เทพ​ยุทธ​สะท้านโลกา

ตอนที่​ 27 ประสบการณ์​

ทุกคนเห็นว่าดาบของฉุ่ฉีไม่สามารถ​จัดการคู่ต่อสู้​ได้และเกิดความผิดหวัง

"ขนาดฉุ่ฉีก็แพ้แล้วเช่นกัน"

"ฉุ่ฉีแพ้ได้อย่​างไร?"

"เขายอมรับความพ่ายแพ้​เอง"

ทุกคนต่างหมดหวังและถอนหายใจ​

ความสามารถ​ทักษะ​ดาบของเขาคือดาบที่รวดเร็ว​และเขาไม่ลังเลถ้าดาบแรกไม่สามารถ​เอาชนะในการต่อสู้​ได้ มันหมายความ​ว่าเขาแพ้ นี้คือความคิดเขา

เด็กชายตัวเล็กเดินผ่านท่ามกลาง​ฝูงชน

เท้าก้าวตรงไปยังสนาม

ทุกคนต่างตกตะลึง

"นั้นคือ ฮุ่ยเว่ย!!!"

"อัจฉริยะ​น้อย ฮุ่ยเว่ย"

"ในที่สุด​เขาก็ปรากฏ​ตัว"

ทุกคนตะโกนและมีกำลังใจขึ้นมา

อย่างไร​ก็ตามฮุ่ยเว่ยดูเย็นชาและไม่แยแส

เขาไม่สนใจเสียงของทุกคน

เขาเดินผ่านและปล่อยทุกคนไว้เบื้องหลัง

เดินมาถึงเจียจิงและฉุ่ฉี

"พวกเจ้าพ่ายแพ้... ?"

ฮุ่ยเว่ยแสดงสีหน้าออกมาเล็กน้อย เขารู้ความสามารถ​สองคนบ้างแล้ว

"อืม"

"แม้ว่าจะเป็นอัจฉริยะ​น้อย เจ้าอาจพบจุดจบ​แบบเดียวกัน"

เจียจิงตอบแบบไม่ค่อยสนิทสนม​และออกแนวเชิงเย้ยหยัน​

ฮุ่ยเว่ยไม่ตอบโต้​ หลังจากเขาพ่ายแพ้​กับซูเวยและทำให้เขาพบกับความจริง

คำเรียกขานว่า อัจฉริยะ​ ได้กลายเป็น​ส่วนหนึ่งของเขาตั้งแต่เด็ก

"ชายคนนี้มีรูปแบบการต่อสู้​คล้ายเจ้า"

"ตอนนี้เจ้าได้พบเจอคู่ต่อสู้​ของตัวเอง​แล้ว"

เจียจิงเปรียบเทียบ​และแสดงความเห็น

ฉุ่ฉีไม่เอ่ยคำพูดใด

สิ่งนี้คือความแตกต่างจากเจียจิง 

ฉุ่ฉีเคารพคนที่แข็งแกร่ง​กว่าตัวเอง

"ฮ่าๆๆๆ... น่าตื่นเต้น​จริงๆ"

"ขอข้าทดสอบความแข็งแกร่งของศิษย์​อาวุโส​ดูหน่อย!!!" ฮุ่ยเว่ยหัวเราะ​เบาๆ

สิ่งนี้มีคุณค่า​สำหรับเขา

เขาเคยรุ่งโรจน์ เขาเคยอยู่เหนือเหล่าศิษย์​

ตอนนี้เขาเกิดใหม่

ดาบชี้ขึ้นไปทางศิษย์​อาวุโส​

"ฮุ่ยเว่ยสินะ...!!!"

"ข้าเคยได้ยินชื่อเสียง​ของเจ้า" 

"คำว่า อัจฉริยะ​น้อยแพร่​กระจายไปทั่วในหมู่​ศิษย์​สายใน"

"ขอดูหน่อยเถอะว่า อัจฉริยะ​น้อย จะสมคำร่ำลือไหม"

คู่ต่อสู้​มองด้วยแววตาเฉียบคม

สองคนต่อสู้​ด้วยพลังรุนแรง​มหาศาล​

พวกเขาทั้งสองเป็นเหมือนคลื่นเปลวเพลิง

เช้ง เค้ง

ไฟโหมกระหน่ำระหว่างสองคน นี้คือการปะทะกันอันดุเดือด​ระหว่างดาบกับดาบ

ในพริบตา​คนสองคนต่อสู้​กันมากกว่าสิบกระบวนท่า

"ฮุ่ยเว่ยคนนี้ใช้เทคนิค​ดาบที่มีความซับซ้อน​ยิ่งกว่า​เทคนิค​ดาบขั้นพื้นฐาน" ดวงตาเจียจิงเบิกกว้าง​และอุทานออกมา

"​เทคนิค​ดาบของเขาเติบโต​ขึ้นมากกว่าเดิม ดูเหมือนว่า​ไม่ใช่มีแต่พวกเราที่เติบโต​ แต่คนอื่นก็เติบโต​ด้วย" 

ฉุ่ฉีคร่ำครวญและนึกถึง​คำสอนซูเวยทันที "ศิษย์​น้องเวยกล่าวได้ถูกต้อง ถ้าเราไม่รีบก้าวหน้า เราอาจถูกคนอื่นแซงหน้าไปไกล"

"เจียจิงคนนี้ต้องก้าวหน้า​แซงให้ได้" เจียจิงตะโกน​ขึ้นมา​ในจิตใจ​ สองมือกำแน่น ดวงตาจับจ้องการต่อสู้อย่างแน่วแน่​

ฉุ่ฉีเห็นเช่นนี้แล้วพูดไม่ออก

เมื่อเปรียบเทียบ​เจียจิงแล้ว ฉุ่ฉีมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่า​

ฮุ่ยเว่ยมีความสุขที่ได้ต่อสู้​และทุ่มเทเต็มที่

ทั้งคู่​มีรูปแบบ​การต่อสู้​ที่คล้ายกัน

พลังกับพลังต่างเข้าห่ำหั่นกัน

เมื่อเวลาผ่าน​ไป

หลังจาก​การปะทะกันครั้งที่ห้าสิบ

การขาดประสบการณ์​ต่อสู้​ที่มากพอของฮุ่ยเว่ยก็เริ่มเปิดเผย​และมากขึ้นเรื่อยๆ

เสียเปรียบทีละนิด

ศิษย์​อาวุโส​ยังโจมตีด้วยเทคนิค​ดาบหลายอย่างและมากขึ้นต่อเนื่อง​

ในที่สุด​การปะทะกันครั้งที่ร้อยฮุ่ยเว่ยเผยช่องโหว่​ขนาดใหญ่​และคู่ต่อสู้​ไม่พลาดที่คว้าโอกาส​เอาไว้ได้

ฮุ่ยเว่ยพ่ายแพ้

"ฮ่าๆๆๆ... นี้คืออัจฉริยะ​น้อยที่ร่ำลือกันหรือ ช่างอวยเกินจริงเหลือเกิน"

"ศิษย์​ร้อยอันดับแรกยุคนี้อ่อนแอ​มากที่สุด"

"ศิษย์สายในช่างตกต่ำลงแล้วจริงๆ"

ศิษย์​อาวุโส​หัวเราะ​ด้วยท่าทางเย้ยหยันและกล่าวอย่างสนุกสนาน​

ทุกคนเงียบเชียบ

อันดับสองแพ้แล้ว

หัวใจพวกเขาแตกสลาย

"หุบปาก"

ในขณะที่​ทุกคนสลด และใครบางคนระเบิด​

"พวกเรายังไม่พ่ายแพ้​ ยังมีพี่ซูเวยอยู่"

"ตราบใดที่​เขาออกมา พวกแกต้องพบกับความพ่ายแพ้และหาย​ไป​"

เจียจิงปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้น

"ใช่แล้ว... ซูเวยยังอยู่"

"จริงด้วยศิษย์​พี่ซูเวยต้องหยุดได้แน่"

"ถ้าเป็นศิษย์​น้องซูเวยต้องทำสำเร็จ"

ทุกคนต่างกระตือรือร้น

"งั้นทำไมยังไม่เห็นเขาปรากฏ​ตัวเลยละ"

"สงสัย​คงไม่กล้าโผล่หน้าออกมาแน่​"

ศิษย์​อาวุโส​เย้ยหยัน

"พวกแกล้างคอรอไว้เลย ข้าจะออกไปตามเดียวนี้"

ดวงตาเจียจิงแดงจัดและรีบวิ่งจากไป