลับได้ยินเสียงอึดอัดของหลงเทียนอวี้ตอบกลับ

        “ข้างในมันร้อน ข้าเลยออกมาตากลมให้เย็นลง”

        หลินเมิ้งหยาแอบยิ้ม หลังจากได้รู้จักมักคุ้นกับหลงเทียนอวี้นางมักจะได้เห็นด้านที่ไม่รู้จักของเขาเสมอ

        อย่างเช่น เวลาถูกผู้อื่นจับไต๋ได้เขามักจะส่งเสียงเย็นชาเพื่อปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง

        เมื่อเดินออกจากกระโจม หลินเมิ้งหยาเห็นหลงเทียนอวี้ยืนโงนเงนอยู่หน้าประตู

        “ท่านอ๋อง อากาศเย็นแล้ว เสด็จเข้ามาบรรทมข้างในเถิดเพคะ”

        น้ำเสียงหวานใส เจือไว้ซึ่งรอยยิ้ม หลงเทียนอวี้ถึงกับผงะ ดวงตาวูบไหวไปมา

        “เจ้านอนก่อนเถิด ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ”

        เมื่อหันกลับไปกลับพบว่าตนเองก็ไม่มีที่ให้ไปไหนแล้ว

        “หรือท่านอ๋องจะไปล่าสัตว์ตอนกลางคืนหรือเพคะ? หรือว่าเสือตัวนั้นถูกขังไว้ในกระโจมของหม่อมฉัน? ที่ท่านอ๋องไม่ยอมเข้ามาเพราะรังเกียจเมิ้งหยากระนั้นหรือเพคะ?”

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหยากลับนึกอยากแกล้งหลงเทียนอวี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

        เพียงประโยคเดียว หลงเทียนอวี้ไม่มีทางให้ถอยหลังอีกต่อไป

        ดวงตาพลันเปล่งประกาย ในที่สุดเขาก็ยอมกลับเข้าไปในกระโจมแต่โดยดี

        เมื่อกวาดสายตามองร่างของใครคนหนึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเพื่อรอดูอะไรสนุกๆ