‘นี่’
ท่ามกลางความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดเคยะมองไปด้านหน้าเขาเห็นมือคู่หนึ่งยื่นมาหา มันเป็มืออันคุ้นเคยมันเขาเอาไว้แน่น เคยะไม่ได้รู้สึกรังเกียดมือคู่นั้นเขาเคยเห็น จมุกได้กลิ่นหอมอ่อนๆมันเป็ดอกไม้ที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
‘ขอโทษนะ’
เสียงนั้นกำลังขอโทษเขาทำไมกันละ?
‘ข้าตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปอีกแล้ว’
“ทำไมละ?”
‘ข้าได้ทำสัญญากับเขาแล้วนะ’
“ไม่เป็ห่วงครอบครัวงั้นหรือ พี่ชายของเ้าละ ...เขาเป็พี่ที่ดีนะ”
แม้จะรู้สึกสับสนแค่ไหนแต่เขาก็จำร่างตรงหน้าได้เพราะเขาเห็นมันทุกวัน...เรือนร่างที่ราวกับกระจกสะท้อน...คุณชายเคย่า
‘ข้ามีน้องชายและน้องสางที่น่ารัก มีพี่ชายที่เคราะรัก มีพ่อแม่ที่รักและเอาใจใส่แม้ว่าข้าจะอ่อนแอ’
“เช่นนั้นเหตุใดเ้าจึงคิดจากไปอีกเล่า?”
‘การจะทำสัญญากับเขาไม่อาจใช้ร่างเนื้อได้’ ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้เคยะจึงได้มองเห็นอย่างชัดเจน เขาและเคย่านั้นแม้จะมีใบหน้าคล้ายคลึงแต่ก็ให้บรรยากาศที่แตกต่างกันไม่แปลกที่เดนสเลฟจะรู้สึกตัว เคย่านั้นให้ความรู้สึกเรียบร้อยมากกว่าไอ้ตัวแสบกว่าเขาเยอะ ...
“พี่เ้าคงเสียใจหากรู้ว่าน้องชายไม่กลับมาอีกแล้ว” ผู้หลงมายังโลกที่ไม่รู้จักถอนหายใจเขานึกถึงความอ่อนโยนของพี่ชายที่ได้ัั ชายผู้นั้นคงจะเลี้ยงน้องชายมาอย่างถนุถนอม
‘พี่เป็ผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก พี่ปกป้องข้าที่หลีกหนีจากพลังเกินตัวมาตลอดดังนั้นข้าจึงควรปกป้องเขาบ้าง’ เคย่าตรงหน้านั้นคลี่ยิ้มั์ตาที่มองเข้าไปนั้นพาให้เคยะรู้สึกอับอาย เขารู้สึกได้ว่าเ้าของร่างนี้นั้นเข้มแข็งกว่า ‘เขาบอกว่าพวกเรานั้นคือจิติญญาเดียวเพียงแต่อยู่คนละโลกดังนั้นในยามที่ร่างของข้าว่างเปล่าจึงได้ดึงเ้าที่กำลังจะตายมา’
“กำลังจะตาย ..?” เคยะครางก่อนที่จะความทรงจำเลือนลางจะผุดพรายเขาเคาะศรีษะสองสามที ั้แ่มาที่โลกนี้เขาก็รู้สึกสงสัยตัวเองมาตลอดว่าทำไมเขาจึงมีความคิดจะหนีความตายและใช้ชีวิตบนโลกบนนี้ไม่คิดถึงหนทางกลับนั่นเพราะกลับไม่ได้ ...ในยามที่ฝนโปรยปรายเขาได้ตายไปแล้วตอนที่กำลังยืนหลบฝนอยู่หน้าร้านอาหารกลับถูกรถเสียหลักชนเข้าจนตายในทันที
เขาตายไปแล้ว...
‘เขาบอกว่าตอนที่ผู้คนตกตายกะทันหันมักจะจำไม่ได้ หลงคิดว่าตนเองยังไม่ตายจึงทำให้บางครั้งมีวิญณานที่ไม่รู้ตัวมากมาย วันนี้ข้าเขามาเยี่ยมเ้าได้ ‘เคย่ากอบกุมมือข้างนั้นเขาบีบมันจนแน่น ‘ข้าไม่้าร่างนั้นแล้ว ในยามที่ได้ทำสัญญากับเขาข้าก็ไม่สามารถหวนกลับไปได้ ดังนั้นข้าจะยกร่างนั้นให้เ้าแลกกับช่วยเป็น้องชายที่ดีให้กับพี่เดนสเลฟ เป็พี่ชายที่ดีกับอีเทอร์และลูมีนทดแทนข้าด้วย’
เคยะอ้าปากค้าง อะไรกันแม้ว่าจะไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของดยุกแต่เคย่าก็ต้องจากไปอยู่ดีงั้นหรือ? เกมนี้มีอีเว้นลับซุกซ่อนอยุ่หรือนี่?
จะว่าไปแล้วหลังจากที่อีเทอร์แก้แค้นสำเร็จและจีบเหล่าหนุ่มจนสำเร็จเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันละ...
“สิ่งที่เ้าขอข้าอาจทำไมได้ ...” เคยะครางเมื่อนึกถึงชะตาชีวิตของเขาที่อาจถูกดยุกผุ้นั้นฆ่าเขา
‘แปลกจัง...เขาบอกว่าหยุกคนนั้นจะเป็ดั่งอัศวินของเ้าคอยปกป้องเ้า ‘เคย่าเอียงศีรษะเขาหัวเราะ ‘เขาบอกว่าสักวันเ้าจะทำสัญญากับดยุกผู้นั้นเหมือนกับข้า อา แย่จังข้ามีเวลาไม่พอเสียด้วยอย่างไรข้าก็เป็แค่ร่างิญญาคุยกับเ้านานมากไม่ได้หรอก’
“งั้นสุดท้ายเขาที่เ้าว่าเป็ใครกันละ?” เคยะอยากทำหน้าที่สุดท้ายแทนเดนสเลฟเสียหน่อยฟังจากที่เคย่าเล่าให้ความรู้สึกเหมือนน้องสาวกำลังถุกไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้ล่อลวงชะมัด การถูกเลี้ยงมาอย่างถนุถนอมดั่งไข่ในหินนั้นทำให้ไม่ระวังตน
โธ่เว้นเดนสเลฟนายเลี้ยงน้องชายดีเกินไป ...
‘เขานะ เป็คนที่ให้พลังที่ข้าไม่้า แถมยังเป็ัประหลาดบอกว่าเพราะข้าสวยที่สุดเลยให้มาเสียเยอะ เขาอยู่อย่างอ้างว่างมาตลอดั้แ่ช่วยเหลือดินแดนของเราดังนั้นข้าจึงปล่อยเขาไปไม่ได้’
“มุขจีบสาวเห่ยชะมัด!” เคยะกำลังจะใช้ประสบการณ์การเป็แฟนเช่าอันโชกโชนสั่งสอนคุณหนูที่เลี้ยงอย่างไข่ในหินแต่กลับมีหนุ่มแปลกหน้าโผล่มาขัดจังหวะเขา ใบหน้าได้รุปเส้นผมสีทองตรงเหยียดหยางและเค้าหน้านั้นเหมือนกับเดนสเลฟไม่มีผิด ..
‘ไม่มีเวลาแล้ว’
พ่อหนุ่มหน้าและเสียงคล้ายกับเดนสเลฟพูดเพียงแค่นั้นเคยะกลับรู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในมิติที่บิดเบี้ยวเขามองเห็นเคย่าโบกมือลา
‘ขอให้มีความสุขกับชีวิตใหม่นะ!’
เดี๋ยวก่อน! เคย่านายลองคิดดูมันจะมีใครบังเอิญมีหน้าเหมือนชายที่นายชมว่าดีที่สุดในโลกขนาดนี้บ้าง ว้อยมองจากดาวพลูโตก็รู้ว่าไอ้หมอนั่นจีบหวังแต่งนะ!
.
.
.
.
.
“เคย่า...เป็อะไรไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหูจนน่ารำคาญ เคยะอยากเถียงว่าเขาไมได้ชื่อนั้นเพียงแต่ร่างกลับถูกโอบประคองขึ้นวินาทีแรกที่ลืมตาคือแสงจ้าจนต้องหลับไปอีกครั้ง พอปรือตาขึ้นมาอีกครากลับเป็ใบหน้าดูดี ...รุปหน้าอันงดงามที่ตรงตามสเปกของเขาทุกอย่างเสียแต่ไอ้เ้าของใบหน้านี้คือดยุกบ้าเืคนหนึ่ง
เคยะอยากหลับลงไปใหม่เขาหลับตาแต่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆเขาถูกจับนั่งพิงกับหมอนอิงอันใหญ่บนขาถูกห่มด้วยผ้าห่มหนาและมีถาดอาหารวาง ั์ตาที่มีดวงดาราประดับมองไปยังเสี้ยวหน้านั้นก่อนจะหันหน้าหนีแม้ท้องจะทรยศเขาโดยการร้องเสียงดังลั่น
“ข้าขอโทษ ข้าผิดเอง”
“เ้ารู้ไหมว่าการขอโทษถึงแม้จะขอโทษแล้วแต่คนที่ถูกกระทำไม่จำเป็ต้องยกโทษให้นะ” เ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินเชิดหน้าขึ้นไปอีกทางเขาไม่มองใบหน้าดูดีนั้นเพราะอาจทำให้ใจอ่อน ใครใช้ให้หมอนี่เกิดมามีใบหน้าเลอโฉมจนเขาชื่นชอบกันเล่า
“ข้ารู้” ดิลุคถอนหายใจเขาไม่คุ้นชินกับการง้องอนแต่รู้ดีว่าตนเองผิด การยอมรับผิดและขอโทษคือเื่ปกติเขารู้สิ่งนั้นดี มือเรียวอุ้มขวดไวน์ชั้นดีวางตรงโต๊ะข้างเตียงหนึ่งขวดเขารับรู้ได้ถึงสายตาของเ้าแมวน้อย แมวเป็สิ่งมีชีวิตที่เอาแต่ใจแต่หากเจอคนที่ชอบจะถูกดึงดูดความสนใจได้ง่ายและโชคดีที่ดยุกแรควินเดอร์รู้ของชอบของแมว “ทานข้าวเช้ากับทานยาเสียก่อนเ้าจึงจะดื่มได้”
“เหอะแค่ไวน์แค่นั้น...”
“ไวน์องุ่นบ่มมา 60 ปีจากดินแดนหิมะอันไกลดพ้น”
“...”
“...”
“ข้าจะทานข้าว” เคยะนั้นชื่นชอบแอลกอฮอล์และไวน์เป็สิ่งที่เขาชอบมากที่สุดในดลกเก่านั้นเขาได้ทานเพียงพวกไวน์ราคาถูกพอมายังโลกนี้แม้ที่บ้านจะมีไวน์เลิสรสแต่ก็ไม่มีขวดไหนเกิน 10 ปี ไวน์นั้นเป็สิ่งที่ยิ่งบ่มนานยิ่งอร่อย
ขวดนั้น 50 ปีเลยนะแถมมาจากแดนหิมะที่แสนไกลด้วยต้องใช้เงินซื้อตั้งเท่าไร...บ้าน่าเขาจะพ่ายแพ้อำนาจของเงินงั้นหรือ?...เอาละ..แพ้นิดหน่อยก็ได้
“เอาละ” ดิลุคลงนั่งข้างเตียงเขาฉวยเอาชามซุปไปก่อนบิขนมปังเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยจุ่มลงไปในนั้นใช้ช้อนตักขึ้นจ่อไปตรงหน้า
“อะไร?” แมวสีน้ำเงินเอ่ยถามทว่าอีกฝ่ายเพียงแค่นิ่งเฉยและยื่นช้อนมาอีกครั้ง เคยะเข้าใจความหมายนั้นเพียงแค่เขาไม่เชื่อ
จะป้อนอย่างงั้นหรือ?
“หึ!” เ้าแมวเหมียวงอนมากมันเชิดหน้าทำแก้มป่องแต่อีกฝใยยังไม่ลดละ ใบหน้าได้รูปของดยุกสีเืนั้นขึ้นสีระรื่นมันแต่งแต้มเป็รอยเด่นชัดบนผิวขาวจัดของเขาก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้แมวหูตั้ง
“อะ ..อ้าม”
น่ารัก ... เคยะกัดริมฝีปากเขาอดใจไม่มองใบหน้านั้นเพราะมันน่ารักมาก ทำไมคนเถื่อนแบบนี้ต้องมีใบหน้าที่ขัดกับนิสัยขนาดนี้ด้วย
“สองขวด”
“สองขวดไม่ได้ร่างกายยังฟื้นไม่เต็มที่ เมื่อวานเ้าตัวร้อน” ดยุกผู้เป็ดั่งหมาป่านักล่าในสานามรบแต่ต่อหน้าเ้าแมวเหมียวก็เป็แค่สุนัขบ้านได้แต่ทำตาดุ การออกไปงานเลี้ยงทั้งคืนนั้นไม่เหมาะกับร่างกายอันอ่อนแอของคุณชายเคย่าที่เก้บตัวอยู่ในบ้านมานานความจริงนั้นพาให้คนที่ได้ร่างมาได้แต่ปฏิณานว่าต่อไปนี้เขาจะไม่ขี้เกียดอออกกำลังกาย
“ง่ำ!” เ้าแมวเหมียวทำหน้าไม่พอใจแต่มันทำอะไรไม่มากเพื่อการเอาชีวิตรอดมันต้องมีแรงกายและกำลังเสียก่อน มันอ้าปากกัดปลายช้อนเสียแต่คนดูแลกลับใจเย็นตักซุปเชื่องช้าและป้อนมันทีละคำจนหมด ยาที่ดิลุคเอามาให้นั้นเป็ยาดื่มขมๆแม้เ้าแมวจะไม่อยากดื่มมันก็ถูกล่อด้วยไวน์ราวกับการหลอกเด็กให้ดื่มยาก่อนได้กินขนม
“อย่างสุดท้าย...เหลือยาทา” ดยุกสีเืลังเลชั่วครู่เขาเหลือบมองเ้าแมวที่เริ่มอารมณ์ดีขึ้นจึงเป็ฝ่ายรินไวน์ราคาแพงลงในแก้วใสยื่นให้เด็กที่ยอมดื่มยาจนหมด มองดูั์ตาที่มีดวงดารานั้นพราวระยับ
เคย่าสวย ...สวยและน่ารักมากด้วย
“อะไรหรือ?” เคยะกำลังดื่มด่ำกับรสชาติที่ราวกับจะหลอมละลายเขา ไวน์ขวดนี้เป็ไวน์ชั้นดีที่ในชีวิตเขาไม่เคยได้ลิ้มลอง รสชาติเข้มข้นแต่ก็ละมุนในทีความหอมหวานที่ราวกับได้โอบกอดหญิงคนรักพาให้อารมณ์ดีเพียงแต่ดิลุคกลับยื่นกระปุกยาอะไรบางอย่างมา
“ยาทา” อีกฝ่ายย้ำเตือนพาให้เคยะก้มลองไปมองมันเป็เหมือนกับครีม
ยาทา? ...ทาตรงไหน? ยาทาาแหรือว่า...
“อย่างที่เ้าคิด”
“ไม่!”
ดิลุคใช้พลังใจอย่างมากที่จะตะปบแมวสีน้ำเงินที่วิ่งหนีไปรอบห้องเขาลากมันขึ้นมาบนเตียงล็อกขาทั้งสองข้างชูยาทาภายใน มองดูใบหน้าบิดเบี้ยวของคู่หมั้น เขาถูกอีกฝ่ายปั่นหัวมามากทั้งที่ตอนแรกแค่จะจับตาเอาไว้ในฐานะของเหยื่อทั้งทีแต่กว่าจะรู้ตัวกลับเป็คอยมองเอาไว้ไม่ให้คาดสายตา มันเป็แมวจอมซนที่พอละสายตากจากไปชั่วครู่กลับก่อเื่มากมาย เื่ล่าสุดเขาโกรธจนหลงลืมตนคือการที่เคย่ายอมไปนอนกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขาใครจะไปรู้ว่าคนที่ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญเื่แบบนี้กลับยังไม่เคยทำอะไรกับผู้ชายสักครั้ง
"เมื่อวานมันฉีก ดังนั้นต้องทายา"
"ให้ตายก็ไม่เอา!" เคยะไม่ใช่เด็กดื้อยาแต่ยาแบบนี้เขาไม่เอา เ้าแมวตัวน้อยตัวสั่นในยามที่ถูกจับขาแยกออกมันฉายแววตื่นตระหนกดยุกหนุ่มจึงได้แต่ปล่อยมันปล่อยให้มันหนีไปสุดขอบเตียง
“เคย่ามองนี่” ดิลุคไม่พลีพลามเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายหวาดกลัวเขาดังนั้นจึงเรียกมันให้มองมือ ดยุกหนุ่มไม่ชื่นชอบความวุ่นวายแต่วันนี้ทั้งวันเขากลับยอมว้าวุ่น มือที่เคยจับดาบค่อยๆแตะยังปลายเท้าก่อนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ข้าสาบานต่อไปนี้หากเ้าไม่ยินยอมข้าจะไม่มีวันบังคับเ้าอีกครั้ง”
“...”
“ขอจับขา”
“...”
“เคย่า ...”
“สัญญาของคนนั้นย่อมแปรเปลี่ยนได้”
“เช่นนั้นเ้าก็ร่างสัญญามาให้ข้าแล้วกัน” ดิลุคคลี่ยิ้มเมื่อเห็นั์ตานั้นกำลังลังเล “แต่ตอนนี้ต้องทายาก่อน”
เคยะไม่ใช่คนงี่เง่าเขารู้ดีว่าควรทายาเพียงแต่ทำไมคนที่ทาจะต้องเป็คนที่เกือบข่มขืนเขาและคนที่คิดฆ่าด้วย ....เ้าแมวเหมียวไม่หนีมองดูผู้ล่าที่กำลังขอคำอนุญาตมันสุดท้ายพวกเขามองกันอยู่นานจนเคยะเป็ฝ่ายพ่ายแพ้เขาหยักหน้าก่อนจะถูกจูบััวาบหวามดิลุคเป็คนเก่งกาจกว่าที่คิดหมอนั่นไม่จัดการทายาให้เขาในทันทีแต่กลับใช้ปลายลิ้นควานส่งมอบความ้า ปลายลิ้นถูกดุดดุนครานี้เคยะไม่ตอบสนองมันจึงเป็จูบที่ดึงดันฝ่ายเดียวเพียงแต่มันทำให้ขาของเ้าแมวอ่อนระทวย เคยะคิดว่าเขาเชี่ยวชาญเื่ผู้หญิงแต่อีกฝ่ายกลับเก่งกาจกว่าแค่จัดการไปไม่เท่าไรเขาก็ปวกเปียกใต้ร่าง
ดิลุคไม่รีบร้อนเขาได้บทเรียนมาแล้ว การแตะต้องพวกสัตว์ตัวเล้กที่ทำให้าเ็ไปคราหนึ่งต้องใจเย็น ชายหนุ่มจูบโอ้โลมจนต้องประคองร่างแมวเหมียวนอนลงมือร้อนลากไปตามผิวกายนวลเนียน แม้คู่หมั้นจะมีสีผิวที่แตกต่างแต่นั้นกลับขับให้เขาเด่นขึ้น ดยุกสีเือ้าปากกัดฝาเปิดกระปุกยาก่อนแนบนิ้วกดลงไปควักเนื้อยาออกมาในตอนนี้เขาไม่ได้รับอนุญาติให้ััร่างกายสวยงามนี้เกินจำเป็ดังนั้นจึงไม่สามารถโอ้โลมส่วนอื่นได้ แม้อยากจะจับเนินอกที่ชูชันแสนสวยตรงหน้าก็ตาม...
เคยะเกลียดการถูกควบคุมแต่ในยามที่ของเหลวเย็นรุกรานเข้าสู่ร่างกายมันกลับให้ความรู้สึกเสียวซ่าน ถึงจะยังมีความรู้สึกหวาดกลัวและเ็ปหลงเหลืออยู่ทว่าในวันนี้ดิลุคกลับเอ่ยเรียกชื่อเขาแ่เบาและทำมันอย่างอ่อนโยน ในคราแรกที่ปลายนิ้วแตะต้องยังผนังอ่อนบางที่ฉีดขาดมันเจ็บจนน้ำตาไหล แต่ต่อมากลับเป็ความรู้สึกแปลกประหลาดมันไม่ได้เจ็บเท่าไรเพราะอีกฝ่ายใช้เพียงนิ้วเดียวและค่อยๆทำแต่มันกลับปลุกอารมณ์ของชายหนุ่ม ผู้ชายเป็เพศที่ถูกปลุกเร้าก็สามารถมีอารมร์ร่วมได้และครานี้เคยะรู้สึกดีมากจนทำให้เขาตื่นตัว...การทายานั้นใช้เวลาไม่นานแต่มันกลับทำให้ร่างกายร้อนไปเสียหมด เคยะนอนตัวงอแต่ดิลุคไม่ปล่อยเขาไป
“ถ้าเ้าอนุญาต”
อีกฝ่ายยังคงยึดมั่นมันทำให้เคยะรู้สึกใจชื้นขึ้นมา ร่างกายของเขาสั่นระริกซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนโตก่อนที่จะเผลอไผลเมื่อถูกใบหน้าในฝันนั้นประชิด เขาอนุญาติไปเมื่อไรไม่รู้ดิลุคจึงนอนกอดเขาเอาไว้จากด้านหลังแผ่นหลังแนบชิดกับอาภรณ์ชั้นดีของท่านดยุก มือร้อนรุ่มคู่นั้นเลื่อนมากอบกุมยังความเป็ชายของเคยะ ปลายนิ้วใหญ่ลากไล้แ่เบาอย่างไม่รีบร้อนมันรูดรั้งขึ้นลงสร้างความสุขสมเสียจนเ้าแมวครวนครางแ่เบา
“อ๊ะ ...อ๊ะ ..อื้อ!” เคยะเคยช่วยตัวเองมาก่อนทว่าการถูกใครทำให้มันกลับทำให้รู้สึกดีกว่าที่คิดเอาไว้ริมฝีปากบางอ้าส่งเสียงน่าอับอายในยามที่ร่างกายกระตุกเร่าไปตามััสวาท มืออ่อนโยนข้างนั้นกำรวบก่อนจะสลับกับรุดรั้งกกหูถูกจูบจนได้เสียงจุ๊บๆสลับกับเสียงร้องของตัวเอง
“อ๊า..อ๊ะ ...” ความรู้สึกดีแล่นริ้วขึ้นสู่แผ่นหลังจนต้องแอ่นตัวรองรับความสุขสมที่ปลดปล่อยในที่สุด เคยะนอนหอบหายใจในยามที่ปล่อยหยาดหยดขาวขุ่นจนเลอะทั่วตัวตอนที่ปรือตาเพราะความอ่อนล้าชายหนุ่มััถึงสิ่งที่ทิ่มแทงเขาผ่านเสื้อผ้าหนา
ดิลุคมีอารมร์...ความใหญ่โตนั้นแนบมาจากด้านหลังพาให้เคยะหวาดกลัวเพียงแต่ดิลุคไม่ทำอะไรเขาทั้งนั้นกลับอุ้มเขาขึ้นไปเช็ดตัวอีกครั้งหลังจากเปลี่ยนเสื้อม้วนเขาเป็ซูชิโรลก้อนใหญ่ก็ออกจากห้องไปทอดทิ้งไวน์ครึ่งขวดและขนมทานเล่น
ความรู้สึกดียังคงค้างคาในร่างกายแม้ตอนที่ขยับขาภายในที่บอบช้ำจะเจ็บจนต้องนิ่วหน้าแต่ว่า...มันก็ทำให้เขาอาลัยอาวรณ์ยังความสุขสมนั้น
ให้ตายเถอะ...เคยะตั้งสติหน่อยนั่นคนที่จะฆ่านายนะโธ่เว้ย
**************************
2K
