เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ซูเจี่ยนอันเหนื่อยจนไม่อยากจะพูดอะไรเธอให้พ่อครัวช่วยทำบะหมี่ให้หนึ่งชาม หลังอาบน้ำเสร็จก็เดินไปกิน จากนั้นจึงกลับห้องเพื่อเข้านอนทันที

        เธอรีบเสียจนประตูห้องนอนยังไม่ได้ปิดสนิทดีลู่เป๋าเหยียนเดินเข้ามาช่วยปิดผ้าม่านให้เธอ จากนั้นค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่เธอนอนทับอยู่มาห่มบนตัวเธอให้เรียบร้อย

        วันนี้เธอดูว่าง่ายกว่าทุกทีเธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มดั่งเด็กทารกที่อยู่ในครรภ์ ไม่ขยุกขยิกไม่เตะผ้าห่มแม้แต่น้อย

        ลู่เป๋าเหยียนขยับมือจะไปเตะเธอหลายครั้งแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจเดินออกจากห้องไป

        เหมือนเมื่อตอนเที่ยงที่เขาอยู่ข้างเธอซูเจี่ยนอันไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเขาเข้าห้องมา

        ซูเจี่ยนอันนอนยาวจนถึงห้าโมงกว่าเธอรู้สึกเหมือนหลับไปเป็นศตวรรษ ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่เธอบิดขี้เกียจแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ถึงได้รู้สาเหตุที่ทำให้ตนนอนได้เต็มอิ่มขนาดนี้คงเป็นเพราะผ้าม่านที่ถูกปิดไว้จนห้องมืดสนิทสินะ

        ว่าแต่ก่อนนอนเธอเดินไปปิดมันเหรอ?

        ตอนนั้นร่างกายเธอเหมือนถึงขีดจำกัดตัวเองเดินมานอนบนเตียงตอนไหนยังจำไม่ได้ ปิดผ้าม่านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        อาจเป็นเพราะลักษณะงานที่ทำให้เธอต้องใส่ใจรายละเอียดในเรื่องมากมายทำให้ในชีวิตจริงเธอกลายเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ซูเจี่ยนอันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจึงลงไปข้างล่างและมุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัวทันที

        ลุงสวีนึกว่าเธอจะเตรียมมื้อค่ำให้กับลู่เป๋าเหยียนจึงพูดพลางยิ้มว่า

        “คุณผู้หญิงไม่ต้องรีบก็ได้นะครับ คุณชายยังหลับอยู่เลยครับ”

        ซูเจี่ยนอันได้แต่ยิ้มน้อยๆกลับไป “ลุงสวีคะ ช่วยหาหม้อเก็บความร้อนให้หนูหน่อยสิคะ”

        ลุงสวีเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างรอยยิ้มเมื่อครู่ถึงกับชะงักไปแต่เขาก็ยังคงไปหาของให้ซูเจี่ยนอันตามที่ได้รับสั่ง

        ซูเจี่ยนอันจัดการทำอาหารอย่างรวดเร็วเธอต้มซุปสองอย่าง แล้วจึงลงมือผัดกับข้าว

        ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย ซุปก็ต้มจนได้ที่แล้ว

        ซูเจี่ยนอันนำซุปกระดูกหมูใส่ลงในหม้อเก็บความร้อนจากนั้นเธอและคนรับใช้อีกคนจึงช่วยกันยกกับข้าวอย่างอื่นออกไปวางที่ห้องอาหาร

        ลู่เป๋าเหยียนตื่นลงมาพอดีซูเจี่ยนอันยิ้มแล้วพูดกับเขาว่า

        “กินข้าวได้แล้ว”

        ลู่เป๋าเหยียนอารมณ์ขุ่นมัวมาตลอดทั้งวันจนกระทั่งเห็นรอยยิ้มสดใสของซูเจี่ยนอันเมื่อครู่

        “อืม”เขาตอบกลับไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย จากนั้นจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

        ตอนนี้ทั้งเรื่องข่าวฉาวของเขากับหานรั่วซีทั้งเรื่องที่เขาจะนำของมาเซอร์ไพรส์เธอซูเจี่ยนอันพยายามกล่อมตัวเองให้ลืมมันไปให้หมดเธอตักซุปให้ลู่เป๋าเหยียนเหมือนอย่างเคยจากนั้นจึงก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดไม่จา

        คิ้วของลู่เป๋าเหยียนขมวดมุ่น

        “เธอหิวมาก?”

        ซูเจี่ยนอันเงยหน้าขึ้นทันที“นายต่างหากที่โง่1!”

        พูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองฟังผิดเขาไม่ได้กำลังว่าเธอ ซูเจี่ยนอันยกนิ้วลูบปลายจมูกตัวเองอย่างเขินๆและก้มหน้ากินข้าวต่อไป

        “เปล่าหลังจากนี้ฉันมีเรื่องต้องทำน่ะ”

        อยู่ๆ เธอก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาเธอวางตะเกียบลงและเดินไปหยิบหม้อซุปที่เตรียมไว้ในห้องครัวจากนั้นก็ตั้งท่าจะเดินออกไปข้างนอกแต่ขณะที่เธอกำลังจะหยิบกุญแจรถก็มีคนมารั้งมือเธอไว้

        เธอหันกลับไปมองก็พบว่าคือลู่เป๋าเหยียน

        “จะไม่บอกฉันหน่อยเหรอว่าเธอจะไปไหน”

        สายตาอ่านยากของเขาถึงจะไม่แสดงอารมณ์ทว่ากลับให้ความรู้สึกเหมือนมีอะไรกำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน

        ซูเจี่ยนอันตอบไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ“ฉันจะไปโรงพยาบาล”

        “ไปเยี่ยมเจียงเส้าข่าย?” ลู่เป๋าเหยียนถาม

        “อืม” ซูเจี่ยนอันพยักหน้า“เขาน่าจะฟื้นแล้ว”

        ลู่เป๋าเหยียนแย้มยิ้มซูเจี่ยนอันดูไม่ทันว่าเป็นรอยยิ้มธรรมดาหรือเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองกันแน่เขาก็หุบยิ้มไปเสียก่อน จากนั้นจึงปล่อยมือเธอ

        “งั้นฉันไปนะ”

        ซูเจี่ยนอันหยิบกุญแจรถแล้วจึงเดินไปที่โรงจอดเธอขับ SLK 350 คันเดิมที่เคยขับมาก่อนหน้านี้ตรงไปโรงพยาบาลทันที

        เจียงเส้าข่ายฟื้นตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วตอนนี้เขากับลั่วเสี่ยวซีที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไรกำลังเล่นเกม Fruit Ninja ใน iPad กันอย่างเมามัน

        หางตาของลั่วเสี่ยวซีมองไปเห็นหม้อซุปที่อยู่ในมือซูเจี่ยนอันจึงถามขึ้นว่า

        “เธอพกของอร่อยอะไรมา”

        “ซุปกระดูก”

        ลั่วเสี่ยวซีตาเป็นประกายและเพราะถูกเบนความสนใจมือจึงเผลอไปฟันโดนระเบิดเข้า แสงสว่างจ้าเต็มหน้าจอในทันทีเจียงเส้าข่ายชนะแล้ว

        เจียงเส้าข่ายขยับนิ้วเล็กน้อยพลางพูดขึ้นว่า

        “ลั่วเสี่ยวซีชีวิตนี้เธอจะเอาชนะฉันสำเร็จสักรอบไหมเนี่ยเหมือนที่เธอตามจีบซูอี้เฉิงยังไงก็จีบไม่ติดไม่มีผิด”

        ลั่วเสี่ยวซีถลึงตาใส่เจียงเส้าข่ายเธอทำท่าเหมือนจะไปจิ้มแผลเขา

        “ขืนพูดมากอีกฉันทำแผลนายฉีกแน่!”

        ว่าแล้วเธอก็เปิดหม้อซุปจนกลิ่นหอมโชยฟุ้งไปทั่วห้องลั่วเสี่ยวซีรีบวิ่งไปล้างชามเพื่อเตรียมตัวลงมือกินในทันที

        ซูเจี่ยนอันนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียงแล้วถามเจียงเส้าข่าย “เป็นยังไงบ้าง”

        “ยาชาหมดฤทธิ์แล้วปวดสุดๆ” เจียงเส้าข่ายทำหน้าตาน่าสงสาร

        “เล่นเกมชนะลั่วเสี่ยวซีได้แบบนั้นใครจะไปเชื่อนาย” ซูเจี่ยนอันสวนกลับ

        เจียงเส้าข่าย “...”

        ลั่วเสี่ยวซีหยิบชามออกมาแล้วจึงลงมือตักซุปให้เจียงเส้าข่าย

        “เดี๋ยวจะหาว่าฉันดูแลคนป่วยอย่างนายไม่ดี”

        “เธอมาแย่งซุปฉันกินนี่เรียกดูแลฉันดี?”

        “...ฉันกำลังช่วยนายนะ”ลั่วเสี่ยวซีพูดอย่างมั่นใจ “หม้อใหญ่ขนาดนี้นายกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

        ซูเจี่ยนอันเพลียที่จะดูสองคนนี้เถียงกันจึงเดินไปค้นกระเป่าลั่วเสี่ยวซี ลั่วเสี่ยวซีพกมือถือมาให้เธอด้วยตามที่คิดเพราะมือถือเธอแบตหมดแล้ว เธอจึงยืมสายชาร์ตของเจียงเส้าข่ายจากนั้นจึงกดเปิดเครื่อง

        มีสายที่ไม่ได้รับเป็นสิบๆสาย จากคนคนเดียวกัน...

        ‘ลู่เป๋าเหยียน’

        เธอมองดูเวลาเขาโทรมาช่วงเช้าของเมื่อวานตอนที่ข่าวฉาวของเขากับหานรั่วซีเพิ่งออกมาพอดี

        ที่แท้เขาก็โทรหาเธอเขาอยากจะพูดอะไรกันนะ จะอธิบายเรื่องของเขากับหานรั่วซีอย่างนั้นเหรอ

        ลั่วเสี่ยวซีเห็นซูเจี่ยนอันนั่งจ้องมือถืออย่างเหม่อลอยเธอเติมซุปอีกถ้วยพลางพูดว่า

        “จ้องอะไรขนาดนั้นมีคนโอนเงินล้านมาให้เธอหรือไง”

        ซูเจี่ยนอันวางมือถือลงแล้วปล่อยให้มันชาร์ตต่อไปจากนั้นจึงเบนความสนใจตัวเอง

        “บ่ายเมื่อวานไปสัมภาษณ์กับโมเดลลิ่งมาไม่ใช่เหรอเป็นยังไงบ้าง”

        “ก็ไม่เป็นไง”ลั่วเสี่ยวซีถอนหายใจ “เป็นบริษัทเล็กๆ ในบริษัทมีแต่สาวสวยทั้งนั้น พวกเขาซื้อ Chanel มาสองใบคนละสีกันเสร็จแล้วก็บอกว่าถ้าใครยอมไปกินข้าวกับบอส คนนั้นก็จะได้สะพายมัน”

        “...”

        “สิ่งที่ฉันต้องการคือเวทีที่จะทำให้ฉันเจิดจรัสไม่ใช่บอสรวยๆ สักหน่อย” ลั่วเสี่ยวซีไม่กินเนื้อสัตว์เป็นอาหารเย็นจึงตักเนื้อติดกระดูกไปให้เจียงเส้าข่าย “ถ้าจะต้องไปกินข้าวเพื่อหาเงินล่ะก็ฉันกลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อฉันก็หมดเรื่อง”

        เธอเคยกินข้าวกับพ่อเพื่อหาเงินมาแล้วตามที่พูดตอนนั้นเธอเอาแต่เที่ยวเล่นข้างนอก และสลัดพวกบอดี้การ์ดของที่บ้านทิ้งตลอดเวลาพ่อเธอโมโหจนระงับบัตรเครดิตทุกใบของเธอ พ่อบอกเธอว่าถ้าเธอไปกินข้าวทุกอาทิตย์กับเขา ก็จะให้เงินสดเธอใช้เธอจะได้เรียนรู้การคุยธุรกิจไปในตัว

        ลั่วเสี่ยวซีเชื่อฟังพ่อเป็นอย่างดีเธอแต่งตัวเซ็กซี่สุดเย้ายวนไปกินข้าวกับเขาทุกครั้งไม่ว่าจะลูกค้าหรือพนักงานในบริษัทต่างพากันประจบพ่อเธอไม่ขาดสายพ่อเธอโกรธจนโรคหัวใจแทบกำเริบสุดท้ายจึงยอมยกเลิกการระงับบัตรเครดิตของเธอเพื่อตัดรำคาญ

        “แล้วเธอจะเอาไงต่อ” ซูเจี่ยนอันถาม

        “รอสิจะต้องมีบริษัทใหญ่ๆ มาขอให้ฉันเซ็นสัญญาด้วยแน่นอน!”

        ลั่วเสี่ยวซีตอบด้วยรอยยิ้มบางครั้งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนเธอมักจะเชื่อมั่นในอะไรบางอย่างโดยไม่มีเหตุผล เหมือนกับที่เธอเชื่อว่าสักวันหนึ่งซูอี้เฉิงจะต้องชอบเธอในตอนนี้เธอก็เชื่อในตัวเองว่าตัวเองจะต้องได้เซ็นสัญญากับบริษัทยักษ์ใหญ่และโด่งดังอย่างแน่นอน

        เจียงเส้าข่ายพูดเสียงเอื่อย“โมเดลลิ่งเจ้าใหญ่สุดในประเทศ ไม่ใช่บริษัทในเครือตระกูลลู่ Lu Media หรือไง”

        Lu Media? ซูเจี่ยนอันรู้สึกคุ้นหู

        ลั่วเสี่ยวซีรับไม่ได้กับสีหน้างงงวยของซูเจี่ยนอันจึงบอกไปว่า “บริษัทสามีเธอไง!”

        ซูเจี่ยนอันถึงบางอ้อ“งั้นกลับไปฉันช่วยถามเขาให้ดีไหม”

        “ไม่เอา!”ลั่วเสี่ยวซีปฏิเสธอย่างมีศักดิ์ศรี “ได้ยินมาว่าบรรดาผู้จัดการของ Lu Media สายตาเฉียบคมกันทั้งนั้นเดี๋ยวพวกเขาคงจะมาหาฉันเองแหละ!”

        พูดจบลั่วเสี่ยวซีก็หิ้วกระเป๋าเดินออกจากห้องไป

        คิดจะมาก็มาจะไปก็ไปซูเจี่ยนอันกับเจียงเส้าข่ายคิดอย่างชาชิน

        เจียงเส้าข่ายพูดกับซูเจี่ยนอัน“ไปปิดประตูทีสิ ฉันมีอะไรจะถามเธอ”

        ซูเจี่ยนอันทำตามที่เขาบอกเธอเดินกลับมาพลางมองหน้าเขาอย่างสงสัย

        “ทำเป็นลึกลับไปได้ตกลงนายจะถามอะไรฉัน”

        “คืนวันก่อนทำไมอยู่ๆ เธอถึงไปที่เกิดเหตุกะทันหันกลางดึกแบบนั้น”

        “ฉันอยากกลับไปหาเบาะแสเพิ่มเติมน่ะสิเผื่อว่าอาจจะมองข้ามจุดไหนไป ศาสตราจารย์เคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าให้เชื่อสัญชาตญาณตัวเอง เวลาเจอทางตัน ให้ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้งเพราะฉะนั้นฉันก็เลย...”

        “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนจริงจังกับงาน”เจียงเส้าข่ายขัดซูเจี่ยนอันกลางคัน“แต่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอจะจริงจังขนาดนี้”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไป“นายอยากจะพูดอะไรกันแน”

        “วันก่อนเธอพยายามบังคับตัวเองให้โฟกัสกับงานขนาดเวลากินข้าวยังนั่งคิดเรื่องงานไปด้วย ตอนเย็นก็ไม่ยอมกลับบ้านพอตกดึกก็ไปที่เกิดเหตุอีก...” เจียงเส้าข่ายจ้องตาซูเจี่ยนอัน“ฉันเป็นเพื่อนกับเธอมาเจ็ดปี รู้จักเธอดีแค่ไหนเธอก็รู้เธอกล้าปฏิเสธไหมล่ะว่าไม่ได้เอาเรื่องงานมาเป็นข้ออ้างไม่ให้คิดถึงเรื่องอื่น?”

        สิ่งที่เธอแอบซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจถูกคำพูดของเจียงเส้าข่ายขุดมันออกมาวางไว้ตรงหน้าจนหมด

        เจียงเส้าข่ายหย่อนระเบิดชิ้นสุดท้าย

        “เธอคิดว่าตัวเองปิดได้มิดงั้นเหรอคนทั้งออฟฟิศมองออกกันหมด ทุกคนเลยไม่กล้าพูดเรื่องลู่เป๋าเหยียนกับหานรั่วซีออกมาไง”

        ซูเจี่ยนอันหลุบตาลงต่ำ“งั้นฉันคงต้องขอบคุณพวกนายมาก”

        ถ้าหากพวกเขามาถามเอาความจริงจากเธอว่าสองคนนั้นนอนด้วยกันจริงหรือเปล่า เธอคงเป็นบ้าแน่ๆ

        “เจี่ยนอันเรามาย้อนความหลังกันหน่อย” เจียงเส้าข่ายลุกขึ้นนั่ง “ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยฉันกับลั่วเสี่ยวซีถามเธอเล่นๆ ว่า มีคนมากมายมาตามจีบเธอแต่ทำไมถึงไม่ตกลงปลงใจกับใครเสียที หรือว่าเพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้วตอนนั้นเธอนิ่งไป พวกเราเลยถือว่านั่นคือคำตอบรับ แต่เธอก็ไม่ยอมบอกสักทีว่าคนคนนั้นคือใคร”

        “ไม่กี่เดือนก่อน จู่ๆ เธอก็มาบอกว่าจะแต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนเธอพูดว่าระหว่างพวกเธอไม่ได้มีใจให้กันที่แต่งงานก็เพราะความปลอดภัยของเธอและเพื่อไม่ให้พี่ชายเธอเป็นห่วงแถมยังบอกอีกว่า เขากับหานรั่วซีต่างหากที่เหมาะสมกันในสองปีข้างหน้าพวกเธอก็จะหย่า”

        “ฉันเกือบเชื่อไปแล้วว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับลู่เป๋าเหยียนแต่หลังจากที่เธอแต่งงานกับเขา สภาพจิตใจของเธอเหมือนตกอยู่ในการควบคุมของเขาเช้าวันที่เขามาหาเธอเพราะเธอทำโอทีทั้งคืนเธอยิ้มไม่หุบทุกวันเมื่อวานพอข่าวฉาวของเขากับหานรั่วซีออกมาเธอก็กลายเป็นคนบ้างาน เพื่อทำให้ตัวเองดูปกติที่สุด”

        “เจี่ยนอันเธอไม่ได้เปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแต่คนที่เธอชอบมาตลอดหลายปีคนนั้นก็คือลู่เป๋าเหยียนใช่หรือเปล่า”

*********************

1 คำว่า 饿 (è) ที่แปลว่า “หิว” ในภาษาจีนออกเสียงคล้ายกับคำว่า 二 (èr) ที่เป็นคำสแลง แปลว่า “โง่”