ปราบพิภพสยบสวรรค์

เหล่าคณะวิจัยเร่งขนอุปกรณ์ลงจากรถหุ้มเกราะแล้วทำการติดตั้ง โดยที่มีชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิกลางฟ้าดินคอยสอดส่องตรวจตรา ทั้งรอบนอกยังมีกองกำลังอารักขาสวมเกราะเหล็กรักษาการณ์อยู่ ทำให้เหล่านักวิจัยต่างคลายกังวลลงมาก

หลังจากที่ติดตั้งอุปกรณ์แล้วเสร็จ เหล่านักวิจัยได้ส่งคลื่นไหวสะเทือนลงไปบริเวณซากเมืองโบราณ

ชายหนุ่มมองยังเครื่องคลื่นไหวสะเทือน “ มันต่างจากที่โลกเก่าใช้ ที่นั่นเหมือจะเป็นรุ่นเก่าโบราณ “ เขาพึมพำ

คลื่นไหวสะเทือนสะท้อนกลับมายังตัวรับแล้วสร้างเป็นแผนภูมิใต้ดิน เนื่องด้วยมันเป็นรุ่นใหม่มันสามารถแสดงภาพที่สมจริงทั้งยังสร้างเป็นสามมิติลอยอยู่เหนือฐานพลังของเครื่อง

ชายหนุ่มขยับกายเคลื่อนย้ายเข้าใกล้ เขามองยังซากของเมืองใต้ดิน

“ เมืองใต้ดินโบราณนี้ลึกลับซับซ้อนกว่าที่คิด “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ เข้าจากทางนี้ แล้วไปยังโถงกลาง โถงกลางมีทางแยกออกอีกห้าช่องทาง “ เขาพึมพำ

“ ทางแรกเป็นทางหลัก อีกสี่ทางเป็นทางแยก “ เขาพึมพำ

“ เพิ่มพลังคลื่น “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ย

เจ้าหน้าที่พยักหน้าแล้วกดปุ่มเพิ่มพลังคลื่นไหวสะเทือน “ วี้ดด “

ภาพสามมิติขยายพื้นที่ออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นซากของเมืองใต้ดินที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกมากมายมายนับล้าน

เหล่านักวิจัยต่างเหงื่อกาฬไหลทะลักพวกเขาไม่เคยพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อน เมืองโบราณใต้ดินคล้ายกับเป็นสุสานโบราณ

ชายหนุ่มพลันคิ้วขมวดเมื่อมองยังบางสิ่ง

“ หัวหน้ามีระบบตรวจจับความร้อนหรือไม่ “ ปราบเอ่ยถาม

หัวหน้าคณะวิจัยพยักหน้าให้คนของตน

เจ้าหน้าที่คนนั้นพยักหน้าแล้วกดปุ่ม “ วิ้ง “

“ วู๊มม “ ภาพสามมิติพลันไหวสั่น

“ นั่น “ ชายหนุ่มร้องออกเมื่อเขาพบเห็นเงาสีส้มเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว

ซามานมองจ้องยังเงาสีส้มในภาพสามมิติ “ ฮื่อห์ “ เขาถอนหายใจออกอย่างแรง

ปราบมองยังซามาน “ หัวหน้ามันคืออะไร “ ปราบเอ่ยถาม

“ มันคือมนุษย์หมาป่า “ ซามานเอ่ย

“ มนุษย์หมาป่า มนุษย์ที่กลายร่างเป็นหมาป่าเมื่อเห็นดวงจันทร์เต็มดวง “ ปราบเอ่ย

“ ใช่ “ ซามานเอ่ย

“ เป็นไปได้เช่นใด “ ปราบเอ่ย

“ เวลานี้ยังมีสิ่งใดเป็นไปมิได้อีก “ ซามานเอ่ย

“ ก็จริง “ เขาพยักหน้าช้าๆ

“ ข้าจะบอกอะไรให้ที่โลกของข้าก็มีเรื่องเล่าขานกับตำนานมนุษย์หมาป่าเช่นกัน “ ซามานเอ่ย

“ แสดงว่าพวกมันอยู่มาเนิ่นนานแล้ว “ ปราบเอ่ย

“ ใช่ “ ซามานเอ่ย

“ เบื้องบนคิดว่ามนุษย์หมาป่าอาจเป็นต้นกำเนิดของอสูรทั้งปวง “ ซามานเอ่ย

“ ปราบ จับเป็น “ ซามานเอ่ย

“ ทำไมต้องจับเป็นด้วย “ ปราบเอ่ยถาม

“ เบื้องบนแจ้งไว้นานแล้วว่าหากพบเจอมนุษย์หมาป่าให้ทำการจับเป็น “ ซามานเอ่ย

“ พวกเขาอยากเอาไปเลี้ยงให้มันเชื่องรึ “ ปราบเอ่ย

“ ผู้ใดจะรู้ “ ซามานเอ่ย

“ โลกออร์คนี่ชักน่าสนุกขึ้นทุกวัน “ ปราบเอ่ย

“ มันมีอสรพิษมังกร มันมีมนุษย์หมาป่า มันมีศิลาสูงปริศนา “ เขาพึมพำ

“ ใช่ ข้าขอมาอยู่ที่นี่ก็เพราะที่นี่นั้นยังมิมีการสำรวจ “ ซามานเอ่ย

เหล่าคณะวิจัยให้งุนงงยิ่งเพราะทุกโลกในระบบจักรวาลนั้นมีการสำรวจจนหมดสิ้นแล้ว แล้วทำไมโลกใบนี้ถึงยังไม่มีการสำรวจอะไรเลย

“ เช่นนี้ดีนักได้เวลาสร้างชื่อแล้ว “ หัวหน้าคณะวิจัยพึมพำ

“ ปราบพวกเราขอลงไปด้วย “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ย

“ ได้ “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

เพราะที่เขาเห็นในภาพสามมิตินั้นมันมีเงาสีส้มอยู่หลายเงา เมื่อมีเป้าหมายมากคนยิ่งมากก็ยิ่งได้เปรียบ

“ ใครจะลงไปกับผมเตรียมตัวให้พร้อม “ ปราบเอ่ย

“ ได้ “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ย

พวกเขาเร่งจัดการกับชุดเกราะของตนแล้วตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆ

คณะวิจัยต่างงุนงงเมื่อชายหนุ่มนั้นเดินไปยังทางเข้าทั้งอย่างนั้น แต่เมื่อได้รับหารอธิบายพวกเขาก็พลันพยักหน้า

ชายหนุ่มวาดมือออก “ วู๊มม “ ฝุ่นดินที่หน้าทางเข้าสลายหาย

ชายหนุ่มมองยังประตูที่พื้นที่ใช้วิธีดึงขึ้น “ เป็นการสร้างแบบจงใจ “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ แอ๊ด “ ประตูใหญ่สองบานถูกดึงขึ้น

“ ครืนน “ ลมที่อัดแน่นอยู่ในเมืองโบราณใต้ดินพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

ปราบวาดมือออก “ วู๊มม “ ลมที่พวยพุ่งขึ้นมาพลันสลายหายไปในทันใด

“ ฟู่ “ ปราบเป่าปากออกอย่างแรงแล้วเดินลงไปตามขั้นบันได

“ วู๊มม “ โดรนส่องสว่างถูกปล่อยเพื่อนำทางลงไปยังเมืองโบราณใต้ดิน

ชายหนุ่มกวาดสายตามองผ่านเนตรห้วงมิติของเขาอย่างช้าๆ

ราวหนึ่งชั่วโมง

คณะของปราบมาถึงยังโถงกว้างของเมืองโบราณใต้ดิน

“ มันมีขนาดใหญ่ราวร้อยเมตร ไม่มีช่องประตูหรือหน้าต่าง “ ปราบเอ่ย

“ จะเอายังไง “ ปราบเอ่ย

“ จะไปทั้งหมดพร้อมกันหรือไปแยกกัน “ ปราบเอ่ยถาม

“ แบ่งออกเป็นห้าทีม ปราบเอ็งลุยเดี่ยว “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ย

“ ได้ “ ปราบพยักหน้า

“ เอ็งไปทางนั้น “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ยแล้วชี้นิ้วไปยังช่องทางเดินที่ปรากฏเงาสีส้มมากที่สุด

“ เอาอย่างนี้เลย “ ปราบเอ่ย

“ เขาว่าเอ็งเก่ง เอ็งเจ๋ง “ หัวหน้าคณะวิจัยเอ่ยแล้วทำสัญญาณมือแยกย้าย

“ หึ “ ชายหนุ่มแค่นเสียงใส่

แล้วเดินไปยังเส้นทางที่เต็มไปด้วยมนุษย์หมาป่า

“ เท่าที่พบเห็นเงาสีส้มน่าจะราวยี่สิบ “ เขาพึมพำ

ชายหนุ่มมองยังรอยกรงเล็บบนผนัง “ กรงเล็บที่กรีดลงยังผนังนี่ “ เขาพึมพำ

ปราบสูดหายใจเข้าลึกแล้วออกเดินต่อด้วยใจระทึก

ศูนย์บัญชาการที่มองผ่านจอภาพขนาดใหญ่ พวกเขาให้สงสัยว่าทำไมชายหนุ่มจึงไม่สวมชุดเกราะ ทั้งยังไม่ใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือใดๆ

“ รนหาที่ตายรึเช่นใด “

“ ข้าพบเห็นคนแบบนี้มาก็มากแต่ไม่เคยพบเห็นใครที่โง่งมเช่นนี้ “

“ รู้อยู่แล้วว่ามันอันตรายแต่กลับละเลยความปลอดภัยของตน “

“ หากมันตกตายลงด้วยการละเลยความปลอดภัยเช่นนี้มันจะได้ไม่ได้รับเงินชดเชยแม้นแต่ดาราเดียว “

เซเลียนั่งร่างแข็งเมื่อมองยังคนรักของนาง “ ทำไมเขาไม่ใส่ชุดเกราะ “ นางพูดในใจ

“ แม้นว่ากายาของเขาจะกล้าแกร่งแต่มันก็คงมิแข็งไปกว่ากรงเล็บของมนุษย์หมาป่า “ นางพึมพำ

นางครุ่นคิดถึงกล้ามเนื้อที่เต็มทั่วกายาของชายหนุ่มแล้วพลันลิ้นเรียวของนางแลบอกเลียริมฝีปากนุ่ม

ปราบมองยังซากของมนุษย์หมาป่าที่แห้งตาย เขาพลิกร่างของมันกลับไปมาก่อนที่จะส่งเข้าไปในกล่องที่นำมาด้วย

กล่องนี้เป็นคุกแบบย่อส่วนภายในกล่องมีห้องขังมากนับร้อย ทั้งยังมีอากาศแลปราณพลังไว้หล่อเลี้ยงสิ่งที่กักขังเพื่อมิให้มันตกตายก่อน

เขาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อได้กลิ่นเหม็นสาบอย่างแรงพร้อมกับขนที่ร่วงหล่นเป็นกระจุกเต็มพื้นที่

“ หัวหน้าซามาน ตำนานมนุษย์หมาป่าที่โลกของข้านั้นบอกว่ามันแพ้เงิน ( Silver ) “ ปราบเอ่ย

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ ซามานหัวเราะลั่น

“ ข้าเพิ่งเคยได้ยิน “ ซามานเอ่ย

“ ผมจะลองดู “ ปราบเอ่ย

“ ก็ดี เผื่อมันเป็นความจริงเราจะได้รู้ว่าเราจะปราบมันอย่างไร “ ซามานเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้า

เขาเรียกกระบี่สีเงินยวงออกมาแล้วกวัดแกว่งไปมา

“ เจอแล้ว “ ปราบเอ่ย

ชายหนุ่มมองเข้าไปในความมืดเขาพบกับดวงตาสีชาดหลายคู่ที่จ้องมองยังเขา