ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินที่ตั้งท่าเตรียมจะออกไปโจมตีเทพสวรรค์ ซานหลง พวกเขาจับจ้องสายตามาที่กันและกัน พร้อมจะจับจุดอ่อนของอีกฝ่าย ในยามนี้เป็นการปะทะกันระหว่าง ศาสตราวุธ ระดับจักรพรรดิ หากผู้ใดพลาดท่าก็อาจตายตกได้ แม้แต่เทพสวรรค์ที่แท้จริงก็อาจจะร่วงหล่น

แต่ในทันใดเสียงเสียงหนึ่งก็เอ่ยออกมา จากภายในปราณจิตของเขา มันไม่ใช่เมี่ยนจือ แต่กลับกลายเป็น เจดีย์น้อยที่ส่งปราณจิตออกมาให้อี้เฉิน "เจ้าโจมตีร่างเนื้อของมันให้บาดเจ็บเสีย แล้วให้มันสิ่งสู่ ร่างของเจ้าซะ"

อี้เฉินได้ยินเขาหน้ามืดทะมึนขึ้นมาในทันที ก่อนส่งปราณจิตเข้าไปภายในทะเลความรู้ "แล้วเหตุใดข้าต้องฟังที่เจ้าบอกกล่าวด้วย เจ้าเจดีย์ผุพัง"

  เจดีย์น้อย มันส่องแสงสีทองน้อยๆ ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉินในทันที เหมือนเป็นการบ่งบอกถึงความโกรธเคืองของมัน แต่ในยามนี้มันไม่มีพลังต่อต้านผู้ใดอีกต่อไป คิดจะหาวิธีดูดกลืนปราณจิตของเทพสวรรค์ฟื้นฟูตนเอง มันจึงส่งปราณจิตออกมาบอกกล่าวอี้เฉินอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่ง "เห็นแก่ที่เจ้ามีสายเลือดของ จักรพรรดิชิงหลันหมุนเวียนอยู่ในกาย ไม่เช่นนั้นข้าไม่บอกเจ้าแน่ ไม่ใช่แค่เทพสวรรค์องค์เดียว ที่ดูการต่อสู้จากที่ ที่ห่างไกล หากผู้ใดที่เพลี่ยงพล้ำเป็นไปได้ที่เทพสวรรค์องค์อื่นๆ จะเข้ามาแทรกแซง เจ้ากับข้าก็ควรร่วมมือกัน หากข้าดูดปราณจิตของเทพสวรรค์ ฟื้นคืนปราณพลังกลับมาสักส่วนหนึ่งได้ ข้าก็จะเป็นกำลังรบให้เจ้าได้"

อี้เฉินที่เห็นเมี่ยนจือนางไม่ได้คัดค้าน ตัวเขาจึงไม่คิดผลักไสไล่ส่ง เจดีย์น้อย "ได้ข้าจะเชื่อเจ้าดู ทำลายแค่ร่างกายของเทพสวรรค์คงไม่ใช่ปัญหาสำหรับข้า แต่หากเจ้าดูดปราณจิตเทพสวรรค์ไม่สำเร็จจะกลายเป็นข้าที่ตกอยู่ในอันตราย"

   ในเสี้ยววินาที ที่อี้เฉิน ละสายตาไปจากเทพสวรรค์ซานหลง เทพสวรรค์ซานหลงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เข้าโจมตีอี้เฉินอย่างบ้าคลั่งในทันที ราวกับอสูรร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง ก่อนที่เสียงปีกของทั้งสองจะกระพือปีกออกมาเสียงดังกึกก้อง ราวกับอากาศถูกแรงระเบิด ก่อเกิดลมกรรโชกอย่างรุนแรงออกไปทั่วทิศ ทั้งสองแหวกอากาศออกไปอย่างรวดเร็ว พุ่งปะทะเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่งราวกับศรแสง อี้เฉินที่เป็นอาวุธ ประเภทเสริมพลังจึงเสียเปรียบ อาวุธ ประเภทโจมตีของเทพสวรรค์ซานหลง อยู่ไม่น้อย เพียงปะทะกันไม่กี่ร้อยกระบวนท่า กายาของเขาก็เริ่มอาบย้อมไปด้วยเลือด ถูกเศษปราณพลัง ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ เฉือนร่างไปหลายส่วน

เทพสวรรค์ ซานหลง เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก เนื่องจากความรุนแรงของ ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ ที่มันมากเกินไป แทบจะฉีก กระชากร่างเนื้อของพวกเขาอย่างง่ายดาย

  อาวุธระดับจักรพรรดิเองก็เริ่มเสียหาย เริ่มมีรอยแตกร้าวแสดงออกมาทีละน้อย ฟ้าดินต่างสั่นไหวไม่หยุดราวกับรากฐานของโลกถูกสั่นคลอน ผืนฟ้าเต็มไปด้วยความแปรปรวนเมื่อศาสตราวุธทั้งสองเข้าปะทะกัน ปฐพีเริ่มแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่สามารถรับการปะทะกันของศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ ทั้งสองไหวอีกต่อไป เหมือนว่าโลกเบื้องล่างแห่งนี้ไม่เหมาะให้เหล่าศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ สำแดงเดช

อี้เฉินที่ยืมพลังของเมี่ยนจือมาใช้ นางเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ริมฝีปากเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด หน้ากากหยกของนางเองก็เริ่มมีรอยแตกร้าว มากขึ้นเรื่อยๆ หลายแห่ง แต่ก็กัดฟันต่อสู้ไปพร้อมกับอี้เฉิน อย่างไม่ได้หวาดกลัวว่าตัวนางจะสูญสลาย

เทพสวรรค์ซานหลง พูดจาเย้ยหยันในทันที "ถึงว่าเจ้าถึงกับสังหาร เทพสวรรค์สุยเยว่หนาน ลงไปได้ที่แท้เจ้าก็มีศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ นี่เอง"

อี้เฉินที่เห็นเทพสวรรค์ กลัวที่จะทำลายร่างกายของเขา มันก็ทำให้เขายกยิ้ม พูดแทงใจดำสวนคืนเทพสวรรค์ไปในทันที "หากเจ้าไม่ตัดแขนตัดขา ข้า เกรงว่าอีกไม่ช้าเจ้าจะต้องเสียใจ"

เทพสวรรค์ซานหลง หน้ามืดทะมึนขึ้นมาในทันที "เจ้าอย่าพูดจาโอหังไปหน่อยเลย ข้าแค่หวาดกลัวว่าร่างของเจ้าจะสลายหายไปเท่านั้น งั้นลองการโจมตีปราณจิตของข้าหน่อยเป็นไง"

ทันใดที่เขาเอ่ยพูดเสร็จ กายาของเขากลับยืนนิ่ง แต่ปราณจิตภายในร่าง ดันออกมาต่อสู้เสียอย่างนั้น หมายมั่นทำลายปราณจิตของอี้เฉินลงเสีย ร่างเงาปราณจิตขยายใหญ่จนบดบังท้องฟ้า ดั่งเทพสวรรค์ตัวใหญ่ยักษ์หมุนควงง้าวสองคมท่ามกลางฟ้าดิน ตัดผ่านร่างอี้เฉินลงมา อย่างบ้าคลั่ง

เมื่ออี้เฉินเห็น เขาเตรียมจะต่อยหมัดสวนรับการโจมตี แต่ก็ถูกเจดีย์น้อยห้ามปรามเอาไว้ในทันที "มันเป็นการโจมตีปราณจิต หากเจ้าไม่ใช้ปราณจิตเข้ารับ เจ้าจะตายตกในทันที"

อี้เฉินถึงกับตกตะลึง "มันมีการโจมตีเช่นนี้ด้วยหรือ"

เจดีย์น้อยเอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่ทุกข์ร้อน "นี่ก็คือโอกาสของเจ้า หากหลบการโจมตีปราณจิตได้ เจ้าก็อาจทำลายร่างเนื้อเทพสวรรค์ก็เป็นได้"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

   ในเสี้ยววินาที ที่การโจมตีของเทพสวรรค์ ซานหลง ส่งปราณจิตลงมาโจมตีดั่งคลื่นมหาสมุทรยักษ์ คิดทำลายปราณจิตอี้เฉินลง อี้เฉินเขาที่เห็นแสงสีฟ้าครามพุ่งเข้ามากลืนกินร่างของเขา เขาขับเคลื่อนวิชาเคลื่อนย้ายอย่างมังกรทะยานนภา หายออกไปอย่างฉับพลัน พุ่งเข้าใส่ร่างเทพสวรรค์ในทันที

แต่สิ่งที่อี้เฉินไม่คาดคิดก็คือการโจมตีดาบสองของ เทพสวรรค์ ซานหลง พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาอย่างฉับพลันหมายมั่นทำลายปราณจิตของเขาทิ้ง เหมือนเทพสวรรค์ซานหลง จะคาดการณ์เอาไว้แล้วเช่นกันว่าเด็กหนุ่มผมขาวจะต้องโจมตีร่างเนื้อของเขาอย่างแน่นอน ตัวเขาเองจึงเตรียมการโจมตีนี้ให้สำหรับอี้เฉินโดยเฉพาะ

อี้เฉินไม่คิด จะเข้าไปติดกับดักของเทพสวรรค์ ซานหลง เช่นนี้ แต่เขาก็ไร้ทางเลือกอยู่ดีต้องฆ่าสังหารร่างเนื้อเทพสวรรค์ทิ้งเสียก่อน ง้าวสองคมของเทพสวรรค์ ซานหลง เฉียบคมเป็นอย่างมาก พุ่งเข้าใส่ร่างของอี้เฉินโดยไม่มีทางให้เขาหลบหนีได้แม้แต่น้อย

   อี้เฉินคำรามออกมาก้องด้วยความไม่อยากเชื่อ "ไม่ ไม่!!!!" เขาหลบไม่พ้นเป็นแน่ ไร้ทางเลือกอีกต่อไป มีเพียงแต่ต้องใช้ปราณจิตของตัวเอง ออกมาป้องกัน ในทันใด ร่างปราณจิตของอี้เฉินก็พุ่งออกมาจากร่างของเขาอย่างฉับพลัน มือทั้งสองถือหอกเลือดออกมาขัดขวางการโจมตีไว้ ปราณจิตของเขาเมื่อรับการโจมตีของเทพสวรรค์ ก็ถึงกับสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ปราณจิตสลายหายไปเกือบ9ส่วนในทันใด หากการโจมตีนั้นรุนแรงกว่านี้อีกนิดปราณจิตของเขาได้แตกดับไปแล้วเป็นแน่ ก่อนอี้เฉินจะรีบส่งปราณจิตกลับเข้าร่าง ไม่เช่นนั้นปราณจิตของเขาได้สลายแน่

   เทพสวรรค์ ซานหลง ยกยิ้มขึ้นมา "เจ้ายังอุตส่าห์รอดพ้น จากความตายไปได้อีกนะ"
เขา ไม่คิดปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดมือไปเด็ดขาด แต่ทันใดเขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อร่างกายเนื้อของเขา ถูกหอกเลือดของอี้เฉินปาออกมาแทงทะลุขั้ว หัวใจ ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจรู้ได้ พอมานึกย้อนดูอีกที ในยามนั้นร่างกายเนื้อของอี้เฉินกลับไม่ได้หยุดนิ่ง ถูกเมี่ยนจือเข้ามาควบคุมกายา แล้วพุ่งหอกเลือดเข้าทิ่มแทงร่างของเทพสวรรค์ ซานหลง อย่างบ้าคลั่ง จนร่างหลายๆ ส่วนกลายเป็นเถ้าธุลีไปทีละน้อย สลายไปกับสายลมช้าๆ

เทพสวรรค์ ซานหลง คำรามออกมาด้วยความเดือดดาล "เจ้า เจ้ามี2ตัวตนอย่างนั้นหรือ ข้าไม่คิดเจ้าจะมีความลับมากมายถึงเพียงนี้"

อี้เฉินส่ายหัวน้อยๆ ออกมา "เจ้าดูถูกดูแคลนการต่อสู้นี้เกินไปเทพสวรรค์ซานหลง"

เมื่อเหล่าผู้คนเห็นภาพของการต่อสู้ สายตาหลายแสนคู่ที่จับตาดูการต่อสู้อยู่ห่างๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี เมื่อเห็นกายเนื้อเทพสวรรค์ถูกทำลาย

"ดูนั้นเร็วร่างของเทพสวรรค์ เหมือนว่าจะถูกทำลายแล้ว หลงเหลือเพียงปราณจิตของเขาเท่านั้น ที่ยังหลงเหลืออยู่"

ซีเซียวนางกำหมัดจนแน่น ด้วยความแค้นเคือง ตะโกนออกมาก้องฟ้า "ข้ามันให้ได้เจ้าหนุ่มน้อย อย่าให้มันหนีรอดไปได้ เด็ดขาด"

  ทันใดที่เทพสวรรค์ ซานหลงได้ยินเหล่าผู้คนคิดว่า ตัวเขาจะหลบหนี เขาหัวเราะออกมาก้องฟ้า "มเหสีของข้า เจ้าก็คิดว่าข้าจะหนี อย่างนั้นหรือ เจ้ารอดูได้เลย ว่าข้าจะสามารถ ยึดครองร่างเด็กหนุ่มคนนี้ได้หรือไม่"

เมื่อเหล่าฝูงชนได้ยิน พวกเขาต่างมีใบหน้าเขียวคล้ำในทันที เริ่มมีท่าทีกังวลกับอี้เฉิน กลัวอี้เฉินจะตายตก

...ก่อนร่างปราณจิตของเทพสวรรค์ ซานหลง จะยกยิ้มมาให้อี้เฉิน "ปราณจิตของเจ้าคงบาดเจ็บไม่น้อยเมื่อรับการโจมตีปราณจิตของข้าไปเมื่อครู่ ….งั้นขอร่างของเจ้าก็แล้วกัน"

อี้เฉินที่ได้ยินใบหน้าของเขาถึงกับมืดทะมึน เตรียมที่จะหนีออกไปจากที่แห่งนี้โดยไว แต่เทพสวรรค์ซานหลงไม่ปล่อยโอกาสทองในการสิงสู่เพื่อเกิดใหม่ไป พุ่งเข้าใส่ร่างอี้เฉินในทันที กายาอี้เฉินเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ราวกับคนชักกระตุกอยู่หลายสิบครั้ง ก่อนที่ทุกๆ อย่างจะหยุดนิ่งลง

   เหล่าผู้ชมที่มองเห็นภาพเบื้องหน้าถึงกับ ดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง เริ่มไม่มั่นใจในยามนี้อี้เฉินจะยังเป็นตัวของอี้เฉินอยู่หรือไม่ เหล่าทหารที่เฝ้ายาม ต่างพากันโหร้องยินดีในทันที พวกเขานึกว่าเทพสวรรค์จะตายตกไปเสียแล้ว หากเทพสวรรค์ตายตกพวกเขาก็จะตายตกไปด้วย การทรยศต่อแผ่นดินเกิด คงไม่มีที่ยืนในภายภาคหน้าอีกต่อไป

เหล่านักโทษต่างมีใบหน้าเขียวคล้ำในทันที เมื่อยิ่งเห็นอี้เฉินยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายร้อยลมหายใจ เหล่าทหารหลายๆ คนเองก็เริ่มเคลื่อนกำลัง หมายมั่นจับพวกเชลยศึกกลับไปโดยเฉพาะเหล่าสาวงามของเทพสวรรค์

  ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉินในยามนี้ ไม่ได้ถูกเทพสวรรค์ควบคุมอีกต่อไป
ปราณจิตของเทพสวรรค์คำรามอยู่ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ค่อยๆ ถูกเจดีย์น้อย ดูดร่างปราณจิตไปทีละน้อย ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทนทุกข์ทรมาน อยู่ภายในทะเลความรู้ที่ลุกเป็นไฟของอี้เฉิน เขาไม่คิดอี้เฉินจะกลืนกินไฟเทพเข้าไปโดยที่ขั้นพลังไม่ถึง หากได้ร่างของเขามาตัวเขาก็ต้องสละมันทิ้งอยู่ดี ไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาวจะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ ยอมแลกกับทุกๆ สิ่งที่มีเพื่อฆ่าสังหารเหล่าเทพสวรรค์ลง

"เจ้า เจ้า ถึงกับกล้าล่อลวงข้าเลยงั้นหรือ ข้าขอสาปแช่งเจ้า เจ้าจะต้องไม่ตายดี ทนทุกข์ ทรมาน ยิ่งกว่าข้า หลายสิบเท่า แม้แต่จิตวิญญาณของเจ้าก็จะถูกแผดเผาจนไม่เหลือหลอ"

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบออกมา "เจ้า จงตายไร้ที่กลบฝังไปเสียเถิด แม้แต่ฟ้าดินก็ยังไม่ร่ำไห้ ให้กับการจากไปของเจ้า" ก่อนอี้เฉินจะเดินหายออกไปจากทะเลความรู้ของเขา เฝ้ามองภาพเบื้องหน้าก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา อย่างน้อยๆ ตัวเขาก็สามารถจัดการเทพสวรรค์ไปได้อีกองค์ ดวงตาเริ่มฉายแววความหวังขึ้นมาในทันใด