หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

หยางจื่อและหว่านเจียงอี้ต่างก็หันหลังและหลบหนีในทันที

"รีบหนีเร็วเข้า" หยางจื่อตะโกน

เหล่าอัจฉริยะที่กำลังสังหารอสูรอัคคีที่อ่อนแออยู่ต่างก็ตื่นตระหนกกับการปรากฏตัวของอสูรอัคคีระดับนักบุญสวรรค์

"ตูม!!!!"

อสูรอัคคีระดับนักบุญสวรรค์โจมตีใส่เหล่าอัจฉริยะอย่างบ้าคลั่งมีอัจฉริยะบางคนที่ไม่สามารถหลบหนีได้ทันและตกตายไป

"ขืนเป็นแบบนี้หนีพวกเราถูกล้อมแน่" หลิวเฟยกล่าว

"พวกเราจำเป็นต้องสู้กับมันไม่อย่างงั้นไม่มีใครรอดไปแน่"หว่านเจียงอี้กล่าว

"เฮอะ อยากจะสู้ก็สู้ไปคนเดียวสิ พวกข้าไม่เอาด้วยหรอก"ฉางอันกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวก่อนจะหลบหนีไป

"คงมีแต่พวกเราสี่คนที่พอจะกำจัดมันได้" เหยาเซียนกล่าว

"ก็คงจะเป็นแบบนั้นแต่ข้าไม่คิดเลยว่าราชันสวรรค์อย่างข้าจะต้องมาสู้กับนักยุญสวรรค์แบบนี้นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน" หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

"อย่าบ่นไปเลยในกลุ่มพวกเราเจ้าแข็งแกร่งที่สุดเเล้วไม่ใช่รึ"หลิวเฟยกล่าว

"โจมตี"

"กระบี่ดาราเฉือนพิภพ"

"ฟีนิกซ์อัคคีร่ายรำ"

"หอกจักรพรรดิสายฟ้า"

"แยกสวรรค์"

การโจมตีพร้อมๆกันของทั้งสี่คนทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงอสูรอัคคีส่งเสียงคำรามลั่นถึงอสูรอัคคีจะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดและมักจะทำตามสัญชาตญาณแต่เมื่อถูกการโจมตีของพวกหยางจื่อมันก็กลายเป็นโกรธและพุ่งเข้าหากลุ่มของหยางจื่ออย่างบ้าคลั่ง

"แย่การโจมตีของเราทำอะไรไม่ได้เลย" เหยาเซียนกล่าว

"เสี่ยวหง" หยางจื่อกล่าว

เสี่ยวหงปรากฏตัวออกมาและผสานร่างกับหยางจื่อในทันทีทำให้พลังของหยางจื่อพุ่งสูงขึ้นกลิ่นอายมังกรที่รุนแรงทำให้อสูรอัคคีต้องหยุดชะงัก

"ส่งพลังของพวกเจ้ามาที่ดาบของข้า" หยางจื่อกล่าว

พวกหว่านเจียงอี้รู้สึกแปลกใจแต่ก็ยอมทำตามพลังแห่งดวงดาว เปลวเพลิง สายฟ้า ต่างก็พุ่งเข้ามาที่ดาบมังกรสวรรค์หยางจื่อใช้สมาธิอย่างมากในการผสานและควบคุมพลังของทั้งสามชนิดพลังที่แตกต่างกันซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะหลอมรวมกัน แต่หยางจื่อกลับสามารถทำให้เรื่องนี้ทำให้พวกหว่านเจียงอี้รู้สึกทึ่งจนพูดไม่ออก

พลังที่รวมอยู่บนดาบมังกรสวรรค์แผ่กระจายกลิ่นอายทำลายล้างออกมาทำให้อสูรอัคคีที่หยุดชะงักหันหลังและหลบหนีด้วยสัญชาตญาณของมันบอกว่าพลังของหยางจื่อนั้นสามารถสังหารมันได้มันจึงไม่ลังเลที่จะหลบหนีในทันที

"จะหนีไปใหน จงตายไปซะ" หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา

พลังมหาศาลและเต็มไปด้วยกลิ่นอายทำลายล้างพุ่งไปยังอสูรอัคคีด้วยความเร็ว

"ตูม"

ร่างของอสูรอัคคีถูกคมดาบของหยางจื่อฟาดฟันจนแตกกระจายและสลายหายไปเหลือแต่ศิลาพลังหยางร่างของหยางจื่อกลับมาสภาพเดิมก่อนที่เสี่ยวหงจะกลับเข้าไปพักผ่อนส่วนหยางจื่อก็รู้สึกอ่อนล้าอย่างยิ่งและเเทบจะหมดสติได้ทุกเมื่อ

"ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะสามารถหลอมรวมพลังของพวกเราได้ ชั่งเหลือเชื่อจริง ๆ"หว่านเจียงอี้กล่าว

หยางจื่อได้แต้ยิ้มและคิดในใจไม่ใช่เพราะเขาสามารถหลอมรวมพลังของทั้งสามคนได้แต่เป็นดาบมังกรสวรรค์ต่างหากเขก็แค่มีหน้าที่ควบคุมให้มันเสถียรขึ้นก็เท่านั้น

ในขณะที่หยางจื่อกำลังยินดีกับชัยชนะในมิติแห่งนี้ก็เกิดแผ่นดินใหว ภูเขาไฟเริ่มปะทุออกมาทีละลูก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" หยางอวี้ที่เข้ามาหาพวกกหยางจื่อกล่าวถาม

"ข้าเองก็ไม่รู้แต่รู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นอย่างแน่นอน"เหยาเซียนกล่าว

"รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ" หว่านเจียงอี้รีบพยุงหยางจื่อก่อนที่จะพาหยางจื่อหลบหนีไป

ภายใต้พื้นดินของภูเขาไฟที่ร้อนแรงมีลาวาใหลออกมาไม่ขาดสายตรงกลางปล่องภูเขาไฟมังกรสีแดงฉานนอนหลับอยู่แต่ในตอนที่เสียวหงปรากฏและผสานร่างกับหยางจื่อเปลือกตามันก็เปิดออก

"กลิ่นอายแบบนี้มันหรือว่าจะเป็นท่านผู้นั้นแต่เป็นไปไม่ได้ท่านผู้นั้นได้ตายไปแล้วเมื่อนานมาเเล้วแต่กลิ่นอายแบบนี้ไม่ผิดแน่ ข้าจะต้องไปตรวจสอบ"มังกรเพลิงกล่าวด้วยภาษามังกร

ภูเขาไฟระเบิดขึ้นเผยให้เห็นร่างของมังกรเพลิงที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่มังกรเพลิงพุ่งตรงไปยังทิศทางของกลุ่มหยางจื่อที่หลบหนีออกไป

ทางด้านหยางจื่อพวกหยางจื่อหลบหนีออกมาอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งพวกเขาพบกับป่าไม้ข้างหน้าใบหน้าของพวกหยางจื่อรู้สึกยินดีอย่างยิ่งก่อนที่จะเข้าไปในเขตป่าไม้ในตอนนี้อัจฉริยะมากมายต่างก็กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

"ในที่สุดพวกเราก็รอดแล้ว" หลิวเฟยกล่าว

หยางจื่อที่รู้สึกอ่อนแรงรีบนำศิลาพลังหยางออกมาดูดซับในทันทีพลังปราณที่ร้อนแรงและเกรี้ยวกราดพุ่งเข้ามาตามเส้นชีพจรของหยางจื่อหยางจื่อเข้าใจในทันทีว่าทำไมผู้คนที่ไม่ได้ฝึกฝนทักษะเปลวไฟจะต้องนำไปกลั่นก่อนเพราะพลังปราณที่อยู่ในศิลาพลังหยางนั้นร้อนแรงเกินไปขนาดหยางจื่อยังดูดซับได้อย่างยากลำบากขนาดนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น

"พวกเราจะเอายังไงกันต่อดี" หว่านเจียงอี้กล่าว

"การเก็บเกี่ยวในครั้งนี้ของเราถือว่าคุ้มค่าเเล้วไม่จำเป็นต้องเอาตนเองไปเสี่ยงหรอก" หลิวเฟยกล่าว

หยางจื่อไม่ได้สนทนากับคนอื่นๆและมุ่งมั่นฟื้นฟูพลังของตนเพียงอย่างเดียวหยางจื่อได้ส่งศิลาพลังหยางไปให้เสี่ยวหงที่อยู่ในกำลังฟื้นฟูพลังด้วยเช่นกัน

"ที่ผ่านมาข้าทะลวงระดับเร็วเกินไปทำให้รากฐานของข้าไม่แข็งแกร่งจนถึงขีดสุดข้าควรจะมุ่งเน้นไปยังรากฐานของข้าให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น" หยางจื่อคิด

หยางจื่อได้ตัดสินใจที่จะหยุดทะลวงระดับต่อไปและหันไปเสริมสร้างรากฐานของตนเองให้มั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งขึ้นหยางจื่อมีศิลาพลังหยางจำนวนมากและเป็นหมื่นๆก้อนทำให้หยางจื่อไม่กลัวว่าจะใช้มันหมดในเร็วๆนี้

ในขณะนั้นเองเสียงคำรามที่ทรงพลังก็ดังขึ้นและความกดดันที่รุนแรงและน่าหวาดกลัวก็ปกคลุมท้องฟ้าเงาขนาดใหญ่ปรากฏและปกคลุมพื้นป่าพวกหว่านเจียงอี้รู้สึกสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหยางจื่อแหงนหน้าขึ้นไปมองเงาขนาดใหญ่ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"มัง..กร.."

------------------------------------------------------------------------------------------