ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้
คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเ่าั้ทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตาม
นี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!
ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ต้าผาง เ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”
เหวินหลงยิ้มแย้ม
“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”
ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”
โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น
“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”
ต้าผางหันไปทางโจวเว่ยอย่างไม่เข้าใจ
“เรามีน้ำกินน้ำใช้มากพอแล้ว แล้วเรายังจะสนใจน้ำขาวขุ่นรสชาติฝาดเปรี้ยวนั่นไปทำไม”
เหวินหลงส่ายหัว
“ท่านพ่อขอรับ พวกเราบอกคนอื่นๆ ว่านำน้ำมาต้มมากรอง แต่ถ้าไม่มีใครเห็นพวกเรานำน้ำมาเลย แบบนั้นมันก็ต้องมีใครจับสังเกตได้บ้างไม่ใช่หรือ”
“ที่โจวเว่ยมพูดมานั้นมีเหตุผล พวกเราควรไปขนน้ำในหมู่บ้านออกมาด้วย แบบนั้นถึงจะเป็การยืนยันว่าพวกเรามีความจริงใจ”
ไป๋ต้าผางหันไปยิ้มให้โจวเว่ย เขาเองก็มองข้ามเื่นี้ไปเช่นกัน
นั่นสิ หากเราอ้างว่าขายน้ำ แต่เราไม่เคยไปเอาน้ำมาเลย แบบนั้นพวกเขาจะต้องสงสัยเข้าสักวัน
“ลูกพ่อ ความคิดของเ้าล้ำลึกมาก”
เหวินหลงหัวเราะเสียงดังออกมา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าเขายังตำหนิบุตรชายอยู่เลย
“เหวินหลงเ้าช่วยแวะร้านขายข้าวสารที่หมู่บ้านด้านหน้าด้วยนะ ข้าว่าจะซื้อข้าวและเครื่องปรุงกลับไปให้ม่านหรงสักหน่อย”
“ได้สิ ข้าเองก็จะดูว่ามีอะไรน่าซื้อกลับไปให้เมียข้าบ้างเช่นกัน”
เหวินหลงยกแขนเสื้อขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลเกือบเข้าตา
“ร้อนมากจริงๆ”
ต้าผางที่นั่งคนละฝั่งกับโจวเว่ยบ่นออกมาก่อนจะหยิบกระบอกน้ำมาดื่มกิน
“ท่านพ่อดื่มน้ำหน่อยเถอะขอรับ”
โจวเว่ยยื่นกระบอกน้ำให้บิดาที่กำลังบังคับเกวียนลาอยู่
“ขอบใจๆ”
เหวินหลงรับเอากระบอกน้ำนั้นมาแล้วเทน้ำราดหัวตัวเองก่อนจะดื่มกิน
“เ้าทำแบบนั้น มันช่างสิ้นเปลืองจริงๆ”
ต้าผางส่ายหัว
“ก็ข้าร้อนหนิ ร้อนจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว หากไม่ทำเช่นนี้ผิวของข้าคงแสบดั่งถูกไฟแผดเผา เห้อ… ถ้ามีก้อนเมฆมาบดบังแสงอาทิตย์ซักเล็กน้อยก็คงจะไม่ร้อนถึงเพียงนี้แล้วแท้ๆ”
เหวินหลงหันกลับไปยิ้มร่า ก่อนจะบอกว่าทำเช่นนี้แล้วเย็นสบายตัว ต้าผางเห็นว่าเพื่อนรักมีสีหน้าที่ดีขึ้น เขาจึงยกกระบอกน้ำเทราดหัวตนเองบ้าง พอตัวเปียก ถึงจะมีลมร้อนแดดแรงมากระทบเขาก็รู้สึกว่ามันดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากจริงๆ
โจวเว่ยมองการกระทำของท่านลุงไป๋เล็กน้อย พอเห็นว่าท่านยิ้มออกมาหลังจากที่ราดน้ำใส่ตัว โจวเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะทำตาม
ร้อนๆ แบบนี้ได้น้ำมาชะล้างตัวคงจะดีไม่น้อยจริงๆ นั่นแหละ
ทันทีที่น้ำเย็นสบายไหลอาบหัวลงมาที่ตัว โจวเว่ยก็มีสีหน้าดีขึ้นไม่ต่างจากคนอื่นๆ
‘สบายตัวขึ้นมาก จริงๆ ด้วยแฮะ’
โจวเว่ยยกยิ้ม ถึงการเอาน้ำกินมาราดตัวออกจะดูแปลกไปหน่อย แต่ผลลัพธ์กับเหนือความคาดหมายนัก
เกวียนลาเคลื่อนตัวเข้าหมู่บ้านเซิงถง เหวินหลงก็แวะร้านขายข้าวสารตามที่คุยกันไว้
ต้าผางซื้อข้าวสารหนึ่งถุงจำนวนสิบกิโลกรัม หากเป็เมื่อก่อนข้าวสารน้ำหนักเท่านี้ราคาไม่แพงถึงขั้นนี้ แต่ในยามนี้สิ่งของทุกอย่างกลับล้วนแพงขึ้นเป็เท่าตัว กระนั้นเขาก็ต้องจำยอมเพื่อปากท้อง
ต้าผางเดินไปหยุดที่เมล็ดพันธุ์ผัก ก่อนหน้าม่านหรงบอกว่าอยากปลูกผัก เขาจึงกัดฟันเลือกเมล็ดผักมาสามอย่าง
เหวินหลงกับบุตรชายซื้อข้าวยี่สิบกิโล และเกลือจำนวนหนึ่ง
เมื่อพวกเขาได้ของที่้าแล้ว เกวียนลาก็ขับเคลื่อนออกจากหมู่บ้านเซิงถงมุ่งตรงไปยังหมู่บ้านตงหยาง ผ่านไปสองชั่วยามกว่าๆ (สี่ชั่วโมงกว่า) สามบุรุษก็ได้กลับมาถึงบ้านด้วยความอิดโรย
“ม่านหรงพ่อของเ้ากลับมาแล้ว”
เสียงร่าเริงสดใสของหลิวเหยาเอ่ยเรียกบุตรสาวที่กำลังย่างไก่ทั้งตัว
“ไก่สุกพอดีเลยเ้าค่ะ”
ม่านหรงยกยิ้ม ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมาได้ถูกเวลาเสียจริง
ไป๋ม่านหรงยกไก่ตัวอ้วนสามตัวลงมาจากเตา เมื่อเห็นว่าเกวียนลาหยุดลง ม่านหรงก็ให้มารดาส่งมอบไก่หนึ่งตัวให้กับบ้านโจว โจวเหวินหลงยิ้มกว้างเขารับเอาไก่ย่างหอมกรุ่นนั้นมาแล้วส่งให้บุตรชายที่นั่งอยู่ด้านหลัง
โจวเว่ยรู้สึกกระดากปากเล็กน้อยที่จะกล่าวขอบคุณ ก่อนหน้านี้ เขายัง้าส่วนแบ่งจากการขายน้ำของผู้อื่น พอกลับมาก็ได้รับอาหารอันโอชะ เขาเม้นปากแน่นก่อนจะหันไปทางม่านหรงแล้วก้มหัวขอบคุณอย่างจริงใจ
“ไม่เป็ไรหรอกโจวเว่ย พวกเราบ้านใกล้เรือนเคียง อะไรที่พอช่วยกันได้ข้าก็เต็มใจมอบให้”
หลิวเหยายิ้มหวาน แต่นางหารู้ไม่ว่าโจวเว่ยไม่ได้พูดกับนางเลย
“เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พวกเ้ากลับบ้านไปหาข้าวปลากินเถอะ บ่ายแก่ๆ ค่อยมาปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อดี”
ต้าผางลงมาจากเกวียนลา แล้วบอกให้เหวินหลงกลับไปพักก่อน
“ตกลง เช่นนั้นเอาไว้่บ่ายข้าจะมาหาเ้านะ”
เหวินหลงยิ้มกว้างและขอบคุณสำหรับไก่ย่างตัวโตที่หลิวเหยามอบให้
“เห็นหรือไม่ ม่านหรงกับต้าผางดีกับพวกเราแค่ไหน เห็นแบบนี้แล้วเ้ายังจะกล้าร้องขอส่วนแบ่งนั้นอีกหรือเปล่า”
เหวินหลงบังคับเกวียนลาเข้าไปด้านในพลางเอ่ยถามโจวเว่ยที่นิ่งเงียบ
“ข้าไม่กล้าแล้วขอรับ”
โจวเว่ยก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ในเวลาเช่นนี้ไก่หนึ่งตัวมีค่ายิ่งกว่าน้ำหนึ่งโอ่ง แต่บ้านไป๋กลับไม่ลังเลที่จะแบ่งปัน เป็เขาเองที่คิดไม่ซื่อ
“ท่านพี่การค้าเป็อย่างไรบ้างหรือเ้าคะ”
ไป๋หลิวเหยาเดินไปรับเอาถุงข้าวสารจากสามีด้วยความคาดหวัง
“เป็อย่างที่ม่านหรงว่า น้ำนี้ขายได้ และมีคน้าดื่มกินถึงขนาดที่ว่า หากข้านำน้ำไปขายอีก บ้านอี้ก็ยินดีรับซื้อมันไว้ทั้งหมด”
ต้าผางยิ้มกว้างแล้วมองไปทางบุตรสาว
“อ้อ! จริงสิ! จากนี้พ่อคิดว่าจะไปขนน้ำที่หมู่บ้านกลับมาที่เชิงเขาด้วย ไม่เช่นนั้นผู้อื่นก็จะเกิดความคลาแคลงใจ”
ต้าผางเดินไปทางลูกสาวพร้อมกับยื่นเมล็ดพันธุ์ผักให้กับนาง
“ขนน้ำมานั่นเป็เื่ที่ดี แต่ข้าคิดว่า พวกเราควรซื้อโอ่งน้ำเพิ่มอีกสักสองโอ่ง เวลาขนน้ำไปขายจะได้สะดวกมากยิ่งขึ้น อีกอย่างเกวียนของบ้านลุงโจวค่อนข้างเล็กไปบ้าง หากทำการต่อเติมอีกเล็กน้อยพวกเราอาจขนย้ายน้ำได้มากขึ้น อื้มใช่… หากติดตั้งหลังคาอีกนิด ในยามที่แดดจ้า พวกท่านก็จะไม่ร้อนกันมากเกินไป”
ม่านหรงรับเอาถุงผ้ามาก่อนจะเปิดมันออกและพบว่าด้านในคือสิ่งที่นาง้า
ดวงตาของม่านหรงเปล่งประกายขึ้นมา นี่คือเมล็ดพันธุ์ผักอย่างแน่นอน จากนี้ข้าจะปลูกผักไว้กิน นอกจากไก่แล้วยังมีผัก ดียิ่งๆ
“ต่อเติมเกวียนลา ทำที่กำบังแดด?”
ต้าผางเม้มปากคิดตามที่บุตรสาวบอก หากเพิ่มหลังคาเวลาเที่ยงก็จะไม่ร้อนปานขาดใจ หากมีตุ่มน้ำเพิ่มมาอีกเขาก็จะขายน้ำได้มากขึ้น ต้าผางพยักหน้าหงึกๆ
เอาไว้บ่ายแก่ๆ ค่อยไปพูดเื่นี้กับเหวินหลง
“ม่านหรงเ้าคิดจะให้ค่าแรงบ้านโจวอย่างไร”
“ท่านพ่อกล่าวเช่นนี้ แปลว่าน้ำของวันนี้ได้ผลตอบรับดีจนบ้านโจวอยากได้ผลตอบแทนใช่หรือไม่”
พอม่านหรงพูดเช่นนั้นต้าผางก็ทำได้แค่ยิ้มอ่อนไม่กล้าสบตานาง
“น้ำหนึ่งโอ่งขายได้กี่อีแปะหรือเ้าคะ”
ม่านหรงเห็นท่าทางบิดาก็เข้าใจ นางจึงอมยิ้มแล้วถามเื่อื่นแทน
“ทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบอีแปะ”
ต้าผางยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นหนึ่งร้อยอีแปะเป็ของพวกเรา สามสิบอีแปะนั้นเป็ค่าแรงของบ้านโจว อีกอย่างข้าจะให้ไก่บ้านโจววันละตัว ท่านพ่อคิดเห็นเช่นไรหรือเ้าคะ”
ม่านหรงรู้ดีว่าน้ำนี้เป็ของนาง แต่หากจะไม่ให้ผลประโยชน์อีกฝ่ายเลยก็ออกจะเห็นแก่ตัวไปนิด เพราะพวกเขาก็ทั้งช่วยออกแรงและเกวียนลา
“ดี ดีเลย พ่อว่าเหวินหลงต้องเห็นด้วยเป็แน่”
ต้าผางหัวเราะเสียงดัง เขาคิดอยู่แล้วว่าม่านหรงไม่ได้ใจจืดใจดำ ถึงใบหน้านางจะมีปานแดงที่น่ากลัว แต่จิตใจนางนั้นดียิ่งกว่าผู้ใด
“ท่านพี่ ท่านกลับมาเหนื่อยๆ ไปล้างเหงื่อไคลแล้วมาทานมื้อเที่ยงเถอะเ้าค่ะ”
ไป๋หลิวเหยาเอาข้าวของไปเก็บในห้องครัวแล้วเดินยิ้มหวานออกมา
“พ่อไปล้างเนื้อตัวก่อนนะ”
ต้าผางยิ้มกว้างแล้วเดินไปอาบน้ำล้างตัวที่คันโยกทันที
“ลูกแม่ น้ำนี้เราก็บังเอิญพบมัน เหตุใดเราถึงไม่แบ่งให้บ้านโจวมากกว่านี้อีกหน่อยเล่า”
ลับหลังสามีไป๋หลิวเหยาก็เอ่ยถามบุตรสาว
บังเอิญหรือ? ไป๋ม่านหรงเลิกคิ้วโก่งได้รูปขึ้น
“ท่านแม่สิ่งที่ท่านเห็นหาได้เป็อย่างท่านคิด อีกอย่างหากเรามอบเงินให้อีกฝ่ายมากเกินไป ต่อไปพวกเขาจะไม่เห็นค่ามัน”
“แต่พี่สาวโจวหาได้เป็เช่นนั้นไม่”
ไป๋หลิวเหยาอยากจะพูดแย้งแทนพี่สาวโจว แต่ม่านหรงก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ข้าเข้าใจเ้าค่ะ ว่าท่านแม่คิดอะไรอยู่ แต่ท่านเชื่อเถอะว่าข้าย่อมทำเพื่อครอบครัวของพวกเราเป็อันดับแรก”
ม่านหรงยิ้มให้มารดา
ท่านพ่อคงไม่ได้บอกเื่นั้นกับท่านแม่สินะ หากนางรู้ว่าบุตรสาวลำบากยากเข็ญเพียงใดเพื่อจะได้สิ่งนี้มา นางจะยังอยากยื่นมือไปช่วยเหลือผู้อื่นอีกหรือไม่นะ
ไม่สิ หากนางรู้ว่าลูกสาวของนางจมน้ำตายไปแล้ว นางจะยังคิดถึงผู้อื่นอยู่อีกหรือเปล่า ม่านหรงแอบส่งเสียงหึหึในลำคอ
“แต่น้ำนั้น…”
“ท่านแม่ลองปรึกษากับท่านพ่อดูก่อนก็ได้นะเ้าคะ ข้าเพียงแค่ออกความคิดเห็นก็เท่านั้น”
ม่านหรงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด นางจึงพูดตัดบทไป
“ข้าขอไปเตรียมแปลงผักก่อนนะเ้าคะ”
ม่านหรงส่งยิ้มให้กับมารดาก่อนจะถือถังไม้จากไป
“เห้อ น้ำก็ได้มาฟรีๆ แท้ๆ แถมบ้านโจวออกแรงมากกว่าบ้านพวกเราเสียอีก”
หลิวเหยาคิดเห็นใจบ้านโจว ยิ่งเมื่อเช้าโจวชิงเหอบ่นให้นางฟังว่าอาหารและน้ำของพวกนางใกล้จะหมด หลิวเหยาก็ยิ่งมีใจคิดจะช่วยเหลือ
หลังจากที่ต้าผางอาบน้ำท่าเสร็จ เขาก็มานั่งกินมื้อเที่ยงอย่างเงียบๆ เพราะภรรยาและลูกสาวกินมื้อเที่ยงไปก่อนเขาแล้ว
“ท่านพี่ ข้าอยากคุยกับท่านหน่อยเ้าค่ะ”
เมื่อหลิวเหยาเห็นสามีกินมื้อเที่ยงเรียบร้อย หลิวเหยาก็เอ่ยปากพูดในสิ่งที่ตนคิดออกมา
“เ้าบอกว่าเ้าพูดแบบนั้นกับม่านหรงไปหรือ?”
ต้าผางขมวดคิ้วมุ่น น้ำนี้ไม่ได้มาฟรีๆ เสียหน่อย นี่เป็สิ่งที่ม่านหรงแลกมาด้วยความเป็ความตาย แต่นางกลับพูดแบบนี้กับม่านหรงไป ม่านหรงจะต้องรู้สึกเสียใจมากๆ เป็แน่
“หลิวเหยาเ้าฟังนะ คันโยกนั้นเป็ของม่านหรง ไก่นั้นเป็ของม่านหรง หน่อไม้นั้นก็เป็ของม่านหรง แล้วเหตุใดนางถึงต้องแบ่งครึ่งของที่เป็ของนางให้กับผู้อื่นด้วยล่ะ”
ต้าผางกดเสียงลงต่ำ เขารู้ว่าเมียรักเห็นใจคนง่าย แต่เื่นี้ม่านหรงออกปากแล้ว จะให้นางคืนคำกลืนน้ำลายเพียงเพราะคำว่าเห็นใจได้อย่างไร
“ท่านพี่แต่บ้านโจวช่วยเราไว้มากเลยนะเ้าคะ อีกอย่าง คันโยกนั้นมันก็อยู่นี่ั้แ่แรก ไก่ หน่อไม้ก็เป็เพราะความโชคดีของเรา”
“หลิวเหยา!!”
เมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงของเมียรัก ต้าผางก็ตวาดเสียงดังลั่น
“เ้าช่างไม่รู้เื่อะไรเอาเสียเลย!! ข้าบอกว่าของทั้งหมดคือของม่านหรง ก็คือของม่านหรง! ในเมื่อเ้าไม่รู้ข้าจะบอกเ้าให้! ม่านหรงนางตกน้ำตายไปแล้วครั้งหนึ่ง นี่เป็พรที่นางได้รับมาหลังจากผ่านความทุกข์ยากนั้นมาได้! เ้าคิดจริงๆ หรือ ว่าไก่เป็ๆ ทั้งตัว! มันจะยืนบื้อให้เ้าจับมันได้ง่ายๆ แบบนั้น หน่อไม้ที่เก็บหมดไปแล้วอยู่ๆ มันจะโผล่พ้นดินขึ้นมาชั่วข้ามคืนได้อีกอย่างไร เ้าไม่คิดหรือว่าอาหารที่ม่านหรงทำมันแปลกๆ ทั้งน่าตาอาหารที่เปลี่ยนไปและรสชาติมันอร่อยน่าทานกว่าที่เ้าทำ ฝีมือของนางดีขนาดนั้นเลยงั้นหรือ? อยู่ๆ คนที่ห่วงแต่เล่นจะกลับกลายมาเป็ผู้เป็คนได้ชั่วข้ามวันได้จริงหรือ? นั่นเป็เพราะนางผ่านความเป็ความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้น! หยุดความเห็นใจของเ้าเสีย เพราะข้าไม่รู้ว่านางใช้อะไรแลกมากับความโชคดีที่เ้าเสวยสุขอยู่ มันอาจจะแลกมาด้วยชีวิตหรือลมหายใจของนางก็เป็ได้ เ้าหยุดทำให้ม่านหรงทุกข์ใจได้แล้ว”
ต้าผางะเิความหงุดหงิด และความกังวลใจทั้งหมดออกมาในคราเดียว
หลิวเหยาที่ได้ฟังคำจากสามี จู่ๆ ก็เหมือนมีก้อนเนื้อมากระจุกกันอยู่ตรง่อกจนนางหายใจแทบไม่ออก
ม่านหรงตายไปแล้วครั้งหนึ่ง นี่มันเื่อะไรกัน?
330
