ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ครั้นอี้เฉินหาสถานที่ ที่ไร้ผู้คนอยู่บริเวณโดยรอบ เขาจึงเริ่มสำรวจใต้ทะเลดูบ้าง อยากจะรู้เช่นกันว่า ใต้พื้นทะเลสีครามแห่งนี้ จะมีอะไรรอเขาอยู่กันแน่

        ทว่าเมื่ออี้เฉินดำดิ่งลงไปใต้พื้นทะเล  มันก็ทำให้อี้เฉินรู้สึกตื่นตา ตื่นใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นวิวทิวทัศน์ด้านล่างเต็มไปด้วย ปะการังสีสันสวยงาม ลานตา ทอดยาวออกไปกว้างไกล ราวกับภาพวาด ที่หลุดมาจากโลกใต้น้ำก็มิปาน

        ทว่าอี้เฉินก็พอจะรับรู้ได้ถึงอันตราย จากสัตว์อสูรใต้ท้องทะเล เมื่อเขาแหวกว่าย ดำดิ่งลงไปสำรวจ รอบๆ เห็นพวกมันอยู่กันไม่น้อย แต่ระหว่างทางที่อี้เฉิน กวาดสายตาตามหา สมุนไพรล้ำค่า เขาพบเจอสมุนไพร ปะการังแดง อยู่สองต้น แต่เหมือนว่ามันจะมีเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว

       กว่าอี้เฉินจะเก็บมันมาได้ ก็ยากลำบากไม่น้อย เมื่อต้องปะทะกับศัตรูใต้ทะเล ยังดีที่สัตว์อสูรฉลามตัวนั้น ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก เพียงอี้เฉินโจมตีไม่กี่กระบวนท่า มันก็หนีหาย ออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมันรับรู้ว่า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอี้เฉินในยามนี้ จึงรีบรามือจากสมุนไพรที่มันเฝ้า แล้วหนีจากไปในทันที

          แต่สิ่งที่ น่าหวาดกลัวจริงๆ เกรงว่าจะเป็น ปะการังที่มีพิษเติบโตอยู่จนทั่ว สมุนไพรล้ำค่าเหล่านั้น เพียงอี้เฉินเข้าไปใกล้ มันก็พยายามจะปล่อยเข็มพิษ ออกมาฆ่าสังหารเขา

        ทำให้อี้เฉินต้องหน้าบูดบึ้งอยู่ไม่น้อย ในระหว่างที่เก็บสมุนไพร เขาจึงต้องใช้ ความระมัดระวังเป็นพิเศษ แม้ว่าเขาจะไม่มีทาง ตายจากการจมน้ำ แต่หากพิษสีดำปลายเข็มนั้น มีคุณสมบัติที่ทำลาย การขับเคลื่อนของปราณพลัง หรือการรีดเค้นจุดตันเถียน มันจะกลายเป็นเรื่อง ยุ่งยากขึ้นมาในทันใด

        ก่อน อี้เฉินจะเหลือบไปเห็น ริ้วคลื่นพลังบางอย่าง เล็ดลอดออกมา แม้ว่ามันอยากจะเก็บซ่อนพลัง มากถึงเพียงใดก็ตาม แต่ก็ไม่อาจรอดพ้น สายตาอี้เฉินไปได้

มันราวกับเป็นออร่าของมังกรตัวน้อย ฉายออกมาอยู่แวบหนึ่ง หลบซ่อนอยู่ บริเวณโขดหินใหญ่ใต้ทะเลลึก ห่างจากอี้เฉินอยู่ไม่มากนัก

ด้านอี้เฉินไม่รอช้า เขาเร่งสืบฝีเท้าแหวกว่าย ไปบริเวณนั้นอย่างเร็วจี๋ กลัวว่าของล้ำค่าจะหนีหาย หลุดมือไป

        ทว่าเมื่ออี้เฉินเห็น รากบัวเกล็ดมังกร สีเขียวมรกต แวววาว อยู่ในกรอบสายตา พยายามจะหลบซ่อน หนีหายเข้าไป ภายใต้โขดหินใหญ่ ฝ่ามืออี้เฉิน ส่งปราณพลัง ดึงดูด มันเข้ามา ไว้ภายในฝ่ามือของเขาในทันที

ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ไม่คิดว่าเขาจะพบเจอ เข้ากับสมุนไพร รากบัวเกล็ดมังกร ระดับ เซียน เช่นนี้ “ช่างมีดวงเสียจริงๆ”

        ในระหว่างที่อี้เฉิน เก็บสมุนไพรต้นนั้นกลับไป จู่ๆ สมุนไพรอีกต้นหนึ่ง ที่อยู่ไม่ห่างมากนัก มันก็ปลดปล่อยแสงเรืองรอง ขึ้นมา เมื่อมันรับรู้ถึงอันตราย จากสายตาอี้เฉิน ทว่าในทางกลับกันแสงนั้นที่ปลดปล่อยออกมา มันก็เป็นตัวฉิบหาย เช่นกัน

เมื่อแสงส่องสว่างจนพร่างพราว ขึ้นไปบนผิวทะเล บ่งบอกว่าพื้นที่บริเวณแห่งนั้น มีของล้ำค่าอยู่ มันจึงดึงดูด ผู้คนที่เห็นมันอยู่ไม่น้อย

        “ไอ้เวร สมุนไพรหญ้าทะเลคราม เฮงซวย เจ้าถึงกับสร้างจุดสนใจขึ้นมาเลย เช่นนั้นหรือ” อี้เฉินถึงกับกล่าวสบถด่าออกมา  ก่อนจะพุ่งปราดเข้าไปจับ สมุนไพรหญ้าทะเลคราม เอาไว้ในฝ่ามือจนแน่น

        ทว่าก็ไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อผู้คนที่เห็นแสงพร่างพราว ต่างก็ลงมาใต้พื้นทะเล พุ่งแหวกว่าย เข้ามาปิดล้อมตัวของอี้เฉิน ไว้ในฉับพลัน หลายสิบชีวิต

        ชายหนุ่มครั้นเห็นในฝ่ามือ อี้เฉินมีสมุนไพร เขากล่าวพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ “นั้นมันสมุนไพรหญ้าทะเลคราม ที่หาได้ยากยิ่ง เกิดได้เฉพาะพื้นที่ ที่มีแหล่งน้ำ มีปราณพลังหนาแน่น ความหายาก จัดอยู่ในขั้นจักรพรรดิได้เลย ไม่ใช่หรือ”

         ชายหนุ่มอีกคนกล่าวพูดขึ้นมาในทันใด แววตาฉายประกายความโลภ ขึ้นมาไม่น้อย “เจ้าส่งมันมาให้ข้าเสีย หากยังไม่อยากตาย ข้าจะช่วยคุ้มครองเจ้าให้เอง เจ้ามาจาก ตระกูลใด ว่ามา”

         อี้เฉินที่เห็นกลุ่มคนพวกนี้ ไม่ค่อยจะสามัคคีกันเท่าใดนัก เขาเรียกหอกเลือด ขึ้นมาถือในฝ่ามืออย่างฉับพลัน ก่อนจะปาหอกเลือด ออกไปทิศทางเบื้องหน้า ในเสี้ยวพริบตา แทงร่างชายหนุ่มที่กล่าวพูดออกมา ตายตก ร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด ในฉับพลัน ส่งให้โดยรอบต่างก็พากันตะลึงงัน ก่อนพวกเขาจะได้สติกลับมา

อี้เฉินแค่นเสียงในลำคอออกมาก้อง “มีพลังแค่นี้ ริอ่านมาคุ้มครองข้าเช่นนั้นหรือ”

         ชายหนุ่มหน้าบูดบึ้งในทันที เมื่อเห็นคนของตระกูล เขาถูกใครก็ไม่รู้ ฆ่าสังหาร ราวกับเป็นผักปลา “เจ้า! เจ้า! ช่างโอหังนัก กล้าฆ่าสังหาร คนในตระกูล ข้าไม่กะพริบตาเชียวหรือ แน่จริง เจ้าเปิดเผยตัวตน ของเจ้า ออกมาเสีย”
 

        อี้เฉินปรายตามองไปที่ คนอื่นๆ ด้วยสายตาคมกล้า “พวกเจ้าเองก็อยากครอบครอง สมุนไพรหญ้าทะเลคราม ใช่หรือไม่เหตุใด พวกเจ้าไม่ต่อสู้แย่งชิงกันก่อนเล่า ข้าลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะหามันเจอ ..เจ้าว่าใช่หรือไม่”

      ครั้นสิ้นเสียงของอี้เฉิน กลุ่มคนต่างดินแดน ต่างหดดวงตากัน จนเล็กแคบ ในเสี้ยววินาที ศาสตราวุธที่พวกเขาถือ หวดฟาดเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับอสูรที่หลุดออกจากกรงขัง ต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีใครยอม มอบสมุนไพรล้ำค่าให้ผู้อื่น ส่งให้ใต้ทะเลบริเวณนั้น เกิดน้ำหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง คลื่นทะเลซัดสาด ออกไปทั่วทิศในทันใด รับรู้ได้เลยว่า ใต้บึงน้ำในยามนี้ เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่

        อี้เฉินที่เห็นภาพเบื้องหน้า เขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง ครั้นเก็บสมุนไพร เข้าไปภายในแหวนมิติได้ เขาปรายตามองศัตรูด้วยสายตาคมกล้า อยู่แวบหนึ่ง ก่อนผสานฝ่ามือ ขับเคลื่อนวิชา โซ่สวรรค์พันธนาการ

       ในเสี้ยวพริบตา รอบบริเวณ ที่พวกเขาต่อสู้เกิดความวุ่นวาย จู่ๆ ก็เต็มไปด้วยวงแหวนปราณพลังสีแดงฉาน หมุนวนขึ้นมา   

ส่งให้พวกเขาที่พุ่งปราด เข้าปะทะ ตะลุมบอนกัน รับรู้ได้ว่า ความฉิบหายมาเยือนพวกเขาแล้ว หลายคนถึงกับหน้ามืดทะมึน ปรายตาไปมองอี้เฉิน ด้วยสายตาดุร้าย ไม่คิดว่าอี้เฉินจะใจกล้าห่อฟ้า คิดจะกลบฝังพวกเขา ทั้งหมดลง

       แต่เมื่อวงแหวนสีแดงที่อี้เฉินสำแดง เต็มไปด้วยอักขระขับเคลื่อนอย่างเร็วจี๋ พร้อมกับอี้เฉิน ที่ชี้นิ้วออกไปด้านหน้า คำรามออกมาดังก้อง “จงพันธนาการ”

       ฉับพลันโซ่สีเลือด ขนาดหลายสิบจั้ง ก็ถูกปลดปล่อยออกมา จากวงแหวนอย่างบ้าคลั่ง พุ่งปราด เข้าทิ่มแทงร่างของพวกเขา ราวกับเป็นอสรพิษ หลายคนต่างก็สืบฝีเท้าหนี กันออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

กลุ่มคนที่ใจกล้าห่อฟ้าก็ยังมีให้เห็น พุ่งปราดไปหาอี้เฉิน แค่นเสียง “ฆ่า!”คำรามดังออกมาก้อง คิดจะฆ่าผู้ที่สำแดงวิชา อย่างอี้เฉินลง
 

         ทว่าในเสี้ยววินาที รอบบริเวณนั้น ก็เต็มไปด้วยเส้นโซ่สีเลือด ของอี้เฉิน พุ่งปราด ราวกับเป็นอสรพิษเลื้อยพัน พุ่งตรึงร่างของผู้คนที่ไม่คิดหลบหนี ไว้อย่างสมบูรณ์

        “อ๊ากๆ เจ้า! ไอ้เวร ปล่อยพวกเราออกไปเสีย” แม้พวกเขา อยากจะสลัดให้หลุด จากโซ่พันธนาการ อี้เฉินมากเท่าใด ก็ไม่มีแรงมากพอ ที่จะทำให้โซ่เหล่านั้น พังทลายลงได้แม้แต่น้อย อย่างมากทำให้เกิดแค่เสียงแตกร้าว ดังก้องขึ้นมาก็เท่านั้น ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่อยากตายเฉกเช่นนี้
 

        ผู้คนที่รอดพ้นออกไปได้ ต่างก็กลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ แล้วยิ่งเห็นภาพอี้เฉิน ปาหอกเลือด พุ่งใส่ศัตรู ตายตกไปทีละคน สองคน จนร่างพวกเขาระเบิด กลายเป็นหมอกเลือด ยิ่งพาให้พวกเขายิ่งหัวใจสั่นสะท้าน ราวกับพวกเขา มาปล้นคนเหี้ยมเข้าเสียแล้ว

         แต่กลุ่มคนที่เหลือหยิบมือ ยังจะกล่าวพูดใจดีสู้เสืออยู่ “เจ้า! เจ้า! ช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ไม่รู้หรือพวกเราเป็นใคร ส่งสมุนไพรหญ้าทะเลคราม ที่เจ้า  ครอบครองมาเสีย แล้วพวกเราจะถือว่า ไม่เคยเกิดเรื่องพวกนี้ ขึ้นมา”

อีกสองคนพยักหน้า ตามคนที่กล่าวพูดขึ้นมาในทันที “ใช่ๆ เจ้ารีบส่งสมุนไพร หญ้าทะเลคราม มาเร็วเข้า แล้วพวกข้าจะถือว่าไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น”
 

อี้เฉินกระทืบเท้าลงพื้นน้ำ ที่เขาลอยตัวอยู่ในฉับพลัน ทำให้เกิดริ้วคลื่น อัดกระแทกกลุ่มคนที่เหลือรอดในทันใด

         พวกเขาถอยกระเด็นออกไปในฉับพลัน กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ แววตาฉายความหวาดกลัว อี้เฉินขึ้นมาอยู่ในกรอบสายตา ก่อนพวกเขาจะเร่งฝีเท้า หนีหายออกไป ทว่าก็ไม่ลืมที่จะส่งคำพูดไล่หลังมาหาอี้เฉิน

“เจ้าตายแน่ไอ้เวร”
 

        อี้เฉินครั้นโบกฝ่ามือ นำแหวนมิติของคนที่ตายตก กลับมาตรวจดูของล้ำค่า เขาแค่นเสียงดุออกมาไล่หลังพวกเขา ในทันใด “พวกเจ้ายังไม่รีบไสหัว ไปอีก”

         อี้เฉิน ยามนี้เขาไม่ได้กลัวเกรงผู้ใด หากอยู่ในขั้นพลังเทพสวรรค์ ต่อสู้แบบยุติธรรม เขามั่นใจว่าเขาจะไม่แพ้ผู้ใด แต่ด้วยสถานที่แห่งนี้ เป็นเขตของศัตรู เขาจะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้ สมุนไพรที่เขาได้มาเองก็มีไม่น้อย น่าจะพอให้เขาปิดขั้นพลังได้พักใหญ่

ก่อนอี้เฉินจะสืบฝีเท้าลงไปใต้ทะเลลึก คิดหาสถานที่สงบ หลบซ่อนตัว เกรงว่าการคิดหนี ออกไปจากเกาะฉลามวาฬ คงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนักในยามนี้