Magic X Knight REVERSE

“ตื่นได้แล้วไอ้จอมเวทขยะ”คำพูดเยาะเย้ยดังขึ้นตามมาด้วยความรู้สึกเย็นเยียบไปถึงกระดูกแล่นเข้าสมองจากทั่วร่าง“เหวอ”ร่างทั้งร่างเปียกแฉะรวมไปถึงที่นอนเก่าๆที่เพิ่งนอนจนถึงเมื่อครู่ เด็กชาย3คนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันประมาณ15ปียืนหัวเราะพลางมองมาที่ร่างที่เปียกปอนไปทั้งตัว รอยยิ้มดูถูกแล้วเหยียดหยามส่งตรงมาจากพวกเขาไปที่เด็กหนุ่มอีกคนร่างเล็กและผมสีดำแปลกตาสำหรับคนในประเทศละแวกนี้เปียกจนลงมากลบใบหน้าสีขาวเดียวกับหิมะ เขานั่งก้มหน้าไม่ยอมตอบโต้หรือใช้ถ้อยคำด่าอีกฝ่ายคืนเหมือนทุกทีคล้ายว่าปลงกับสิ่งที่เกิดขึ้นทว่า...‘เรา...กลับมาแล้ว กลับมาแล้วจริงๆ’นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเบิกกว้างอย่างไม่น่าเชื่อเขาค่อยๆมองมือและเท้าของตนก่อนจะเงยช้าๆมองชายสามคนกับถังไม้ที่ว่างเปล่า“หืม แกจ้องงี้มีปัญหาหรอ”เมื่อรู้สึกตัวว่าถูกจ้องกลับ1ในชายทั้ง3พลันตวาดใส่ก่อนกระชากคอเสื้อเขาขึ้นมาแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร จู่ๆกลับมีเสียงกริ่งดังลั่นมาจากด้านนอก“แย่ละ ถึงเวลาเรียนแล้ว”“ไปเถอะมาร์คคาบแรกเป็นคาบของยัยซาดิสม์โจอันน่านะ เดี๋ยวก็โดนเคียวอีกหรอก”“ชิ รอดตัวไปนะไอ้ตัวไร้ค่า”เด็กชายนามว่ามาร์คผลักเด็กหนุ่มผมดำจนหัวกระแทกกำแพงก่อนจะเดินจากไป น่าแปลกที่อีกฝ่ายกลับไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดใดๆออกมา‘มาร์ค ไมเซอร์ แอนโทนี่ เพื่อร่วมห้องสามคนที่เคยแกล้งเราเมื่อ30ปีก่อน...ยังมีชีวิตอยู่’“เรากลับมาได้แล้วจริงๆ เรากลับมาได้แล้ว”เจ้าของร่างเล็กลุกขึ้นตะโกนสุดเสียงพร้อมกระโดดขึ้นอย่างดีใจ รอยยิ้มแทบฉีกประดับบนใบหน้าของเขาโดยไม่สนสภาพเปียกแฉะของตัวเองหลังจากหัวเราะจนพอใจรอยยิ้มกลับค่อยๆหุบลงและเผยสีหน้าเศร้าหมองออกมา ความทรงจำก่อนจะดับมืดไปฉายขึ้นมาในหัว ซากปรักหักพังมองเห็นไปได้สุดลูกหูลูกตา ศพนับพันนอนทอดร่างทอดกับจนกองพะเนินสูงกลายเป็นภูเขาศพหลายสิบลูกทว่านั่นหาใช่สาระสำคัญ“ถูกล้อมจนได้”น้ำเสียงเข้มเจือความเหนื่อยอ่อนดังออกมาจากกลางกองซากศพ ชายกลางคนอายุ40กว่าทว่าอยู่ดูหนุ่มแน่นราวเพิ่งเข้าเลข3 เขากวาดตามองรอบข้าง กองทัพของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ถูกเรียกว่ามอนสเตอร์หลายแสนเชื้อสายกำลังเดินเข้ามาเพื่อจัดการกับเขา...มนุษย์คนสุดท้ายร่างสูงใหญ่สีเขียวของออร์ค ร่างเล็กเตี้ยน่าเกลียดของก็อบลิน ร่างสีเทาหินน่าเกลียดของกากอย ร่างคล้ายวัวมีเขาเหมือนวัวของมิโนทอรัส และอีกมากมายมองของราวกับว่าเขาเป็นเพียงแค่เหยื่อ...และก็เป็นเช่นนั้น“อย่างเราคงทำได้แค่นี้สินะ คนที่มีพรสวรรค์แค่ร่ายเวทหลายบทได้ในเวลาเดียวกันอย่างเราสุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”มือซ้ายชูขึ้นมาพลางหันฝ่ามือไปหากองทัพของพวกมอนสเตอร์ก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่างด้านหลังของมือมีรอยสักสีดำวงกลมและขีดรูปข้าวหลามตัดทับรอบวง8ขีด“White Lightning”เขากล่าวคำลงท้ายซึ่งเป็นชื่อเวทได้อย่างชัดถ้อยชัดคำสายฟ้านับร้อยเส้นพร้อมใจกับผ่าลงมาจากท้องฟ้ายามเย็นทั้งที่ไม่มีแม้แต่เมฆฝนสายฟ้าขาวทั้งหมดเรียงกันโจมตีเป็นแนวยาวย่างสดมอนสเตอร์นับร้อยภายในไม่กี่วินาทีแต่ทันทีที่พวกมันล้มลงพวกมันตัวอื่นพลันเข้ามาแทนที่ทันที กองทัพมอนสเตอร์เริ่มเคลื่อนไหวเพื่อจบการต่อสู้‘สวะเอ้ย’‘จอมเวทไร้ค่าเหรอ’‘ได้ข่าวว่ากระจอกจนไม่มีอัศวินหน้าไหนเอาเป็นพาร์ทเนอร์’‘โห อาการหนักนะเนี่ย’คำด่าและดูถูกสารพัดในอดีตถาโถมเข้ามาในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ด้วยพรสวรรค์ที่ได้รับมาทำให้เขาได้เข้าเรียนในสถาบันฝึกสอนอัศวินและจอมเวทแห่งเดียวของอาณาจักร พรสวรรค์ที่คนส่วนน้อยจะมีทำให้เด็กชายเมื่อตอนนั้นคิดเพ้อฝันถึงการเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แต่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นผลประเมินที่ต่ำที่สุด พรสวรรค์ที่ฟังดูครั้งแรกอาจจะดูดีแต่แลกมากับการที่ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ตอนร่ายเวทแถมระยะเวลาร่ายยังมากกว่าเดิมครึ่งหนึ่งธรรมเนียมที่อัศวินและจอมเวทจะจับคู่กันเพื่อต่อสู้ก็ไม่มีคนไหนยอมคู่กับเขา แม้อัศวินไร้คู่ก็เลือกที่จะอยู่คนเดียวมากกว่ายอมรับภาระอย่างเขา“เรามันก็แค่...จอมเวทไร้ค่า”“ไม่จริงหรอก”“ใคร—”ช่วงเวลาที่ขวานทื่อของมอนสเตอร์ตัวหนึ่งกำลังจะสับแยกร่างของเขาเป็นสองส่วน ตอนนั้นเองเวลากลับหยุดลงเอาซะดื้อๆ“ไม่จริงหรอกนะ เชส เซอร์เซส...ในโลกนี้ไม่มีพรสวรรค์ไหนที่ไร้ประโยรชน์”“คุณเป็นใคร”ท้องฟ้าก็ยังอยู่เช่นเดิน กองทัพมอนสเตอร์ก็ยังอยู่เช่นเดิมทว่าทุกอย่าง ทุกๆอย่างกลับถูกหยุดลง ไม่มีสิ่งใดขยับหรือเคลื่อนไหว ไม่มีเลยแม้แต่ก้อนหินหรือใบไม้...หยุดเวลาโดยสมบูรณ์หญิงสาวในชุดเกราะหรูหราประดับประดาด้วยขนนกอันบริสุทธ์ ใบหน้าขาวหมดจดและผมสีทองอร่ามทำให้รู้สึกถึงออร่าผู้สูงส่งจากเธอ ดาบยาวสีเงินแหนบข้างเอวแผ่ออร่าอบอุ่นออกมาตลอดเวลาเชสมองคนตรงหน้าไม่กระพริบ ใบหน้าอันแสนคุ้นเคยแต่กลับจำไม่ได้แม้ว่าจะนึกเท่าไหร่นัยน์ตาสีท้องฟ้าใสมองเขาพร้อมยิ้มออกมา ทันใดนั้นเชสพลันเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ เขาเผลอถอยหลังไปไม่รู้ตัว“ท...ท่านมิเนเรีย เนอร์วาส”ไม่มีทางที่จะไม่รู้จักนามนั้น นามของ1ใน7ผู้กล้าที่เคยกอบกู้โลกและขับไล่มอนสเตอร์ทั้งหมดลงสู่อาบิส ผู้กล้าเพียงคนเดียวที่มาจากอาณาจักรวาเลนเซีย ทั้งรูปภาพ หินแกะสลักหรือแม้แต่รูปปั้นก็มีอยู่แทบทุกบ้านโดยเฉพาะภายในสถาบันมีรูปปั้นขนาดยักษ์ของเธอตั้งอยู่ตรงกลางล้อมรอบไปด้วยตึกเรียนไม่เพียงเท่านั้น มิเนเรีย เนอร์วาส ยังถูกกล่าวว่าเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด เพราะเธอเป็นคนเดียวที่เป็นทั้งอัศวินและจอมเวท จนได้รับการขนานนามว่า ‘จอมอัศวินมหาเวท’“ท....ทำไมท่านมิเนเรียถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไม่สิ ทำไมท่านถึงยังมีชีวิตอยู่”หัวใจแทบหยุดเต้น เชสพูดตะกุกตะกัก“ไม่ใช่ว่ามีชีวิตอยู่ แต่นี่เป็นวิญญาณของข้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลกนี้ จะเรียกว่าปณิธานก็ได้ เมื่อโลกนี้มีภัยข้าก็จะปรากฏตัวออกมา”“ผ ผม”“แต่ดูเหมือนว่าวิญญาณอย่างฉันจะทำอะไรไม่ได้เลย”“ท่านมิเนเรีย”หญิงสาวพันปีก้มหน้าลง หน้าตาหมองลงไปหลายส่วนก่อนจะเงยขึ้นมองเขาอย่างแน่วแน่“แต่เจ้าทำได้ เพราะเจ้ายังมีชีวิต...ยังสามารถช่วยทุกคนได้”เชสยืนนิ่งไปคล้ายว่าโดนอิมแพคจากคำพูดนั้นกระแทกเข้าไปเต็มที่“ช่วย...ไม่ทันแล้วล่ะครับ ทุกคนตายหมดแล้ว ดูนี่สิครับ”เชสผายมือสองข้างให้อีกฝ่ายมองกองซากศพมากมายแทบเท้า“พวกเราจบสิ้นแล้วครับ มอนสเตอร์ซ่องสุมกำลังจากในอาบิสในขณะที่มนุษย์เราทะเลาะและฆ่าฟันกันเอง”ไม่ทันจะได้พูดจบ เจ้าของเสียงหวานพลัเอ่ยแทรก“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ต้องหยุดมันให้ได้”“หมายความว่ายังไง”หญิงสาวไม่ตอบ มือเรียวบางค่อยๆชักดาบที่เอวออกมาช้าๆและชี้ไปที่อกซ้ายของเชส“เจ้ารู้รึเปล่าว่าทำไมข้าถึงสามารถเป็นอัศวินและจอมเวทได้ในเวลาเดียวกันในขณะที่คนอื่นเป็นไม่ได้”“แน่นอนอยู่แล้วครับ เพราะพรสวรรค์ ‘Acceleration’ ของท่านช่วยเร่งเวลาในการร่ายเวทรวมถึงเร่งเวลาในการเคลื่อนไหวร่างกาย”“ถูกต้อง เพราะแบบนั้นไงล่ะมันถึงยังมีหวัง”ฉึกปลายแหลมของดาบถูกผลักเข้ากลางหัวใจเขาอย่างช้าๆ ความเย็นของใบดาบเสียดเข้ามาทีละนิดๆ“ท...ทำไม...กัน ท่าน...มิเนเรีย”“ข้าเฝ้ามองเจ้ามานานตั้งแต่ที่สถาบันออโรเรีย เชส เซอร์เซส เด็กหนุ่มที่ถูกดูถูกต่างๆนานา แต่เจ้าก็ไม่เคยยอมแพ้และยังคงฝึกฝนต่อไป จะมายอมแพ้ตอนนี้มันก็น่าเสียดาย”สิ้นเสียงของเธอทันทีที่ดาบเล่มยาวแทงจะมิดด้าม“ข้าจะส่งเจ้ากลับไปในอดีตเมื่อ30ปีก่อน”“อ...ดีต”“ด้วยพลังของข้านอกจากเร่งเวลาให้เร็วขึ้นได้มันยังสามารถชะลอและแม้แต่ย้อนกลับได้อีกด้วย”เชสเบิกตากว้าง เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนและคาดว่าไม่มีใครที่รู้เรื่องนี้อีก“แต่ว่า30ปีนั้นมันยาวนานเกินไป พลังของข้านั้นไม่เพียงพอ...ข้าจึงตั้งใจที่จะสละวิญญาณเพื่อเป็นค่าตอบแทนของวิชานี้”ด้ามดาบที่ปักเข้าไปในหัวใจพลันเรืองแสงขึ้น เชสทำท่าเหมือนอยากจะพูดบางสิ่งแต่มิเนเรียก็ไม่เปิดโอกาส“มั่นใจในตัวเองเข้าไว้สิ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้านะ...และข้าไม่ได้ให้เจ้าไปตัวเปล่า”ก่อนจะก้มลงไปกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเชส แสงสว่างจ้ากลืนกินพวกเขาทั้งสองและสิ่งรอบข้างไปจนหมดและหายไปตลอดกาล เชสหันหน้าไปทางกระจก รูปปั้นขนาดยักษ์ของผู้ที่ส่งมามาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าหอพัก กระดุมที่หลดออกเผยร่างกายผอมแห้งและรอยสักวงกลมพร้อมขีดข้าวหลามตัดเดียวบริเวณอกซ้ายหรือก็คือบริเวณหัวใจที่ถูกแทง“ท่านมิเนเรีย พรสวรรค์อันยอดเยี่ยมที่ท่านฝากไว้มันจะไม่สูญ ผมสัญญาว่าจะทำให้สำเร็จ ปฏิญาณด้วยวิญญาณของผม”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ปฏิญาณด้วยวิญญาณ

นิยายแนะนำ

Magic X Knight REVERSE

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ปฏิญาณด้วยวิญญาณ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้